Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - staboz

Σελίδες: 1 ... 53 54 [55]
1351
Περί παντός Θεολογικού επιστητού / Πέτρου και Παύλου
« στις: 05 Ιουλίου, 2007, 07:12:58 μμ »
Δεν γνωρίζω κάποιον εύκολο τρόπο να το καταχωρήσω. Δεν είναι κανονικό κείμενο, είναι σκαναρισμένο ως φωτογραφία. Ο τρόπος που υποδεικνύεται από το [img] tag μου φαίνεται δύσκολος. Δεν ξέρω ποιά διεύθυνση πρέπει να πληκτρολογήσω για το αρχείο που βρίσκεται στον υπολογιστή μου. Αν υπάρχει ευκολότερος τρόπος ας μας τον υποδείξει ο Μάριος. Το κείμενο είναι του καθηγητού Φουντούλη. Στ.

1352
Περί παντός Θεολογικού επιστητού / Πέτρου και Παύλου
« στις: 05 Ιουλίου, 2007, 02:04:49 μμ »
Έστειλα τό κείμενο στο e-mail σου χθες βράδυ. Ελπίζω να το έλαβες. Στ.

1353
Περί παντός Θεολογικού επιστητού / Περί γάμου
« στις: 05 Ιουλίου, 2007, 01:53:44 μμ »
Απαντώ στις δύο απορίες της Ξένιας:
      1. Η λέξη \"υποχρεωμένοι\" δεν έρχεται σε αντίθεση με το \"όστις θέλει\", και τη γενικότερη ελευθερία που ο καλός μας θεός χαρίζει στον άνθρωπο?
     Πρωτίστως ευχαριστώ για τον πολύ απλό, ειλικρινή, σαφή και ευγενικό τρόπο διατυπώσεως των αποριών. Έχω όμως την αίσθηση ότι αναγκάζομαι να μιλάω για πράγματα που με ξεπερνούν (\'\'τα υπέρμετρά μου λαλείν\'\', όσιος Βαρσανούφιος).
     Ολόκληρη η χριστιανική ζωή είναι οικοδομημένη πάνω στο θεμέλιο της ελευθερίας, στο \"όστις θέλει\", όπως πολύ σωστά έγραψες. Αυτό είναι η προϋπόθεση, η απολύτως απαραίτητη πρώτη κίνηση του ανθρώπου. Άπαξ όμως και θελήσει να ακολουθήσει τον Χριστό, είναι υποχρεωμένος να κάνει τη δεύτερη μεγάλη κίνησή του: Να απαρνηθεί την ελευθερία του! Το είπε ξεκάθαρα ο ίδιος ο Κύριός μας:\'\'Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν...\'\'. Τι σημαίνει να απαρνηθεί κανείς τον εαυτό του; Απάρνησις εαυτού, λέγει ο Μέγας Βασίλειος, είναι \'\'η των παρελθόντων λήθη και η των εαυτού θελημάτων αναχώρησις\'\'. Αποφάσισες να ακολουθήσεις τον Χριστό; Πρώτον πρέπει να ξεχάσεις κάθε τι από το αμαρτωλό παρελθόν σου, κοσμικές φιλίες, κακές συνήθειες, διασκεδάσεις ένοχες και παρόμοια θα σβήσουν από τη μνήμη της ψυχής σου. Και δεύτερον οφείλεις να αρνηθείς τα θελήματά σου. Όλα! Όχι μόνο τα αμαρτωλά! Σε κάθε μου βήμα πλέον δεν θα εξετάζω αν κάτι μου αρέσει ή δεν μου αρέσει, αλλά αν είναι ή όχι σύμφωνο με το θέλημα του Θεού. Όλο το μυστικό βάθος της αληθινής πνευματικής ζωής βρίσκεται σ\' αυτό ακριβώς το σημείο. Ο άνθρωπος πριν ακολουθήσει τον Χριστό είναι δούλος της αμαρτίας. Όταν - ελεύθερα - αποφασίσει να ακολουθήσει τον Χριστό, ελευθερώνεται από την σκλαβιά της αμαρτίας. Και τί γίνεται; Δεν γίνεται ελεύθερος αλλά δούλος και πάλι. Δούλος όμως τώρα του Χριστού. Δούλος της αρετής. Ο Απόστολος Παύλος το διαπραγματεύεται αυτό στούς στίχους 15-23 του στ΄ κεφαλαίου της προς Ρωμαίους επιστολής: \'\'ελευθερωθέντες δε από της αμαρτίας εδουλώθητε τη δικαιοσύνη. ανθρώπινον λέγω διά την ασθένειαν της σαρκός υμών. ώσπερ γαρ παρεστήσατε τα μέλη υμών δούλα τη ακαθαρσία και τη ανομία εις την ανομίαν, ούτω νυν παραστήσατε τα μέλη υμών δούλα τη δικαιοσύνη εις αγιασμόν\'\' (στ. 18-19). Να η νέα δουλεία. (Η ερμηνεία του Τρεμπέλα θα σου διευκρινίσει καλύτερα το νόημα των λόγων αυτών).
     Ώστε βρισκόμαστε πάλι σε κατάσταση δουλείας. Ο δε δούλος δεν έχει δικό του θέλημα, αλλά θέλημά του είναι το θέλημα του κυρίου του, εν προκειμένω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Οπότε είμαστε υποχρεωμένοι να εφαρμόσουμε τις εντολές. Όσο κι αν δεν μας αρέσουν, όσο κι αν δεν το θέλουμε, είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούσουμε. Φυσικά μπορούμε και να μην υπακούσουμε. Ελεύθεροι είμαστε. Όμως τότε βρισκόμαστε έξω από τον δρόμο της σωτηρίας, παύουμε να ακολουθούμε τον Κύριο και, αν δεν μετανοήσουμε, κινδυνεύουμε να χαθούμε. Θα χρειαστεί να παραμείνουμε στην κατάσταση αυτής της \'\'δουλείας\'\' πολύ χρόνο, έως ότου - ανάλογα με την προθυμία της ψυχής μας - φθάσουμε στην αληθινή ελευθερία των υιών του Θεού, των αγίων μας. \'\'Όταν υπεραναβής την οδόν της δικαιοσύνης, τότε προσκολληθήση τη ελευθερία εν παντί πράγματι\'\' (αββάς Ισαάκ). Αλλά αυτή η υπερανάβαση δεν είναι έργο μιας ημέρας ή δύο. Θέλει δουλειά πολλή.

    2. Ας υποθέσουμε πάλι, πως εμείς οι Χριστιανοί έχουμε ως πρότυπό μας το Χριστό...Εκείνος είναι ο πρώτος που
έδειξε αγάπη και τώρα ζητάει και από εμάς να κάνουμε το ίδιο...Εκείνο που με προβληματίζει είναι, τι είδους αγάπη
έδειξε σ\' εμάς ο Χριστός...Μας αγάπησε δηλαδή και σταυρώθηκε για εμάς από \"υποχρέωση\", ή επειδή πράγματι το
ήθελε? Επειδή είμαι σίγουρη ότι ισχύει το δεύτερο, θέλω ακριβώς να πω ότι ο Θεός ποτέ δεν καταδίκασε το πηγαίο,
το θεληματικό...Μάλλον δε καταδίκασε το υποχρεωτικό...\" Ιλαρόν γαρ δότην αγαπά ο θεός\"...

     Το ζήτημα αυτό είναι πολύ σημαντικό και το παράδειγμα του Κυρίου, που υπενθύμισες, καίριο. Ο Κύριος πράγματι μας αγάπησε με υπεράπειρη αγάπη, ένα ξεχείλισμα Θεϊκής αγαθότητος: \'\'δι υπερβολήν ερωτικής αγαθότητος έξω εαυτού εγένετο\'\' (άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης). Μες στην παραφορά της αγάπης του για μας, τα πλάσματά του, έγινε και άνθρωπος  και άνέβηκε επάνω στο Σταυρό. Η θεωρία του Ανσέλμου που παρουσιάζει τη σάρκωση και τη σταύρωση αναγκαστική είναι ξένη προς το πνεύμα της Ορθοδοξίας μας. Από αγάπη σαρκώθηκε και από υπερβολή αγάπης σταυρώθηκε. Όμως ως άνθρωπος ο Κύριος τον Σταυρό δεν τον ήθελε! \'\'Παρελθέτω απ\' εμού το ποτήριον τούτο\'\', κραύγασε στον κήπο της Γεθσημανή προς τον Θεό Πατέρα. Στο τέλος όμως τί είπε; \'\'Πλην μη το θέλημά μου, αλλά το σον γινέσθω\'\'! Νά το παράδειγμα που ζητάς. Νά και ο δρόμος που καλείται να βαδίσει και ο καθένας από μάς: Αυτό εγώ δεν το θέλω! Όμως, επειδή το θέλεις Εσύ, ο Δημιουργός μου, θα το κάνω. Μη το θέλημά μου, αλλά το σον γινέσθω!
     Άρα υποτάσσομαι στο θέλημα του Θεού, ακόμη κι όταν αυτό δεν το θέλω! Και προσπαθώ να το εφαρμόσω με την ίδια προθυμία, όρεξη και ενθουσιασμό, σαν να μου ήταν το πιο αγαπητό πράγμα στον κόσμο. Το αποστρέφομαι εσωτερικά, βιάζω όμως τον εαυτό μου να το εφαρμόσω πρόθυμα και με ενθουσιασμό. Και τότε τί συμβαίνει; Τότε ζώ ένα απίστευτο θαύμα. Μέσα στο σταυρό που αποστρεφόμουνα βρίσκω τόση χαρά και ευτυχία που πριν ήταν αδύνατον ακόμη και να φανταστώ! Έρχεται η Χάρη του Θεού και μετατρέπει την κόλαση σε Παράδεισο, την πικρία σε ευτυχία, την καταστροφή σε θρίαμβο, τον σταυρό σε ανάσταση. Και τότε παίρνει ο άνθρωπος μια μικρή γεύση αυτής της άλλως ακατανόητης καταστάσεως που περιγράφει ο μέγας Παύλος, όταν λέγει:\'\'ευδοκώ εν ασθενείαις, εν ύβρεσιν, εν ανάγκαις, εν διωγμοίς, εν στενοχωρίαις, υπέρ Χριστού\'\' (Β΄ Κορ. ιβ΄ 10). Ευδοκώ! Δηλαδή ευφραίνομαι. Με μιά σύγχρονη έκφραση \'\'τη βρίσκω\'\'! Πού; Στις ασθένειες, στίς ύβρεις, στις ανάγκες, στους διωγμούς! Μα τί ήταν; Τρελλός; Δεν ήταν βέβαια τρελλός, ούτε πολύ περισσότερο έπασχε από κάποια διαστροφή. Αλλά είχε βρει αυτή τη μυστική πηγή της ευτυχίας και της άπειρης χαράς που δίνει η Χάρη του Θεού μέ τους σταυρούς και τις δοκιμασίες, και γι\'  αυτό έτρεχε σαν διψασμένο ελάφι προς αυτές. Η τρέλλα του Αποστόλου ήταν άλλου είδους. Και αυτήν την τρέλλα οφείλει να αποκτήσει και ο καθένας από μας. Και έτσι, μόνον έτσι, τα πάντα γίνονται πηγαία και θεληματικά.
     Στ.

1354
Περί παντός Θεολογικού επιστητού / Περί γάμου
« στις: 04 Ιουλίου, 2007, 12:21:12 πμ »
Δυστυχώς αντί να κλείσουμε ένα θέμα ανοίγουμε περισσότερα. Η πρώτη παράγραφος μου φαίνεται πολύ ασύντακτη. Αυτή η ασυνταξία είναι θεληματική, δυνάμει κάποιας ψευτορωμέϊκης ασυδοσίας, ή είναι αποτέλεσμα άγνοιας; Αν είναι το πρώτο, λυπάμαι, αλλά εμένα αυτού του είδους ο εκβαρβαρισμός της γλώσσας μού είναι εξαιρετικά ενοχλητικός και δεν μπαίνω στον κόπο καν να προσπαθήσω να καταλάβω τα μυστηριώδη νοήματα. Αν είναι το δεύτερο, προσπάθησε σε παρακαλώ να το ξαναδιατυπώσεις απλά και σαφώς (ή σαφά κατά τους αστοιχείωτους των ΜΜΕ).
     Για την ουσία του θέματος, θα περάσουν, υποθέτω, πολλά χρόνια ώς ότου συνειδητοποιήσουμε την απλή αλήθεια ότι μέσα στο Ευαγγέλιο η αγάπη δεν είναι κάτι πηγαίο και αυθόρμητο αλλά εντολή. Που σημαίνει ότι είτε το θέλεις είτε δεν το θέλεις, είτε σού \'ρχεται είτε δεν σού \'ρχεται, είτε το αισθάνεσαι είτε όχι, είσαι υποχρεωμένος να αγαπήσεις. Αυτή δε η εντολή της αγάπης δεν είναι μια μικρή εντολή, αλλά η πρώτη και μεγάλη! Όποιος μπορέσει να κατανοήσει τις ασύλληπτες διαστάσεις αυτής της απλής αλήθειας, μακάριος. Κανένας πειρασμός δεν θα αποκτήσει εξουσία επάνω του. Διαφορετικά θα βασανίζεται προσπαθώντας να ξεδιψάσει με ζωγραφισμένα νερά (αββάς Ισαάκ).
     Καμμιά εκούσια υποταγή δεν μπορεί να μετατρέψει την εντολή σε χαρμόσυνη επιλογή. Η εντολή είναι πάντα απόφαση θανάτου, σταύρωση επί αοράτου σταυρού. Μόνο μακροχρόνια εμπειρία της χαράς και της ευτυχίας που πηγάζει στο τέλος από αυτήν τήν εκούσια σταύρωση, κάνει τον άνθρωπο να δέχεται με χαρά κάθε σταυρό που βλέπει να τοποθετεί στο δρόμο της ζωής του ο Δημιουργός του. Το μακροχρόνια εδώ δεν αντικαθίσταται με τίποτε.  \"Και εκτός τού γεύσασθαι την ψυχήν των παθημάτων του Ιησού εν γνώσει, κοινωνίαν μετ\' αυτού ου μη σχη\" (αββάς Ισαάκ - το παραθέτω από μνήμης, μπορεί κάπου η διατύπωση ελαφρά να παραλλάζει). Οι λίγες εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
     Τα περί υιών, μισθωτών και δούλων δεν νομίζω να έχουν σχέσι με το θέμα μας. Και σίγουρα πολύ επιπόλαια και επικίνδυνα οι περισσότεροι από μας βιαζόμαστε να βρεθούμε στην τάξι των υιών χωρίς να δοκιμαστούμε προηγουμένως σε κείνη των δούλων. Περισσότερα για το θέμα αυτό στο \"ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ\", σελ. 297-8.
     Τέλος για τη σύσταση περί ενδυμασίας θα υπενθύμιζα μόνο τον λόγο του Μ. Βασιλείου ότι \"είωθε τοις έξωθεν σχήμασι συνδιατυπούσθαι η ψυχή και προς α πράττει τυπούται και προς αυτά σχηματίζεται\" (Ισχύει και εδώ η σημείωση της από μνήμης παραθέσεως). Δεν θα γράψω κάτι παραπάνω τώρα, μολονότι γι\' αυτό το ζήτημα έχουν γραφεί πολλά (Κλίμαξ, αββάς Ισαάκ, άγ. Θεόδωρος ο Στουδίτης κ.τ.λ.). Στ.

1355
Σύνδεσμοι / Απολογητής
« στις: 03 Ιουλίου, 2007, 08:20:03 μμ »
Πρόκειται για αξιόλογη προσπάθεια. Βέβαια σε αρκετά θέματα ξεφεύγει, αλλά αυτό είναι σχεδόν αναπόφευκτο στα αποκαλυπτικά ζητήματα. Φαίνεται πως συνεργάζεται με την πολύ αξιόλογη Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας (oode) http://www.ierosolymitissa.org/ που έχει δημιουργήσει (ή προΐσταται) ο κ. Θωμάς Δρίτσας.
     Γενικότερα κατάλογο αμέτρητων Ορθοδόξων ιστοτόπων έχουμε στο http://www.geocities.com/orthodoxoi_istotopoi/alphabetic.html
     Την ποιότητα του περιεχομένου όλων αυτών, είναι προφανές, δεν μπορεί να την εγγυηθεί κανείς. Στ.

1356
Προβλήματα - Προτάσεις / Moderator or Τραπεζοκόμος?
« στις: 03 Ιουλίου, 2007, 02:33:14 μμ »
Καθήκον μου! :smartass:
ΣΤΗΝ ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΣΟΥ ΕΙΣΑΙ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΟΣ. ΜΟΝΟΝ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΙΑΡΚΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΤΑ ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ. ΔΙΟΡΘΩΣΕ ΤΩΡΑ ΤΟ ΣΥΝΕΥΩΧΗΤΩΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ ΚΑΛΗΣΠΕΡΕΣ κ.τ.λ. Στ.

1357
Περί παντός Θεολογικού επιστητού / Περί γάμου
« στις: 02 Ιουλίου, 2007, 05:25:31 μμ »
Πολύ σωστό αυτό που έγραψες:\"Ειδικά στην Ορθόδοξη θεολογία και εκκλησιολογία, η σχέση του γάμου είναι σχέση τριών και όχι δύο παραγόντων. Στο γάμο, στην ένωση (διό και παρομοιάζεται προς την Εκκλησία) των δύο ανθρώπων συμμετέχει και ο Θεός, ο οποίος και αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ιερής αυτής σχέσης\".
     Ο Ευδοκίμοφ το διατυπώνει θαυμάσια στο έργο του \"Η Ορθοδοξία\". Γράφει:\"Ο άνδρας και η γυναίκα ενώνονται σ\' έναν τρίτον όρο, που είναι ο Θεός\"... \"Η ars amandi, η τέχνη της αγάπης βρίσκεται ολόκληρη μεσ\' στην καρποφορία της αιώνιας νεοφάνειας του μαράναθα. Οι αγαπημένοι κοιτούν μαζί προς την ίδια κατεύθυνση, την Ανατολή, και λέγουν: \'Κάνε, Κύριε, αγαπώντας ο ένας τον άλλον, ν\' αγαπούμε εσένα τον ίδιο\' \". (Σελ. 398,402).
     Όσο για τη διαφωνία σου στη \"συμβουλή\", νομίζω είναι καιρός να απαλλαγούμε κάποτε από την τάση αντιδράσεως σε οτιδήποτε δείχνει να έχει χαρακτήρα καθοδηγητικό και συμβουλευτικό. Το συμβουλεύειν είναι και Αγιογραφικό και Αγιοπατερικό και παραδοσιακό, Ρωμέικο, όπως το λέτε εσείς. Άλλωστε και η προηγούμενη απάντηση ολόκληρη μια συμβουλή δεν ήταν;
     Ας έρθω για λίγο στα περί κωδίκων συμπεριφοράς και αυθορμητισμού. Το θέμα είναι μεγάλο και εγώ ούτε χρόνο επαρκή έχω ούτε γρήγορα γράφω. Σημειώνω μόνον τούτο ότι η Ορθόδοξη ελευθερία, ο αυθορμητισμός και η πηγαία αγάπη αποκτώνται μόνο μέσα από εκούσια υποταγή στις εντολές. Το ζήτημα αυτό το διαπραγματεύεται διεξοδικά ο αββάς Ισαάκ στην δ΄ επιστολή του \"Προς τον οσιον πατέρα Συμεώνην τον θαυματουργόν\", γι\' αυτό και δεν θα επιμείνω. Μελέτησέ την και θα δείς πόσο ξένα είναι προς την Ορθόδοξη θεολογία τα περί αυθορμητισμών και πηγαίων αισθημάτων προτεστάντικα ξυλοκέρατα, που μας σερβίρουν αδιάκοπα τα τελευταία χρόνια διάφοροι, συχνά παρουσιάζοντάς τα ως το βάθος και την ουσία της Ορθοδοξίας. Στ.

1358
Περί παντός Θεολογικού επιστητού / Πέτρου και Παύλου
« στις: 02 Ιουλίου, 2007, 04:20:28 μμ »
Το ερώτημά σου μοιάζει μικρό και ασήμαντο, αλλά είναι σπουδαίο, δύσκολο και καίριο. Με το θέμα απασχολήθηκε διεξοδικά ο αείμνηστος ήδη καθηγητής της Λειτουργικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης Ιωάννης Φουντούλης. Το σχετικό κείμενο βρίσκεται δημοσιευμένο στο περιοδικό \"Κληρονομία\" τ. 22 (1990), σελ 245-71 καὶ στον συλλογικό τόμο \"ΠΑΥΛΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΝΑ\", σελ. 389-401.
     Οι δύο βασικότερες ερμηνείες, κατά τον καθηγητή, είναι: 1. \"Ότι η 29η Ιουνίου εισήχθη στο εορτολόγιο ως ανάμνηση ανακομιδής των λειψάνων\" των δύο Αποστόλων που έγινε στη Ρώμη από τον πάπα Σίξτο τον Β΄στις 29 Ιουνίου του έτους 258. Οπότε στη συνέχεια η ημέρα της ανακομιδής  μετατράπηκε σε ημέρα μνήμης, φαινόμενο συχνό στο εορτολόγιο. Και 2. Ότι έχουμε και εδώ κάποιο ανάλογο φαινόμενο με αυτό της εορτής των τριών Ιεραρχών. Καθιερώθηκε κοινός εορτασμός των δύο Αποστόλων για να αποφευχθούν μέσα στην Εκκλησία διχαστικά φαινόμενα εξάρσεως της τιμής του ενός εις βάρος του άλλου.
     Αν σου αρκεί η σύντομη απάντηση αυτή, καλώς. Αν σε ενδιαφέρει ολόκληρο το κείμενο του καθηγητού Φουντούλη, μπορώ να το σαρώσω και να σου το στείλω ως συνημμένο αρχείο στο e-mail σου. Μη διστάσεις να γράψεις σχετικώς. Στ.

1359
Ανέκδοτα... προς έκδοσιν / Αγαπητο pc...
« στις: 01 Ιουλίου, 2007, 09:08:33 μμ »
Λυπήθηκα πολύ για τις συστάσεις περί εσωρούχων και κορμάρας. Ο γάμος δεν είναι καλοπέραση και ικανοποίηση των προσωπικών μας επιθυμιών. Είναι συμπόρευση δύο ανθρώπων προς τη Βασιλεία του Θεού. Συμπόρευση σημαίνει σήμερα ακουμπάς εσύ σε μένα, αύριο ακουμπώ εγώ σε σένα. Αύριο θα παρουσιάσεις εσύ ανεπιθύμητα pop-ups, μὴν αμφιβάλλεις γι\' αυτό - έτσι είναι η ζωή.
     Επίτρεψέ μου να χρησιμοποιήσω και εγώ ορολογία υπολογιστών: Χρειάζεσαι επείγουσα αναβάθμιση σε Vista heaven. Μην χάνεις τον ουρανό από το οπτικό σου πεδίο. Σκέψου τα λόγια του αγίου Κοσμά του Αιτωλού: \"Εσύ, γυναίκα που έχεις τον κακόν άνδρα να χαίρεσαι περισσότερο από τη γειτόνισσά σου που έχει τον καλόν άνδρα, διότι θα κάνεις υπομονή και θα πας στον Παράδεισο. Και να σκέφτεσαι και τα καλά του ανδρός σου. Κάποια καλά θα έχει και αυτός, δεν έχει μόνο κακά\". Τα ίδια επαναλαμβάνει ο άγιος και για τον άνδρα. ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ!
     Επίτρεψέ μου και μια πρακτική συμβουλή: Κάθε φορά που επιστρέφει στο σπίτι να τον περιμένεις με χαρά, όσο κουρασμένη και δύσθυμη και αν είσαι. Και περιμένοντάς τον να μην είσαι ατημέλητη, αλλά να φοράς πάντοτε τα καλά σου ρούχα, δείχνοντας ότι ο ερχομός του είναι η πιο ευχάριστη και επίσημη ώρα για σένα.
     Ο Θεός μαζί σου. Στ.

Σελίδες: 1 ... 53 54 [55]