Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Iaspis

Σελίδες: 1 ... 45 46 [47] 48
1151
Διαπροσωπικές Σχέσεις / Γιά νά μήν τό έχω βάρος
« στις: 14 Νοεμβρίου, 2008, 01:11:45 πμ »
Ανοίγω αυτό τό νέο τόπικ, μέ τήν ιδέα νά λειτουργήσει (άν γίνεται) μόνο σάν χώρος αυτοκριτικής καί συγγνώμης γιά όποιον τυχόν  φέρει κάποιο βάρος στή συνείδησή του ΠΡΟΣΟΧΗ σχετικό ΜΟΝΟΝ ΜΕ ΤΑ ΔΡΩΜΕΝΑ, ΤΙΣ ΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΥΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ FORUM «Συν Ευωχία Ιδεών».
Δέν θέλω ούτε μπορώ, ούτε καί μού επιτρέπεται  νά βάλω κανόνες στό τόπικ, όμως θά ευχόμουν (πάλι άν γίνεται) αυτό τό τόπικ νά μήν γίνει πεδίο παραθέσεων καί αντιπαραθέσεων, παρά μόνο ένας χώρος πού κάποιος μπορεί άν θέλει νά πεί κάτι πού τόν βαραίνει (καί πού έχει σχέση ΜΟΝΟΝ ΜΕ ΤΟ FORUM «Συν Ευωχία Ιδεών»), γιά μία καί μόνη φορά. Άν δέ τό βάρος χρήζει απάντησης, άς συμβεί κι αυτό (πάλι άν γίνεται) γιά μία καί μόνη φορά. Εξ άλλου υπάρχουν τόσα τόπικ πού θά μπορούσε κάποιος νά συνομιλήσει σέ διάρκεια  μέ κάποιον άλλον, ώστε ελπίζω (πάλι άν γίνεται) αυτό τό τόπικ νά μήν πάρει τόν χαρακτήρα τής συνομιλίας, βάσει παραθέσεων καί αντιπαραθέσεων. Επίσης εύχομαι αυτό τό τόπικ νά μείνει σχεδόν άδειο, αφού αυτό θά σημαίνει πώς οί σχέσεις μεταξύ μας, μέσα στό καλό φόρουμ δέν θά βαρύνονται από κάτι.
Καί λέω σχεδόν γιατί εγώ (δυστυχώς γιά μένα) είμαι υποχρεωμένος νά κάνω τήν αρχή, όπως μπορεί νά δεί, όποιος θέλει πιό κάτω.

Άν κάποιος ή κάποιοι  θεωρούν τό τόπικ αδόκιμο, άς τό διαγράψουμε.

1152
Παράθεση
Αναμένω φιλέ. ioannis40
Καλέ μου Ιωάννη, θαρρώ πώς σέ επίπεδο συζήτησης εξαντλήθηκε τό θέμα.

Παράθεση
Ioannis40
Η κατάκριση θα είναι η αιτία της πτώσης μας
Δέν έχω παρά νά συμφωνήσω μαζί σου καί νά σού στείλω καί εγώ τήν φιλία μου.

Παράθεση
Γεροντικό:
Ένας άγιος άνθρωπος, μόλις είδε κάποιον νά αμαρτάνη, είπε μέ δάκρυα. «αυτός ημάρτησε σήμερα καί εγώ οπωσδήποτε αύριο».

1153
Καλησπερίζω τούς μερακλίδες, τούς λεβέντες καί όλους τούς φιλότιμους φίλους μου !
Πώς είστε;

1154
Ψάχνοντας βρήκα παραθέσεις από παραδόσεις πού σχετίζονται μέ τήν απεικόνιση τής Θεοτόκου. Αντιγράφω (μέ επιφύλαξη γιά τήν εγκυρότητα) ένα μέρος πού τό βρήκα σέ αρκετά website:

 
Παράθεση
Ο Ευαγγελιστής Λουκάς αισθάνθηκε την επιθυμία να ζωγραφίσει την Παναγία και γι\' αυτό την επισκεύθηκε στο σπίτι της, της το ζήτησε και «πήρε την ευλογία της». Τότε άγγελος Κυρίου, του έδωσε τρία ξύλα και ο Λουκάς τα πήρε και έφυγε χωρίς να ρωτήσει «τι; πως; και γιατί;». Όταν  τελείωσε την εικόνα την οποία έκανε με χρώματα επάνω στο ένα από τα τρία ξύλα που πήρε από τον άγγελο, πήγε να την δείξει στην Παναγία για να ακούσει την αποψή της. Εκείνη, είδε την εικόνα και του είπε ότι ήταν πολύ καλή, όμως είχε ένα έλειμα πολύ σημαντικό. Εικονιζόταν μόνη της, δεν είχε ζωγραφίσει ο Λουκάς τον Ιησού Χριστό, βρέφος. Ο Ευαγγελιστής κατάλαβε και έφυγε για να κάνει αλλή εικόνα. Η εικόνα αυτή βρίσκεται στη Ι.Μ. Παναγία Σουμελά του Βερμίου, που είναι περιοχή ποντίων, καί είναι ζωγραφισμένη η Παναγία και με τον Ιησού Χριστό (που πιθανόν, να προστέθηκε αργότερα από τον Λουκά).

    Όταν ο Λουκάς τελείωσε και την δεύτερη εικόνα, την οποία έκανε με κερί και μαστίχα στο ένα από τα δύο ξύλα που έμειναν από αυτά που του έδωσε ο άγγελος, πήγε πάλι να την δείξει στην Παναγία. Όμως η Παναγία του υπέδειξε ότι είχε κάνει πάλι κάποιο λάθος\' την είχε κάνει να είναι δεξιοκρατούσα, δηλαδή να κρατάει δεξιά το θείο βρέφος. Αυτή η δεύτερη εικόνα του Ευαγγελιστού Λουκά, σήμερα βρίσκεται στο Μοναστήρι του Μεγάλου Σπηλαίου των Καλαβρύτων, το οποίο ιδρύθηκε (362 μ.Χ.) στον τόπο εκείνο, στον οποίο είχε βρέθει κατά θαυμαστό τρόπο η εικόνα αυτή.

    Τελικά ο Ευαγγελιστής Λουκάς έκανε με χρυσό και ασήμι στο τελευαίο ξύλο που είχε μείνει, την τρίτη εικόνα, και την έδειξε στην Παναγία, καί χωρίς αυτή να βρεί κάποιο λάθος τότε είπε: «Η χάρις του εξ εμού τεχθέντος ειή δι\' εμού μετ’ αυτών».

    Όταν αργότερα ο Λουκάς έφυγε γιά την Αίγυπτο, πήρε μαζί του και τις τρείς εικόνες. Μετά την κοίμησή του -κατά την παράδοση πάντα- οι τρείς εικόνες μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Κατά την εποχή των εικονομαχιών, επί αυτοκράτορος Λέοντος του Ισαύρου (717-741 π.Χ.), ο Πατριάρχης με τον κλήρο έβαλαν σε ασημένια θήκη την τρίτη (τελειώτερη) εικόνα μαζί με το ιστορικό της σε σημείωμα και την έριξαν στην θάλασσα για να την σώσουν από την μανία των εικονομάχων.

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΚΥΚΚΟΥ

   Τα κύμματα έβγαλαν την εικόνα στις ακτές της Κύπρου, κατ\' άλλους πρώτα στο λιμάνι της Αντιόχειας και από εκεί άγνωστο πως, βρέθηκε στο νησί (Κύπρος) του πρώτου Αρχιεπισκόπου και ιδρυτού της Εκκλησίας της Κύπρου, του αποστόλου Βαρνάβα. Τότε την περέλαβαν μοναχοί και την στέγασαν στο μοναστήρι του Κύκκου, που έχτισαν για χάρη της.

    Αυτές τις τρείς εικόνες της Παναγίας έφτιαξε ο Ευαγγελιστής Λουκάς, που έχουν Πατριαρχική αναγνώριση, παρ\' όλο που υπάρχουν πολλές που αποδίδονται σ’ αυτόν και φτάνουν σε διάφορους αριθμούς (70, 80, 150 ...) οι οποίες πιθανόν είναι αντίγραφα από τις προτότυπες του Ευαγγελιστή Λουκά .

Πηγή: http://www.alex.psathades.gr/agiografia/peri_eikonon/protes_eikones.htm
Φαίνεται πώς στήν Ορθόδοξη Θεολογία έχει συμβεί η απεικόνιση τής Θεοτόκου δίχως τόν Ιησού, όμως υπάρχουν σύμβολα πού υποδεικνύουν τήν παρουσία Του.

Παράθεση
Ioannis40:
Τα σημαδάκια, γνώμη είναι αυτή, ίσως είναι τα τρία αστεράκια στους ώμους και το κεφάλι της που συμβολίζουν το αειπάρθενο.
Στό πολύ καλό site (http://www.eikonografos.com/album/thumb … hp?album=4)πού παρέθεσε πιό πάνω ο Ιωάννης , όντως υπάρχουν παντού τά τρία αστεράκια στά ενδύματα τής Θεοτόκου καί στίς περισσότερες απεικονίσεις υπάρχουν  τά κεφαλαία : ΜΗΡ  ΘΟΥ (Μήτηρ Θεού). Ίσως ο κ. Σταύρος, άν θέλει νά μάς πεί κάτι ακόμα, ή νά διορθώσει τυχόν ανακρίβιες.

Στήν παρακάτω διεύθυνση μπορεί όποιος θέλει νά βρεί αρκετά Θεοτοκονύμια, επίθετα της Θεοτόκου, καί Προσωνυμίες πού δόθηκαν στήν Παναγία.

http://www.phys.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/agiologion/panagia_onomata.htm

1155
Ψάχνοντας βρήκα  γνώμες πού υποστηρίζουν ότι  στήν Ορθόδοξη Θεολογία δέν συνηθίζετε η απεικόνιση τής Θεοτόκου δίχως τόν Ιησού, καί όπου αυτό συμβαίνει, υπάρχουν στίς εικόνες αυτές σύμβολα  πού υποδεικνύουν τήν παρουσία Του. Είναι όντως έτσι ; Τί σύμβολα μπορεί νά είναι αυτά ;

1156
Οί Άγιοι καί τό Άγιο Πνεύμα δέν προσβάλει καί δέν προσβάλλεται από κανέναν. Αύτό πού προσβάλει καί προσβάλλεται είναι τό πνεύμα τού πονηρού, τό οποίο προσβάλει τούς ανθρώπους στήν (θνητή) αδύνατη στιγμή τους (τότε πού χάνουν τήν αγάπη), καί προσβάλλεται από τούς ανθρώπους τήν (αιώνια) στιγμή πού εκείνοι είναι μέ τόν Χριστό, καί αγωνίζονται γι αυτόν (τότε πού έρχεται η αγάπη). Αυτό είναι τό «μέσα-έξω» γιά κάθε άνθρωπο, μορφωμένο ή αγράμματο, θρήσκο ή άθρησκο, ταπεινό ή κενόδοξο, μετανοιωμένο ή επηρμένο. Τό «μέσα» στό θέλημα τού Θεού, καί τό «έξω» δέσμιος τού ιδίου θέληματος, πού εμπαίζεται από τόν μισόκαλο. Αυτό πού διαφοροποιεί, είναι η συχνότητα, η διάρκεια καί η ένταση πού ο κάθε άνθρωπος είναι «μέσα» ή «έξω». Καί δέν αλλάζει μόνο από άνθρωπο σέ άνθρωπο, αλλά αλλάζει καί μέσα στόν ίδιο άνθρωπο από χρόνο σέ χρόνο, μέρα σέ μέρα, στιγμή σέ στιγμή. Έτσι καί οι χειρότεροι από εμάς μπορούν νά γίνουν κάποια στιγμή  μέτοχοι τής αγάπης  (καί θεολόγοι ακόμη, σάν τόν ληστή), καί οι καλύτεροι από εκείνους  νά δυσπιστήσουν  προτού αλέκτωρ λαλήσει...
Ο Χριστός γεννιέται κάθε στιγμή μέσα μας, καί ο αγώνας εκείνου πού τό θέλει, είναι νά κρατάει αυτήν τήν στιγμή σέ διάρκεια καί ένταση κατά τό δυνατόν. Η στιγμή τής αγάπης τόν μόνο πού κατακαίει είναι τόν διάβολο, ο οποίος προσπαθεί μονίμως νά  μάς παρασύρει μακρυά από αυτή στρέφοντας μας στήν ιδιορυθμία. Η ιδιορυθμία είναι η αφύσικη συμπεριφορά πού  μας οδηγεί στήν ιδεοληψία, μάς περιχαρακώνει, μας απομονώνει καί μας φυλακίζει κάνοντας μας νά παρατηρούμε κάθε τι μέ κατάκριση. Έτσι μάς στερεί τήν στιγμή τής αγάπης, τής στοργής καί τής κατανόησης γιά τόν συνάνθρωπό μας, αρχικά γιά εκείνον πού η ιδεοληψία μας τόν θεωρεί εχθρό μας, καί τελικά ακόμα καί γιά τόν ίδιο τόν αδελφό μας. Άν διαβάσουμε τό blog πού παρέθεσε πιό πάνω ο κ. Σταύρος, θά δούμε ιδεοληπτικές συμπεριφορές γεμάτες έπαρση καί κατάκριση, καί τό ερώτημα είναι : Αυτοί οί άνθρωποι (οί λεγόμενοι «έξω») ζούν όπως μιλούν, δηλαδή ζούν μέσα στήν έπαρση τήν απιστία καί τήν κατάκριση ; Εγώ λέω πώς όχι, γιατί τότε θά έμοιαζαν μέ τούς δαίμονες!  Όμως σίγουρα γίνονται επιρρεπείς στήν απάτη τού πονηρού μέ αποτέλεσμα τήν ιδιορυθμία, τήν ιδεοληψία καί τήν κατάκριση. Εμείς (οί λεγόμενοι «μέσα») προτού ζήσουμε  καί μιλήσουμε σάν Άγιοι, άς αποφύγουμε γιά λίγο μόνο τήν κατάκριση, άς ομολογήσουμε τήν αδυναμία μας καί τά αδιέξοδά μας, καί κυρίως άς έχουμε αγάπη φιλία καί κατανόηση μεταξύ μας...
Η μεγάλη μάχη είναι γιά αυτούς πού έχουν τήν μεγάλη διάκριση, καί τό μεγαλείο πού πράγματι απουσιάζει από ΕΜΑΣ (τούς μικρούς μέ κεφαλαία) είναι μιά απλή στοργή καί μιά αδελφική εν Χριστώ φιλία. Μία φιλία πού θά μάς κάνει νά μιλούμε όπως ζούμε. Αδελφικά !

1157
Παράθεση
Αγγελική
Την απλή λογική την ξεχάσατε ή μου φαίνεται;
Τήν απλή λογική δέν μπορεί κανείς νά τήν παραβλέπει. Έχεις δίκιο Αγγελική.

Παράθεση
Όταν είσαι άρρωστος υποφέρεις σωστά;
Σωστά!

Παράθεση
Αν υποφέρεις βρίζοντας και δυσανασχετώντας θα υποφέρεις λιγότερο; Όχι!
Έχεις δίκιο Αγγελική. Όχι.

Παράθεση
Τότε υπόφερε γελώντας και παίξτο και ήρωας! Καλό ε;
Εντάξει βρέ Αγγελική αλλά από τήν δυσανασχέτηση μέχρι τόν ηρωισμό δέν είναι κάπως μεγάλη η απόσταση;
Καί έπειτα νά υποφέρουμε γελώντας είναι λογικό;

Παράθεση
Αφού έτσι κι αλλοιώς θα το τραβήξεις το ζόρι που θα το τραβήξεις να μη φανείς και γενναίος;
Από τόν άρωστο πού υποφέρει γελώντας μπορεί νά φανεί κάποια γενναιότητα, καί ηρωïσμός ;

Παράθεση
Αμα Δοξάζεις και τον Ύψιστο συνέχεια .. καθάρισες!
Εδώ βρίσκεις τό απόλυτο δίκιο σου ! Σέ παραδέχομαι Αγγελική !

1158
Θά ήθελα νά ρωτήσω κάτι σχετικά μέ τήν απεικόνηση τής Παναγίας. Υπάρχουν εικονογραφικοί τύποι που απεικονίζουν μόνη της τήν Παναγία δίχως τόν Ιησού. Κατά τήν δική μου κρίση (πού όμως δέν είναι θεολογικά έγκυρη), αυτό δέν ταιριάζει σέ Ορθόδοξη απεικόνιση τής Παναγίας. Όμως φαίνεται πώς υπάρχουν τέτοιου είδους εικονογραφικοί τύποι τής Παρθένου δίχως τόν Ιησού (Μονη Παντοκράτορος στο Αγιον Όρος). Μπορεί παρακαλώ κάποιος νά μάς διαφωτίσει γι αυτό τό θέμα;

1159
Παράθεση
Mistral
Έχουμε παρεμφερείς πνευματικές προτιμήσεις ή σφάλλω;
Όχι Mistral δέν σφάλλεις. Τό έχω καί εγώ διαπιστώσει από τό ενδιαφέρον πού μού προκαλούν οί παραθέσεις σου, καί οί πηγές σου. Άνοιξα μάλιστα, εδώ καί καιρό, μία λίστα καί σημειώνω τά βιβλία πού θέλω νά προμηθευτώ όταν θά μού δωθεί η ευκαιρία.

Παράθεση
Ξανά ποστάρω κάνοντας bold και μερικά ακόμα σημεία. Συγγνώμη που εκμεταλλεύομαι το πόστ σου
Δέν είναι δικό μου Mistral. Μακάρι ο κάθε ένας από εμάς, νά τό χρησιμοποιεί κατά πώς θέλει, πρός ωφέλεια όλων μας.

1160
«Όστις αισθανθή τάς ιδίας αυτού αμαρτίας είναι ανώτερος εκείνου, ο οποίος διά τής προσευχής αυτού ανίστησι τούς νεκρούς. Όστις στενάζει μίαν ώραν διά τήν ψυχήν του, είναι ανώτερος εκείνου, ο οποίος ωφελεί όλον τόν κόσμον διά τής διδασκαλίας αυτού. Όστις αξιωθή νά ίδη καί νά γνωρίση τήν ιδίαν αυτού ασθένειαν, αυτός είναι ανώτερος εκείνου, ο οποίος ηξιώθη νά ίδη αγγέλους. διότι αυτός μέν είδε τούς αγγέλους διά τών σωματικών οφθαλμών, εκείνος όμως βλέπει εαυτόν διά τών νοερών οφθαλμών τής ψυχής. Όστις ακολουθεί οπίσω τού Χριστού μετά μοναστικού πένθους, είναι ανώτερος τού επαινούμενου είς τάς εκκλησίας υπό τού λαού».
»Άς ενθυμώμεθα τόν θάνατον πάντοτε, καί άς πλησιάσωμεν είς τόν Θεόν, έχοντες είς τάς καρδίας ημών αυτήν τήν μελέτην τού θανάτου. Άς καταφρονήσωμε τήν ματαιότητα τού κόσμου, καί τάς ηδονάς αυτού, καί άς υπομείνωμεν μετά χαράς τήν διηνεκή αργίαν τής ησυχίας μετά εξησθενημένου σώματος, όπως αξιωθώμεν τής μελλούσης τρυφής μετ`εκείνων, οίτινες, είς τά σπήλαια καί είς τάς οπάς τής γής ευρισκόμενοι, περιμένουσι τήν εξ ουρανού επαινετήν τού Κυρίου φανέρωσιν. επειδή είς Αυτόν, καί είς τόν Πατέρα αυτού, καί είς τό Άγιον αυτού Πνεύμα πρέπει η δόξα, καί η τιμή , καί η δύναμις, καί η μεγαλοπρέπεια είς τούς αιώνας τών αιώνων. Άμήν».


Ισαάκ Σύρου. Ασκητικά. Λόγος ΛΔ`, Περί μετανοιών, καί ετέρων λόγων.
Σελ. 187-188.
Εκδόσεις Βασ. Ρηγόπουλου.

1161
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Ο πατήρ Πολύκαρπος
« στις: 08 Νοεμβρίου, 2008, 10:16:50 πμ »
Πολύ όμορφο καί διδακτικό ! Ευχαριστώ Mistral.

1162
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Μπαχαλοεκτόνωση...!
« στις: 08 Νοεμβρίου, 2008, 12:42:30 πμ »
Μάριε είσαι πολύ αξιέπαινος ! Όλα στό φόρουμ γιά μένα είναι πολύ πιό πρακτικά από πρίν. Καί τά έκανες όλα τόσο γρήγορα. Μπράβο σού! Όταν έρθεις στό Cern εύχομαι νά βρείς λίγο χρόνο νά συναντηθούμε γιά νά γνωριστούμε από κοντά.

1163
Παιδιά τό παρατράβηξα λίγο αστειευόμενος. Τό clip είναι κάπως μακάβριο, καί σέ μερικά τρακαρίσματα μόνο αν «έχει Άγιο» κανείς μπορεί νά σωθεί... Άς αφήσουμε τόν τίτλο ώς έχει.

1164
Μία απόδειξη τού μέγιστου πνευματικού αναστήματος. Ένας Άγιος πού μέσω τού Θεολογικού του πνεύματος, μιλάει τό ίδιο τό Άγιο Πνεύμα, μέ ποιό τρόπο νά εμπειρίζεται  όσα απορρέουν από τίς αισθήσεις; Ό Άγιος νούς προσκολημένος στόν Ένα καί μοναδικό Θείο Λόγο πού συνδέει όλα μέ τά πάντα καί εκφράζει τήν μοναδική αλήθεια, τήν απόλυτη έλειψη τής λήθης, πώς θά περιγράψει τόν απεριόριστο κατακερματισμό καί τήν ανερμάτιστη μοίρα τών αισθητών κινήσεων πού είναι γεμάτες αντιθέσεις, ή μάλλον πού είναι η ίδια η αντίθεση, μιάς πλάνης πού παύει μόνο μέ τήν παρουσία τού Αγίου Πνεύματος πού έρχεται εκεί όπου υπάρχει βάσανος, πίκρα, έλειψη, εγκατάλειψη, απελπησία, πένθος. \'Ο Χριστός «κοιμάται» στήν πλάνη, καί η πλάνη πεθαίνει στήν Αλήθεια!

1165
Νομίζω Ξένια πώς πρέπει ο τίτλος νά γίνει : Γιατί δέν πρέπει κανείς νά ξαναμπεί σέ αυτοκίνητο...

1166
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Μετά την εξομολόγηση...
« στις: 06 Νοεμβρίου, 2008, 11:13:02 μμ »
Κάποιος πέρασε στόν παράδεισο μέ ένα «μνήσθητι μου, Κύριε..».

Ο Πατέρας μας μόνο τήν Αγάπη του μάς παρέχει, όμως ο άνθρωπος δέν τήν βαστάει τόση Αγάπη καί αγωνίζεται γιά νά τήν δέχθεί. Καί όταν τήν δέχεται συγχωρείται η αμαρτία του, καί η ευχαριστία πού προξενεί η Αγάπη τού Πατρός έρχεται χωρίς καμία προσπάθεια. Μακάρι εκεί νά τέλειωνε ο βίος τού ανθρώπου, όπως τού ληστή, πού ξεκίνησε γιά τόν θάνατο ( »καὶ ἠμεῖς μὲν δικαίως· ἄξια γὰρ ὢν ἐπράξαμεν»), όμως δεχόμενος τήν Αγάπη τού Πατρός καί τού Υιού έγινε δέκτης τού Αγίου Πνεύματος, καί ο πρώτος κάτοικος τού παραδείσου.
Όσο η ζωή δέν τελειώνει στήν στιγμή τής μετανοίας, τόσο η μετάνοια  πρέπει νά διαρκή, γιατί η Αγάπη τού Θεού  σταυρώθηκε γιά (καί από) τόν άνθρωπο. Αυτός είναι ο ορισμός τής αμαρτίας, καί  η ενθύμηση της πληγώνει τόν λογισμό. Εμείς οί άνθρωποι σταυρώσαμε (καί σταυρώνουμε) τήν Αγάπη, όμως η Αγάπη Αναστήθηκε (καί αναστείται) , καί γιατρεύει τήν πληγή τής αμαρτίας μας. Αυτή η ενθύμησις είναι τό πένθος τού ανθρώπου.

» Πένθος είναι ένα χρυσό καρφί τής ψυχής. Τό καρφί αυτό απογυμνώθηκε από κάθε γήïνη προσήλωσι καί σχέσι, καί καρφώθηκε από τήν ευλογημένη λύπη (στήν πόρτα) τής καρδιάς γιά νά τήν φρουρή»

(Αγίου Ιωάννη τής Κλίμακος:Λόγος έβδομος Παρ. 2)

1167
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Πάτερ ἡμῶν...
« στις: 04 Νοεμβρίου, 2008, 10:22:18 πμ »
Τό βρήκα στό site: http://www.phys.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/basileios_gontikakhs/ καί τό παραθέτω. Μού δημιουργεί θαυμάσιες εντυπώσεις ο λόγος τού πάτερ Βασιλείου. Τόση αγάπη !



Παράθεση
Ἀρχιμανδρίτης Βασίλειος Γοντικάκης - Πάτερ ἡμῶν...
Ἑρμηνεία στὴν Κυριακὴ Προσευχή


Διάλεξα ἕνα κομμάτι ἀπό τό Εὐαγγέλιο, ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, καί ἰδιαίτερα τό «Πάτερ ἡμῶν», γιατί νομίζω εἶναι ἡ πιό χαρακτηριστική προσευχή, ἐφ᾿ ὅσον εἶναι «Κυριακή» προσευχή, ἡ προσευχή ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος.

Καί νομίζω ὅτι ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε τήν προσευχή πού Ἐκεῖνος ἔκανε, μᾶς ἔδωσε τή ζωή πού Ἐκεῖνος ἔζησε καί μᾶς δίδαξε τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτόν Του· κι αὐτό εἶναι ἡ ἀλήθεια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί ὅπως μᾶς εἶπε ἄλλη φορά «Ἐγώ εἰμί ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τά κλήματα» (Ἰω. ιε´ 5)· ὅπως ἡ σχέση τοῦ κλήματος καί τῆς ἀμπέλου εἶναι μιά σχέση ὀργανική καί ἀθόρυβα προχωρᾶ ὁ χυμός τῆς ἀμπέλου πρός τά κλήματα, ἔτσι καί ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε ὅλη τήν ὕπαρξή Του, ὁπότε, μέσα στήν προσευχή αὐτή - ἄν τήν κάνουμε συνειδητά καί ἄν τήν ζοῦμε - νομίζω ὅτι ζοῦμε ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ.

Ἀλλά ἂς ἀρχίσουμε νά διαβάζουμε τήν προσευχή αὐτή καί νά τήν παρακολουθοῦμε φράση πρός φράση.

Ἡ πρώτη φράση λέει: «Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς».

Νομίζω ὅτι ἡ ἁμαρτία μας ἡ μεγάλη εἶναι μιά· πολλές φορές ἀπογοητευόμαστε καί ξεχνᾶμε ἕνα πρᾶγμα: ὄχι ὅτι εἴμαστε ἀδύνατοι, ἀλλ᾿ ὅτι ὁ Θεός μᾶς ἀγαπάει. Ἂν ἔχουμε ἕνα κεφάλαιο ἐμεῖς οἱ ἀδύνατοι, εἶναι ὅτι ὁ Θεός μᾶς ἀγαπᾶ καί ὅτι ὁ Θεός εἶναι Πατέρας μας.

Λέμε ὅτι ὁ πατέρας, ἡ μάνα, ἀγαποῦν τό παιδί τους ὄχι γιατί εἶναι καλό, ἀλλά γιατί εἶναι παιδί τους· ὁπότε εἶναι μεγάλο πρᾶγμα ἄν αὐτή τή συνείδηση τήν ἀποκτήσουμε καί νοιώσουμε ὅτι μποροῦμε ἐμεῖς νά ποῦμε τό Θεό Πατέρα μας. Γιατί αὐτή ἡ λέξη τά λέει ὅλα. Ἀμέσως μᾶς βάζει μέσα στό κλίμα τῆς Ἐκκλησίας. Μπορεῖ νά εἶναι κανένας ὀρφανός, μπορεῖ νά τὸν ἔχουν ἐγκαταλείψει οἱ δικοί του, μπορεῖ ὅλα νά τά ἔχει χάσει καί νά αἰσθάνεται μόνος· ἀπό τή στιγμή ὅμως πού ὁ Θεός εἶναι Πατέρας του, νοιώθει μιά ἀσφάλεια, μιά σιγουριά καί ὅλος ὁ κόσμος γίνεται σπίτι του.

Θά τολμοῦσα νά πῶ καί τό ἑξῆς: μήπως δέν θἆταν καλύτερα νά μᾶς ἐγκαταλείψουν ὅλοι, γιά νά νοιώθουμε αὐτή τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ; Θαρρῶ πώς κι αὐτό μποροῦμε νά τό ποῦμε. Γι᾿ αὐτό, βλέπετε κι ὁ Κύριος στούς μακαρισμούς Του λέγει: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, μακάριοι οἱ διψῶντες, μακάριοι οἱ πεινῶντες, μακάριοι οἱ κλαίοντες...». Δηλ. Μακάρι νά στερηθοῦμε τή στοργή τήν ἀνθρώπινη, νά τά χάσουμε ὅλα, γιά νά νοιώσουμε ὅτι ὁ Θεός εἶναι Πατέρας μας.

Θυμᾶμαι μιά φορά πού εἴχαμε ρωτήσει μιά γριά στό Παρίσι, Ρωσίδα, τί εἶναι μοναχός, καί αὐτή μᾶς εἶπε αὐθόρμητα ὅτι μοναχός εἶναι ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος κρέμεται ἀπό ἕνα σχοινί, καί τό σχοινί αὐτό εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Νομίζω ὅτι αὐτό τελικά μποροῦμε νά τό ποῦμε γιά κάθε ἄνθρωπο: ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει μιά δύναμη στή ζωή του καί ἡ δύναμη αὐτή εἶναι ὅτι ὁ Θεός τὸν ἀγαπᾶ. Ἤλθαμε στή ζωή καί ἐλπίζουμε, γιατί κάποιος μᾶς ἀγαπᾶ· κι αὐτός ὁ κάποιος εἶναι δυνατός ἄσχετα ἄν ἐμεῖς εἴμαστε ἀδύνατοι.

«Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Πατέρας μας λοιπόν δέν εἶναι ἁπλῶς κάποιος ποὺ μπορεῖ νά ἐντοπισθεῖ ἐδῶ καί ἐκεῖ, ἀλλά εἶναι ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, οὐράνιος Πατέρας, ὁπότε, ὅλος ὁ κόσμος, ὅλος ὁ οὐρανός γίνεται σπίτι μας. Ἔτσι, λοιπόν, μποροῦμε νά νοιώθουμε ἄνετα κι ἐλεύθερα. Γι᾿ αὐτό, λέγεται, ὅτι ὅταν εἶπαν στόν Εὐάγριο Ποντικό, ἕνα ἀπό τούς πρώτους ἀσκητές τῆς Νιτρίας, ὅτι ὁ πατέρας του πέθανε, αὐτός ἀντέδρασε αὐθόρμητα καί λέει: «Μή βλαστημεῖτε· ὁ Πατέρας μου δέν πέθανε ποτέ»!

Ἔτσι, λοιπόν, μέ τήν πρώτη φράση ὁ Κύριος μᾶς δίνει κουράγιο, μᾶς κάνει δικούς Του ἀδελφούς, καί μᾶς λέει τὸν Πατέρα Του νά τὸν λέμε καί δικό μας Πατέρα. Καί κάτι ἄλλο λένε οἱ Πατέρες: Λέμε τό Θεό «Πάτερ ἡμῶν» - δέν λέμε ἁπλῶς Πατέρα μου - ὁπότε ὁ Θεός εἶναι ὅλων Πατέρας μας καί, ἔτσι, ὅλοι εἴμαστε μεταξύ μας ἀδελφοί.

Ἡ ἑπόμενη φράση λέει, «ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου...».

Σ᾿ αὐτές τίς δύο φράσεις οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας βλέπουν τήν παρουσία τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί ἔτσι λοιπόν, σ᾿ αὐτές τίς τρεῖς φράσεις «Πάτερ ἡμῶν... ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου», εἶναι παροῦσα ὅλη ἡ Ἁγία Τριάς. Τό Ὄνομα τοῦ Θεοῦ Πατρός εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, καί ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι τό Πνεῦμα τό Ἅγιον. (Ὑπάρχει μάλιστα μιά γραφή τοῦ Εὐαγγελίου παλαιότερη, πού ἀντί νά λέει «ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου» λέει «ἐλθέτω τό Πνεῦμα σου τό Ἅγιον ἐφ᾿ ἡμᾶς καί καθαρισάτω ἡμᾶς). Ὁπότε ἐδῶ ἔχουμε παροῦσα τήν Ἁγία Τριάδα. Εἶναι αὐτό πού λέμε: «Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα παντοκράτορα..., καί εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν..., καί εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον...».

»Ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου...». Παρακαλοῦμε ἐμεῖς νά ἁγιασθεῖ τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ἐδῶ, ἄν βλέπουμε αὐτά πού λένε οἱ Πατέρες, ὅτι τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ Πατρός εἶναι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, αὐτό τό «ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου» μποροῦμε νά τό συνδέσουμε μέ ἐκεῖνο πού λέει ὁ Κύριος: «Ἐγώ ἁγιάζω ἐμαυτόν, ἵνα καί αὐτοί ὦσιν ἡγιασμένοι ἐν ἀληθείᾳ» (Ἰω. ιζ´ 19). Καί τό «ἁγιάζω ἑμαυτόν» τοῦ Κυρίου σημαίνει ὅτι, ἐγώ θυσιάζω τὸν ἑαυτό μου γιά νά ἁγιασθοῦν ἐν ἀληθείᾳ, στήν πραγματικότητα, οἱ πιστοί. Ἔτσι λοιπόν, ὅταν καί ἐμεῖς λέμε «ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου», εἶναι σάν νά λέμε, ἄς ἁγιασθεῖ ἡ θυσία τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτό ὁ Κύριος εἶναι ὁ ἁγιασμός, ἡ ἀπολύτρωση καί ἡ δικαιοσύνη ἡμῶν. Καί, «ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου», νά ἔλθει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο στήν Πεντηκοστή· καί πάντοτε ἔρχεται τό Ἅγιο Πνεῦμα, καί ἡ Ἐκκλησία εἶναι μιά συνεχής Πεντηκοστή.

Μέσα, λοιπόν, σ᾿ αὐτές τίς τρεῖς φράσεις βλέπουμε παροῦσα ὅλη τήν Ἁγία Τριάδα. Ἀλλά, μποροῦμε νά δοῦμε σ᾿ αὐτές τίς τρεῖς φράσεις, καί τήν πραγματικότητα τῆς ἐπικλήσεως τῆς κεντρικῆς εὐχῆς τῆς Θείας Λειτουργίας: Αὐτό πού ὁ ἱερεύς, παρακαλεῖ τὸν Οὐράνιο Πατέρα, νά στείλει δηλ. τό Πνεῦμα τό πανάγιον καί νά ποιήσει τὸν ἄρτον καί τὸν οἶνον Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ.

Καί φθάνουμε στήν τέταρτη φράση, ἡ ὁποία εἶναι ἡ κεντρική φράση τοῦ «Πάτερ ἡμῶν», καί τό κεντρικό σημεῖο τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου καί τῆς δικῆς μας ζωῆς: εἶναι τό «γενηθήτω τό θέλημά σου».

Ἴσως αὐτή ἡ φράση, «γενηθήτω τό θέλημά σου», μπορεῖ νά παρομοιασθεῖ μέ τό «Ἀμήν» τῆς ἐπικλήσεως. Καί αὐτό τό «γενηθήτω τό θέλημά σου» εἶναι ἡ κατάληξη καί ἡ ἀνακεφαλαίωση τῶν προηγουμένων φράσεων· στίς προηγούμενες φράσεις λέμε, «ἁγιασθήτω τό Ὄνομά σου», «ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου», «γενηθήτω τό θέλημά σου». Ἀναφερόμαστε στό Θεό, λέμε τό ὄνομά Του νά ἁγιασθεῖ, ἡ βασιλεία Του νά ἔλθει, τό θέλημά του νά γίνει. Δίνουμε τά πάντα στό Θεό, καί αὐτό ἐπικυρώνεται καί ἀνακεφαλαιώνεται μ᾿ αὐτή τή φράση, «γενηθήτω τό θέλημά σου».

Γιά νά καταλάβουμε καλύτερα τί σημασία ἔχει τό «γενηθήτω τό θέλημά σου», θά εἶναι καλά νά θυμηθοῦμε αὐτό πού εἶπε ὁ Κύριος, γιατί κατέβηκε ἀπ᾿ τὸν Οὐρανό: «Ἐγώ καταβέβηκα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἵνα ποιῶ τό θέλημα τοῦ πέμψαντός με Πατρός καί τελειώσω αὐτοῦ τό ἔργον». Καί τό ἄλλο πάλι πού λέει, ὅτι «ἡ κρίσις ἡ ἐμή δικαία ἐστί...»· ἡ κρίσις μου εἶναι δίκαιη καί σωστή γιατί «οὐ ζητῶ τό θέλημα τό ἐμόν, ἀλλά τό θέλημα τοῦ πέμψαντός με Πατρός». Καί κάτι ἄλλο: θυμᾶστε πού ὁ Κύριος συναντήθηκε μέ τή Σαμαρείτιδα· ὅταν ἦλθαν οἱ μαθητές, εἶπαν στόν Κύριο: «Ραββί, φάγε»· κι ἐκεῖνος τούς ἀπάντησε, ὅτι «ἐγώ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἥν ἡμεῖς οὔκ οἴδατε...». Ἐγώ ἔχω νά φάω ἕνα φαγητό τό ὁποῖο ἐσεῖς δέν ξέρετε. «Ἐμόν βρῶμα ἐστίν ἵνα ποιῶ τό θέλημα τοῦ πέμψαντός με καί τελειώσω αὐτοῦ τό ἔργον».

Αὐτό, λέει, πού ἐμένα μέ τρέφει εἶναι νά ποιῶ τό θέλημα τοῦ πέμψαντός με Πατρός. Καί νομίζω ὅτι αὐτό εἶναι τό βασικό πρᾶγμα τό ὁποῖο καθορίζει τή ζωή τοῦ Κυρίου καί τή ζωή τή δική μας. Γι᾿ αὐτό βλέπουμε τὸν Κύριο στή συνέχεια, τήν ὥρα τῆς Γεθσημανῆ, δηλ. τήν ὥρα τῆς πραγματικῆς ἀγωνίας - θἄλεγε κανείς τήν ὥρα ἑνός δυνατοῦ σεισμοῦ πού τά πάντα δοκιμάζονται, καί ὁ Κύριος «γενόμενος ἐν ἀγωνίᾳ ἐκτενέστερον προσηύχετο» - νά λέει «Πάτερ μου, εἰ οὐ δύναται τοῦτο τό ποτήριον παρελθεῖν ἀπ᾿ ἐμοῦ ἐάν μή αὐτό πίω, γενηθήτω τό θέλημά σου» (Ματθ. κστ´ 42). Αὐτό ποὺ μᾶς εἶπε ὁ Κύριος νά λέμε, καί ἐκεῖνος τό εἶπε στή δύσκολη στιγμή καί προχωρεῖ ὁ Κύριος ἤρεμα, ἀλλά παντοκρατορικά πρός τό πάθος ἀκριβῶς γιατί λέγοντας, «ὄχι τό δικό μου θέλημα, ἀλλά τό δικό σου νά γίνει», ἀμέσως στρέφεται ἐσωτερικά, παίρνει ἄλλη δύναμη καί προχωρεῖ.

Δέν θἆταν ἄσχημα νά πᾶμε τώρα γιά μιά στιγμή καί στή δικιά μας ζωή. Ἀγωνιζόμαστε στή ζωή μας, ἀρχίζουμε, ἔχουμε σχέδια, ἔχουμε προγράμματα, προχωρᾶμε καλά, ἀλλά σέ μιά στιγμή μπορεῖ νά περάσουμε δυσκολίες. Νομίζω ὅτι δέν ὑπάρχει ἄνθρωπος πού νά μήν περάσει τή Γεθσημανῆ του. Καί τήν ὥρα πού τά πάντα καταρρέουν, τότε μόνο τά πάντα ἀνασταίνονται, καί τότε μόνο καταλαβαίνει κανείς αὐτό πού εἶπε ὁ Κύριος, ὅτι τό νά ποιῶ τό θέλημα τοῦ πέμψαντός με Πατρός καί ὄχι τό δικό μου, αὐτό εἶναι ποὺ μὲ τρέφει. Ἐκείνη τή στιγμή πού τά πάντα καταστρέφονται καί δέν ὑπάρχει καμμιά ἐλπίδα πουθενά καί κανένα φῶς, καί τά πάντα εἶναι σκεπασμένα μέ σκοτάδι, ἄν ὁ ἄνθρωπος πεῖ - Θεέ μου, νά γίνει τό θέλημά σου, ἀμέσως παίρνει μιά ἄλλη δύναμη, ἀνασταίνεται καί προχωρεῖ παντοκρατορικά καί σεμνά πρός τήν ὁδό, πρός τή διάβαση, πρός τό Πάσχα πού εἶναι ὁ Χριστός, σέ μιά ἐξέλιξη πού δέν σταματᾶ ποτέ. Καί τότε, ἐκ τῶν ὑστέρων, θά εὐχαριστεῖ κανείς τό Θεό ὄχι γιά τίς εὐκολίες, ἀλλά γιά τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς του καί γιά τή Γεθσημανῆ του, ἡ ὁποία τὸν ἀνάγκασε, μέσα στήν ἐξάρθρωση τοῦ ἑαυτοῦ του, νά πεῖ τό λογισμό του ἐλεύθερα, νά καταλήξει στό: «Θεέ μου, νά γίνει τό δικό σου θέλημα».

Νομίζω ὅτι αὐτό τό «γενηθήτω τό θέλημά σου» μοιάζει μέ τό «γενηθήτω» τό δημιουργικό (αὐτό πού λέει ὁ Κύριος, «Εἶπε καί ἐγενήθησαν, ἐνετείλατο καί ἐκτίσθησαν»), καί μέ τό λειτουργικό γενηθήτω (ὅταν ὁ ἱερεύς ἱερουργεῖ τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας καί παρακαλεῖ τὸν Πατέρα νά καταπέμψει τό Ἅγιο Πνεῦμα καί νά ποιήσει τὸν ἄρτον Σῶμα Χριστοῦ καί τό ἐν τῷ Ποτηρίῳ Αἷμα Χριστοῦ καί λέει τό Ἀμήν, Ἀμήν, Ἀμήν, ὁπότε ἤδη ἔγινε τό μυστήριο. Ὑπάρχει μιά σχέση μεταξύ τοῦ δημιουργικοῦ γενηθήτω καί τοῦ λειτουργικοῦ). Ὅταν ὁ ἄνθρωπος συνειδητά πεῖ, Θεέ μου, νά γίνει τό θέλημά σου καί σέ μένα, μοιάζει καί μέ αὐτό πού εἶπε ἡ Παρθένος στόν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ: «γένοιτό μοι κατά τό ρῆμα σου»· νά γίνει σέ μένα, στήν ὕπαρξή μου, μέσα μου, κατά τό ρῆμα σου· Θεέ μου, νά γίνει κατά τό θέλημά σου. Ὁπότε ὁ ἄνθρωπος ἁγιάζεται καί παίρνει μιά ἄλλη δύναμη.

Λέει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ κάπου, ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ, ὑπακούοντας στό Θεό, νά γίνει Θεός κατά χάριν, καί νά δημιουργήσει ἐκ τοῦ μή ὄντος νέους κόσμους: ὁ ἄνθρωπος γίνεται τελείως νέος, ὁ ἀδύνατος παίρνει ἄλλη δύναμη καί ὁ νεκρός παίρνει νέα ζωή καί προχωρεῖ. Τότε καταλαβαίνει ὅτι, πράγματι, εἶναι τροφή πραγματική τό νά καταλήξει νά πεῖ ἤρεμα, «Θεέ μου, νά γίνει τό θέλημά σου καί ὄχι τό δικό μου».

Γι᾿ αὐτό βλέπετε ὅτι ὁ ἀληθινός θεολόγος δέν εἶναι αὐτός πού πάει στό πανεπιστήμιο καί παίρνει ἄριστα ἐπειδή θυμᾶται μερικές χρονολογίες καί μερικά ὀνόματα ἢ γράφει μιά ἐργασία· ἀλλά, ἀληθινός θεολόγος πού γνωρίζει ποιά εἶναι ἡ δύναμη καί ἡ ἀλήθεια τῆς διδασκαλίας τοῦ Κυρίου, εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος στή δύσκολη στιγμή λέγει: μή τό ἐμόν, ἀλλά τό σόν γενέσθω θέλημα. Τότε ὅλος ὁ Θεός μπαίνει μέσα του, τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο τὸν κάνει θεολόγο, τὸν κάνει θεό κατά χάριν καί προχωρεῖ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ μέ ἕνα ἄλλο τρόπο μπροστά. Καί ὅπως ὁ Κύριος ἀναστημένος προχωροῦσε κεκλεισμένων τῶν θυρῶν ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος, αὐτός ὁ ἀδύνατος ἀλλά καί παντοδύναμος μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, προχωρεῖ εἴτε τά προβλήματα εἶναι λυμένα ἢ ἀνοικτά. Γι᾿ αὐτό ἄν τυχόν περνᾶμε δυσκολίες ἄς λέμε τό λογισμό μας ἐλεύθερα· ὅπως θέλει κανείς νά ἐκφρασθεῖ, ἄς ἐκφρασθεῖ, γιατί ὁ Θεός εἶναι Πατέρας μας. Ἀλλά στή συνέχεια ἄς ποῦμε, Θεέ μου, ἐγώ δέν ξέρω, ἐσύ ξέρεις, ἐσύ μέ ἀγαπᾶς πιό πολύ ἀπό ὅ,τι τούς ἀγαπῶ ἐγώ καί πιό πολύ ἀνήκουν σέ σένα ὅλοι ἀπ᾿ ὅ,τι ἀνήκουν σέ μένα. Ὁπότε ἄς γίνει τό θέλημά σου. Ἂν τυχόν τό θέλημά σου ἐξωτερικά φαίνεται καταστροφή, νἆναι καταστροφή. Καλύτερα μιά θεοθέλητη καταστροφή παρά ὁποιαδήποτε ἐπιτυχία μέ τήν ἀνθρώπινη βούληση, πού εἶναι ἀληθινό χαντάκωμα καί ἀληθινή καταστροφή. Τότε τό «γενηθήτω τό θέλημά σου» εἶναι ἡ φράση ποὺ μᾶς τρέφει καί μᾶς ἀνασταίνει σέ ἕνα ἄλλο χῶρο.

Ἡ ἄλλη φράση εἶναι, «ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς».

Ἐδῶ πέρα, λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ Χριστός, βάζει τὸν καθένα μας ὑπεύθυνα γιά τή σωτηρία ὅλου τοῦ κόσμου. Δέν λέει, «Θεέ μου, νά γίνει τό θέλημά σου στή ζωή μου», ἀλλά νά γίνει τό θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς, νά γίνει σ᾿ ὁλόκληρη τή γῆ. Θυμᾶμαι σ᾿ ἕνα νησί, στήν Κῶ, πού εἶχα πάει μιά φορά εἶχα δεῖ μιά γριούλα. Μοῦ λέει, «Ἐγώ δέν ξέρω γράμματα καί δέν ξέρω νά κάνω καμιά προσευχή, μά οὔτε τό Πιστεύω μπορῶ νά πῶ οὔτε τό Πάτερ ἡμῶν. Γι᾿ αὐτό, τό βράδυ ὅταν πέσω νά κοιμηθῶ, κάνω τό σταυρό μου καί παρακαλῶ ὁ Θεός νά ξημερώσει μέ τό καλό ὅλον τὸν κόσμο». Μέ ρωτᾶ, «Καλά κάνω;» Τῆς λέω, «Καλά κάνεις».

Βλέπετε, ἡ γριούλα εἶχε συλλάβει τό μυστικό τῆς εὐχῆς αὐτῆς· καί ἐπειδή ζοῦσε μέσα στήν Ἐκκλησία, καί ἐπειδή εἶχε τή χάρη τοῦ Χριστοῦ πού κυκλοφοροῦσε μέσα στήν ὕπαρξή της ἀθόρυβα, ὅπως πάει ὁ χυμός τῆς ἀμπέλου πρός τό κλῆμα, γι᾿ αὐτό, χωρίς νά ξέρει γράμματα, ἔκανε αὐτό τό ἀληθινό: παρακαλοῦσε ὁ Θεός νά ξημερώσει μέ τό καλό ὅλο τὸν κόσμο. Ἔτσι λοιπόν λέμε «ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς».

Παρακάτω λέμε, «τόν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον».

Ὅταν φθάσουμε στό σημεῖο νά περάσουμε τή Γεθσημανῆ καί νά ποῦμε στή δύσκολη στιγμή, «Θεέ μου, γενηθήτω τό θέλημά σου» καί δέν δυσανασχετοῦμε, δέν ἀγανακτοῦμε, ἀλλά αὐτό τό δεχόμαστε μέ καρτερία καί ἠρεμία, τότε νομίζω ὅτι εἶναι ἱκανό τό πνευματικό μας στομάχι νά χωνέψει τήν ὄντως τροφή. Καί ἡ ὄντως τροφή πάλιν εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Εἴδατε ὅτι εἶπε: «Ἐγώ εἰμί ὁ ἄρτος ὁ ζῶν ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς· ἐάν τίς φάγη ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα» (Ἰω. στ´ 51). Ἐγώ εἶμαι ὁ ἀληθινός ἄρτος, ὁ ζωντανός, πού κατέβηκε ἀπό τὸν οὐρανό· καί ἄν κανείς φάει ἀπ᾿ αὐτόν τὸν ἄρτο θά ζήσει καί δέν πρόκειται νά πεθάνει. Δηλ. παίρνει ἀπό τώρα μιά δύναμη καί μιά χάρη, ἡ ὁποία τὸν βοηθᾶ νά ξεπεράσει τό θάνατο· ἤδη ἀπό τώρα, ἐνῶ βρίσκεται ἐν σαρκί, βρίσκεται μέσα στήν αἰώνια ζωή.

Γι᾿ αὐτό ὅταν λέει ὁ Κύριος, «τόν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον», τί ἀκριβῶς θέλει νά πεῖ; Καί λένε οἱ Πατέρες ὁ «ἐπιούσιος» σημαίνει ὁ ἄρτος πού ἀφορᾶ τήν οὐσία τοῦ ἀνθρώπου ἢ ὁ ἄρτος τῆς ἐπιούσης ἡμέρας. Ἐπιοῦσα ἡμέρα εἶναι ἡ ἑπόμενη μέρα· καί ἑπόμενη μέρα εἶναι ὁ ἑπόμενος αἰών, εἶναι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἔτσι λοιπόν, παρακαλοῦμε τό Θεό Πατέρα νά μᾶς ἀξιώσει τῆς «ἐπιούσης ἡμέρας», τοῦ οὐρανίου ἄρτου, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, νά μᾶς Τὸν δώσει σάν τροφή ἀληθινή ἀπό σήμερα. Καί ἐνῶ βρισκόμαστε ἐν σαρκί, ἐνῶ βρισκόμαστε σ᾿ αὐτό τὸν κόσμο, ὁ ἀληθινός ἄρτος πού θά μᾶς τρέφει νἆναι ὁ ἄρτος τῶν ἀγγέλων, ὁ ἄρτος τῆς «ἐπιούσης ἡμέρας», ὁ ἄρτος τῆς μελλούσης ζωῆς καί βασιλείας.

»Καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν».

Ἐδῶ πέρα θυμόμαστε τήν προσευχή τοῦ Κυρίου πού εἶπε γιά τούς σταυρωτές του: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. κγ´ 34). Ὁ Κύριος τούς συγχώρεσε καί ἐπειδή δέν ὑπῆρχε καμιά δικαιολογία γι᾿ αὐτό, ὁ Κύριος βρῆκε μιά δικαιολογία γι᾿ αὐτούς, ὅτι δέν ξέρουν τί κάνουν.

»Καί ἄφες ἡμῖν..., ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν...». Ἡ φράση αὐτή ἔχει κάτι λίγο πιό ἀπαιτητικό. Δέν μᾶς λέει ὁ Κύριος νά παρακαλοῦμε τό Θεό Πατέρα νά μᾶς βοηθήσει νά συγχωροῦμε τούς ἄλλους, ἀλλά λέμε ὅτι ἐμεῖς ὁπωσδήποτε συγχωροῦμε. Καί λέει ὁ Γρηγόριος ὁ Νύσσης ὅτι ἐδῶ πέρα, ἐμεῖς σάν νά λέμε στό Θεό Πατέρα νά λάβει ἐμᾶς σάν ὑπόδειγμα καί νά μᾶς συγχωρήσει καί ἐμᾶς.

Ἀλλά ἄν τυχόν ἐμεῖς δέν συγχωροῦμε, τότε τίποτε δέν γίνεται, τό εἶπε ὁ Κύριος ξεκάθαρα: «Ἐάν δέ μή ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, οὐδέ ὁ Πατήρ ὑμῶν ἀφήσει τά παραπτώματα ὑμῶν» (Ματθ. στ´ 15). Μπορεῖ νά πηγαίνουμε στά Κατηχητικά, μπορεῖ νά πηγαίνουμε στίς ὁμιλίες, στήν ἐκκλησία, νά κοινωνοῦμε καί νά προχωροῦμε στήν πνευματική ζωή, μπορεῖ νά κάνουμε θαύματα, καί ὅμως νά μή συγχωροῦμε κάποιον. Ἀλλά ἐάν δέν συγχωροῦμε δέν γίνεται ἀπολύτως τίποτα.

Στό σημεῖο αὐτό θἄθελα νά θυμηθοῦμε κάτι πού ἔλεγε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός στούς ἀνθρώπους πού ἀπευθυνόταν: «Πονάω γιατί δέν ἔχω χρόνο νά σᾶς δῶ ὅλους χωριστά τὸν καθένα σας καί νά ἐξομολογηθεῖτε καί νά μοῦ πεῖτε τά παράπονά σας καί νά σᾶς πῶ καί ἐγώ ὅ,τι μέ φωτίσει ὁ Θεός. Ἀλλά ἐπειδή δέν μπορῶ νά σᾶς δῶ ὅλους, θά σᾶς πῶ μερικά πράγματα τά ὁποῖα πρέπει νά ἐφαρμόσετε. Κι ἄν αὐτά ἐφαρμόσετε θά προχωρήσετε καλά. Τό πρῶτο εἶναι νά συγχωρᾶτε τούς ἐχθρούς σας». Καί γιά νά τούς κάνει νά καταλάβουν τί ἤθελε νά πεῖ, τούς δίνει ἕνα παράδειγμα: «Ἤλθαν δύο νά ἐξομολογηθοῦν, ὁ Πέτρος καί ὁ Παῦλος. Ὁ Πέτρος μοῦ εἶπε: «Ἅγιε τοῦ Θεοῦ, ἐγώ ἀπό μικρός πῆρα τὸν καλό δρόμο. Ζῶ στήν ἐκκλησία, ἔχω κάνει ὅλα τά καλά, προσεύχομαι, κάνω ἐλεημοσύνες, ἔχω κτίσει ἐκκλησίες, ἔχω κτίσει μοναστήρια, ἔχω ἕνα μικρό ἐλαττωματάκι, ὅτι δέν συγχωρῶ τούς ἐχθρούς μου». Καί λέει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὅτι, «Ἐγώ, αὐτόν τὸν ἀποφάσισα γιά τήν κόλαση, κι εἶπα «ὅταν πεθάνει θά τὸν πετάξουν στό δρόμο νά τὸν φᾶνε τά σκυλιά»». Μετά ἀπό λίγο ἔρχεται ὁ Παῦλος, ὁ ὁποῖος ἐξομολογήθη καί μοῦ λέει: «Ἐγώ ἀπό μικρός πῆρα τό στραβό δρόμο, ἔχω κλέψει, ἔχω ἀτιμάσει, ἔχω σκοτώσει, ἔχω κάψει ἐκκλησίες, μοναστήρια, δηλ. εἶμαι σάν δαιμονισμένος· μόνο ἕνα καλό ἔχω, ὅτι συγχωρῶ τὸν ἐχθρό μου». Καί λέει ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, «ἐγώ κατέβηκα, τὸν ἀγκάλιασα, τὸν φίλησα καί τοῦ εἶπα σέ τρεῖς μέρες νά κοινωνήσει».

Αὐτός πού εἶχε ὅλα τά καλά, μέ τήν κακότητα νά μή συγχωρεῖ τὸν ἐχθρό του, ὅλα αὐτά τά μόλυνε, ὅπως ἔχουμε 100 ὀκάδες ζυμάρι καί βάζουμε λίγο προζύμι καί κουφίζει ὅλο τό ζυμάρι. Ἀπό τήν ἄλλη μεριά ὁ ἄλλος πού ἔχει κάνει ὅλα τά κακά, συγχωροῦσε τὸν ἐχθρό του· αὐτό ἔδρασε μέσα σ᾿ ὅλα αὐτά σάν μιά φλόγα κεριοῦ καί τἄκαψε ὅλα. Νομίζω, ὅτι αὐτό εἶναι βασικό. Καί πολλές φορές ἡ ζωή μας ὁλόκληρη βγάζει μιά ἀποφορά ἀντί νἄναι ἄρωμα Χριστοῦ, καί δέν ξέρουμε γιατί γίνεται αὐτό. Νά συγχωροῦμε, λοιπόν. Νά μήν κρατήσουμε καμιά κακότητα γιά κανένα. Τότε ἡ ζωή μας θά προχωρήσει μπροστά. Ἂν αὐτό δέν κάνουμε, τότε ὅλες οἱ θεολογίες μας κι ὅλες οἱ ἁγιότητές μας πᾶνε χαμένες. Γι᾿ αὐτό ἀκριβῶς λέει ὁ Κύριος, «ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Ἕνα ἐλάχιστο πρᾶγμα φτάνει γιά νά σέ βάλει στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν, καί ἕνα ἐλάχιστο πρᾶγμα μπορεῖ νά βρωμίσει ὅλη τή ζωή μας.

»Καί μή εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ».

Λέμε, «μή εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν», καί ἀπό τήν ἄλλη ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀπόστολος λέει, «Πᾶσαν χαράν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου, ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις» (Ἰάκ. α´ 2). Τήν ἀπορία μᾶς τήν λύνουν οἱ Πατέρες. Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, λέει ὅτι ὑπάρχουν δύο εἰδῶν πειρασμοί: ἀπό τή μιά μεριά ἔχουμε τούς ἡδονικούς καί προαιρετικούς πού γεννοῦν τήν ἁμαρτία· σ᾿ αὐτούς παρακαλοῦμε τὸν Κύριον νά μήν ἐπιτρέψει νά μποῦμε καί νά παρασυρθοῦμε. Ἀπ᾿ τήν ἄλλη μεριά ὑπάρχουν ἄλλοι πειρασμοί καί δοκιμασίες, οἱ ἀπροαίρετοι καί ὀδυνηροί πειρασμοί, οἱ ὁποῖοι κολάζουν τήν φιλαμαρτήμονα γνώμη, οἱ ὁποῖοι σταματοῦν τήν ἁμαρτία. Ἔτσι, λοιπόν, παρακαλοῦμε νά μήν πέσουμε στούς πρώτους πειρασμούς, τούς ἡδονικούς καί προαιρετικούς, ἀλλά ἄν τυχόν πέσουμε στίς ἄλλες δοκιμασίες πρέπει νά τίς δεχόμαστε μέ κάθε χαρά, γιατί αὐτοί οἱ πειρασμοί φέρνουν τήν γνώση, τήν ταπείνωση, τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί θυμᾶστε αὐτό πού λέει στό Γεροντικό: «ἔπαρον τούς πειρασμούς καί οὐδείς ὁ σωζόμενος». Ἂν βγάλεις ἀπό τή ζωή μας τούς πειρασμούς, αὐτές τίς δοκιμασίες, κανείς δέν πρόκειται νά σωθεῖ.

»...ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ». Ἡ τελευταία φράση αὐτῆς τῆς προσευχῆς εἶναι ὁ πονηρός. Ἡ πρώτη φράση τῆς προσευχῆς εἶναι τό «Πάτερ ἡμῶν». Ὁ Θεός εἶναι ἡ πρώτη λέξη, ἡ πρώτη πραγματικότητα, τελευταία δέ εἶναι ὁ πονηρός. Ἡ ζωή μας κινεῖται μεταξύ τοῦ πονηροῦ καί τοῦ Θεοῦ. Ὁ πονηρός δέν ἄφησε κανένα ἀπείραστο· οὔτε τὸν πρῶτο Ἀδάμ στόν Παράδεισο οὔτε τό δεύτερο Ἀδάμ, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὅταν βγῆκε στήν ἔρημο. Καί λέει ὁ Κύριος πάλι, ὅτι «τό γένος τοῦτο ἐν οὐδενί δύναται ἐξελθεῖν εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ» (Μαρκ. θ´ 29). Δέν μποροῦμε νά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό τὸν πονηρό παρά μέ τήν προσευχή καί τή νηστεία. Δέν φεύγει ὁ πονηρός μέ τή λογική ὅπως δέν φεύγει τό καρκίνωμα μέ τίς ἀσπιρίνες. Δέν φεύγει ὁ διάβολος μέ τίς ἐξυπνάδες. Λέγει καί ἕνας μοναχός, ὅτι ὁ μεγαλύτερος δικηγόρος δέν μπορεῖ νά τά βγάλει πέρα μέ τό μικρότερο διάβολο. Γι᾿ αὐτό δέν πρέπει νά ἀρχίζομε συζήτηση μέ τὸν πονηρό. Ἂς τὸν ἀφήνουμε καί νά φεύγουμε.

Τό θέμα στήν πνευματική ζωή εἶναι νά ἀποκτήσουμε τή διάκριση τήν πνευματική, νά ξεκαθαρίζουμε τά πράγματα ἄν κάτι εἶναι ἀπό τό Θεό ἢ ἀπό τό διάβολο. Μά θά πεῖ κανένας: Ἐγώ εἶμαι ἀδύνατος ἄνθρωπος· πῶς μπορῶ νά ἀποκτήσω αὐτή τή διάκριση; Νομίζω τά πράγματα εἶναι ἁπλά ἐάν τυχόν κάνουμε συνειδητά αὐτή τήν προσευχή ποὺ μᾶς δίδαξε ὁ Κύριος. Μποροῦμε τώρα νά ἀρχίσουμε ἀπό πίσω: ἐάν συγχωροῦμε τούς ἐχθρούς μας ἀσυζητητί· ἐάν τρεφόμεθα μέ τὸν οὐράνιον ἄρτον· ἐάν στή δύσκολη στιγμή λέμε, «Θεέ μου, νά γίνει τό θέλημά σου» καί ἐάν νοιώθουμε τό Θεό, Πατέρα μας, τότε, ἐνῶ εἴμαστε πάρα πολύ ἀδύνατοι, θά εἴμαστε ταυτόχρονα καί πανίσχυροι. Ἐάν, ἀντίθετα, κάνουμε τό θέλημά μας καί δέν συγχωροῦμε τὸν ἄλλο, τότε τὸν διάβολο ἀπό μυρμήγκι τὸν κάνουμε λιοντάρι καί δέν μποροῦμε νά τά βγάλουμε πέρα μέ καμιά δύναμη. Ἀντίθετα, ἐάν λέμε: τό θέλημα τοῦ Θεοῦ νά γίνει, ἐγώ δέν ξέρω τίποτα· ἄν συγχωροῦμε ἀσυζητητί· ἄν τή στιγμή ποὺ μᾶς ἔχουν σκοτώσει, ἐμεῖς, σκοτωμένοι, μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι δέν κρατᾶμε καμιά κακότητα γι᾿ αὐτόν ποὺ μᾶς σκότωσε καί λέμε ἔχει ὁ Θεός, δέν πειράζει· τότε ὁ ἄνθρωπος, αὐτός ὁ ἀδύνατος, εἶναι παντοδύναμος καί μπορεῖ νά τά βγάλει πέρα καί ὁ διάβολος μπροστά του εἶναι μυρμήγκι. Καί προχωρεῖ ἐλεύθερα.

Θυμᾶστε, στή Γεθσημανῆ, ὅταν ὁ Κύριος «γενόμενος ἐν ἀγωνίᾳ ἐκτενέστερον προσηύχετο» καί εἶπε «οὐ τό ἐμόν θέλημα γενέσθω», ἀναφέρεται ἐκεῖ στήν Ἁγία Γραφή ὅτι, «ὤφθη δέ αὐτῷ ἄγγελος ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἐνισχύων αὐτό» (Λουκ. κβ´ 43). Καί ἐπίσης ὅταν στήν ἔρημο εἶπε, «ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· γέγραπται γάρ, Κύριον τὸν Θεόν σου προσκυνήσεις καί αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις», τότε τὸν ἄφησε ὁ διάβολος «καί ἰδού ἄγγελοι προσῆλθον καί διηκόνουν αὐτῷ» (Ματθ. δ´ 10-11). Ἔτσι, λοιπόν, συμβαίνει καί σ᾿ ἐμᾶς· ἄν λέμε τήν προσευχή αὐτή, ἄν ζοῦμε τή ζωή αὐτή, ὁ πονηρός φεύγει, ἡ διάκριση ἡ πνευματική ἔρχεται μέσα μας καί ἄγγελοι μᾶς διακονοῦν. Καί μποροῦμε νά νοιώσουμε αὐτή τή συντροφιά τῶν ἀγγέλων· καί μποροῦμε ἀπό τώρα νά ζήσουμε στόν Οὐρανό· καί μποροῦμε νά χρησιμοποιήσουμε αὐτές τίς φράσεις τίς κυπριακές καί νά ποῦμε ὅτι ἡ ζωή μας γίνεται τότε «ἀγγελόκτιστη», «Θεοσκέπαστη». Τότε ὁ ἄνθρωπος ὁ μικρός γίνεται μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ παντοδύναμος...

1168
Η αγαθότητα καί η πονηρία ξεκινούν από δύο πολύ διαφορετικά «σημεία» . Η πρώτη από τή Ύπαρξη καί η δεύτερη απ`τό τίποτα. Όμως στόν κόσμο μας έφάπτονται, καί απ` τό σημείο επαφής τους μπορεί η μία νά μεταπέσει στήν άλλη. Έτσι η κακιά γνώμη εξουθενωμένη καί αδιέξοδη είναι εύκολο νά ακολουθήσει τήν φυσική ροή τών πραγμάτων καί νά διορθωθεί. Αυτό γίνεται εύκολα καθώς η κακιά γνώμη στόν άνθρωπο συνδέεται κατά κόρον μέ τήν άγνοια, τήν απειρία, τήν οχλαγωγία, καί η διόρθωση της συμβαίνει άπαξ. Τό αντίθετο (δηλαδή η πτώση από τήν αγαθότητα στήν κακία) χρειάζεται τόν αγώνα τής μετανοίας γιά επιστροφή, πού είναι δύσκολος, καί συμβαίνει διά παντός.

Άν διαβάσει κανείς όλο τό blog πού παρέθεσε πιό πάνω ο κ. Σταύρος, θά διαπιστώσει, ότι μετά τό γράμμα τού Λασκαράτου υπάρχει μία απίστευτη οχλαγωγία ένα πάρτυ από τίποτα..Μόλις παρεμβαίνουν τρείς-τέσσερις άνθρωποι μέ σωστή γνώμη καί αίσθηση (PARMENAS, Pilotos91, Aνδρέας, καί κυρίως ο κ. Σταύρος πού επιχειρηματολογεί επί τής ουσίας) οί πολλοί σταδιακά εξαφανίζονται καί στό τέλος μένουν μόνον ελάχιστοι αμετανόητοι πού αντιλογούν, μέ τίς σωστές παραθέσεις νά υπερτερούν. Η ωφέλεια είναι εμφανής.

1169
Ιωάννη σέ ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας ! Ομολογώ πώς τό δικό σού «μάθημα»,  βάζει τήν δική μου αναζήτηση σέ καλύτερο δρόμο.
Σού εύχομαι, Δημήτρης.

1170
Αγαπητέ μου Ιωάννη διόλου δέν αισθάνθηκα πώς μέ κατηγορείς γιά κάτι. Νά σού πώ, πώς μέσα απ`τόν καλό μας διάλογο, καί τίς εν γένει παραθέσεις, σέ αγαπώ καί σέ σέβομαι περισσότερο καί από πρίν σέ γνωρίσω. Αυτό τό λέω γιατί πιστεύω πώς ό κάθε ένας από εμάς έχει σάν αρχή του νά αγαπά καί νά σέβεται τόν αδελφό του προτού κάν τόν γνωρίσει. Σέ παρακαλώ νά μέ θεωρείς φίλο σου, όπως καί εγώ θεωρώ εσένα φίλο καί αδελφό.



Επειδή θεωρώ τό θέμα πολύ ενδιαφέρον, θά ήθελα νά επιστρέψω στήν αρχή τής ενότητας, στήν παράθεση τού Ρωμιού καί τήν φράση τού Αγίου Γρηγορίου τού Θεολόγου στήν επιστολή πρός τόν Φιλάγριο.

Παράθεση
Romios:
Πως να φιλοσοφήσουμε τα κτυπήματα της σαρκός; Πως να υποδεχτούμε τη βάσανο του σώματος? Πως δεν θα μας καταβάλει η αρρώστεια που χτυπά τον οργανισμό μας; Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, απευθυνόμενος στον Φιλάγριο λέγει: \"...γενναίως ἐμφιλοσοφεῖς τοῖς πάθεσιν τοῦ σώματος, ὥσπερ βάσανον ἀρετῆς, ἀλλ\' οὐχ ὕλης ἀνωμαλίαν τό πράγμα δεξάμενος, ἵνα ᾖ σοι τό κακοπαθεῖν τῆς τῶν ἄλλων ὑγιείας μακαριώτερον.\" (Γρηγορίου του Θεολόγου, Επιστολή 92 Φιλαγρίω, ΕΠΕ τόμος 7ος, σελ. 166)

Μετάφραση:

\"Φιλοσοσοφείς με γενναιότητα τα πάθη του σώματος, αντιμετωπίζοντας το πράγμα ως δοκιμασία αρετής και όχι ως ανωμαλία της σάρκας, για να είναι για σένα η κακοπάθεια μακαριότερη από την υγεία των άλλων.\"
Προσπαθώ νά κατανοήσω τήν ουσία τού λόγου τού Αγίου Γρηγορίου, όμως δυσκολεύομαι καί δέν είμαι σίγουρος άν κατανοώ σωστά. Ίσως, άν κάποιος ακόμη ενδιαφέρεται θά μπορούσαμε μέσω ενός αδελφικού διαλόγου νά προχωρήσουμε λίγο βαθύτερα.
Έχω τήν εντύπωση (κι άν σφάλω διορθώστε με) πώς ό Άγιος Γρηγόριος θεωρεί ότι τά πάθη (ή έστω κάποια πάθη) τού σώματος προέρχονται από κάτι πού ονομάζει «ὕλης ἀνωμαλίαν», πράγμα πού δείχνει νά τό θεωρεί  ανεξάρτητο από ένα «βάσανον ἀρετῆς», δηλαδή από μία ασθένεια τής ψυχής μας (από εκεί δέν απορρέουν οί αρετές ; ).

Όπως είπε σωστά ό Ioannis40 πιό πάνω ό άνθρωπος είναι διφυής καί η ψυχή του ασθενεί μαζί μέ τό σώμα του. Άρα η θεραπεία τής ψυχής του αποτελεί καί καθαρισμό τού σώματος του. Ωστόσο στήν σάρκα τού ανθρώπου, μετά τήν πτώσιν του από τόν παράδεισο καί πρίν από τήν Δευτέρα Παρουσία όπου θά αποκατασταθεί, υπάρχει κάτι πού τήν διαφοροποιεί από τήν Θεία αμετάβλητη ουσία τής ψυχής. Η μεταβολή. Δηλαδή η συνένωση, η εναλλαγή, η μετατροπή, η μίξη, ο διαχωρισμός, η ενότητα καί αντίθεση κ.ο.κ, τής ύλης πού νομοτελειακά σημαίνει γήρας, πόνο, καί θάνατο, καί γιά τούς άμοιρους οπαδούς τής πλάνης σωματικός βίος (καί βία). Μ`αυτή τήν μεταβολή σχετίζεται καί ό πρόσκαιρος αισθητός μας κόσμος, καί αυτήν τήν μεταβολή βιώνουν οί ανθρώπινες αισθήσεις. Από αυτόν τόν κόσμο πασχίζει νά δραπετεύει ό εραστής τού Θείου πνεύματος πού γιά χάριν τού Χριστού μετανοεί, ταπεινώνεται καί δέν θέλει πιά νά είναι «κόσμος». Τό σώμα αυτό καθαρίζεται, όμως δέν παύει νά είναι ύλη.

Νά τί λέει ό Αγιος Ιωάννης ό Σιναïτης γιά τήν σάρκα στόν Λόγο ΙΕ` τής Κλίμακος:

«Τό αίμα αναζητεί τό αίμα, τό σκουλήκι τό σκουλήκι, ό πηλός τόν πηλό. Έτσι καί η σάρκα τήν σάρκα, έστω καί άν προσπαθούμε εμείς οί βιασταί τής φύσεως καί ερασταί τής ουρανίου βασιλείας νά εξαπατήσουμε μέ διάφορα τεχνάσματα τήν απατεώνα, δηλαδή τήν σάρκα»...
...«Μέ ποιά μέθοδο καί μέ ποιό τρόπο νά δέσω αυτόν τόν φίλο μου, δηλαδή τήν σάρκα, καί νά τόν δικάσω, όπως καί τούς άλλους, δέν γνωρίζω. Διότι πρίν τόν δέσω λύεται, καί πρίν τόν δικάσω συμφιλιώνομαι μαζί του. Καί πρίν τόν τιμωρήσω τόν λυπούμαι καί κάμπτομαι. Πώς νά νικήσω αυτόν πού έκ φύσεως αγαπώ ; Πώς νά ελευθερωθώ απ`αυτόν, μέ τόν οποίον είμαι συνδεδεμένος αιωνίως ; Πώς νά καταργήσω εκείνο πού θά αναστηθή μαζί μου ; Πώς νά μεταβάλω σέ άφθαρτο εκείνο πού έλαβε φθαρτή φύσι ; τί λογικό επιχείρημα νά τού αντιτάξω, αφού έχει μέ τό μέρος του τά λογικά επιχειρήματα από τήν φύσι ;»...
...«Ποιό είναι τό μυστήριο πού μέ περιβάλλει; Πώς εξηγείται η μείξις πού παρατηρείται σ`εμένα; Πώς στόν εαυτόν μου είμαι καί φίλος καί εχθρός; Λέγε μου, λέγε μου, εσύ συζυγέ μου, εσύ φύσις μου, γιατί δέν χρειάζεται νά μάθω τά περί σού από άλλον. Πώς θά μείνω άτρωτος από σένα; Πώς θά κατορθώσω νά διαφύγω τόν κίνδυνο τής φύσεως; Επειδή έδωσα υπόσχεσι στόν Χριστόν νά είμαι εχθρός σου, πώς θά νικήσω τήν τυραννική σου εξουσία; Πώς; Διότι απεφάσισα νά ασκώ βία επάνω σου. Καί η σάρκα αφού κατά κάποιον τρόπο αποκρίθηκε πρός τήν ψυχή, φάνηκε ότι έτσι περίπου είπε : Δέν πρόκειται νά σού ειπώ κάτι πού εσύ δέν τό γνωρίζεις, αλλά κάτι πού καί οί δύο τό γνωρίζομε...
....Άν γνωρίσης καλά τήν ιδική μου  καί τήν ιδική σου μεγάλη ασθένεια, μού έδεσες τά χέρια. Άν ταλαιπωρήσεις τόν λαιμό, μού έδεσες τά πόδια, ώστε νά μήν μπορώ νά προχωρώ. Αν συζευχθής τήν υπακοή, μέ διεζεύχθης. Άν αποκτήσεις ταπείνωσι, μέ απεκεφάλισες.»


Ο Απόστολος Παύλος τήν απεκάλεσε θάνατο λέγοντας: « Τίς με ρύσεται από τού σώματος τού θανάτου τούτου» ; (Ρωμ. ζ¨14).

Φαίνεται πώς τό σώμα τού ανθρώπου πλήρωσε καί πληρώνει τίς συνέπειες τής πτώσης. Σίγουρα η σάρκωση τού Θέου μέ τήν Σταύρωση καί τήν Ανάσταση τού Κυρίου εξυγίανε τήν ανθρώπινη φύση, καί άνοιξε τό δρόμο τής μετάνοιας καί τής ταπείνωσης, δρόμο τής επιστροφής στό πλευρό τού Θεού. Όμως μέχρι τήν Κρίση, ό άνθρωπος θέλοντας καί μή μετέχει, τό λιγότερο μέ τό σώμα του στήν πτωτική φύση τού Αδάμ καί τής Εύας μέ αποτέλεσμα, νά τόν χαρακτηρίζει μία «ὕλης ἀνωμαλία» πού έχει απόλυτη ανάγκη  από τήν Πρόνεια τού Θεού εάν θέλει νά πορευθεί σέ αυτήν τήν ζωή μέ «υγεία». Αν θέλει μέ άλλα λόγια νά έχη τήν δυνατότητα νά βαδίση μέ τήν φύση τού Αδάμ τόν δρόμο τού Ιησού.

1171
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Τι σημασία έχει η αγάπη...
« στις: 30 Οκτωβρίου, 2008, 02:09:20 πμ »
Ωραία ιστορία Xenia. Φαίνεται πώς ό Χρόνος γνωρίζει τήν σημασία τής Αγάπης γιατί είναι ό μόνος πού τήν βλέπει ολόκληρη. Όλοι οί άλλοι έχουν επαφή μέ ένα μόνο μέρος τής, μικρό ή μεγαλύτερο...

1172
Ο άνθρωπος τό πλάσμα τού Θεού δέν γεννά τόν πειρασμό. Ο πειρασμός προέρχεται πάντα (καί μονίμως) από τόν πονηρό (αυτός μάς πειράζει), καί ό άνθρωπος ενδίδει ή αντιστέκεται. Ο Θεός είτε επιτρέπει τόν πειρασμό είτε δέν τόν επιτρέπει (πάντα γιά τό καλό μας).

Γιατί η ηδονή στρέφεται πρός στίς αισθήσεις, καί τόν αισθητό κόσμο; Μά φυσικά γιατί η πρόνοια τού Θεού έτσι έκρινε. Πρόνοια γιά τήν συντήρηση τού σώματος καί γιά τήν αναπαραγωγή τού ανθρώπου. Aισθητή ηδονή καί αμαρτία δέν είναι εξ´ορισμού συνδεδεμένες. Μέ απλά λόγια άν ό άνθρωπος δέν νιώσει σωματική ηδονή δέν πρόκειται ποτέ νά φάει, ή νά αναπαραχθεί. Εδώ μπαίνει ο πειρασμός απ´τόν μισόκαλο, καί κάνει τόν άνθρωπο πού ενδίδει, καταχραστή τής πρόνoιας τού Θεού. Η εντολή δέν ήταν νηστεία, ήταν αποχή από τόν απαγορευμένο καρπό!
Η ενδοτικότητα στόν πειρασμό φέρνει μόνον θλίψεις, καί οδύνες στήν ανθρώπινη ψυχή.

Τού Αγίου Μαξίμου :« Εκείνος πράγματι θέλει νά σωθή, πού δέν αντιστέκεται είς τά φάρμακα τής θεραπείας του. Τά φάρμακα δέ αυτά είναι οδύναι καί λύπαι, πού προκαλούνται είς τόν άνθρωπον διά διαφόρων περιστατικών. Αυτός λοιπόν, πού αντιστέκεται είς τά φάρμακα αυτά, δέν γνωρίζει ούτε τί γυρεύει είς τήν παρούσαν ζωή, αλλ`ούτε καί τί θά απολαύση είς τήν μέλλουσαν εξαγοράζων από εδώ τήν ωφέλειαν καί τό κέρδος.»

Αυτές οί οδύνες φαίνεται πώς είναι η θεραπεία τής ψυχής καί προέρχονται από τόν Θεό γιά τήν σωτηρία μας. Μετάνοια καί ταπείνωση είναι η σωτηρία μας, όχι ο θάνατος.

Τού Αγίου Μαξίμου : «Από όλα αυτά τά κακά μόνο κατά ένα τρόπον δύναται νά απαλλαγή ό άνθρωπος καί νά θεραπευθή. Η πολύτιμος αυτή θεραπεία, διά τής οποίας θά εύρη παρηγορίαν η ψυχή τού ανθρώπου, είναι η ταπείνωσις τής καρδίας. Η ταπείνωσις αυτή όμως επέρχεται, εφ`όσον ό άνθρωπος θά αυτομηδενισθή, θά ριφθή ενώπιον τού Θεού διά νά ζητήση τό ελεός του, θά χύση πολλά δάκρυα μετανοίας καί θά προσευχηθή θερμώς καί εντατικώς. Χωρίς τήν ταπείνωσιν αυτήν δέν θά δυνηθή ό άνθρωπος κατ`άλλον τρόπον νά απαλλαγή τών πειρασμών αυτών. Διότι αυτή μόνον η ταπείνωσις εξασφαλίζει είς τόν άνθρωπον τήν υπομονήν, μετριάζει αισθητώς τό βάρος τής θλίψεως, φέρει παρηγορίαν είς τόν πειραζόμενον, προσθέτει αγάπην πρός τόν Θεόν καί τέλος χαρίζει τούς καρπούς τού Αγίου Πνεύματος, τήν χαράν καί τήν ευτυχίαν.»



Παράθεση
Ioannis40
Συγγνώμη για την ταραχή.
Αγαπητέ μου Ιωάννη αισθάνομαι πώς είσαι θεολογικά δομημένο άτομο, καί οπωσδήποτε οί παραθέσεις σου μέ ωφελούν. Γνωρίζω πώς είμαι ανάξιος νά μιλώ γιά τό Θεό, γνωρίζω πώς είμαι θεολογικά ημιτελής, καί πώς ίσως νά είναι καί αμαρτία κάποιος νά φλυαρεί γιά τά Θεία. Γνώρισε καί εσύ σέ παρακαλώ πώς μόνο σκοπό έχω τήν θεραπεία τής ψυχής μου, καί γιά αυτό δέν μέ πειράζει νά δείχνω κοσμίως τήν ασθένεια μου.
Σ` ευχαριστώ καί σού εύχομαι.


Τά αποσπάσματα είναι από : Ευεργετινός Τόμος Γ` Υπόθεσις ΛΓ

1173
Είναι τό ίδιο η Θεολογία μέ τό μάθημα τών θρησκευτικών στήν μέση εκπαίδευση; Είναι τό ίδιο η κατήχηση στήν εκκλησία καί τό κατηχητικό, μέ τά θρησκευτικά στό σχολείο; Λέμε ποτέ ότι επέβαλε τό κράτος τά μαθηματικά ή τήν φυσική ή έστω τήν έκθεση καί τήν πολιτική αγωγή; Γιατί νά λέμε ότι επέβαλε τά θρησκευτικά ; Είναι επίσης ό μαθηματικός ή ό φυσικός ερευνητής έτοιμος γιά τήν Nasa ή τό Cern ; Πώς θέλουμε τό θεολόγο τού σχολείου αποταγμένο μοναχό ; H διακωμώδηση καί ό ευτελισμός τήν ώρα τού μαθήματος, σέ σχολεία όπου ατυχώς αυτό συμβαίνει, σχετίζεται μέ ένα μόνο μάθημα, ή μήπως μέ περισσότερα καί προπάντων μέ τήν προσωπικότητα τού καθηγητή; Είναι δυνατόν νά τοποθετήσουμε  τό άκρως εξειδικευμένο μάθημα στήν θέση τού βασικού καί θεμελιώδους, στήν γενική εκπαίδευση; Αυτά τά ερωτήματα μού γεννήθηκαν  μετά τήν ανάγνωση τού κειμένου τού Χ. Γιανναρά.
Η γενική παιδεία είναι ό θεσμός πού θέτει τίς βάσεις τής διδασκαλίας. Δέν μάς μαθαίνει τόσο τά ίδια τά αντικείμενα, όσο τόν τρόπο νά μαθαίνουμε. Δέν έχει νά κάνει τόσο μέ γνώση, αλλά πρωτίστως μέ μάθηση. Τά αντικείμενα χρησιμοποιούνται απλώς σάν μοντέλα πού υπηρετούν αυτόν τόν σκοπό, καί σίγουρα πρέπει νά σχετίζονται μέ  τήν επιστημονική πραγματικότητα, τήν ιστορική αλήθεια, τήν πολιτιστική παράδοση καί τήν κοινωνική πραγματικότητα . Αυτή είναι η λεγόμενη γενική παιδεία.
Τά θρησκευτικά στό σχολείο δέν σχετίζονται πρωτίστως μέ τήν Θεολογία (γιά αυτήν υπάρχουν τά πανεπιστήμια σέ κοσμικό επίπεδο, καθώς καί ο εκκλησιαστικός βίος μέ τήν ατελείωτη μελέτη τών πατερικών κειμένων), ούτε μέ τήν κατήχηση (γι αυτό υπάρχει η Εκκλησία καί τό κατηχητικό), αλλά μάλλον μέ τήν διδασκαλία Χριστιανικού Ορθόδοξου θρησκευτικού συναισθήματος, πράγμα πού είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένο μέ τήν ιστορία μας καί τίς παραδόσεις τού λαού καί τού τόπου μας. Όποιος θέλει νά εμβαθύνει τό κάνει παραλλήλως στό κατηχητικό, ή μετά τό σχολείο, καί όποιος δέν θέλει διατηρεί τουλάχιστον τήν δυνατότητα (μέσω αυτής τής πρωταρχικής επαφής σέ επίπεδο εκπαίδευσης) εάν κάποτε τό θελήσει νά τό πράξει.Τό ζητημά δέν συνδέεται τόσο μέ τήν ικανότητα τών Θεολόγων καθηγητών, όσο μέ τήν πολιτική βούληση τού ελληνικού κράτους. Ο καθηγητής καλείται νά διδάξει συγκεκριμένη ύλη καί υπάρχουν καλοί, άριστοι ή λιγότερο ικανοί καθηγητές σέ κάθε αντικείμενο διδασκαλίας. Όταν ένα αντικείμενο καταργείτε από τήν μέση εκπαίδευση, αυτό σημαίνει πώς η πολιτεία θεωρεί αυτό τό αντικείμενο εξειδικευμένο. Εξειδικευμένα όμως αντικείμενα στήν παιδεία  είναι αυτά πού αποτελούν επέκταση ένος βασικού όπως π.χ. η κβαντομηχανική σάν επέκταση τής φυσικής , ή η φιλοσοφία σάν επεκταση τού λόγου καί τής γλώσσας, ή η θεολογία σάν επέκταση τών θρησκευτικών.
Πότε άλλοτε καταργήθηκε μάθημα στήν μέση εκπαίδευση; Φαίνεται πώς ότι καταργείται (ή επιχειρείτε νά καταργηθεί), σχετίζεται μέ τήν γλώσσα μας (αρχαία, πολυτονικό), ή τό πνεύμα μας καί τήν κληρονομιά μας (θρησκευτικά).

Τό πρόβλημα είναι ότι η πολιτική βούληση στήν Ελλάδα, ιδιαιτέρως σέ ότι αφορά τήν πνευματική καί πολιτιστική μας κληρονομιά, δείχνει νά απολογείται στόν υπόλοιπο κόσμο γιά τήν εθνική μας ταυτότητα, καί προβαίνει σέ κινήσεις πού υποδηλώνουν ενοχή γιά αυτή τήν ταυτότητα...
Όσο γιά τό Χριστιανικό Ορθόδοξο πνεύμα, έχει μάθει νά εξαπλώνεται μέσα από διωγμούς καί διώξεις, καί οί πιό φωτισμένοι  Θεολόγοι του ήταν ψαράδες, όπως καί η καλύτερη μας δασκάλα θρησκευτικών είναι κάποια γιαγιά πού πρίν πάμε στό σχολείο μάς μαθαίνει τό Πάτερ ημών καί τό Πιστεύω, ή νά κάνουμε τόν Σταυρό μας πρίν τό φαγητό, ή  απλώς νά λέμε «συγνώμη Χριστέ μου» μετά από τό παιδικό μας ατόπημα.

1174
Παράθεση από: quality
Παράθεση από: Iaspis
Η ενδοτικότητα στόν  πειρασμό είναι τό αρχικό αίτιο τών σωματικών πόνων. Μετά από αυτή  άρχισε η δραματική κοσμική πορεία τού ανθρώπου, γεμάτη σωματικό πόνο, σάν αποτέλεσμα τής πτώσης, είτε γεμάτη σωματικό κόπο σάν αποτέλεσμα τού αγώνα γιά τήν επιστροφή στούς κόλπους τού Θεού.
Μπορείς να παρηγορήσεις με μια τέτοια εξήγηση ένα παιδάκι που έχασε τον πατέρα του;
Όχι quality εγώ δέν μπορώ. Ό Κύριος μπορεί! Ό κατά τεκμήριον πόνος πού προέρχεται από τόν θάνατο προσφιλούς ανθρώπου, δέν είναι σωματικός. Μπορώ νά πώ πώς μέ τρόπο μυστικό θεραπεύει εκείνη τήν στιγμή όλους τούς υπάρχοντες σωματικούς πόνους. Πολύ περισσότερο γιά τήν αγνή παιδική ψυχή ό πόνος τού θανάτου τού πατέρα μπορεί νά γίνει, μέσω τού ελέους τού Θεού πίστη πού θά γλυκάνει όλους τούς μετέπειτα σωματικούς πόνους, καί ελπίδα γιά «καλή αντάμωση ψυχή μου».

1175
Παράθεση από: ioannis40
Καλό το γεύμα για το σημερινό συμπόσιο;

Άντε τώρα να καταλάβω...... πρέπει να υπομένω την οδύνη του σώματος για την ηδονή της ψυχής;
Άντε, εγώ που είμαι καρπός ηδονής, να καταλάβω γιατί όλη μου η ζωή να είναι πόνος και το τέλος μου οδύνη. Γιατί τόση τρομερή αντίθεση;
Άντε να καταλάβω, εγώ που είμαι προσκολλημένος - προσηλωμένος με πάθος στα υλικά, ότι η λογική μου διάκριση έχει αδυνατίσει και κάνω κακό στην ψυχή μου από την ηδονή που μου προκαλούν οι αισθήσεις απο αυτά (τα κτιστά αγαθά).
Ποιός θα με πείσει ότι πρέπει να προξενήσω πόνο στο σώμα μου μή παρέχοντάς του ηδονή απο τις αισθήσεις, ώστε ο πόνος της σάρκας, που παράγεται όταν αυτή στερείται τις παράλλογες απαιτήσεις της, να χαρίσει χαρά στην ψυχή και το λογικό να κυριαρχήσει πάνω στα πάθη;
Πώς να καταλάβω, εγώ που κάνω (γιόγκα) και άλλα πολλά γιά την ευεξία του σώματος, ότι:   αμαρτία = ηδονή, ηδονή = προσήλωση στα κτιστά, προσήλωση στα κτιστά = νεκρή προαίρεση στην Ζωή (το Χριστό).
Πείσε με τώρα ότι ο πόνος του σώματος θα μου προξενήσει ενάρετο βίο και θα νεκρώσει την προαίρεσή μου προς την αμαρτία (ηδονή) και θα γίνω ενεργό μέλος του σώματος της Ζωής (του Χριστού).
Άντε να καταλάβω ότι αυτό που θεωρώ κέρδος έιναι ζημία και το πλεονέκτημα ελάττωμα.
Άντε να καταλάβω ότι η θεραπεία της ψυχής είναι η ασθένεια του σώματος και ότι ένα σκελετωμένο σώμα κρύβει μία ρωμαλέα ψυχή. Ότι τον αθλητή του Χριστού χαρακτηρίζει το αδύνατο του σώματος.
   Όσο iaspis για καθαρό σώμα......................... καθαρή ψυχή........................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! . Ένα καλό μπάνιο με αφρόλουτρο γνωστής φίρμας τακτοποιεί το θέμα.


Ευχαριστώ, με αγάπη ioannis40                                                    

                                                                    (προσοχή το κείμενο είναι παγίδα 100%), (σκωπτικό).
Όχι νά μήν τό καταλάβεις, ούτε καί θέλω, ούτε καί πρέπει μά ούτε καί μπορώ νά σέ πείσω. Άν η προσήλωση στήν «ηδονή» πού προκαλούν οί αισθήσεις σου  καί η προσήλωση μέ «πάθος στά υλικά» δέν σέ πειράζουν, ίσως νά μιλούμε γιά διαφορετικό πράγμα μέ τίς ίδιες λέξεις.
Αγαπητέ μου Ιωάννη εμένα (καί ντρέπουμε καί λίγο πού τό λέω) μέ πείραξαν καί τό φταίξιμο είναι δικό μου...

«είς κόλπους επέρχεται πάντα τοίς αδίκοις, παρά δέ Κυρίου πάντα τά δίκαια» (Παροιμ.ις`, 33) κι αλλού πάλιν «πάντα τά έργα τού Κυρίου μετά δικαιοσύνης» (Παροιμ. ις`, 4), κι αλλού τέλος «ό γαρ εάν σπείρη άνθρωπος, τούτο καί θερίσει» (Γαλ. ς`, 7)

Γιά τήν καθαρή ψυχή όλα είναι καλά, αγαθά καί δίκαια. Όμως γιά κείνη πού δέν έμεινε καθαρή μερικά είναι καλά καί άλλα είναι κακά, μερικά είναι αγαθά καί άλλα πονηρά, μερικά είναι δίκαια καί άλλα άδικα.

Ευχαριστώ Ιωάννη40 γιά τό σκωπτικό σου πνεύμα, καί σού εύχομαι.

Σελίδες: 1 ... 45 46 [47] 48