Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Iaspis

Σελίδες: 1 [2] 3 4 ... 48
26
Ανέκδοτα... προς έκδοσιν / .::Ανέκδοτα::. - Mega Topic -
« στις: 24 Μαρτίου, 2012, 12:50:54 πμ »
[font size=4]Ἡ ἕκτη δόση[/fonts].


Μὶα θλιβερὴ πραγματικότητα γιὰ τὴν πατρίδα ἀποτυπωμένη.... μὲ τὸν τρόπο ποὺ τῆς ταιριάζει. Θὰ συνεχίσουμε νὰ ἐκλέγουμε αὐτοὺς τοὺς πολιτικοὺς ἀκόμα;;;

27
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Καθημερινά Χαριτωμένα
« στις: 21 Μαρτίου, 2012, 12:29:23 πμ »
Παράθεση
[font size=4]Μία συγκινητική ιστορία ενός ηλικιωμένου ανθρώπου[/fonts]

Ήταν πρωί, περίπου 8:30, όταν ένας ηλικιωμένος περίπου 80 χρονών, με ράμματα στον αντίχειρά του, έφτασε στο νοσοκομείο . Είπε ότι ήταν βιαστικός, και ότι είχε ένα άλλο ραντεβού στις 9:00.

Η νοσοκόμα που τον ανέλαβε τον έβαλε να καθίσει κάπου, γνωρίζοντας ότι θα έπαιρνε πάνω από μια ώρα για να τον δει κάποιος γιατρός.

Τον είδε να κοιτάει επίμονα το ρολόι του και επειδή δεν ήταν και πολύ απασχολημένη αποφάσισε να δει τη πληγή του. Αφού το εξέτασε προσεκτικά, είδε ότι η πληγή στον αντίχειρα είχε επουλωθεί και έτσι μίλησε με τους γιατρούς για να αφαιρέσουν τα ράμματα.

Ενώ του φρόντιζε τα ράμματα, τον ρώτησε αν είχε άλλο ραντεβού με γιατρό σήμερα. Ο ηλικιωμένος είπε πως δεν είχε ραντεβού με γιατρό

αλλά έπρεπε να πάει στο γηροκομείο για να φάει πρωινό με τη σύζυγό του. Η νοσοκόμα τον ρώτησε πως πήγαινε από θέμα υγείας η σύζυγός του…

Ο ηλικιωμένος απάντησε ότι η γυναίκα του ήταν θύμα της νόσου Alzheimer. Της είπε ακόμα ότι η γυναίκα του δεν ήξερε ποιος ήταν και ότι δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει τα τελευταία 5 χρόνια.

Η νοσοκόμα έμεινε έκπληκτη, και τον ρώτησε,

«Και γιατί συνεχίζεις και πας κάθε πρωί, αφού δεν ξέρει ποιος είσαι;»

Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε, χάιδεψε το χέρι της νοσοκόμας και είπε:

«Δεν με γνωρίζει, αλλά εγώ εξακολουθώ να ξέρω ποια είναι.»
Πηγή: http://antikleidi.wordpress.com/2012/03/16/oldman/#more-17669

28
[font size=4]Χρίστος Τσολάκης.
Πως πρέπει να είναι ο δάσκαλος.[/fonts]



«Δὲν γνωρίζει κανείς καλὰ, παρὰ μόνο ὅ,τι τὸν ἔχει κάνει νὰ τὸ ἀγαπήσει»!

29
[font size=4]Γέρων Παΐσιος[/fonts]



- Ὅταν, Γέροντα, λέω: «Τόσο μπορῶ νὰ δουλέψω, αὐτὴ εἶναι ἡ ἀντοχή μου», ἀπὸ φιλαυτία τὸ λέω;

- Ὅσο κάθεται κανείς, τόσο χαλαρώνει· ὅσο δουλεύει, τόσο δυναμώνει. Ἐκτὸς ποὺ διώχνει τὴν μούχλα μὲ τὴν δουλειά, βοηθιέται καὶ πνευματικά.

Ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ φθάση νὰ χαίρεται ὁ ἄνθρωπος περισσότερο ἀπὸ τὴν κακοπάθεια παρὰ ἀπὸ τὴν καλοπέραση. Ἂν ξέρατε πῶς ζοῦν μερικὰ γεροντάκια ἐκεῖ στὸ Ἅγιον Ὅρος, ἀλλὰ καὶ τί χαρὰ νιώθουν!

Νά, ἕνα γεροντάκι, ποὺ ἔμενε μόνο του ἕνα χιλιόμετρο πιὸ πέρα ἀπὸ τὸ Καλύβι μου, τί αὐταπάρνηση εἶχε! Τὸ Καλύβι του ἦταν ψηλά, σὲ ἕνα πολὺ ἀπότομο μέρος, καὶ τὸ καημένο ἀρκουδώντας κατέβαινε ἀπὸ τὸ μονοπάτι γιὰ νὰ πάη σὲ ἕνα ἄλλο γεροντάκι πιὸ κάτω, ὅταν χρειαζόταν κάτι. Ἤθελαν νὰ τὸ πάρουν στὸ γηροκομεῖο, ἀλλὰ δὲν δεχόταν, καὶ ὅλοι μετὰ ἔλεγαν: «αὐτὸς εἶναι πλανεμένος», γιατί καθόταν μόνος του ἐκεῖ.

Μιὰ μέρα ποὺ ἦρθε στὸ Καλύβι, μοῦ εἶπε γιὰ ποιὸν λόγο δὲν ἤθελε νὰ φύγη: Ὅταν ζοῦσε ὁ Γέροντάς του, τὸ Καλύβι τους δὲν εἶχε ναὸ καὶ ἐκεῖνος παρακαλοῦσε τὸν Γέροντά του νὰ κάνουν ναό. «Ἂς κάνουμε ναό, τοῦ εἶπε τελικὰ ὁ Γέροντάς του, ἀλλὰ μετὰ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ φύγης ἀπὸ ‘δῶ, γιατί θὰ μένη στὸ Ἱερὸ ὁ Φύλακας Ἄγγελος καὶ δὲν κάνει νὰ τὸν ἀφήσης μόνον». Τότε αὐτὸς τοῦ ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ μείνη γιὰ πάντα στὸ Καλύβι, καὶ ἔτσι ἔκαναν τὸν ναό. Τελευταία εἶχε γκρεμισθῆ καὶ τὸ Κελλί του καὶ ἔμενε μέσα στὴν ἐκκλησία· κοιμόταν σὲ ἕνα στασίδι. Τέτοια αὐταπάρνηση!
Εἶχα φροντίση νὰ ἔχη μερικὰ ροῦχα, γιὰ νὰ ἀλλάζη τουλάχιστον, γιατί ὑπέφερε ἀπὸ τὰ ἔντερα καὶ εἶχε κοψίματα. Μία μέρα ἔστειλα ἕναν γνωστὸ γιατρὸ νὰ πάη νὰ τὸν δῆ. Πῆγε μὲ ἕναν ἄλλον, χτυποῦν, ξαναχτυποῦν, τίποτε. Ὅταν ἄνοιξαν, τὸν βρῆκαν πεθαμένο στὸ στασίδι ποὺ ἔμενε, σκεπασμένο μὲ μιὰ κουβέρτα. Ἐκεῖ ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ!

Ἡ σκληρότητα στὴν ζωή μας γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ φέρνει στὴν καρδιὰ τὴν τρυφεράδα τοῦ Χριστοῦ. Οἱ θεῖες ἡδονὲς γεννιοῦνται ἀπὸ τὶς σωματικὲς ὀδύνες. Οἱ Πατέρες ἔδωσαν αἷμα καὶ ἔλαβαν πνεῦμα. Μὲ ἱδρώτα καὶ κόπο πῆραν τὴν Χάρη. Πέταξαν τὸν ἑαυτό τους καὶ τὸν βρῆκαν στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.

Πολὺ μὲ συγκίνησε τὸ συναξάρι τῶν Ἁγίων Ἀσκητῶν τοῦ Σινᾶ. Πέντε χιλιάδες ἀσκητὲς ἔζησαν στὸ Σινᾶ καὶ πόσοι ἄλλοι στὸ Ἅγιον Ὅρος! Χίλια χρόνια πόσοι Πατέρες ἁγίασαν! Ἀλλὰ καὶ οἱ Ὁμολογητὲς καὶ οἱ Μάρτυρες τί τράβηξαν! Καὶ ἐμεῖς γκρινιάζουμε γιὰ τὴν παραμικρὴ ταλαιπωρία. Ζητᾶμε νὰ ἀποκτήσουμε χωρὶς κόπο τὴν ἁγιότητα. Σπανίζει ἡ αὐταπάρνηση. Οὔτε ἐμεῖς οἱ μοναχοὶ δὲν καταλάβαμε ὅτι «τὰ καλὰ κόποις κτῶνται» καὶ ἔχουμε τὴν ἐπιείκεια στὸν ἑαυτό μας· δικαιολογοῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ βρίσκουμε ἐλαφρυντικὰ γιὰ τὸ καθετί. Ἀπὸ ‘κεῖ ξεκινάει τὸ κακό. Καὶ ὁ διάβολος βρίσκει δικαιολογίες γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὰ χρόνια περνᾶνε.

Γι’ αὐτὸ νὰ μὴν ξεχνιώμαστε· νὰ θυμώμαστε καὶ λίγο ὅτι ὑπάρχει καὶ θάνατος. Μιὰ ποὺ θὰ πεθάνουμε, νὰ μὴν προσέχουμε καὶ τόσο πολὺ τὸ σῶμα· ὄχι νὰ μὴν προσέχουμε καὶ νὰ παθαίνουμε ζημιές, ἀλλὰ νὰ μὴν προσκυνοῦμε τὴν ἀνάπαυση.


http://serafeimtousarof.blogspot.com/2012/03/blog-post_7511.html

30
Εθνικά Θέματα / \" 1940-2011 φιλικά, Αλέξανδρος \"
« στις: 04 Μαρτίου, 2012, 12:41:50 πμ »

Προβλήθηκε στο 4 Λύκειο Βύρωνα κατά τη διάρκεια της γιορτής της 28ης Οκτωβρίου

32
Παράθεση
\"Ὁ δικός μου ὁ ξεσηκωμός δέ μοιάζει μήτε μέ τῶν Φράγκων, μήτε μέ κανενοῦ ἄλλου. Ἐμεῖς θ\' ἀναστήσουμε μία πατρίδα πού κεφάλι θάχη τό Χριστό. Κι ὄχι ἀνθρώπους\"

(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης)
Μήπως ἡ ἐπανάσταση τοῦ 1821 δὲν τελείωσε; Σίγουρα ὄχι!
Νὰ νικηθεῖ βέβαια ὁ Ἕλληνας δὲν γίνεται (θὰ ἦταν σὰν νὰ τέλειωνε ὁ κόσμος), μὰ οὔτε καὶ νὰ νικήσει γίνεται (οἱ «νίκες» εἶναι γιὰ τοὺς Φράγκους..). Τέλος πάντων, αὐτὸ ποὺ ζήσαμε τὰ τελευταία 180 χρόνια μοιάζει μὲ  μία ἀκόμη ὕπουλη σκλαβιά, ἡ ὁποία ἔφτασε νὰ γίνει γιὰ τὴν συνείδησὴ μας ὅ,τι καὶ τὸ σαράκι γιὰ τὸ ξύλο! Ὅμως δὲν εἴμαστε μόνοι κι αὐτὸ εἶναι τὸ μόνο πού σώζει ὄχι μόνον ἑμᾶς, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη!
Ἡ Ἀνάσταση προϋποθέτει Σταυρὸ. Αὐτὴ εἶναι ἡ πατρίδα μας!

33
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Μικρά μεγάλα Άγια
« στις: 03 Μαρτίου, 2012, 11:19:25 μμ »
[font size=4]Αμαρτία και ψυχή[/fonts]

[font size=3]Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς[/fonts]

Κάθε αμαρτία φέρνει στην ψυχή από ένα μικρό θάνατο· ενώ με την μετάνοια ο άνθρωπος διώχνει την αμαρτία από μέσα του, διώχνει τον θάνατο, ανα­σταίνει την ψυχή του εκ νεκρών. Η μετάνοια δεν είναι μόνο δεύτερη βάπτιση, αλλά και πρώτη ανά­σταση. Ανάσταση της ψυχής εκ νεκρών. Η μετά­νοια καταστρέφει τον τάφο της ψυχής, εξαφανίζει τον πνευματικό θάνατο, εισάγοντας τον άνθρωπο στην αιώνια ζωή. Οποιεσδήποτε αμαρτίες κι αν έχει ο άνθρωπος, εάν μετανοήσει, «ηγέρθη εκ νεκρών»: «νεκρός ην και ανέζησε, και απολωλώς ην και ευρέθη»(Λουκ. ιε\', 24.32). Έτσι, «αμαρτία μη προς θάνατον» είναι κάθε μετανοημένη αμαρτία, ακόμα και αν πραγματοποιήθηκε «επτάκις της ημέρας», εφόσον αυτός που την διέπραξε είπε «επτάκις της ημέρας» «μετανοώ» (Λουκ. ιζ\', 3-4). Ενώ «αμαρτία προς θάνατον» είναι κάθε αμετα­νόητη αμαρτία, δηλαδή κάθε αμαρτία κατά την οποία και στην οποία παραμένει ο άνθρωπος συνειδητά, εκούσια και επίμονα. Τέτοια αμαρτία προκαλεί το θάνατο της ψυχής. Και ο θάνατος της ψυχής δεν είναι άλλο παρά ο χωρισμός της ψυχής από τον Θεό, η στέρηση του Θεού και των χαρι­σματικών δωρεών και δυνάμεών Του από την ψυχή. Ο άγιος Θεολόγος ευαγγελίζεται: «Εάν τις ίδη τον αδελφόν αυτού αμαρτάνοντα αμαρτίαν μη προς θάνατον, αιτήσει και δώσει αυτώ ζωήν, τοις αμαρτάνουσι μη προς θάνατον. Έστιν αμαρτία προς θάνατον· ου περί εκείνης λέγω ίνα ερωτήση».



Πηγή: http://agiabarbarapatras.blogspot.com/2012/02/blog-post_6045.html

34
Πολιτική Α-κομματική... / Ἀποκαλυπτικό!
« στις: 27 Φεβρουαρίου, 2012, 12:51:41 πμ »
Νομίζω ὅτι  ἀποκαλύπτει τὰ πολιτικὰ ἔκτροπα ποὺ ζεῖ ἡ χῶρα!


35
Θαυμάσια! Πολὺ σωστὰ νομίζω τὰ τοποθετεῖ ὁ μητροπολίτης Νικόλαος.

36
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Πολιτισμός!
« στις: 21 Φεβρουαρίου, 2012, 11:10:49 μμ »
[font size=4]Θαυμᾶστε πολιτισμό....[/fonts]


37
Ημερολόγιο καθημερινότητας / 1999-2012
« στις: 19 Φεβρουαρίου, 2012, 03:10:04 πμ »
Μὲ τὶς ὑγεῖες μας τὸ χρεόγραφο, ποὺ μᾶς ἄλλαξε τὰ φῶτα. Κυριολεκτικὰ, καὶ μεταφορικὰ.
Ἐπανεκίνηση στὶς συνειδήσεις καὶ τὴν κοινωνία. Δὲν ὑπάρχει ἄλλη λύση. Τὸ ἐρώτημα εἶναι τὸ πότε θὰ γίνει. Τῶρα μὲ μεγάλο μέρος τῆς κοινωνίας ἐξαθλιωμένο, ἤ ἀργότερα ὅταν θὰ ἰσοπεδωθοῦν οἱ πάντες καὶ τὰ πάντα;

38
Ημερολόγιο καθημερινότητας / 1999-2012
« στις: 19 Φεβρουαρίου, 2012, 03:00:18 πμ »

39
Εθνικά Θέματα / Μίκης Θεοδωράκης, ἀσυμβίβαστος!
« στις: 19 Φεβρουαρίου, 2012, 02:48:35 πμ »
Ἐξαιρετικὸς! Εἶναι ἡ ζωντανὴ ἱστορία τοῦ Ἕλληνα ποὺ σπὰει τὰ ὅρια ποὺ τὸν περιορίζουν. Ἀλλάζει, μετανοιώνει, μεταμορφώνεται, ἀρνεῖται ἀκόμη καὶ τὴν γνώση τοῦ ἴδιου του τοῦ ἐαυτοῦ ποὺ νόμιζε ὅτι κατέχει. Ἐλεύθερος πῶς νὰ ἀντέξει τὴν ἀνθρωποκεντρικὴ σκλαβιά ποὺ πᾶνε νὰ τοῦ ἐπιβάλλουν;

40
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Φεύγετε την Ευρώπην
« στις: 19 Φεβρουαρίου, 2012, 02:19:40 πμ »
Ἐξαιρετικό! Καμμιὰ φορὰ σκέφτομαι ὅτι ὁ ἀσυνήθιστος τρὸπος μὲ τὸν ὁποῖο χρησιμοποιοῦν τὰ λεφτὰ οἱ περισσότεροι Ἕλληνες, προέρχεται ἀπό μία βαθειὰ ἀσυνείδητη πνευματικότητα κρυμμένη στὸ γεννετικὸ ὑλικὸ. Γιὰ παράδειγμα σὲ ἄλλους τὸπους δὲν θὰ βροῦμε εὔκολα οὔτε αὐτὴν ἐξευτελιστικὴ σπατάλη ποὺ γινόταν τὴν ἐποχὴ τοῦ «πάρτα ὅλα», μὰ οὔτε καὶ τὴν μεγάλη δωρεὰ καὶ ἐλεημοσύνη θὰ βροῦμε ὅπως ἐδῶ.
Νὰ γινόταν νὰ βροῦμε τὴν χαμένη μας συνείδηση!

41
Ανέκδοτα... προς έκδοσιν / .::Ανέκδοτα::. - Mega Topic -
« στις: 19 Φεβρουαρίου, 2012, 01:46:42 πμ »
Πολὺ ἀστεῖο! Καὶ τραγικὸ ταυτόχρονα, ἄν σκεφτεῖ κανείς ὅτι ἀπὸ κάτι τέτοιους «πολιτικοὺς» ἐξαρτᾶται ἡ τύχη τῆς πατρίδας. Μοιάζει σχεδὸν ἀπίστευτο νὰ ἔχουν ἐκλεγεῖ κάτι τέτοιοι. Ἀνέκδοτο πράγματι Ἰωάννα!

42
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Ἐκλογές.
« στις: 16 Φεβρουαρίου, 2012, 10:34:30 πμ »
Παράθεση από: MariosV
Η εικόνα δεν φορτώνει... τουλάχιστον σε μένα!
Μάριε ἐγώ τὴν βλέπω κανονικὰ τὴν εἰκόνα. Νὰ καὶ τὸ url
http://img41.imageshack.us/img41/153/112zmn.jpg

43
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Ἐκλογές.
« στις: 15 Φεβρουαρίου, 2012, 01:06:13 πμ »

44
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Φεύγετε την Ευρώπην
« στις: 15 Φεβρουαρίου, 2012, 12:38:10 πμ »
Τὰ λέει ὅλα, χωρὶς λόγια!

45
Πολιτική Α-κομματική... / Ὀδυνηρότατες ἀλήθειες...
« στις: 28 Ιανουαρίου, 2012, 02:38:37 πμ »
Ἔως σήμερα στὴν Δύση ὁ ἐπαναστατικὸς λόγος καὶ ἡ ἐπαναστατική πράξη διαμόρφωνε νέα δεδομένα στίς κοινωνίες τῶν ἀνθρώπων καὶ τήν γενικὴ αἴσθηση πὼς ἡ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ κατακτήσει ἀφ᾽ ἐαυτοῦ, ὅρους καὶ ἀξίες ποὺ καλυτερεύουν τὴν κοινωνικὴ συμβίωση. Ὠστόσο ὅλες οἱ ἐπαναστάσεις κατέληξαν στὴν δημιουργία «χορτασμένων ζώων», καί ὅλες οἱ ἀξίες ἔμειναν στὴν σκιὰ, καὶ στὴν ὑπηρεσία τῆς μοναδικῆς ἀπαξίας ποὺ δημιουργεῖ τὸν ἀτομικὸ εὐδαιμονισμό. Δηλαδὴ τὸ χρῆμα, τὸ κέρδος!
Κυριαρχεῖ λοιπὸν ἡ ὑλικὴ ἀξία ὅλων τῶν ἄλλων ἀξιῶν καὶ τὶς διαστρέφει βάζοντὰς τες στὴν ὑπηρεσία της.
Ἡ ἐπανάσταση  μαζὶ με τὸ σύστημα, ἀποτελοῦν τοὺς δύο πυλώνες μίας ἐνότητας «ἀνθρωποκεντρικῆς θεώρηση τῶν πραγμάτων», ποὺ ἐκφράζονται μέσα στὸν κάθε ἄνθρωπο μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ ἐκφράζονται καὶ μέσα στὶς κοινωνίες τῶν ἀνθρώπων! Μία πάλη ἀνάμεσα σὲ ἀνθρωποκεντρικὲς ἀξίες ποὺ καταλήγουν σὲ  ἀπάνθρωπες  ἀπαξίες, ὅπου μοιραῖα  ἐπέρχεται  ἡ ὑποδούλωση στὸν ὑλικὸ πλοῦτο καὶ τὸν ἀτομικὸ εὐδαιμονισμὸ ποὺ ἀποτελεῖ τὴν πηγὴ τῆς ἀπιστίας.
Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα κάθε ἐκφυλισμὸς εἶναι δυνατός.......!

46
Πολιτική Α-κομματική... / Ἐμπνευσμένο!
« στις: 28 Ιανουαρίου, 2012, 02:27:48 πμ »
Παράθεση
[font size=4]Φεύγετε την Ευρώπην[/fonts]

[font size=3]Αγίου Αθανασίου Παρίου[/fonts]

Δεν δύναμαι, ούτε να ακούω ούτε να αναγινώσκω με υπομονήν τους ταλανισμούς του ημετέρου γένους, με το να πάσχη αμάθειαν της έξω φιλοσοφίας. Όλοι σχεδόν, όσοι εις τας ακαδημίας της Ευρώπης υπάγουσι και εκεί βλέπουσι τόσα πλήθη φιλοσόφων, άλλοι δια ζώσης φωνής και άλλοι εν τοις προλεγομένοις των βιβλίων, οπού εκδίδουσι εις το κοινόν φως, τόσους ταλανισμούς και τόσας θρηνολογίας κάνουσι του γένους μας δια την στέρησιν της έξω σοφίας, ώστε οπού και τυφλόν και σκοτεινόν και ελεεινόν και μυρίων δακρύων άξιον το ονομάζουσι, τόσος φαίνεται να είναι ο ζήλος των. Αλλά τάχα ο ζήλος αυτών ούτος, είναι ένας ζήλος επαινετός ή όχι;

Αδόκιμος κρίνεται ο ζήλος ούτος. Διατί; Επειδή του λείπει η επίγνωσις. Ήγουν διατί δεν αισθάνονται, ούτε διακρίνουσι τί θέλει να ειπή γη, και τί θέλει να ειπή ουρανός· τί θέλει να ειπή σώμα και τί θέλει να ειπή ψυχή· τί θέλει να ειπή κόσμος, και τί θέλει να ειπή Εκκλησία· τί θέλει να ειπή φιλοσοφία, και τί θέλει να ειπή Αγία Γραφή.

Ηξεύρω βέβαια πως ο λόγος ούτος ούτος θέλει φανή απαράδεκτος, και πολλούς έχει να λυπήση από εκείνους οπού μάλιστα και σεμνύνονται εις αυτήν (την φιλοσοφίαν) παρά εις την λογικήν τους ψυχήν. Όμως εγώ βάνοντας σκοπόν να ωφελήσω κοινώς, καθ’ όσον δυνηθώ, τους απλούς αδελφούς μου, δεν ψηφώ των ολίγων την ματαίαν λύπην και οργήν. Το παρόν μου εγχειρίδιον λοιπόν θέλει εξετάσει πρώτον, τί πράγμα είναι τούτη η φιλοσοφία, εις την οποίαν ούτως ακράτως οι ημέτεροι φέρονται και την οποίαν τόσον πολλά εκθειάζουσι και υπερυψώνουσι.

Μέγα τίποτας και εξαίσιον χάρισμα παρά Θεού εδόθη εις τον άνθρωπον ο νους. Τέχνας επινοεί, επιστήμας ευρίσκει διαφόρους [...] Και επειδή όλα αυτά οπού εξετάζει ο νους είναι ποιήματα Θεού, διά τούτο η φιλοσοφία, οπού είναι γνώσις τούτων απάντων, ονομάζεται από τους παλαιούς γνώσις θείων πραγμάτων. Και η γνώσις αύτη λέγεται το θεωρητικόν μέρος της φιλοσοφίας. Διατί ονομάζεται πρακτικόν το άλλο μέρος, εκείνο οπού καταγίνεται εις την εξέτασιν των ανθρωπίνων πράξεων. Ανθρώπινα δε πράγματα λέγουσι τας αρετάς και τας κακίας. Τούτο είναι το μέρος εκείνο, οπού δείχνει εις τον άνθρωπον ποία είναι εκείνα οπού πρέπει να κάνη ως λογικός οπού είναι [...]

Η λογική ταύτη παιδεία δεν είναι διά τον ουρανόν, είναι διά την γην, διά τας πόλεις, διά τα βασίλεια, αυτή είναι ένα από τα οργανικά αγαθά, καθώς είναι δηλαδή τα χρήματα, τα κάλλη, η ρώμη του σώματος, τα αξιώματα και τα τοιαύτα, με ταύτην την διαφοράν, ότι αυτή είναι το πρώτον και τιμιώτατον των οργανικών καλών. Διατί όλα τα αλλά είναι και λέγονται υλικά και σωματικά, η δε μάθηση είναι λογική, δηλαδή της λογικής ψυχής γέννημα και καρπός εξαίρετος. Πλην και αυτή δεν είναι από την εδικήν της φύσιν ούτε κακή, ούτε καλή, αλλά από την μεταχείρισιν των εχόντων αυτήν, γίνεται ή καλή ή κακή. Λοιπόν η κατάχρηση της έξω σοφίας δίδει εις αυτήν το όνομα να λέγεται κακή. Δεν είναι όμως η κατάχρηση αυτή απλή και μονοειδής, αλλά πολλών λογιών. Πρώτη κατάχρηση ευρίσκεται εκείνη, οπού πολλοί την κρατούν εις μίαν υπόληψιν υπερτάτην, φρονούντες και λέγοντες πως αυτή μόνη, ήγουν η φιλοσοφία, είναι φως. Και όσοι την έχουν, εκείνοι μόνοι ιλλουμινάτοι και είναι και λέγονται, ήγουν φωτισμένοι. Οι δε άλλοι είναι σκοτεινοί και τυφλοί. Τέτοια ήτον η δόξα του παράφρονος Βαρλαάμ του Καλαβρού, και τέτοια είναι η των Γάλλων και των ομοίων τους. Δευτέρα κατάχρηση είναι εκείνη, οπού μερικοί καταγηράσκουσι και φθείρονται επάνω εις πράγματα πάντη άχρηστα, διά να επαινούνται πως είναι πνεύματα υψηλά και περίεργα. Τρίτη κατάχρηση είναι, οπού πολλοί ιερωμένοι, αφήνοντες την τάξιν τους και την ευσχημοσύνην του επαγγέλματός των, υπάγουν και κυλίονται εις τους βορβωρώδεις τόπους των αθεωτάτων γενών της Ευρώπης, διά να παραλάβουν μαθήματα πάντη ανοίκεια και αλλότρια του ιδίου των επαγγέλματος. Τετάρτη και τελευταία και χειρίστη απασών κατάχρηση είναι εκείνη, οπού τολμά να κρίνη και να ανακρίνή τας θείας γραφάς, και να μεταχειρίζεται την αντίθεον γλώσσαν της εναντίον εις την θείαν πρόνοιαν.

Ούτω γίνεται και κακή και ολεθρία και ψυχοβλαβεστάτη, και μίσους αξία και αποφυγής η έξω μάθηση. Λοιπόν δια να βάλλωμεν όρια εις εκείνους οπού θέλουν και καταδέχονται να μας ακούσουν, λέγομεν και συμβουλεύομεν να παύσουν και να λείψουν από μιας από την Ευρώπην, αν θέλουν να είναι και να μένουν Χριστιανοί…

Άξιον είναι να απορήση τινάς διά τον μυθολογικόν πίνακα του Κέβητος, ότι εκείνος ονομάζει εκεί ψευδοπαιδείαν όλα ομού τα είδη της φιλοσοφίας, και δεν είναι κανένας χριστιανός δεισιδαίμων εκείνος οπού τους δίδει αυτήν την επωνυμίαν. Είναι έλλην παλαιός, μάλιστα και από την καρδίαν της Ελλάδος, ήτοι από τας Θήβας της Βοιωτίας. Ιδού επί λέξεως, ούτοι δε, φησί, οι άνθρωποι οι έσω των περιβόλων ανακάμπτοντες τίνες εισίν; οι τας ψευδοπαιδείας, έφη, ερασταί ηπατημένοι, οιόμενοι μετά της αληθινής παιδείας συνομιλείν. Τίνες ουν καλούνται ούτοι; Οι μεν ποιηταί, έφη, οι δε ρήτορες, οι δε διαλεκτικοί, οι δε μουσικοί, οι δε αριθμητικοί, οι δε γεωμέτραι, οι δε αστρονόμοι, οι δε ηδονικοί, οι δε περιπατητικοί, οι δε κριτικοί και όσοι άλλοι τούτοι εισί παραπλήσιοι.

Τώρα να ονομάση ψευδοπαιδείαν την ποιητικήν και την ρητορικήν και την διαλεκτικήν και αλλά τοιαύτα είδη μαθήσεως, και η ύλη το δέχεται και το είδος το συγχωρεί. Αλλά να λέγη ψευδοπαιδείαν την γεωμετρίαν και τα σύστοιχα αυτή μαθήματα, τούτο βέβαια είναι παράξενον και μεγάλης απορίας άξιον. Αλλά δεν ονομάζει ο Κέβης ούτε την γεωμετρίαν ούτε καμμίαν άλλην επιστήμην ψευδοπαιδείαν, ότι τάχα σφάλλει και δεν ορθοποδεί εις τας αποδείξεις της, όχι λέγω κατά τούτο. Αλλ’ επειδή παιδεία θέλει να ειπή αγωγή ωφέλιμος της ψυχής, επιμόνως πολλάκις των από κακίας κυλίδων αυτήν εκκαθαίρουσα. Και πάλιν παιδεία, ηθών κατόρθωσα επί το κρείττον φέρουσα. Και απλώς ειπείν, παιδεία εστίν η αρετή. Επειδή, λέγω, τούτο θέλει να ειπή παιδεία, και έπειτα καμμία από αυτάς, έξω από την εδικήν τους παρουσίαν ήτοι έξω από την εδικήν τους γνώσιν, καμμίαν βελτίωσιν δεν κάνουσι της ψυχής, ούτε του θυμού, ούτε της επιθυμίας, αλλά και είναι και γνωρίζονται οι περισσότεροι από αυτούς εμπαθέστατοι, φαυλοβιότατοι, ανδράποδα των ηδονών, δούλοι των ιδίων τους παθών, και μηδέν κατά τα ήθη διαφέροντες των πάντη απαίδευτων και αμαθών, διά ταύτα ονομάζει ο Κέβης, αλλά και προ του Κέβητος ο Σωκράτης, ψευδοπαιδείαν την λογικήν, ήτοι την διά λόγων περαινομένην και ποριζομένην φιλοσοφίαν. Αληθινήν παιδείαν καλούνε την των αλόγων παθών κάθαρσιν και των αρετών πασών κατόρθωσιν, ήγουν την ανδρείαν, την δικαιοσύνην, την σωφροσύνην, την επιείκειαν, την πραότητα, την συμπάθειαν και τας λοιπάς εννοίας. Αι οποίαι με έναν λόγον, ηθική φιλοσοφία ονομάζονται και εις την μητέρα, ήτοι εις την ευδαιμονίαν, αυταί φέρουσι τον άνθρωπον. Και τοιούτοι φιλόσοφοι ήσαν και ωνομάζοντο οι αναχωρηταί και ασκηταί λεγόμενοι. Λοιπόν όταν και οι έλληνες ακόμη ονομάζουσι ψευδοπαιδείαν την γεωμετρίαν και τας άλλας λογικάς επιστήμας, ωσάν οπού καμμίαν ηθικήν ωφέλειαν δεν προξενούν εις την ψυχήν, μάλιστα και την γεμίζουν από φαντασίαν και δαιμονικήν υψηλοφροσύνην [...]

Με εσάς αδελφοί ομιλώ οπού έτι εδώ ευρίσκεσθε, και όλον ένα διανοείσθε και βουλεύεσθε, να κινήσητε ή να μη κινήσητε. Δεν ομιλώ με εκείνους οπού ήδη απήλθον. Ότι είναι περιττός διά εκείνους κάθε λόγος, όχι μόνον διατί απήλθον, αλλ’ ότι και καλώς έπραξαν κομπάζουσι, και επήγαν και ήνοιξαν τα ομμάτιά τους.

Φεύγετε όσον δύνασθε την Εύρώπην. Και ακόμη και εκείνοι οπού έρχονται από την Ευρώπην. Ότι οι λόγοι τους ρέουσι από τα χείλη τους γλυκύτεροι από το μέλι. Μα αλοίμονον, αυτοί απαραλλάκτως είναι εκείνοι διά τους οποίους ο προφήτης λέγει τάδε: ότι ουκ έστιν εν τω στόματι αυτών αλήθεια, η καρδία αυτών ματαία.

Εγώ κατά αλήθειαν φρίττω και αμηχανώ, όταν από το ένα μέρος στοχάζομαι την σημερινήν κατάστασιν της Ευρώπης, και από το άλλο μέρος βλέπω τούτους τους ημετέρους, οπού έτσι ακράτως φέρονται εις την απόλαυσιν των δήθεν καλών αυτής. Οι μεν γαρ εμπορίας χάριν, οι δε φιλοσοφίας, εκεί τρέχουσι. Φρίττω λέγω και απορώ. Διατί ένα καιρόν ημείς οι ανατολικοί είχαμεν φόβον διά εκείνους οπού επήγαιναν εις την Ευρώπην, μη τύχη και πάθουν ένα από τα δύο, ή την σωφροσύνην να χάσουν, ή να πέσουν εις λατινισμόν. Την σήμερον αυτά και τα δύο λογίζονται παραμικρά και σχεδόν το ουδέν ως προς το έσχατον και ακρότατον των κακών, την αθεΐαν. Οι γάλλοι την επαρρησίασαν, αποβάλλοντες κοινώς τον Χριστιανισμόν, από τον οποίον και προ τούτου χριστιανοί ονομαζόμενοι, δεν είχαν καμμίαν ωφέλειαν. Τα άλλα μέρη της Ευρώπης ακόμα γελούν τον εαυτό τους τάχα πως είναι χριστιανοί, ουδέ μόρφωσιν καν έχοντες, ει μη μόνους τους ναούς και πολλάς και μεγάλας καμπάνας και τας πυκνάς λιτανείας και τα ποικίλα και διάφορα σχήματα και τα βδελυκτά και θεοστυγή τάγματα και τα λεγόμενα μοναστήρια. Τα δε αλλά πάντα γάλλοι αυτόχρημα. Αυτοί οι ίδιοι οι φιλόσοφοι εις τους οποίους τρέχουσι ούτοι διά να λάβωσι το μέγα φως, ότι είναι φιλόσοφοι και το κομπάζουσι, χριστιανοί δε και να τους υπολαμβάνουν πως είναι αισχύνονται και το αναγουλιάζουσι.

Λοιπόν αυτοί οπού τόσον ακρατώς εκείσε τρέχουσι, τάχα δεν μανθάνουσι από άλλους πως η Ευρώπη είναι το χάος της απωλείας; Οι περισσότεροι όμως και ακούουσι και μανθάνουσι, αλλά δεν ψηφούσι τίποτας την τοιαύτην βροντήν. Μα διατί; Διατί πιστεύουσι εις τους λογισμούς των, ότι αυτοί δεν έχουν να πάθουν τίποτες. Έπειτα αφού υπάγουν και πάθουν, μάλιστα και καυχώνται εις την ελεεινήν τους διαστροφήν. Λέγοντες πώς επήγαν και απέβαλον τας δεισιδαιμονίας, δεισιδαιμονίας ονομάζοντες οι κακοδαίμονες τας νενομισμένας νηστείας, τας προσευχάς τας ευλαβείας, σημεία και χρέη αχώριστα των ευσεβούντων Χριστιανών.
πηγή Επιμέλεια κειμένου· Παναγιώτης Νέλλας, Περιοδικό «Σύναξη», τεύχος 5, Χειμώνας 1983.

47
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Chicken a la Carte
« στις: 28 Ιανουαρίου, 2012, 02:11:45 πμ »

48
Πολὺ ὡραῖο! Ὑπάρχει παντοῦ στὸν κόσμο τὸ «ξυπόλητο κίνημα», ὑπάρχει καὶ μέσα στὸν κάθε ἄνθρωπο. Δὲν φαίνεται γιατὶ δὲν δύναται νὰ κυριαρχήσει. Δὲν συνάδει μὲ τὴν κυριαρχία, ἀλλὰ εἶναι τὸ μόνο πράγμα ποὺ μπορεῖ νὰ δεχθεῖ τὴν Χάρη καὶ μᾶς σώζει.

49
Εθνικά Θέματα / Ὁ Γιάννης καὶ ἡ Φανὴ ἀπὸ τὴν Κάλυμνο!
« στις: 28 Ιανουαρίου, 2012, 01:28:06 πμ »
Παράθεση από: Ιωάννα
Παράθεση από: Iaspis
«ἄξιον Ἐφεσίοις ἡβηδὸν ἀπάγξασθαι πᾶσι καὶ τοῖς ἀνήβοις τὴν πόλιν καταλιπεῖν..»
Μὴν εἶσαι σίγουρος ὅτι δὲν χρειαζόμαστε μετάφραση...
«Ἀξίζει σὲ ὅλους τοὺς ἐνηλίκουςἘφεσίους νὰ πᾶνε νὰ κρεμαστοῦν, καὶ νὰ ἀφήσουν τὴν πόλη στὰ παιδιὰ....»

50
Τὸ ἔχω δεῖ πολλὲς φορὲς αὐτὸ τὸ ἔργο. Κάτι παθαίνουν οἱ ἄνθρωποι (κυρίως στὸν «πολιτισμένο» κόσμο) μὲ τὸν «Ζορμπά» τοῦ Καζαντζάκη, καὶ τὴν μουσικὴ τοῦ Μ. Θεοδωράκη...

Σελίδες: 1 [2] 3 4 ... 48