News:

Η Συνευωχία ξανά στο Διαδίκτυο

Main Menu

Recent posts

#41
Περὶ Κολακείας:

• «Κρεῖσσον ἀνδρὸς ἐλέγχοντος, ὑπὲρ ἄλλου κολακεύοντος» - «Καλύτερος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἐλέγχει ἀπὸ κάποιον ἄλλον ποὺ κολακεύει»
 
• «Κλήμεντος: Νόσος φιλίας ἡ κολακεία» - «Τοῦ Κλήμεντα: Ἡ κολακεία εἶναι ἡ ἀρρώστεια τῆς φιλίας»

• «Διογένης ἐρωτηθείς, Τί τῶν θηρίων κάκιστα δάκνει; ἔφη· Τῶν μὲν ἀγρίων συκοφάντης, τῶν δὲ ἡμέρων κόλαξ» - «Ὅταν ρώτησαν τὸν Διογένη ποιὸ θηρίο δαγκώνει χειρότερα, εἶπε· Ἀπὸ τὰ ἄγρια ὁ συκοφάντης κι ἀπ' τὰ ἡμερα ὁ κόλακας»

(Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ,  Κεφάλαια Θεολογικά, ἤτοι Ἐκλογαὶ ἐκ διαφόρων βιβλίων τῶν τε καθ' ἡμᾶς καὶ τῶν θύραθεν, Λόγος ΙΑ΄ Περὶ κολακείας, Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία τ. 15Ε, σελ. 110-114).

#42
«Πλουτάρχου: Ἅπαντα δόκει ποιεῖν, ὡς μηδένα λήσων. Καὶ γὰρ ἂν παραυτίκα κρύψῃς, ὕστερον ὀφθήσῃ»

«Νὰ κάνεις τὰ πάντα πιστεύοντας ὅτι δὲν θὰ ξεφύγεις τὴν προσοχὴ κανενός. Γιατί, ἂν τὸ κρύψεις προσωρινά, ἀργότερα θὰ φανερωθεῖ»

Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ,  Κεφάλαια Θεολογικά, ἤτοι Ἐκλογαὶ ἐκ διαφόρων βιβλίων τῶν τε καθ' ἡμᾶς καὶ τῶν θύραθεν, Λόγος Α΄ Περὶ βίου ἀρετῆς καὶ κακίας, Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία τ. 15Ε, σελ. 18
#43
«Διὸ καὶ δρόσῳ καὶ ὕδατι τὰ θεῖα καὶ νοητὰ λόγια τὴν ζωηγόνον αὐτῶν ὡς ἐν ὕδατι δύναμιν, καὶ αὐξητικὴν ὡς ἐν γάλακτι καὶ ἀναζωτικὴν ὡς ἐν οἴνῳ καὶ καθαρτικὴν ἄμα καὶ φρουρητικὴν ὡς ἐν μέλιτι. Ταῦτα γὰρ ἡ θεία σοφία δωρεῖται τοῖς προσιοῦσιν ἀφθόνων αὐτοῖς καὶ ἀνεκλείπτων εὐωχιῶν ἐπίρροιαν χορηγοῦσα καὶ ὑπερβλύζουσα. Τοῦτο δὴ τὸ ἀληθῶς εὐωχεῖν...»

«Γι' αὐτὸ τὰ θεῖα καὶ νοητὰ Λόγια (δηλαδὴ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή) παρομοιάζονται μὲ δρόσο καὶ ὕδωρ, μὲ γάλα καὶ οἶνο καὶ μέλι. Μὲ ὕδωρ ἐξ αἰτίας τῆς ζωογόνου δυνάμεώς των, μὲ γάλα ἐξ αἰτίας τῆς αὐξητικῆς, μὲ οἶνο ἐξ αἰτίας τῆς ἀναζωογονητικῆς καὶ μὲ μέλι ἐξ αἰτίας τῆς καθαρτικῆς καὶ συντηρητικῆς συγχρόνως. Αὐτὰ εἶναι τὰ δῶρα ποὺ προσφέρει ἡ θεία σοφία σ' αὐτοὺς ποὺ ἔρχονται κοντά της, χορηγώντας τους ἄφθονες καὶ ἀδιάκοπες εὐωχίες, ποὺ ὑπερεκχειλίζουν. Αὐτὸ πραγματικὰ εἶναι ἡ ἀληθινή εὐτυχία».

(Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου,  Ἐπιστολὴ Θ΄, Τίτῳ Ἱεράρχῃ , Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία τ. 3, σελ. 548-550).

==================================================================================================
«τὸ τῆς εὐωχίας ὄνομα ὁ πατὴρ εἰς τὸ «εὖ ἔχειν» ἐτυμολογεῖ»


«Τὸ ὄνομα τῆς εὐωχίας ὁ πατέρας τὸ ἐτυμολογεῖ ἀπὸ τὸ "εὖ ἔχειν"».


Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ,  Σχόλια εἰς τὰς τοῦ ἁγίου Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου ἐπιστολάς, Εἰς τὴν Ἐπιστολὴν Θ΄, Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία τ. 15Δ, σελ. 474


#44
«Τῆς πίστεως ὁ φόβος υἱός, τῶν ἐντολῶν δὲ οὗτος νομεύς»

«Ὁ φόβος εἶναι υἱὸς τῆς πίστης καὶ αὐτὸς εἶναι βοσκὸς τῶν ἐντολῶν».

(Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ,  Ἕτερα Κεφάλαια, σμα΄, Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία τ. 15Δ, σελ. 402).
#45
«Κλεὶς οὐρανῶν βασιλείας ἡ εὐχή»

«Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ κλειδὶ τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν».

(Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ,  Ἕτερα Κεφάλαια, ρ΄, Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία τ. 15Δ, σελ. 352)
#46
«Οἶκος μὲν εὐχῆς ἡ ὑπομονή· περικρατεῖται γὰρ ἐν αὐτῇ· χρῆμα δὲ ἡ ταπείνωσις· τρέφεται γὰρ δι' αὐτῆς»

«Ἡ ὑπομονὴ εἶναι τὸ σπίτι τῆς προσευχῆς, γιατὶ περικλείεται σ' αυτήν· ἀποτέλεσμά της ἡ ταπείνωση, γιατὶ τρέφεται ἀπ' αὐτήν».

(Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ,  Ἕτερα Κεφάλαια, ξα΄, Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία τ. 15Δ, σελ. 340)
#47
«Κρεῖττον γὰρ εἶναι Θεοῦ, καὶ μὴ ἑαυτῶν»

«Εἶναι καλύτερο νὰ ἀνήκουμε στὸ Θεὸ παρὰ στὸν ἑαυτό μας».

(Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Κεφάλαια Διάφορα, Θεολογικά τε καὶ Οἰκονομικά καὶ περὶ Ἀρετῆς καὶ κακίας, Ἑκατοντὰς Πέμπτη, ξη΄, Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία τ. 15Δ, ,σελ. 296)
#48
«Οὐδὲν βιαιότερον συνειδότος κατηγοροῦντος, καὶ οὐδὲν τούτου συνηγοροῦντος παρρησιαστικώτερον»

«τίποτα δὲν ἀσκεῖ τόση ἀνυπόφορη βία στὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν συνείδησή του, όταν αυτή τὸν κατηγορεῖ γιὰ κάτι. Καὶ τίποτα δὲν δίνει περισσότερο θάρρος ἀπὸ τὴν συνείδηση ποὺ ἐπιδοκιμάζει τὰ ἔργα του».

(Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Ἐξήγησις τῆς κινήσεως γενομένης μεταξὺ τοῦ κυροῦ ἀββᾶ Μαξίμου καὶ τῶν συν αὐτῷ καὶ τῶν ἀρχόντων ἐπὶ Σεκρέτου,  Φιλοκαλία, Ε.Π.Ε. τ. 15Γ, σελ. 98).

«Μὴ ἀτιμάσῃς τὴν συνείδησιν, ἄριστά σοι ἀεὶ συμβουλεύουσαν. Γνώμην γὰρ θείαν καὶ ἀγγελικήν σοι ὑποτίθεται καὶ τῶν κρυπτῶν τῆς καρδίας μολυσμάτων ἐλευθεροῖ  καὶ παρρησίαν πρὸς τὸν Θεὸν ἐν τῇ ἐξόδω σοι χαρίζεται»

«Μὴ περιφρονήσεις τὴν συνείδηση, ποὺ πάντοτε σοῦ δίνει ἄριστες συμβουλές. Διότι σοῦ ὑποδεικνύει θεία καὶ ἀγγελική συμβουλή, σ' ἐλευθερώνει ἀπὸ τοὺς κρυφοὺς μολυσμοὺς τῆς καρδιᾶς καὶ σοῦ χαρίζει παρρησία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ κατὰ τὸν θάνατό σου».

(Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Κεφάλαια Περὶ Ἀγάπης, Ἑκατοντὰς τρίτη, Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία τ. 14ος, σελ. 298-300).
#49
«Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε, μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πραότητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ...» (Πρός Ἐφεσίους, δ΄, 1-2)

Μετάφραση:
«Σᾶς παρακαλῶ, λοιπόν, ἐγὼ ὁ ὁποῖος εἶμαι φυλακισμένος διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, νὰ πολιτευθῆτε κατὰ τρόπον ἄξιον τῆς ὑψηλῆς κλήσεως, εἰς τὴν ὁποίαν προσεκλήθητε ἀπὸ τὸν Θεόν. Σᾶς παρακαλῶ δὲ νὰ πολιτευθῆτε μὲ πᾶσαν ταπεινοφροσύνην καὶ πραότητα, μὲ μεγαλόψυχον ὑπομονήν, ἀνεχόμενοι διὰ τῆς ἀγάπης ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου τὰ ἐλαττώματα».

Σχόλιο καθηγητοῦ Παναγιώτου Τρεμπέλα:

«Ὠνομάσθημεν Χριστιανοί. Ὀφείλομεν νὰ ἀνταποκριθῶμεν εἰς τὴν ὀνομασίαν μας ταύτην ζῶντες ὡς Χριστιανοί. Ἐκλήθημεν εἰς τὴν βασιλείαν καὶ δόξαν τοῦ Θεοῦ. Πρέπει, λοιπόν, τὴν βασιλείαν ταύτην νὰ σκεπτώμεθα καὶ νὰ συμπεριφερώμεθα ὡς κληρονόμοι ταύτης. Ὀφείλομεν ὄχι ἁπλῶς νὰ ὁμολογῶμεν τὴν χριστιανικὴν θρησκείαν, ἀλλὰ νὰ ζῶμεν αὐτήν... Ὄχι νὰ εἴμεθα Χριστιανοὶ μόνον κατὰ τὰς Κυριακὰς ἢ μόνον ὅταν προσερχώμεθα εἰς τράπεζαν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καθ' ἑκάστην ἡμέραν καὶ εἰς οἱονδήποτε τόπον. Ὀφείλομεν νὰ ζῶμεν ὡς πρόσωπα, τὰ ὁποῖα πρόκειται ἐντὸς ὀλίγου, ἴσως καὶ σήμερον, ἴσως αὔριον, νὰ κληθῶμεν εἰς τοὺς οὐρανούς, ὅπως ἐγκατασταθῶμεν εἰς τὴν ἡτοιμασμένην ἐκεῖ κληρονομίαν μας. Ἄνθρωπος αἰσθανόμενος τοῦτο δὲν θὰ προσκολλᾶται εἰς τὴν γῆν ὡς εἰς μόνιμον πατρίδα του, οὔτε θὰ θεωρεῖ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ ὡς ἐγκλείοντα ὑψίστην ἀξίαν. Ἄνθρωπος αἰσθανόμενος, ὅτι αὔριον ἴσως θὰ εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς, θὰ αἰσθάνεται συγχρόνως, ὅτι ὀφείλει νὰ εἶναι ἅγιος...

Δὲν περιπατοῦμεν λοιπὸν ἀξίως τῆς κλήσεώς μας ἐὰν δὲν εἴμεθα ταπεινόφρονες καὶ πρᾶοι... Εὑρίσκομεν τόσον πολλὰ εἰς ἑαυτοὺς, διὰ τὰ ὁποῖα δυσκόλως θὰ εἴμεθα ἄξιοι συγχωρήσεως καὶ συγγνώμης, ὥστε δὲν θὰ ἐδικαιολογούμεθα κατ' οὐδένα λόγον, ἐὰν εὑρίσκωμεν ἀναξίους συγγνώμης τοὺς ὁπωσδήποτε ἀδικήσαντας ἡμᾶς...

Ἐνδέχεται νὰ ἔχῃ ἰδιοσυγκρασίαν διάφορον τῆς ἰδικῆς μας. Ἴσως ἔχει συνηθείας καὶ ἕξεις, ποὺ δὲν ἀρέσκουν εἰς ἡμᾶς... Καὶ συμβαίνει νὰ εἶναι φίλος μας, συνάδελφός μας, συνεργάτης μας, σύνοικός μας. Τι θὰ γίνῃ; Καὶ ἐὰν συμβῇ νὰ εἶναι σύντροφός μας ἰσόβιος;... Τι θὰ ἐπακολουθήσῃ, ἐὰν ὁ σύζυγος καὶ ἡ σύζυγος μεγαλοποιοῦν ἑκάτερος τὰς ἀτελείας των καὶ εὑρίσκει ἕκαστος εἰς τὸν ἄλλον πολλὰ ἐξ ἐκείνων, ἅτινα δύνανται νὰ γεμίσουν ἀπὸ πικρίαν τὴν ζωήν; Ἀπαραιτήτως ὅλοι μας πρέπει νὰ μάθωμεν, ὅπως ἀνεχόμεθα ἀλλήλων. Δὲν ἀναστρεφώμεθα καὶ δὲν συζῶμεν μὲ ἀγγέλους. Οὔτε εὑρισκόμεθα ἐν κοινωνίᾳ ἁγίων. Καὶ ἡμεῖς εἴμεθα ἀτελεῖς καὶ ἐκείνοι...

Οὐ μόνον διὰ τῶν μεγάλων πράξεων καὶ τῶν μεγάλων παθημάτων, οἷα ὑπέστησαν οἱ μεγαλομάρτυρες, κατορθοῦται τὸ ἀγαθόν, ἀλλὰ καὶ διὰ τῶν καθημερινῶν καὶ ἀφανῶν ἀρετῶν, διὰ τῆς ὑπομονῆς, διὰ τῆς πραότητος, διὰ τῆς ἀνοχῆς τοῦ συζύγου, τῆς συζύγου, τοῦ πατρός, τῆς μητρός, τοῦ ἀδελφοῦ, τῆς ἀδελφῆς, τοῦ φίλου, τοῦ γείτονος, τοῦ γνωστοῦ κτίζεται τὸ οἰκοδόμημα τῆς ἁγιότητος...»
.


(Παναγιώτου Τρεμπέλα, Ὑπόμνημα εἰς τὰς Ἐπιστολὰς τῆς Καινῆς Διαθήκης, τόμος 2ος, σελ. 119-120).
#50
«πλάνος γὰρ ὄντως ὁ παρὼν κόσμος ὑπάρχει, δι' ἀπάτης ἀεὶ δελεάζων πρὸς ἐπιθυμίαν τῶν φθειρομένων, καὶ τῇ δουλείᾳ τῶν ὑλικῶν ἐνδιασφίγγων τοὺς κατὰ φύσιν ἐλευθέρους καὶ τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν κληρονόμους, τὸ παίζειν δι' ἡδονῆς καὶ ὑποκλέπτειν τοὺς κρατεῖσθαι τούτοις ἀνεχομένους»

«Εἶναι πλάνος πραγματικὰ ὁ κόσμος αὐτὸς, διότι δελεάζει μὲ ἀπάτη τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἐπιθυμοῦνε ὅσα φθείρονται καὶ μὲ τὴν ὑποδούλωσή τους στὴν ὕλη τοὺς κρατεῖ σφιχτά δεμένους, ἐκείνους ποὺ ἀπὸ τὴ φύση τους εἶναι ἐλεύθεροι καὶ κληρονόμοι τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν, περιπαίζοντάς τους μὲ τὴν ἡδονὴ καὶ ξεγελώντας ἐκείνους, ποὺ ἀνέχονται νὰ γίνονται ὑποχείριοι σὲ αὐτά».

(Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Ἐπιστολὴ πρὸς Ἰωάννην Κουβικουλάριον,  Φιλοκαλία, Ε.Π.Ε. τ. 15Β, σελ. 440).