Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Iaspis

Σελίδες: 1 ... 46 47 [48]
1176
Τό καθαρό σώμα είναι ό ναός τής Αγάπης, εκεί πού κατοικεί καί λειτουργεί τό Άγιο Πνεύμα τού Θεού.
Όπως κι άν μοιάζει (μικρό ασοβάντιστο ξωκλήσι, παλιά εκκλησιά ή μεγαλοπρεπής μητρόπολις) παραμένει ό ναός της Αγάπης.
Νά δούμε καί τόν ναό τού Σολομώντα, τό παζάρι τών Ιουδαίων; Αυτός  δέν νοείται σάν ναός τής Αγάπης. Τό Πνεύμα τού Θεού δέν κατοικεί μέσα τού. Γιατί εκεί μέσα γίνεται τό παζάρι τής αμαρτίας.
Οι αρετές δέν ανήκουν στόν άνθρωπο, κτίζονται μέσα του καί λειτουργούν, όπως λειτουργεί τό Πνεύμα τού Θεού σέ κάθε ναό όπου οί πιστοί προσέρχονται χάριν Θείου Έρωτος.
Τά πάθη δέν προέρχονται από το σώμα, τόν ναό τού Σολομώντα, στό σώμα ενεργούν καί τό γκρεμίζουν στήν άβυσο τής ανυπαρξίας.
Ο ναός είναι τό σώμα τού ανθρώπου. Η Θεία  Λειτουργία είναι η ψυχή του,  πού όταν δέν τελείται, ό άνθρωπος χάνεται, καί η Αγάπη τό Πνεύμα τού Θεού μέ όλες τίς αρετές του, έρχεται εκεί όπου υπάρχει ελεύθερη κατάνυξη καί Θείος Έρωτας, καί φεύγει από εκεί πού γίνεται τό σκλαβοπάζαρο τών παθών καί  τής αμαρτίας.

Τί γεννάει τήν αμαρτία, καί από πού μπαίνουν στό σώμα μας τά πάθη; Από τόν λογισμό, πού είναι η μοναδική εκούσια «πνευματική» λειτουργία τού ανθρώπου, η αρχή τού αυτεξούσιου, ο νομοθέτης τής συνείδησης, ο δέκτης τών δεδομένων τών αισθήσεων. Αυτός πού έρχεται σέ επαφή μέ όλα. Καί μέ τήν Ύπαρξη, καί μέ τήν πλάνη, καί μέ τήν ανυπαρξία !

Παράθεση
Αββά Μάρκου :
Όλων τών ανθρωπίνων ενεργειών γενεσιουργός αιτία είναι ό λογισμός μας. Θά ημπορούσα ακόμη νά ειπώ, ότι καί αυτά πού λέγομεν καί αυτά πού πράττομεν, εφ όσον δέν προηγούνται τών σκέψεων, αλλά ακολουθούν αυτάς, κατ`ανάγκην πρέπει νά τά αποδώσωμεν είς λογισμούς. Πάσα δραστηριότης λοιπόν οφείλεται κατ`ανάγκην  είς τούς λογισμούς. Εφ`όσον λοιπόν προηγείται ό λογισμός πάσης δραστηριότητός μας, επόμενον είναι αί υπ`αυτού, τού λογισμού, διαμορφούμεναι πράξεις νά προσδιορίζουν τόν χαρακτήρα τής μεταξύ τών ανθρώπων επικοινωνίας.
Αφού ο λογισμός είναι εκούσια νοητική λειτουργία δέν μπορεί παρά νά σχετίζεται άμεσα μέ τήν (καλή) προαίρεση, πού μπορεί νά τόν  μετατρέψει σέ φύλακα-άγγελο τού ναού. Η καλή προαίρεση είναι συνειδητή επιλογή προσκόλησης τού λογισμού στά πνευματικά, δηλαδή στό λόγο τού Θεού, καί η όσο τό δυνατό μεγαλύτερη αποστασιοποίηση από τά ερίσματα τού αισθητού κόσμου, πρακτικά από τά δεδομένα τών αισθήσεων (καί σίγουρα καί τών παραισθήσεων).

Παράθεση
Ισαάκ τού Σύρου :
Νά ενθυμήσαι λοιπόν τόν Θεόν πάντοτε, καί δέν θά φοβηθής ποτέ τούς πειρασμούς. Η φύσις σου, άνθρωπε μετά τήν πτώσιν τών πρωτοπλάστων έγινε επιρρεπής είς τά διάφορα φυσικά καί ηθικά πάθη. Οί πειρασμοί τού παρόντος κόσμου είναι πολλοί καί δέν ευρίσκονται μακρυά από σέ τά διάφορα κακά, αλλά πηγάζουν από μέσα σου, από κάτω από τούς πόδας σου. Σύ, όμως, πρόσεξε, μή μετακινηθής από τόν τόπον είς τόν οποίον έχεις σταθή καί όταν ό Θεός θά ρίψη επί σέ μέτ`ευμενείας τό βλέμμα του καί θά σέ επισκεφθή, θά σέ ελευθερώση από τάς δυσκολίας καί θά ελαφρώση τό φορτίον τών πειρασμών σου.
Η ενδοτικότητα στόν  πειρασμό είναι τό αρχικό αίτιο τών σωματικών πόνων. Μετά από αυτή  άρχισε η δραματική κοσμική πορεία τού ανθρώπου, γεμάτη σωματικό πόνο, σάν αποτέλεσμα τής πτώσης, είτε γεμάτη σωματικό κόπο σάν αποτέλεσμα τού αγώνα γιά τήν επιστροφή στούς κόλπους τού Θεού.

Παράθεση
Αγίου Μαξίμου :
Εκείνοι οι οποίοι, κατά παραχώρησιν Θεού, μάς πειράζουν, ή θερμαίνουν είς τήν Ψυχήν μας ευτελείς επιθυμίας, ή διεγείρουν τόν θυμόν καί τήν οργήν μας, ή παρεμποδίζουν τήν λειτουργίαν τού λογικού μας, ωσαύτως οί κατά παραχώρησιν Θεού πειράζοντες ημάς προκαλούν είς ημάς σωματικούς πόνους, ή μας κλέπτουν τά απαραίτητα διά την συντήρησιν καί περίθαλψιν τού σώματος. Επίσης καί οί δαίμονες δι` ημών τών ίδίων, ή δι` άλλων, μάς πειράζουν, ή καί κατ`ευθείαν οί ίδιοι οί δαίμονες. Αλλά καί εκείνους, πού δέν φοβούνται τόν Θεόν, κινούν εναντίον ημών οί δαίμονες. Οί ίδιοι οί δαίμονες μάς πολεμούν, όταν απομακρυνθώμεν από τούς ανθρώπους, διά νά ασκητεύσωμε μόνοι είς τήν έρημον, όπως ακριβώς επείραξαν καί τόν Κύριον  είς τήν έρημον. Διά μέσου τών ανθρώπων μάς πειράζουν οί δαίμονες, όταν συναναστρεφώμεθα μέ τούς ανθρώπους, όπως πάλιν επείραζαν τόν Κύριον διά τών Φαρισαίων.
Είναι φανερό (ακόμα καί πρίν τήν πτώση) ότι η οικονομία τού Θεού επιτρέπει «κατά παραχώρησιν» κάποιους πειρασμούς. Μάλλον αυτούς πού δοκιμάζουν τήν πίστη μας καί επιφέρουν τούς άνθρώπινους κόπους, πού χαρακτηρίζουν τούς αγώνες τής πίστεως.

Παράθεση
Αγίου Βαρσανουφίου :
Αδελφέ μου, υπάρχουν πειρασμοί διά τούς οποίους ευθυνόμεθα ημείς, καί άλλοι πειρασμοί, οί οποίοι μάς συμβαίνουν κατά παραχώρησιν Θεού. Οί πειρασμοί, διά τούς οποίους ευθυνόμεθα, βλάπτουν τήν ψυχήν μας. Αυτό υπονοεί ό Απόστολος Ιάκωβος όταν λέγη : «Μηδείς πειραζόμενος λεγέτω, ότι από Θεού πειράζομαι, ό γάρ Θεός απείραστος εστί κακών» (Ιακ. α`, 13). Καί έν συνεχεία λέγει ό Απόστολος Ιάκωβος : «Έκαστος δέ πειράζεται υπό τής ίδίας επιθυμίας εξελκόμενος καί δελεαζόμενος. Είτα η επιθυμία συλλαβούσα τίκτει αμαρτίαν, η δέ αμαρτία αποτελεσθείσα αποκύει θάνατον»(Ιακ.  α`, 14-15). Οί πειρασμοί, πού μάς συμβαίνουν κατά παραχώρησιν Θεού, έχουν σκοπόν τήν ωφέλειαν τής ψυχής μας, διότι γίνονται διά νά δοκιμασθή η πίστης τού ανθρώπου.Η δοκιμασία αυτή γεννά είς τήν ψυχήν τού ανθρώπου τήν κατά Θεόν ελπίδα. Η δέ κατά Θεόν ελπίς δέν αφήνει τόν άνθρωπο νά καταντροπιασθή από τούς πειρασμούς, όπως αναφέρει καί είς τήν Καινήν Διαθήκην ό θείος Απόστολος Παύλος. Εκείνος δέ πού, διά τής κατά Θεόν ελπίδος, δέν κατησχύνθη από τούς πειρασμούς, έχει σωθή μέ τήν δύναμιν τού Κυρίου.
Φαίνεται καθαρά η διαφορά τού σωματικού κόπου (πού πρέπει νά επιθυμούμε) , μέ τόν σωματικό πόνο (πού πρέπει νά αποφεύγουμε).
Νά πώς παρουσιάζεται (σύμφωνα μέ τόν Άγιο  Βαρσανούφιο) μέσα από τήν Αγία γραφή : Κόπου επιθυμία: «Δοκίμασόν με, Κύριε, καί πείρασόν με»(Ψαλμ. κε`, 2) καί «Πάσαν χαράν ηγήσασθε, αδελφοί μου, όταν πειρασμοίς περιπέσητε ποικίλοις» (Ιακ. α`, 2)
Πόνου αποφυγή: «Μή εισενέγκης ημάς είς πειρασμόν» (Ματθ. ς`, 13) καί «Γρηγορείτε καί προσεύχεσθε, ίνα μή εισέλθητε είς πειρασμόν» (Ματθ. κς`, 41)

Αυτή η τελευταία φράση δείχνει καί τόν τόν δρόμο πού πρέπει νά πάρει ό λογισμός τού ανθρώπου, πού μέσω τής αγαθής προαιρέσεως επιθυμεί νά θεραπεύσει τίς πληγές τής σάρκας, είτε νά αποκρούει τίς επιθέσεις τής πλάνης καί τής ανυπαρξίας. Προσευχή λοιπόν !

Παράθεση
Αββά Μάρκου :
Εκείνος πού θέλει νά νικήσει τούς πειρασμούς χωρίς προσευχήν καί υπομονήν, τίποτε δέν κατορθώνει. Αντί νά τούς απομακρύνει, περισσότερον περιπλέκεται είς αυτούς.
...

Αυτός, πού επιθυμεί νά αποτρέψη επίθεσιν παντός κακού, έχει υποχρέωσιν νά προσεύχεται εντατικώς πρός τόν Θεόν, διότι μόνον τοιουτοτρόπως θά δυνηθεί μέ τήν δύναμιν τού Θεού, νά μεταβάλη τήν λυπηράν φύσιν τών πραγμάτων. Μαζί μέ τήν προσευχήν νά διατηρή νοερώς ζωηράν τήν πρός τόν Θεόν ελπίδα καί, κατά τό δυνατόν, νά αδιαφορή διά τήν φροντίδα τών υλικών υποθέσεων.
Ο λογισμός χαρακτηρίζει τήν ποιότητα τών ανθρώπων, αναλόγως μέ τό πού αύτός συχνάζει. Στό πνεύμα, ή  στήν ύλη (καί τήν φαντασία). Αναλόγως καί τό σώμα μας γίνεται ναός τής Αγάπης ή ναός τού Σολομώντα.


Τά αποσπάσματα είναι από : Ευεργετινός Τόμος Γ` Υπόθεσις ΛΓ´, καί Υπόθεσις ΛΔ`

1177
Στίχοι τραγουδιών / Άγγιγμα Ψυχής-Χατζηγιάννης
« στις: 22 Οκτωβρίου, 2008, 03:11:37 πμ »
Παράθεση
quality:
Δε διαφωνώ με τις απόψεις σας κατά κύριο λόγο(και να διαφωνούσα μου συμβαίνει το άλλο:όταν ο συνομιλιτής μου εκφράζει την άποψή του με ευγενικό τρόπο και εμπεριστατωμένα,μοιράζομαι την αλήθεια του και δανείζομαι ένα μέρος της για να το συμπεριλάβω στη δικιά μου)
Βρίσκω quality πώς έχεις ανεπτυγμένη τήν αίσθηση της κοινωνικότητας. Δηλαδή τήν συνειδητή επιλογή προσπάθειας οικοδόμησης κοινού νοός.

Θά ξέρεις σίγουρα πώς ό άνθρωπος διά τού Αγίου Βαπτίσματος αναγεννήθηκε καί τοποθετήθηκε στόν νοητό παράδεισο τής εκκλησίας, καί πώς η Θεία Κοινωνία είναι τό μυστήριο  τής αγάπης καί τής ενότητας τών πιστών έν Χριστώ. Από αυτά τά μυστήρια γεννιέται η ανώτερη δυνατή κοινωνικότητα μεταξύ τού ανθρώπου πού θεμελιώνεται επάνω στήν αγάπη γιά τόν συνάνθρωπό του, καί τόν Θεό. Αυτό είναι τό πρότυπο τής αγάπης, καί οτιδήποτε στόν φυσικό μας κόσμο αγαπάει ή αγαπιέται, είναι επειδή μέ τόν έναν ή τόν άλλο τρόπο μετέχει σέ αυτό τό πρότυπο. Καί λέω μετέχει γιατί άλιώς δέν γίνεται. Στόν φυσικό μας κόσμο η θεïκή ουσία, δηλαδή η αγάπη, έρχεται σέ επαφή μέ τό σώμα μας, καί στους μέν πνευματικούς ανθρώπους λειτουργεί σάν ακτίνα πού φωτίζει τόν συνάνθρωπο, στούς δέ εμπαθείς λειτουργεί σάν πρόνοια καί προφύλαξη από τήν αναισθησία, καί τόν πνευματικό θάνατο.

Στή βάση λοιπόν αυτής τής πνευματικότητας, ό άνθρωπος δημιούργημα τού Θεού προσπαθώντας νά μιμηθεί τόν Δημιουργό του, δημιούργει τέχνη. Όταν συντρέχουν λόγοι πού δημιουργούν υψηλή κοινωνική συνοχή, αυτή η τέχνη φθάνει νά είναι ώς καί αριστουργηματική. Όταν η κοινωνική συνοχή είναι χαλαρότερη (καλή ώρα σήμερα) αυτή η τέχνη βασίζεται στήν τεχνική πού τής προσδίδουν η εμπειρία καί τά μέσα. Όπως καί νά έχει πάντως η αμιγής ομορφιά υπάρχει μόνο εκεί πού υπάρχει καί πνεύμα,ό δέ Θείος έρωτας είναι καί «ασώματος», ή άν τό πούμε αντίθετα όσο πιό πνευματικός είναι ό έρωτας τόσο καί καθαρότερος είναι.

Γιά τόν ηθοποιό συμφωνώ μαζί σου.Φαίνεται πώς είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός.

1178
Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, Κλίμαξ Λόγος Δ΄ Περί υπακοής παρ. 111
Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής.

Παράθεση
111. Δέν θά τά αποκρύψω κατά τρόπον άδικο ούτε θά τά κρατήσω γιά τό εαυτό μου κατά τρόπον απάνθρωπο.Δέν θά αποσιωπήσω αυτά πού δέν επιτρέπεται νά αποσιωπηθούν. Εκείνος ό φίλος μου, ό μέγας Ιωάννης ό Σαββαïτης μού διηγήθηκε πολλά αξιάκουστα πράγματα. Πόσο δέ ήταν ό άνδρας αυτός απαθής καί ειλικρινής καί ακέραιος στά λόγια καί στά έργα, τό γνωρίζεις καί σύ, όσιε πάτερ, από ιδική σου πείρα. Αυτός λοιπόν μού διηγήθηκε τά επόμενα :
«Στό Μοναστήρι μου, στήν Ασία -από εκεί προερχόταν ό ενάρετος αυτός- ευρισκόταν ένας ηλικιωμένος μοναχός πολύ αμελής καί ακόλαστος. Αυτό τό λέγω όχι γιά νά τόν κρίνω, αλλά γιά νά παρουσιάσω τήν αλήθεια. Αυτός λοιπόν - δέν γνωρίζω πώς - απέκτησε έναν νεαρό υποτακτικό, ονόματι Ακάκιο, μέ απλότητα ψυχής, αλλά καί σύνεσι λογισμού. Τά όσα δέ υπέφερε από τόν Γέροντα αυτόν θά φανούν στούς πολλούς απίστευτα. Όχι μόνο μέ ύβρεις καί ατιμίες αλλά καί μέ κτυπήματα δυνατά τόν εβασάνιζε κάθε ημέρα.Η υπομονή πού έδειχνε ό Ακάκιος φαινόταν ανόητη, αλλά δέν ήταν. Είχε τήν θέσι της.
» Βλέποντας τον εγώ νά ταλαιπωρήται τόσο πολύ καθημερινά σάν αγορασμένος δούλος, τόν ερωτούσα πολλές φορές όταν τόν συναντούσα:
«Πώς είσαι, αδελφέ Ακάκιε ; Πώς πέρασες σήμερα ; » Καί αμέσως μού έδειχνε άλλοτε τό μάτι του μελανιασμένο, άλλοτε πρησμένο τόν τράχηλο καί άλλοτε κτυπημένο τό κεφάλι του. Εγώ γνωρίζοντας ότι είναι εργάτης τής αρετής, τού έλεγα :  « Καλά πηγαίνομε ! Καλά ! Κάνε υπομονή καί θά ωφεληθής».
»Αφού πέρασε εννέα έτη στήν υπακοή τού σκληρού Γέροντα, εξεδήμησε πρός Κυριον. Πέντε ημέρες μετά από τήν ταφή του στό κοιμητήριο τών πατέρων, ό Γέροντας τού Ακακίου επήγε σ`ένα μεγάλο Γέροντα, εκεί πλησίον, καί τού λέγει : «Πάτερ, ό αδελφός Ακάκιος απέθανε » ! Εκείνος μόλις τό άκουσε, τού αποκρίνεται : «Πιστεψέ με, Γέροντα ! Δέν τό πιστεύω». Αυτός τότε τού λέγει :« Έλα νά ιδής» ! Σηκώνεται τότε γρήγορα καί μαζί μέ τόν Γέροντα τού «μακάριου πύκτου» φθάνει στό κοιμητήριο καί φωνάζει στόν νεκρό σάν σέ ζωντανό-καί πράγματι, άν καί νεκρός ζούσε- καί τού λέγει : «Αδελφέ Ακάκιε, απέθανες» ; Εκείνος δέ ό καλός υποτακτικός, δείχνοντας υπακοή καί μετά θάνατον, αποκρίθηκε στόν μεγάλο Γέροντα: «Πώς είναι δυνατόν, πάτερ, νά πεθάνη ό άνθρωπος πού είναι εργάτης τής υπακοής » ;
» Τότε ό Γέροντας πού εθεωρείτο πνευματικός πατήρ του, κυριεύθηκε από φόβο καί έπεσε κατά πρόσωπον στήν γή γεμάτος δάκρυα. Εν συνεχεία εζήτησε από τόν Ηγούμενο τής Λαύρας ένα κελλί κοντά στό μνήμα καί εκεί έζησε μέ καθαρότητα τήν υπόλοιπη ζωή του, ομολογώντας συνεχώς στούς πατέρες ότι διέπραξε φόνο»
Εμένα μού φαίνεται, πάτερ Ιωάννη, ότι εκείνος πού ωμίλησε στόν νεκρό ήταν ό ίδιος ό μέγας Ιωάννης.
Παράθεση
Μistral:
Και αναρωτιέμαι - φίλε μου ioannis40 - αν ο κάθε ένας που φέρει το οφίκιον (αν το λέω σωστά) του πνευματικού ήταν και φορέας της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος και σωστός πνευματικός οδηγός....
O κάθε πνευματικός είναι καί φορέας τής Χαριτός τού Αγίου Πνεύματος καί σωστός πνευματικός οδηγός γιά τόν υποτακτικό του πάνω από όλα.

Παράθεση
Μistral:
...ποιός ο λόγος ο Άγιος Πατήρ να μας εφιστά με τόση ένταση την προσοχή μας στην επιλογή του πνευματικού οδηγού;
Η φράση (από τήν παρ. 7) «αν τυχόν διαθέτωμε κάποια πονηρία και σύνεσι» δείχνει νά είναι τό κλειδί. Ίσως η «ερευνητική εξέταση» νά αφορά τήν δική μας διάθεσιν. Η εντύπωση ενυσχύεται από τήν παρ. 6 όπου στό τέλος λέει :

Παράθεση
«Αυτός πού απαρνήθηκε εντελώς τήν ιδιορρυθμία σέ όσα τού φαίνονται καλά καί πνευματικά καί θεάρεστα, αυτός έφθασε στό τέρμα τής οδού, προτού αρχίση νά τήν βαδίζη. Διότι αυτό ακριβώς είναι η υπακοή : Νά μήν εμπιστεύεται κανείς τόν εαυτόν του σέ όλα τά καλά μέχρι τέλους τής ζωής του».
Τί άλλο (καί ποιόν άλλον) εκτός από τόν εαυτό  του μπορεί νά εξετάσει ερευνητικά μέ σύνεσι αυτός ό άνθρωπος ;
Ερωτώ μήπως η υπακοή αρχίζει πρίν από τήν εύρεση πνευματικού ; Γιατί μετά τόν φυσικόν θάνατον καθώς φαίνεται δέν τελειώνει.

1179
Διαπροσωπικές Σχέσεις / Περί λόγου ο.... λόγος!
« στις: 19 Οκτωβρίου, 2008, 09:02:41 μμ »
Αυτό πού χαρακτηρίζει πρωταρχικώς τήν φύση τών πραγμάτων, είναι  τό εάν αυτά γεννιώνται από κάπου, ή εάν υπήρχαν από πάντα. Έτσι υπάρχουν ορισμένα αγαθά, όπως γιά παράδειγμα η αγάπη, πού δέν αμφισβητείται η αξία τους από κανέναν άνθρωπο, καί μοιάζει νά είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένα μέ τήν θεία φύση, ούτως ώστε νά μπορούμε νά συμφωνήσουμε στό ότι αυτά τά αγαθά προϋπήρχαν τού ανθρώπου, καί άρα χαρακτηρίζονται σάν αγέννητα (καί φυσικά καί αθάνατα). Καί πράγματι, μπορούμε νά δούμε πόσο απροσπαθής είναι π.χ. η μητρική αγάπη, ή η αγάπη τού παιδιού γιά τήν μητέρα του. Φυσικά μιλάμε γιά τήν καθαρή αγάπη, καί όχι γιά αυτήν πού αναμειγνύεται μέ τά κοσμικά θυμιάματα, καί αναγνωρίζεται σύμφωνα μέ τήν όσφρηση τού καθενός...

Είναι λοιπόν η διαφωνία (ακόμα καί στήν πιό καλοπροαίρετη μορφή της) ένα τέτοιο αγαθό ;  Πιστεύω πώς συμφωνούμε στό ότι δέν είναι, καί πώς η διαφωνία είναι κάτι πού γεννιέται καί υπόκειται στήν μεταβολή. Φυσικά αύτό από μόνο του δέν τήν καθιστά βλαβερή, αλλά δίνει μία πρώτη πληροφορία γιά τήν φύση της.

Παράθεση
Romios:
Προφανώς μιλάμε για τη διαφωνία ως μεταπτωτικό φαινόμενο, ένεκα της συγχύσεως που επέφερε η αμαρτία και της αμαυρώσεως της εικόνας του Θεού μέσα μας.
Ποιοί είναι λοιπόν οί γονείς τής διαφωνίας, ή μέ άλλα λόγια πότε αυτή έκανε τήν εμφανισή της γιά πρώτη φορά στόν κόσμο ; Mάλλον τήν στιγμή πού κατελύθη η αέναος συμφωνία μεταξύ Θεού καί ανθρώπου. Τήν στιγμή τής παράβασης τής εντολής τού Θεού. Οί δέ γονείς της φαίνεται νά είναι ο πειρασμός καί η ενδοτικότητα τού ανθρώπου σέ αύτόν. Άν τά πράγματα είναι έτσι η διαφωνία είναι κάτι πού γεννιέται στούς ανθρώπους τήν στιγμή πού αυτοί ενδίδουν στόν πειρασμό.
\'Ομως ακόμα καί έτσι νά είναι δέν πρέπει νά βιαστούμε νά τήν καταδικάσουμε, γιατί δέν αποκλείεται νά υπάρχει κάτι στήν φύση τής πού νά τήν κάνει νά επανέρχεται στήν συμφωνία, δηλαδή κάτι πού νά αποτελεί τήν λύση της. Όμως πρέπει νά παρεδεχθούμε πώς η διαφωνία πρέπει νά λύνεται, καί ότι δέν μπορεί νά παραμένει γιατί αυτό θά σήμαινε καί τήν παραμονή τής ενδοτικότητας στόν πειρασμό καί άρα  τήν πτώση σέ πιό έσχατες μορφές διττότητας (αντιλογία, διχόνια, ρήξη, ύβρις).

Παράθεση
Romios:
Νομίζω ότι το κλειδί έχει ήδη τεθεί και αυτό είναι η προαίρεση.
Νά λοιπόν πού μπορεί νά υπάρξη πράγματι κάτι στήν φύση τής διαφωνίας (πού γεννιέται μέσα μας από τόν πειρασμό), πού νά τήν κάνει νά επανέλθει στήν συμφωνία, καί άρα νά τήν λύση. Η καλή προαίρεση.

Νομίζω πρέπει νά εξετάσουμε επακριβώς τί είναι αυτό που δημιουργεί τήν καλή προαίρεση σάν χαρακτηριστικό στοιχείο της διαφωνίας μας. Ο πειρασμός σίγουρα δέν μπορεί νά είναι.Φαίνεται πώς μάλλον είναι η άρση τής ενδοτικότητας τού ανθρώπου πρός αυτόν. Μέ άλλα λόγια η μετάνοια. Βέβαια η άρση τής ενδοτικότητας συνέβη στήν έρημο τής Ιεριχούς από Εκείνον πού γύρισε τήν πλάτη του στόν πειρασμό, καί άνοιξε τόν δρόμο τής επιστροφής στήν συμφωνία καί τήν ενότητα.

Παράθεση
Romios:
Στη βάση αυτή της προαιρέσεως θεμελιώνεται όλος ο αγώνας του χριστιανού, θετικός και αρνητικός, καταφατικός (ως προς την επίτευξη της αρετής) και αποφατικός (ως προς την απομάκρυνση από την αμαρτία).
Η πιό καλοπροαίρετη διαφωνία είναι αυτή πού δέν προλαβαίνει κάν νά εκφρασθεί, καί αποκρούεται άμεσα από τήν άρση τής ενδοτικότητας στόν πειρασμό. Τήν μετάνοια.

Παράθεση
Xenia:
Όπως όμως καταλαβαίνεις, όταν διαφωνώ με την άποψη κάποιου είναι προτιμότερο να σιωπήσω...
Φυσικά σάν άνθρωποι πού είμαστε δέν χαίρουμε πάντα άκρα ετοιμότητας καί χρειαζόμαστε διαρκή εκπαίδευση καί επαγρύπνηση, γιά τήν διατήρηση τής καλής προαιρέσεως. Όμως η βοήθεια  καί η στήριξη ενάντια στήν ατυχή στιγμή τής ενδοτικότητας στόν πειρασμό, υπάρχει στην εκκλησιαστική μας παράδοση : Σιωπή

Καί μιά πού φτάσαμε στήν εκπαίδευση πού στοχεύει στήν «επίτευξη τής αρετής» καί στήν «απομάκρυνση από τήν αμαρτία», καί πρέπει νά εξετάσουμε τήν διαφωνία από κάθε δυνατή άποψη, πιστεύω πως υπάρχει καί κάποια διαφωνία (ακόμη καί αντιλογία) ευεργετική ως πρός τήν φύση της:  Η ΑΠΑΘΗΣ
Αυτή πού εξασκείται από τήν πλευρά τών Ποιμένων πρός όφελος τού ποιμνίου.Εκεί πού ο πειρασμός έτσι ή αλιώς είναι δεμένος μέ τίς αλυσίδες τής  διακρίσεως.

1180
Παράθεση
Πολλά φάλτσα ακούγονται (γράφονται) εδώ πέρα...
Συγνώμη Staboz.! Θέλω νά σού πώ πώς εγώ δέν είμαι ούτε Θεολόγος, ούτε καί κάν κάτοχος αξιόπιστου εκκλησιαστικού, θεολογικού ή φιλοσοφικού λόγου. Απλώς μού αρέσει νά κάνω κάποιες σκέψεις καί βρήκα τόπο επικοινωνίας. Λυπούμαι άν παρεκτράπην. Σέ παρακαλώ άν θέλεις γράψε.

1181
Tό σώμα τού ανθρώπου από τήν στιγμή πού αποκολλήθηκε από τό Σώμα τού Θεού (μέτα τήν πτώση) έγινε (καί γίνεται) ανούσιο. Τό γεγονός τής παραβάσεως επαναλαμβάνεται συνέχεια από αυτό, καί οί αγωνισταί τού Θεού (οί αποταγμένοι) αγωνίζονται πρωτίστως εναντίον του. Αυτό είναι τό σώμα τού αισθητού μας κόσμου.
Τό Σώμα τής Σταύρωσης καί τής Ανάστασης τού Κυρίου είναι  η επιφοίτηση τού Αγίου Πνεύματος, η εξυγίανση τής ανθρώπινης φύσης μαζί μέ τό σώμα (τών Παθών) στή πορεία πού οδηγεί πίσω στό πλευρό τού Πατρός.

Παράθεση
petros
Άλλωστε ανάλογα με το τρόπο που  χρησιμοποιούμε το σώμα μας .....μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως ύμνος προς το Θεο! Θυμάμαι μια φράση ( δυστυχώς δε θυμάμαι από ποιον...) που λέει:τουλάχιστον ένα από τα τρία υγρά είναι απαραίτητα για να \"κλέψουμε\" τον παράδεισο, αίμα (μάρτυρες), δάκρυα (μεταννοίας), ιδρώτας (ιεραποστολή). Σε όλα αυτά εννοείται πως συμμετέχει και το σώμα μας!
Βεβαίως!  Αυτή είναι η πορεία: μεταννοία.

Ο Κύριος  μέ τήν Σταύρωση του πήρε τά ατελείωτα κρίματά μας από τήν πτώση ώς τήν Ανάσταση επάνω του καί άνοιξε τόν δρόμο γιά τήν πορεία. Ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος  ατομικά γιά την έκβαση αυτής τής πορείας.
Η απόσταση από τήν πτώση ώς τήν Ανάσταση διαδραματίζεται καθημερινά πολλές φορές μέσα στόν άνθρωπο καί η στιγμή η Αγία (άχρονη γι αυτό καί στιγμή), είναι η στιγμή της Ανάστασης τού Κυρίου πού σημαίνει μέσα μας όταν προσπαθούμε νά κάνουμε τό θέλημα τού Θεού, σέ αυτή τήν ζωή (πρίν τήν κρίση), σταυρώνοντας τά πάθη μας.

1182
Διαπροσωπικές Σχέσεις / Περί λόγου ο.... λόγος!
« στις: 17 Οκτωβρίου, 2008, 05:13:45 πμ »
Φυσικά όταν μιλούμε γιά τόν λόγο πάει ο νούς μας πρός τόν Θεό. Όμως καθώς δέν παύουμε νά είμαστε άνθρωποι, γεμάτοι αδυναμίες καί αντιφάσεις, μέ περιορισμένη τήν ετοιμότητα σύνθεσης τού λόγου άς δεχθούμε νά διαφωνίσουμε «καλοπροαίρετα», χωρίς αντιλογία, διχόνια καί καυγά.
Νά λοιπόν μερικές μορφές τέτοιας διαφωνίας, (κι αν κάποιος νομίζει παρακαλώ νά θέσει καί άλλες πρός συζήτηση).

-Διαφωνώ μέ τήν γνώμη τού/τών  άλλων, μά σιωπώ καί δέν εκφράζω τήν διαφωνία μου.

-Διαφωνώ μέ τήν γνώμη τού/τών  άλλων, καί εκφράζω τά επιχειρήματα μου, ενώ ακούω καί τά επιχειρήματα τών άλλών. Είτε πείθομαι, είτε πείθω. Άν όχι, διατηρώ τήν καλή προαίρεση,  δέν φθάνω στήν αντιλογία, καί ανεξάρτήτως τών διαθέσεων τών άλλων,σιωπώ καί πάλι.


Ρωτώ τούς φίλους καί τίς φίλες τής καλής παρέας. Η διαφωνία πρέπει νά  λύνεται ή μπορεί καί νά παραμένει ?
Άν λυθεί (ή λύνεται) μιλάμε γιά συμφωνία?
Άν παραμείνει, μπορεί νά συγκατοίκησει μέ τήν καλή προαίρεση καί νά μήν οδηγήσει στήν αντιλογία ? Γιά πόσο ? Γιά πάντα ?

Καί κάτι τελευταίο. Η διαφωνία χρειάζεται απαραίτητα δύο ανθρώπους?
Θέλω νά πώ μήπως καμία φορά συμβαίνει κάποιος νά διαφωνεί μέ τόν εαυτό του?  Πώς ?
Τέλος υπάρχει περίπτωση μεταξύ δύο ανθρώπων ο ένας νά διαφωνεί ενώ ο άλλος συμφωνεί? Κι άν ναί  αίρεται (τουλάχιστον από τό μέρος τού διαφωνούντως) η καλή προαίρεση ?


Παράθεση
έχει περάσει πολύς καιρός και έχω ξεχάσει για ποιό πράγμα διαφωνούσαμε συμφωνώντας!
Αυτό τό έγραψε ο καλός μας οικοδεσπότης σέ ένα άλλο τόπικ. Πολύ ενδιαφέρον τό βρίσκω. Παρακαλώ σχολιάστε. Κι εγώ θά τό κάνω...

1183
Η θνητή φύση τού ανθρώπου είναι τό σώμα του, πού χαρακτηρίζει τό εγώ του, καί είναι τό μόνο πού χάνεται, όταν έρχεται ό θάνατος. Τολμώ νά πώ πώς δέν χάνεται μόνο μετά τό θάνατο, αλλά είναι έτσι κι αλιώς χαμένο, από τήν στιγμή πού αποκολλήθηκε από τό «σώμα» τού Θεού. Τό πνεύμα προέρχεται φυσικά από τόν Θεό, δώρο στό ανούσιο σώμα, δίαυλος επικοινωνίας (νόηση), πεδίο ανάκλησης τής Θείας ουσίας (συνείδηση) καί μοναδική οδός γιά επανένωσης μέ τό «Ών». Τό Πνεύμα (τό Άγιο) είναι κοινό μεταξύ Θεού καί ανθρώπου. Μέ τήν διαφορά ότι ο Θεός είναι πνεύμα, ενώ ο άνθρωπος μετέχει σέ αυτό, διά τής επιφοιτήσεως. Η ποιότητα καί η ποσότητα στό «Ών» είναι ταυτόσημες, ενώ γιά τόν άνθρωπο άλλη είναι η ποιότητα καί άλλη η ποσότητα...Τό συμπαντικό κατά άνθρωπο πνεύμα, μέ τίς τόσες άγνωστες καί ανεξήγητες λειτουργίες του ομοιάζει μέ σφαίρες  καί ποιότητες μέσα στόν ανθρώπινο εγκέφαλο, εκ τών οποίων μόνο μία μπορεί νά ανακληθεί εκουσίως από τόν άνθρωπο: Η συνείδηση. Όλα τά υπόλοιπα άγνωστα πεδία μπαίνουν σέ αυθαίρετες (καί μή) κατηγορίες («ανώτερες λειτουργίες τού εγκεφάλου») καί μπαινοβγαίνουν στούς κήπους τής συνείδησης προσπαθώντας νά τήν διευρύνουν. Στό «Ών» όμως τό πνεύμα ολόκληρο είναι καί «συνείδηση», καί μάλιστα σέ μόνιμη «ανάκληση».
Η ψυχή τού ανθρώπου είναι η Θεïκή εκείνη ενέργεια πού ζωοποιεί τό ανθρώπινο σώμα. Είναι η φλόγα, πού όχι μόνο δίνει ζώη στό σώμα τού ανθρώπου, μά τού προσδίδει καί τό αυτεξούσιον, δηλαδή τού προσδίδει τήν δυνατότητα νά ομοιάση απολύτως μέ τό «Ών» γιά μία στιγμή : Τήν Άγία. Αυτό είναι τό κατ`εικόνα καί καθ`ομοίωσιν.

Ο άνθρωπος, θνητός καί πεπερασμένος, ζεί στήν πλάνη τών αντιθέσεων, τής κίνησης ,τής μεταβολής,τού κατακερματισμού, τού πλήθους, τής ανομοιογένειας, τής σύγχυσης, τών διαθέσεων, περιορισμένος μέσα σέ αισθήσεις (5 τόν αριθμό) πού ποτέ δέν λένε τήν αλήθεια, γιατί στό φάσμα τους καμμία αλήθεια δέν διαδραματίζεται. Η πλάνη τού αίσθητού κόσμου...Η ελπίδα τού ανθρώπου είναι η πίστη πού είναι η θύρα τού νοητού κόσμου, η πορεία στή βάση τού αυτεξούσιου, καί η ένωση μέ τόν Θέο πού είναι αιώνιος, αγέννητος καί αθάνατος, άπειρος, ενιαίος καί ομοιογεννής, αμετάβλητος, ακίνητος χωρίς αντιθέσεις, άχρονος, ταυτόσημος μέ τόν εαυτό του, έτσι ώστε κάθε του «όνομα» (Ων,Θεός,Πατήρ,Υιός, Άγιο Πνεύμα),  «όψη» (Πρόσωπο, Σώμα, Πύρ) «χαρακτήρας» (Πανάγαθος Φιλεύσπλαχνος), «χαρακτηριστικό» (Αιώνιος , Αέναος) ,   «δημιούργημα» (Πλάση) ή «ενέργεια» (Ψυχή) νά ταυτίζεται μέ τόν Ίδιο. Γι αυτό καί η ψυχή είναι αιώνια στήν θεïκή της φύση.

Ο άνθρωπος θνητός καί πεπερασμένος σ`αυτή τήν ζωή είναι καταδικασμένος νά σκέφτεται, νά ενεργεί καί νά αισθάνεται ανολοκλήρωτα, ημιτελώς,πολλές φορές αντιφατικά, περιχαρακωμένος μέσα σέ ένα «εγώ» πού τόν οδηγεί συχνά στήν πτώση, καί κάποτε (ου μή γένοιτο) καί στήν απώλεια. Τήν απώλεια τής δυνατότητας νά ομοιάση στιγμιαία  μέ τόν Θεό δημιουργό του, καί τότε αποξενώνεται μέ τήν Ψυχή του,  καί χάνεται στήν ανυπαρξία, στό τίποτα, κάτω από τά όρια τής πλάνης...

1184
Στίχοι τραγουδιών / Άγγιγμα Ψυχής-Χατζηγιάννης
« στις: 16 Οκτωβρίου, 2008, 03:17:57 πμ »
Μήπως τά τελευταία μυνήματα πρέπει νά πάνε σέ ένα νέο topic περί λόγου, καί επικοινωνίας; Ίσως εκεί διαβάσουμε κι άλλες απόψεις.

1185
Στίχοι τραγουδιών / Άγγιγμα Ψυχής-Χατζηγιάννης
« στις: 16 Οκτωβρίου, 2008, 01:34:08 πμ »
Παράθεση από: Xenia
Δημήτρη πιστεύεις στα αλήθεια ότι ο λόγος είναι για να συμφωνούμε? Και με τί να συμφωνούμε δηλαδή?
 Γιατί για να συμφωνούμε πάει να πει ότι έχουμε όλοι τις ίδιες απόψεις.
 Όπως ξέρεις όμως τις περισσότερες φορές οι απόψεις μας με τους γύρω μας είναι εκ διαμέτρου αντίθετες.
Πως γίνεται να συμφωνείς με μια άποψη που έρχεται να διαψεύσει τη δική σου?
Επίσης ήθελα να σε ρωτήσω Δημήτρη αν πιστεύεις ότι η συμφωνία είναι ο τρόπος προσέγγισης των πραγμάτων.
 Γιατί αν θέλεις τη γνώμη μου από τη διαφωνία σχεδόν πάντα βγαίνουν οι μεγαλύτερες αλήθειες.
 Αν επι παραδείγματι ένας επιστήμονας υποστηρίζει το άλφα ενώ ένας άλλος  το βήτα, με βάση τις αποδείξεις και την επιχειρηματολογία του καθενός προκύπτει μια αλήθεια, προκύπτει η γνώση..  
Άρα δεν θεωρώ και τόσο αφύσικο το να διαφωνούν οι άνθρωποι.
 Για να μη σου πω ότι το θεωρώ πιο υγειές από τη συμφωνία κάτω από τις προυποθέσεις της αναζήτησης της αλήθειας.
 Τέλος, να προσθέσω και το εξής. Είπες ότι η συμφωνία είναι ευπείθεια, υπακοή...
Εγώ θα σου πω ότι υπακοή δεν είναι σε καμία περίπτωση.
 Άλλο πράγμα η συμφωνία και άλλο η υπακοή.
Υπακοή (αν κάνω λάθος διορθώστε με) σημαίνει ότι κάνω κάτι ακόμη και χωρίς να συμφωνώ,
χωρίς να θέλω δηλαδή, άσχετα αν η υπακοή γίνεται με τη θέλησή μου. Όσο για την ευπείθεια ..... απλώς δεν ξέρω αν είναι πλεονέκτημα ή μειονέκτημα...
Πολύ ωραία θέματα μού έθεσες Xenia.
Θά προσπαθήσω νά απαντήσω στίς ευθείς ερωτήσεις σου, αν καί δέν είμαι καθόλου βέβαιος ότι μπορώ νά τά καταφέρω. Πάντως σέ παρακαλώ νά λάβεις υπ όψιν σου πώς δέν θέλω νά σέ πείσω γιά τίποτα, ούτε εσένα, ούτε καί κάποιον άλλον.

Στήν αρχή (στήν κάθε αρχή) υπήρχε ο Λόγος,  πού είναι η νομοτέλεια τής δημιουργίας όλων τών πραγμάτων καί ταυτόσημος μέ τόν Θεό. Συνεπώς ό Λόγος είναι μονοσήμαντος, χωρίς αντιθέσεις, καί όλα έγιναν από αυτόν, καί χωρίς αυτόν τίποτε δέν έγινε από όσα έχουν γίνει. Μία τέλεια συμφωνία, μία παντελής έλειψη διαφωνίας, τό κύρος τής αιωνιότητας. Μέσα στόν Λόγο υπήρχε ζωή, τό φώς τών ανθρώπων. Καί τό φώς φωτίζει στό σκοτάδι, όμως τό σκοτάδι δέν τό κατενίκησε. (Κατά Ιωάννην)
Ή πρώτη καί κύρια (παραμένει κύρια) φύση τού ανθρώπου είναι φυσικά η Θεïκή, η αιώνια,άπειρη καί άφθαρτη μορφή τού Λόγου τού Θεού. Ή άλλη του φύση ή θνητή προέκυψε (καί προκύπτει) μετά από κάτι πού λέγεται πτώση. Πού; Στόν βίο (καί την βία εν γένει). Αυτή είναι η μεταβολή...Ή μεταβολή φέρνει τήν κίνηση, αυτή τήν αντίθεση, αυτή τήν φθορά, αυτή τόν θάνατο καί έτσι τελειώνει ή αιωνιότητα γιά τόν άνθρωπο. Νά πώς τό εννοώ σχηματικά σάν παράδειγμα:

Θεός/Λόγος                                      άνθρωπος/συνείδηση
Αθάνατος                                           θνητός
Ενότητα                                              αντίθεση
Ομοιογένεια/ακινησία/                 κατακερματισμός/κίνηση/
συμφωνία/αμετάβλητο                 ασυμφωνία/μεταβολή
Γνώση                                                 Γνώμη

Ή λίστα μπορεί νά γίνει ατελείωτη, καί δείχνει τήν σχέση τού Όλου μέ τό μέρος.

Μετά τήν δημιουργία καί τή πτώση ό επόμενος σταθμός στή ζωή τού ανθρώπου είναι (καί παραμένει) η μετανοία, πού οδηγεί στήν ανάσταση, δηλαδή ξανά στήν αιωνιότητα καί στόν χαρακτήρα τού Οντος καί τού Λόγου. Έτσι ο άνθρωπος πλησιάζει τόν Θεό, η συνείδηση τόν Λόγο (Προσευχή), ο θνητός άνθρωπος ζεί αθάνατες στιγμές κοινωνίας μέ τό «πρόσωπο» του Θεού διά τής οικοδόμησης συνόλων πού θέλουν να ομοιάσουν μέ τό  Όν καί εκεί ανατέλει η ανώτερη μορφή ανθρώπινης επικοινωνίας μέ τά χαρακτηριστικά τού Λόγου: Ενότητα (κοινωνία κάθε είς..), Ομοιογένεια (Εκκλησία, Οικογένεια, Μονή, Συντροφικότητα εν γένει), συμφωνία (εσωτερική πρωτίστως), καί κάθε τί πού οικοδομεί καί οδηγεί στήν Γαλήνη (τού Θεού) στήν Γνώση (Του), στήν Αγιοσύνη καί μετά θάνατον  στόν «επαναπατρισμό» δηλαδή πίσω στόν Παράδεισο καί τήν αιώνιο ζωή...

Φυσικά Xenia αυτό είναι ένα πρότυπο πού μάς δώθηκε δωρεά μέσα από Άγιους αγώνες. Γιά εμάς τούς κοινούς θνητούς δέν μπορεί παρά νά αποτελέσει μία συνεχή προσπάθεια, πού πολλές φορές δέν ευοδώνεται, καί έτσι αντί γιά γνώση έχουμε γνώμες καί απόψεις (ποιές όψεις;), καί αντί νά οικοδομούμε ο ένας τόν άλλο, διαφωνούμε μεταξύ μας. Από τήν διαφωνία καί τήν αντιπαράθεση δέν βγαίνει ποτέ κανένα αγαθό. Αυτό πού περιγράφεις δέν νομίζω πώς λέγεται διαφωνία. Ο κάθε άνθρωπος (καί δεί επιστήμονας) έχει έναν τρόπο νά προσεγγίζει τά πράγματα. Αυτή η διαφορετικότητα αλληλοοικοδομείται, δέν διαφωνεί. Καί άν κάποιος αποδείξει τό τυχόν σφάλμα τού άλλου, τότε εκείνος πού έσφαλε ευεργετείται από τήν γνώση, τήν ενστερνίζεται, καί ενώνουν τά δεδομένα τους συμφωνώντας.

Γιά τήν υπακοή Xenia εγώ ίσως νά είμαι ο λιγότερο ειδικός σέ αυτήν τήν παρέα, καθώς είδα πώς υπάρχουν ακαδημαïκοί θεολόγοι στό forum (όπως π.χ. o οικοδεσπότης). Όμως επειδή τό ανέφερες άκου δύο λόγια περί υπακοής από  τόν Άγιο Ιωάννη τόν Σιναïτη: «Υπακοή σημαίνει ενταφιασμός τής ιδικής μας θελήσεως καί ανάστασις τής ταπεινώσεως. Δέν αντιλέγει ο νεκρός ούτε ξεχωρίζει τά καλά από εκείνα πού τού φαίνονται ώς πονηρά.» καί πιό κάτω «Η αρχή τής νεκρώσεως καί κάποιου μέλους τού σώματος καί κάποιου θελήματος τής ψυχής φέρνει πόνο.Στό μέσον τής νεκρώσεως, άλλοτε αισθανόμεθα πόνο καί άλλοτε όχι. Καί στό τέλος επέρχεται παύσις καί αναισθησία τού πόνου. Τότε μόνο φαίνεται νά πονή καί νά υποφέρει ό ζωντανός αυτός νεκρός καί μακαρίτης, όταν βλέπει πώς κάνει τό θέλημά του».
Μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος νά διαφωνεί ή νά μήν θέλει;

Όσο γιά τήν ευπείθεια ίσως νά είναι θέμα τής καλής μας διάθεσης.

1186
Στίχοι τραγουδιών / Άγγιγμα Ψυχής-Χατζηγιάννης
« στις: 15 Οκτωβρίου, 2008, 02:49:12 πμ »
Παράθεση από: Xenia
Άνθρωπέ μου γιατί θέλεις να ρίξεις λάδι στη φωτιά?? Μια χαρά δεν ήμασταν τόσο καιρό?? Ξέρεις τί ομηρικοί καυγάδες έχουν γίνει για αυτό εδώ το σεμνό και ταπεινό τόπικ? Δεν έχεις παρά να το διαβάσεις όλο από την αρχή και θα καταλάβεις! Εδώ πετάξαμε γάντια...άλλος για χειραψία...άλλος για ταυρομαχία... και πάνω που πήγαμε να ηρεμήσουμε λίγο...τσουπ! Να σου ο κύριος...:)
Μπορεί να μην έχεις καταλάβει τίποτα από όσα έγραψα. Εξάλλου αστειεύομαι...
Απλώς αν θέλεις να μου εξηγήσεις κάποια σημεία... (Από την αρχή ας πούμε...δεν κατάλαβα την αρχή. Από τη μέση.... Δεν κατάλαβα τη μέση. αστειάκι πάλι!:slap: )
Εκείνο που δεν κατάλαβα είναι, για ποιο λόγο είδες την σειρά... Σου άρεσε? Και πού θέλεις να καταλήξεις με τα όσα έγραψες...
Τό πιό απλό καί φυσιολογικό πράγμα στήν ανθρώπινη φύση Xenia είναι η συμφωνία. Γι αυτό γεννήθηκε ο λόγος γιά νά συμφωνούμε. Η συμφωνία είναι παράθεση, κατανόηση καί ευπείθεια καί υπακοή, καί διάθεση τού ανακαλύπτειν τήν ομορφιά πού έτσι ή αλιώς υπάρχει σέ οτιδήποτε υπαρκτό. Η συμφωνία κοινωνικοποιεί τόν άνθρωπο καί σημαίνει έτσι απλά τό \"εμείς\". Η διαφωνία μέ όλα τά επακόλουθα, δηλαδή αντιπαράθεση, παρεξήγηση, απείθεια, ανυπακοή καί τελικά εριστικότητα, καταλαλία καί καυγά, συνέβη γιά πρώτη φορά μέτα τήν πτώση τών πρωτοπλάστων, κατακερματίζει καί απομονώνει τόν άνθρωπο καί σημαίνει έτσι απλά τό \"εγώ\". Φυσικά τό \"εγώ\" είναι όχι μόνο αφύσικο, μά καί ανύπαρκτο, μία θνητή ψευδαίσθηση,τό τέλος τού λόγου...

Τήν σειρά τήν είδα σέ τρείς/τέσσερις ημέρες (τρία/τέσσερα  βράδια γιά τήν ακρίβεια). Τήν είδα μέσω Veoh στό Internet καί έτσι μπόρεσα νά βλέπω περί τά 10 επεισόδια τήν φορά. Δέν τήν έψαχνα γιατί δέν τήν ήξερα, ούτε ξέρω ποιός τήν έγραψε καί πότε παίχθηκε στήν ελληνική τηλεόραση. Τήν άρχισα γιατί τό θέμα μού προξένησε κάποιο ενδιαφέρον, τήν συνέχισα γιατί δέν αφήνω ποτέ πράγματα στή μέση, καί όταν τέλειωσε μού δημιούργησε τίς εντυπώσεις πού προανέφερα στό πρώτο μου μύνημα. Μέ ρώτησες Xenia άν μού άρεσε. Φυσικά καί μού άρεσε όπως ακριβώς περιέγραψα. Καί γιά νά καταλάβεις από τήν αρχή, ήξερα πώς θά δώ ένα σήριαλ πού τό γράφει κάποιος γιά τίς ανάγκες τής τηλεθέασης, όχι ένα θεατρικό έργο, ούτε ένα κινηματογραφικό αριστούργημα, καί φυσικά ούτε καί κάτι πού περιγράφει τήν πραγματικότητα. Ένα απλό σήριαλ, πού άρχιζε μέ τήν (ανθρωπινη έτσι κι αλιώς) πάλη-ενότητα ανάμεσα στό σώμα καί τό πνεύμα. Καί έτσι πείσθηκα νά τό δώ χωρίς νά πάει ο νούς μού στο(ν) πονηρό. Καί γι αυτό αμείφθηκα καί μού άρεσε τό σήριαλ.
Θέλω νά καταλήξω Xenia σέ αυτό από τό οποίο άρχισα. Είναι πολύ ευκολό καί ευνοïκό γιά κάθε άνθρωπο νά βρεί τήν ομορφιά, καί τήν συγκίνηση στό οτιδήποτε, αρκεί νά μήν αντιδράση τό \"εγώ\" του καί τόν απομονώσει. Όσο γιά τήν ομορφιά σίγουρα καί εσύ θά ξέρεις πώς ως πρός τήν ποιότητα είναι μία, μά ως πρός τήν διάρκεια καί τό μέγεθος διαφέρει...
Κλείνοντας θέλω νά σού πώ Xenia πώς τό τόπικ τό διάβασα όλο προτού νά γράψω οτιδήποτε (αλιώς δέν θά έγραφα), καί δέν διαπίστωσα διαφωνία ουσιαστική. Ο καθένας έχει τό δικό του δίκιο, γιατί ο καθένας βλέπει τά πράγματα από άλλη σκοπιά. Όσο γιά τά γάντια καί τίς ταυρομαχίες, εξαλείφθησαν από συγνώμες καί χειραψίες, καί αυτό λέγεται μετάνοια καί είναι ή ανάσταση τού λόγου...

1187
Στίχοι τραγουδιών / Άγγιγμα Ψυχής-Χατζηγιάννης
« στις: 14 Οκτωβρίου, 2008, 12:00:24 πμ »
Κατ´αρχήν μιλάμε γιά μία ταινία (σήριαλ), καί όχι γιά ένα πραγματικό συμβάν. Μία ταινία, ένα βιβλίο, ένας πίνακας, ένας στοίχος, μιά μουσική μπορεί (ίσως καί νά πρέπει) , νά δημιουργήσει τόν κόσμο από τήν αρχή, καί μέσα σέ μία πεπερασμένη χρονική διάρκεια, νά δημιουγρήσει τήν αίσθηση τής αιώνιότητας καί τής αισθητικής πληρότητας σέ όποιον έρχεται σέ επαφή μαζί της. Άν κάποιος δέν τό είδε τό έργο (καί τά 31 επεισόδια), ειλικρινά δέν μπορώ νά κατανοήσω γιά πιό πράγμα μιλάει...
Γιά αυτούς πού τό είδαν μένει νά περιγράψουν τί είδαν, γιά νά μπορούμε νά πούμε πώς μιλάμε γιά τό ίδιο θέμα. Κατά την γνώμη μου (τό είδα προσφάτως όλο)  αυτό τό σήριαλ ούτε αριστούργημα σκηνοθεσίας  καί σεναρίου είναι, ούτε η πεμπτουσία τού Θείου έρωτος είναι, ούτε περιγράφει ρεαλιστικά τίς ανθρώπινες σχέσεις. Παρ`όλα αυτά καταπιάνεται (έστω καί επιφανιακά, σάν σήριαλ πού είναι)  μέ τήν σχέση ανάμεσα στόν Θείο αιώνιο, ακίνητο, άπειρο,ομοιογενή, άφθαρτο καί αθάνατο έρωτα τού πνεύματος (τού Αγίου), καί τόν ανθρώπινο στιγμιαίο, υπέρκινητικό, γεμάτο αντιθέσεις, φθαρτό καί θνητό έρωτα τού σώματος (τού ανθρώπου). Έτσι σάν σήριαλ πού είναι (μέ τήν έννοια πώς θά μπορούσαν νά τό δούν όλοι), ενέπλεξε τόν κύριο θιασώτη τού Θείου έρωτος έναν ιερομόναχο, μέ τόν κύριο θιάσωτη τού ανθρωπίνου αποτυπώματος τού έρωτος, φυσικά μία γυναίκα. Γιά νά μήν μακρυγορώ, θά πώ μόνο πώς η σχέση αυτή αρχίζει μέ τον έρωτα αυτής τής γυναίκας  ιδανικά, μέ τό ζωγράφισμα τής μορφής τού Ιησού σέ αγιογραφίες τών Παθών, καθιστώντας μέσα της τόν έρωτά της (ιερομόναχο) Θεάνθρωπο, καί τελειώνει μέ τήν αποταγή τού έτέρου ήμισι, καί τήν αφωσίωσή του στόν  Θείο έρωτα, ταυτόχρονα μέ τήν συγραφή τού βιβλίου “Αγγιγμα Ψυχής“ αφιερωμένο “στήν Δέσποινα“,  καθιστώντας μέσα του τόν ερωτά του (γυναίκα) Παναγία. Τί πιό ιδανικό γιά τηλεοπτικό σήριαλ πού θέλει νά πραγματευθεί τόν έρωτα ; Βέβαια όλο τό ενδιάμεσο έπρεπε νά υπάρχει αλιώς τί σήριαλ θά \'ηταν ;
Φυσικά θά ήταν αστείο ένα σήριαλ νά μπορεί νά πλήξει τήν αληθινή ιεροσύνη πού είναι φυσικά έξω από όλα τά δρούμενα στήν μικρή, μεγάλη καί όποια άλλη οθόνη...

Σελίδες: 1 ... 46 47 [48]