Αποστολέας Θέμα: Η θέση του πνευματικού στη ζωή μας  (Αναγνώστηκε 25197 φορές)

Αποσυνδεδεμένος paroikos

  • Συνευωχήτης
  • **
  • Μηνύματα: 91
    • Προφίλ
Η θέση του πνευματικού στη ζωή μας
« Απάντηση #50 στις: 09 Απριλίου, 2009, 11:13:41 μμ »
Παράθεση από: Xenia
Όταν δύο πνευματικοί, δίνουν δύο διαφορετικές κατευθύνσεις στα δύο πνευματικά τους παιδιά,
για το πως θα συμπεριφέρονται μέσα στη σχέση τους, πως πιστεύετε ότι πρέπει να κινηθεί το ζευγάρι σε αυτήν την περίπτωση?
Για να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένη, αν υποθέσουμε ότι μια συγκεκριμένη ενέργεια, ο ένας πνευματικός τη βλέπει σωστή και ο άλλος λάθος
τί γίνεται τότε?
Δυό πνευματικοί
Ένα ζευγάρι αλλά τι είδους ζευγάρι;
Μία σχέση αλλά τι είδους σχέση;
Μια ενέργεια αλλά ποιά ενέργεια;

Παράθεση από: Xenia
Το ερώτημα που θέλω να θέσω είναι πολύ συγκεκριμένο.
Ευτυχώς που το ερώτημα είναι συγκεκριμένο :P

Υποθέτω μόνος μου (να δουλέψει λίγο και το αστυνομικό μυαλό μου :P)

Το ζευγάρι σημαίνει ή παντρεμένους, ή αρραβωνιασμένους ή επίσημοποίηση σχέσης με σκοπό το γάμο. Άλλου είδους ζευγάρι στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν επιτρέπεται. Στις τρείς λοιπόν παραπάνω περιπτώσεις δεν νοούνται δύο πνευματικοί. Σύγχιση και διάλυση.

Είτε είναι παντρεμένοι είτε αρραβωνιασμένοι είτε πρόκειται να παντρευτούν η γυναίκα αφήνει τον πνευματικό της και συμβουλεύονται και οι δύο τον πνευματικό του άντρα. Επειδή η γυναίκα πρέπει να υποτάσσεται στον άντρα που είναι η κεφαλή της γυναίκας. Το πρόβλημα λύθηκε λοιπόν επειδή ένας πνευματικός δεν γίνεται να δίνει άλλες οδηγίες στον άντρα και άλλες στην γυναίκα ενός ζευγαριού που τον συμβουλεύεται εκτός και δεν στέκει στα καλά του :)

Αν δεν μιλάμε για μιά απ τις τρείς παραπάνω περιπτώσεις τότε δεν μιλάμε για ζευγάρι αλλά για δύο φίλους του αντίθετου φύλου που πίνουν και κάνα καφεδάκι παρέα ή τα λένε ή πάνε και καμμιά εκδρομούλα παρέα. Αυτό δεν ονομάζεται ζευγάρι αλλά φιλία.

Σε αυτήν την περίπτωση ... ρωτάνε τον πνευματικό τους :lol: Και κάνουν υπακοή ο καθένας στον δικό του πνευματικό, οτιδήποτε και αν σημαίνει αυτό.Είτε τους βολεύει είτε όχι κάνουν υπακοή. Και συζητάνε και αυτό το ίδιο το θέμα που έθεσες εδώ με τον πνευματικό του ο καθένας.

Το μόνο που δεν επιτρέπεται να κάνουν είναι να προσθέσουν και δέκα ακόμα γνώμες διάφορων «ειδημόνων» ενός forum σε όσα τους έχουν πεί οι δύο πνευματικοί τους! :lol:
Σαν να μην τους φτάνει η σύγχιση που έχουν ήδη και να ψάχνουν περισσότερη. :lol:

Επειδή όμως εγώ δεν είμαι πνευματικός ας αγνοηθούν όλα όσα έγραψα και ας ρωτήσουν τον πνευματικό του ο καθένας ξεχωριστά σε οποιαδήποτε περίπτωση και αν ανήκει το ζευγάρι :)

Τώρα αν μιλάμε για ζευγάρι με την κοσμική έννοια που έχει και προγαμιαίες σεξουαλικές
σχέσεις και τα παρελκόμενα κάθε τέτοιου ζευγαριού... δεν χρειάζονται πνευματικό! :lol:
Κάνουν ότι θέλουν και δεν μπερδεύουν πνευματικούς, διλήμματα, συμβουλές και τα παρόμοια
Όοοοταν αποφασίσουν να ζήσουν σαν χριστιανοί ψάχνουν να βρούν έναν πνευματικό.. και τα λοιπά
Καί η του θυμού κίνησις, σωτηριωδώς ημίν εγκατέσπαρται,
θυμούσθαι κατά της κακίας, ού πρός το ομόφυλον εκθηριούσθαι.
                                             Αγίου Κασσιανού του Ρωμαίου

Αποσυνδεδεμένος Iaspis

  • Moderator
  • Hero Member
  • ***
  • Μηνύματα: 1826
    • Προφίλ
Η θέση του πνευματικού στη ζωή μας
« Απάντηση #51 στις: 10 Απριλίου, 2009, 12:26:39 πμ »
Παράθεση από: paroikos
Παράθεση από: Iaspis
Ο δύσκολος δρόμος πού δείχνει η αυστηρότερη εντολή,  κάνει τόν συντροφό μας νά ομοιάζει περισσότερο μέ τόν Χριστό, καί τήν σύντροφο μας νά ομοιάζει περισσότερο μέ τήν μητέρα Του τήν Παναγία!
Μια αυτονόητη ερώτηση:
Αν ένας άντρας θέλει να βλέπει την γυναίκα του σαν την Παναγία
και αν μια γυναίκα θέλει να βλέπει τον άντρα της σαν τον Χριστό
γιατί δεν γίνονται και οι δύο μοναχοί; Γιατί να παντρευτούν;

Κεφαλή της γυναίκας ο άντρας και του άντρα κεφαλή ο Χριστός.
Αυτή δεν είναι η τάξη για τους παντρεμένους;
Ευχαριστώ γιά τήν ερώτηση αδελφέ Πάροικε!
Άλλο μέ τί ομοιάζει κάποιος, κι άλλο πώς τόν βλέπει ο καθένας.
Άν πρόκειται γιά γάμο, συμφωνώ πώς αυτή είναι η τάξη γιά τούς παντρεμένους.
Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία, καὶ οὐδὲ εἷς τι τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ ἔλεγεν ἴδιον εἶναι, ἀλλ᾿ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά. (Πραξ. δ\', 32-33)