Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Iaspis

Σελίδες: 1 ... 44 45 [46] 47 48
1126
Αγιολογικά / Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης της πανσόφου
« στις: 26 Νοεμβρίου, 2008, 02:57:57 πμ »
Παράθεση
Τού Αγίου Μαξίμου

Μερικοί λέγουν, ότι δέν θά υπήρχε  τό κακόν είς τούς ανθρώπους, άν κάποια άλλη δύναμις δέν μάς έσυρε πρός αυτό. αυτή δέ η δύναμις δέν είναι τίποτε άλλο από τήν αμέλειαν διά τάς φυσικάς ενεργείας τού νού. Δί` αυτό όσοι φροντίζουν δι\' αυτάς, διαρκώς εκτελούν τάς καλάς πράξεις, ουδέποτε δέ τάς κακάς. Αν λοιπόν καί σύ θέλης, διώξε μακράν από σέ τήν αμέλειαν, καί μαζί θά διώξεις τήν κακίαν, η οποία είναι η εσφαλμένη κρίσις τών νοημάτων, συνοδευομένη από κακήν χρήσιν τών πραγμάτων.
Η φυσική τάξις τού λογικού μέρους τής ψυχής μας συνίσταται είς τήν υποταγήν μας είς τόν θείον λόγον, καί είς τήν εξουσίαν επί τού αλόγου μέρους τού εαυτού μας (δηλαδή τών παθών). Αυτή λοιπόν η τάξις άς διατηρηθή είς όλας τάς περιπτώσεις, καί τότε ούτε τό κακόν θά υπάρχει είς τούς ανθρώπους, αλλά καί η δύναμις πού μάς σύρει πρός αυτό δέν θά εμφανισθή ποτέ.
Παράθεση
Ο Αβραάμ, ο υποτακτικός τού Αββά Αγάθωνος, ηρώτησε τόν Αββάν Ποιμένα:
-Τί νά κάνω, πού οι δαίμονες μέ πολεμούν σφοδρώς ;
-Σέ πολεμούν οι δαίμονες; απήντησε ο Γέρων. Δέν πολεμούν μαζί μας εφ όσον κάνομε τά θελήματά μας.Διότι τά θελήματά μας έγιναν δαίμονες καί αυτά είναι πού μάς στενοχωρούν, διά νά τά ικανοποιήσωμεν. Εάν θέλης νά μάθης μέ ποιούς επολέμησαν οι δαίμονες, μάθε ότι επολέμησαν μέ τόν Μωüσήν καί τούς ομοίους τού.
Παράθεση
Ένας αδελφός ηρώτησε τόν Αββάν Παμβώ:
-Διατί μέ εμποδίζουν οι δαίμονες νά κάμω τό αγαθόν πρός τόν πλησίον μου;
-Νά μή λέγης έτσι, απάντησε ο Γέρων, διαφορετικά κάμνεις ψεύστην τόν Θεόν. Προτιμότερον νά λέγης: Καθόλου δέν θέλω νά κάμω καλόν είς τόν άλλον.Διότι ο Θεός προγνωρίζων τήν πονηρίαν μας είπε είς τήν Αγίαν Γραφήν. «Σάς έδωσα τήν δύναμιν νά πατήτε επάνω σέ όφεις καί σκορπιούς, καί επάνω είς όλην τήν δύναμιν τού εχθρού» (Λουκ. ι\', 19)
Παράθεση
Ένας αδελφός ηρώτησε τόν Αββάν Σισώην:
-Τί νά κάμω εναντίον τών παθών μου καί τών δαιμόνων;
-Καθένας μας ενοχλείται από τάς επιθυμίας του (Ιακωβ. α\', 14), απήντησεν ο Γέρων.
Πηγή:ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ Α\', ΥΠΟΘΕΣΙΣ Λ\':  Περί τού ότι δέν πρέπει είς όλα όσα αμαρτάνομεν, νά θεωρώμεν ώς αίτίους τούς δαίμονας, αλλά τούς εαυτούς μας. Διότι εκείνους, οί οποίοι προσέχουν, ούτε οί δαίμονες ημπορούν νά βλάψουν, επειδή είναι μεγάλη η παρά Θεού βοήθεια. Αναλόγως δέ πρός τήν δύναμιν τών ανθρώπων, ό Θεός επιτρέπει καί τούς πολέμους.

1127
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Μου είπεν ο Γέρων...
« στις: 26 Νοεμβρίου, 2008, 01:14:52 πμ »
Παράθεση
mistral:
Βέβαια αυτά τα είπε σε μένα.. τα γράφει και στο βιβλίο
Μήπως τζάμπα κουραστήκατε να τα διαβάσετε.. Ξέρω και γώ;

Συγχωρέστε με που σας έβαλα σε τέτοιον κόπο....
Όχι, όλα τ`άλλα σήμερα γιά μένα ήταν τζάμπα. Αυτό δείχνει τόν δρόμο. Θέλω νά προσπαθήσω, μέ τήν βοήθεια καί τό έλεος τού Κυρίου, γιά νά γίνω καί εγώ υιός του! Υπάρχει ελπίδα, υπάρχει βοήθεια, υπάρχει έλεος, υπάρχει ο Χριστός.

Ευχαριστώ αδελφέ μου!

1128
Μουσική / Δόμνα Σαμίου/Τζιβαέρι μου
« στις: 25 Νοεμβρίου, 2008, 03:44:20 μμ »
Όμορφο Παραδοσιακό τραγούδι, ερμηνευμένο από τήν πρώτη κυρία, τού ελληνικού παραδοσιακού, δημοτικού τραγουδιού, τήν Δόμνα Σαμίου.
Μέ τήν ευκαιρία νά προτείνω στόν αγαπητό μου ρωμιό, νά σκεφθεί τήν μουσική προσφορά τής Δόμνας Σαμίου σάν μόνιμη θεματική μουσική ενότητα γιά τήν ραδιοφωνική εκπομπή του, γιατί εκτός από τό ότι η Δόμνα Σαμίου είναι Κεφάλαιο γιά τήν ελληνική μουσική, θά δώσει καί αξιοπρεπή χαρακτήρα στήν μουσική επένδυση τής εκπομπής, εκτός φυσικά τής δεδομένης καλαισθησίας.




Νά μία ακόμη εκτέλεση από τόν ανεπανάληπτο Πέτρο Γαïτάνο, μέ φωνή δώρο Θεού...


1129
Μουσική / Πως να σωπάσω ...
« στις: 25 Νοεμβρίου, 2008, 03:10:41 μμ »
Πολύ αγαπημένο τραγούδι καί πολύ αγαπητός τραγουδιστής ο συγχωρεμένος  Νίκος Ξυλούρης.
Ευχαριστούμε mistral !

1130
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Η καλύτερη προσευχή
« στις: 25 Νοεμβρίου, 2008, 12:29:00 πμ »
Ευχαριστούμε ! Τί όμορφιά, καί πόση αγάπη έχουμε ακόμα νά βαδίσουμε !
Σιγή! Η ομιλία ασθένεια τής ακοής μας...

1131
Μουσική / We Are The World-USA For Africa
« στις: 24 Νοεμβρίου, 2008, 11:49:37 μμ »
Ωραίο τραγούδι arhaggele . Καί η πρώτη εκτέλεση, μέ τά παιδιά απ`τό Harlem ήταν πολύ καλή.

Τί είναι emo ρέ παιδιά ;

1132
Περί παντός Θεολογικού επιστητού / Βιοηθική
« στις: 24 Νοεμβρίου, 2008, 11:43:14 μμ »
Παράθεση
Αρτέμης έγραψε:
Αυτό είναι το σημαντικό που πρέπει να προσέξουμε,να μην βγει τίποτε άλλο εκτός από αγάπη μετά την διαφωνία και την τριβή..
Ότι καί νά βγεί στήν αγάπη θά καταλήξει πάλι. Μόνο ζήτημα χρόνου είναι γιά τόν άνθρωπο. Η ζωή μας είναι πρόσκληση στήν αγάπη, καί η γιορτή αιώνια..

1133
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Αφιέρωμα στα Χριστούγεννα
« στις: 24 Νοεμβρίου, 2008, 11:27:01 μμ »
Ωραίο τραγούδι, ώραίες φωτογραφίες, όλα ωραία είναι σήμερα !

1134
Χρέος όλων μας είναι νά ενώνουμε τόν ευαγγελικό Λόγο, μέ τόν Λόγο καί τίς πράξεις τών Αγίων Πατέρων τής εκκλησίας μας, σέ ΕΝΑ πράγμα, ακόμη καί άν αυτοί οι λόγοι είναι φαινομενικά (καί τό τονίζω τό φαινομενικά) αντίθετοι. Διότι ο Λόγος υπερβαίνει τά λόγια καί τίς προσωπικές ερμηνίες απ`όπου κι άν προέρχονται.
Δέν νομίζω , επί τής ουσίας, νά υπάρχει κανείς από όλους εμάς, πού νά μήν αισθάνεται αληθώς στήν καρδιά του τό \"μη ομώσαι όλως\". Πολύ περισσότερο τό αισθάνονται οι διδάσκαλοι τού ευαγγελίου, απ`ότι οί μαθητές τους, καί ακόμη περισσότερο τό αισθάνονται οί Άγιοι τού Κυρίου μας καί τό ομολογούν μέ κάθε πράξη καί κάθε  λόγο τους, ακόμη καί άν αυτός ομολογεί τό φαινομενικά (καί τό τονίζω τό φαινομενικά) αντίθετο.
Συνεπώς τούς διδασκάλους μας καί τούς Αγίους μας δέν τούς κρίνουμε ούτε τούς αμφισβητούμε. Μόνο πειθόμαστε σέ αυτούς καί τούς πιστεύουμε.

Τό θέμα παρ`όλα αυτά σέ αυτό τό τόπικ, δέν είναι μόνον αυτό.

Παράθεση
Ioannis40:
Δές τι αντιπαραθέσεις δημιουργεί η ασθένεια του <<είναι>> μας.
Είναι καί αυτό!

Αρχάγγελε καθότι αυτή η ασθένεια πού λέει ο Ιωάννης αφορά όλους μας καί επειδή κατά τήν διάρκεια τών παραθέσεων σου έθεσες καί ερώτημα πρός όλους μας, θά ήθελα νά ανοίξουμε ένα νέο αδελφικό διάλογο, μέ σκόπο τήν έστω στιγμιαία θεραπεία τής χρόνιας γιά τά μέτρα μας ασθενείας τού «είνα», ή τού «εγώ».

Νά καί η ερώτηση:

Παράθεση
arhaggelos:
Παρακαλώ όλους τους συνευωχητές να μου πουν που έβρισα τον κ. Σταύρο.
Αυτή είναι η δική μου αδελφική προσπάθεια νά σού απαντήσω κι άν θέλεις συμπληρωσέ με:
Ύβρις είναι οτιδήποτε δέν μάς ταπεινώνει. Πολύ βαριά ύβρις είναι οτιδήποτε μάς κάνει νά υπερηφανευόμαστε.
Καί αυτά δέν σχετίζονται άμεσα ούτε μέ πράξεις, ούτε μέ λόγια ούτε μέ γράμματα είτε κεφαλαία, είτε υπογαμμισμένα είτε χρωματιστά. Αλλά σχετίζονται μέ τήν διάθεση, τό ήθος, τήν πίστη, καί γενικά μέ  τήν εσωτερικότητα τού καθενός μας. Γιά αυτό πιστεύω πώς είναι δική  μας (καί μόνο) δουλειά  νά αναζητούμε τήν ύβρι καί τόν υβριστή μέσα μας καί νά τόν δένουμε μέ τό λουκέτο τής μετανοίας. Τά δέ κλειδιά τής μετανοίας είναι η συγγνώμη γιά τήν προσβολή πού προξενήσαμε στόν εαυτό μας, καί όχι στόν άλλον. Γιατί αυτόν πού προσβάλει η ύβρις δέν είναι ο υβρισμένος, μά ο υβριστής, όπως καί ο μισθός τής μετάνοιας καί τής συγγνώμης είναι όλος μά όλος δικός του.
Χαίρε εν Κυρίω !

1135
Αδέλφια μου, μέ συγχωρείται πού επανέρχομαι, όμως όσο τό σκέφτομαι καί κυρίως  όσο τό ερευνώ (μιά πού η σκέψη δέν αρκεί) τό ζήτημα, τόσο πιστεύω πώς τελικά ο κύριος Σταύρος έχει τό δίκιο μέ τό μέρος του.



Παράθεση
staboz:
Ας κάνουμε μια σημαντική διαφοροποίηση.
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον όρκο που δίνουν οι άνθρωποι μεταξύ τους για να γίνουν πιστευτοί και στους καθιερωμένους όρκους της πολιτείας που έχουν χαρακτήρα επίσημης δέσμευσης.


Σταθερή μου αντίληψη είναι ότι υπάρχει καίρια διαφορά.
Στη μία περίπτωση καταφεύγοντας στον όρκο επιδιώκουμε κάποιο προσωπικό όφελος και έχουμε προσωπική ευθύνη, διότι δεν μας υποχρεώνει κάποιος να το κάνουμε.
Στη δεύτερη δεν υπάρχει αυτή η προσωπική επιδίωξη. Είναι κάτι που επιβάλλεται από νόμους του κράτους.
Είναι κρίμα να μην αντιλαμβανόμαστε τη διαφορά.
Η παράδοσή μας γνωρίζει και δέχεται τέτοιους όρκους.
Ψάχνοντας βρήκα μία έγκυρη ομολογία τού Αγίου Νεκταρίου (τήν ευχή του νά έχουμε), πού ενώνει (κατά τήν κρίση μου) τήν ευαγγελική εντολή, μέ τήν εκκλησιαστική μας παράδοση, ακριβώς σύμφωνα μέ τόν τρόπο πού τό διατύπωσε ο κύριος Σταύρος. Τήν παραθέτω αυτούσια (οι υπογραμμίσεις δικές μου):


Παράθεση
Ἅγιος Νεκτάριος
Περὶ Ὅρκου
Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὀρθόδοξος Ἱερὰ Κατήχησις», τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Μητροπολίτου Πενταπόλεως, τοῦ θαυματουργοῦ. Ἐκδόσεις Ῥηγοπούλου, Θεσσαλονίκη. Σελίδες 126, 127.


Ὁλόκληρο αὐτὸ τὸ βιβλίο, φέρει καὶ τὴν ἔγκριση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εἶναι δὲ ἀναμφισβήτητα τεκμηριωμένο μέσῳ χωρίων τῆς θεοπνεύστου Ἁγίας Γραφῆς.
Τὸ κείμενο ἀναπτύσσεται ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, μὲ μορφὴ ἐρωταποκρίσεων.

Πῶς συμπληροῖ τὴν περὶ ὅρκου ἐντολὴν τοῦ παλαιοῦ Νόμου;

- Διὰ τῶν ἑξῆς ῥημάτων. «Πάλιν ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις: οὐκ ἐπιορκήσεις, ἀποδώσεις δὲ τῷ Κυρίῳ τοὺς ὅρκους σου. Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ὀμόσαι ὅλως. Μήτε ἐν τῷ Οὐρανῷ, ὅτι θρόνος ἐστὶ τοῦ Θεοῦ. Μήτε ἐν τῇ γῇ, ὅτι ὑποπόδιόν ἐστι τῶν ποδῶν αὐτοῦ. Μήτε εἰς Ἱεροσόλυμα, ὅτι πόλις ἐστὶ τοῦ μεγάλου βασιλέως. Μήτε ἐν τῇ κεφαλῇ σου ὀμόσῃς, ὅτι οὐ δύνασαι μίαν τρίχα λευκὴν ἢ μέλαιναν ποιῆσαι. Ἔστω δὲ ὁ λόγος ὑμῶν Ναὶ ναί, Οὐ οὐ. Τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν».

Τὶ ἐπιζητεῖ διὰ τῶν εἰρημένων ὁ Σωτήρ;

- Τὴν ἠθικὴν τελειότητα τῶν ὀπαδῶν ἑαυτοῦ. Διότι ὁ ὅρκος ὧν ἐπιμαρτύρησις τῶν λεγομένων ὑποθέτει ἠθικὴν ἀτέλειαν εἰς ψεῦδος ὑπολισθαίνουσαν, ἣν ἡ τοῦ Χριστιανισμοῦ τελειότης οὐδ᾿ ὅλως ἀνέχεται. Διὸ διατάσσει να ἀποβῶσι τοσούτον ἀξιόπιστοι, ὥστε οὐδ᾿ ἑνὸς να ἐπιδέωνται ὄρκου πρὸς βεβαίωσιν τῆς ἀληθείας τῶν ὑπ᾿ αὐτῶν λεγομένων. Νὰ ἦναι δὲ ἱκανὸν πρὸς πίστωσιν καὶ βεβαίωσιν τὸ ναί, ναί, καὶ τὸ οὐ, οὐ. Ἤτοι πράγματι καὶ ἀληθείᾳ ναί, ἔχει οὕτως, ἢ πράγματι καὶ ἀληθείᾳ οὐ, οὐκ ἔχει οὕτως. Τοῦτό ἐστι χριστιανικὴ τελειότης. Διὸ ὁ Χριστιανὸς ὀφείλει να ἀποβῇ ἀξιόπιστος, ὅπως πιστεύηται λέγων ναὶ ἢ οὐ, καὶ δὲν ἐπιδέηται ἐπιμαρτυρίας πρὸς βεβαίωσιν τῆς ἀληθείας τῶν ὑπ᾿ αὐτοῦ λεγομένων.

Ἀλλ᾿ ἐὰν οἱ τὴν ἀλήθειαν ἐπιζητοῦντες ἀπιστοῦσι τοῖς ὑπ᾿ αὐτοῦ λεγομένοις;

- Τοῦτο οὐδ᾿ ὅλως ἐπιτρέπει αὐτῷ τὴν ἀθέτησιν τῆς ἐντολῆς, οὗτος, ὀφείλει να ἐμμένῃ ἐν τῇ διαβεβαιώσει τῆς ἀληθείας διὰ τοῦ ναί, καί οὐ.

Ἀπαγορεύει ὁ Σωτὴρ καὶ τὸν ὑπὸ τῶν ἀρχῶν καὶ ἐξουσιῶν ἀπαιτούμενον ὅρκον;

- Ἐκ τῶν ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος εἰρημένων δὲν ἐξακριβοῦται τὸ τοιοῦτον. Ἐκ τοῦ σκοποῦ ὅμως δι᾿ ὃν ἐρρήθησαν μᾶλλον καταφαίνεται, ὅτι ὁ Σωτὴρ ἀπηγόρευσε τὸν ὅρκον τὸν πρὸς ἀλλήλους καὶ οὐχὶ τὸν ὅρκον τὸν διδόμενον ἐνώπιον τῶν ἀρχῶν καὶ ἐξουσιῶν τὸν ὑπὸ τοῦ νόμου ἀπαιτούμενον πρὸς πίστωσιν τῆς ἀληθείας καὶ διαβεβαίωσιν τῶν ἀρχῶν. Διότι καὶ αὐτὸς ὁ Σωτὴρ ἐξορκισθεὶς ὑπὸ τοῦ ἀρχιερέως να μαρτυρήσῃ εἰ αὐτός ἐστιν ὁ Χριστός, ἐδέχθη τὸν ὅρκον, καὶ ὡμολόγησεν ὅτι αὐτός ἐστιν (Ματ. κς´ 63). Ἐπίσης καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφων πρὸς Ῥωμαίους ἐπικαλεῖται μάρτυρα τὸν Θεὸν πρὸς πίστωσιν τῶν λόγων αὐτοῦ, ὅτι μνείαν ποιεῖται πάντοτε αὐτῶν ἐπὶ τῶν προσευχῶν αὐτοῦ (Ρωμ. α´ 9). Ὠσαύτως καὶ πρὸς τοὺς Κορινθίους γράφων μάρτυρα τὸν Θεὸν ἐπικαλεῖται πρὸς πίστωσιν τῶν λόγων τοῦ ὅτι φείδεται αὐτῶν (Β´ Κορινθ. α´ 23). Καὶ ὁ ἄγγελος τῆς Ἀποκαλύψεως ὤμοσεν ἐν τῷ ζῶντι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ὃς ἔκτισε τὸν Οὐρανὸν καὶ τὰ ἐν αὐτῷ καὶ τὴν Γῆν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ, καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ. (Ἀποκάλ. Ι´ 6).

Πόθεν ἄλλοθεν δύναται να ἐξαχθῇ ὅτι ὁ Σωτὴρ δὲν ἀπηγόρευσεν ἀπολύτως τὸν ὅρκον;

- Ἐκ τῶν ἑξῆς. α´) ἐκ τῆς ἐντολῆς, ἣν λαμβάνει οὐχὶ ἀμέσως ἐκ τοῦ δεκαλόγου, ἀλλ᾿ ἐκ τοῦ Λευϊτικοῦ (ιθ´ 12). Ἐκεῖ δὲ ἀπαγορεύεται τὸ ὀμνύειν τῷ ὀνόματι τοῦ Θεοῦ ἐπ᾿ ἀδίκῳ, καὶ βεβηλοῦν τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ἕνεκεν ἀθετήσεως τοῦ ὅρκου δοθέντος πρὸς τὸν πλησίον (ἰδὲ Ἀριθ. λ´ 3 ἰδὲ καὶ Δευτερονόμ. κγ´ 23) καὶ περὶ παντὸς πράγματος. Τοῦτο ὁ Σωτὴρ ὀνομάζει ἐπιορκίαν. Ἐκ τούτου δηλοῦται, ὅτι πρόκειται περὶ τῆς πρὸς ἀλλήλους ἀμοιβαίας πίστεως καὶ ἐμπιστοσύνης. β´) Ἐκ τοῦ ὅτι δὲν φαίνεται ὅτι ὁ Σωτὴρ ἀπολύτως ἀπηγόρευσε τὸ λαμβάνειν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ εἰς βεβαίωσιν τῆς ἀληθείας ἐν τῷ δέοντι χρόνῳ. Τοὐναντίον φαίνεται, ὅτι τοῦτο ἐπέτρεψε διὰ τοῦ ἰδίου παραδείγματος, ὅπερ ἠκολούθησαν καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. Ἐὰν ὁ Σωτὴρ προυτιθετο να ἀπαγορεύσῃ ἀπολύτως τὸν ὅρκον τόν τε ἐπὶ ματαίῳ λαμβανόμενον καὶ τὸν ἐπὶ δικαίῳ πάντως θὰ συνεπλήρου τὴν ἐντολὴν δι᾿ ἑτέρας σαφοῦς ἀπαγορεύσεως, τοιαύτη δὲ σαφὴς ἀπαγόρευσις δὲν ἐγένετο ὑπὸ τοῦ Κυρίου. Ῥητέον δὲ καὶ τόδε, ὅτι ὁ Σωτὴρ ἐνταῦθα ἐξ ἠθικῶν καὶ οὐχὶ δογματικῶν ὁρμᾶται ἀρχῶν. Ὥστε ὁ ὅρκος ἐπὶ δικαίῳ ἐνώπιον ἀρχῶν ἐπιτρέπεται».
Πηγή: http://www.phys.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/agios-nektarios/peri_orkoy.htm



Αυτό πού θά συνέχιζε νά εμβαθύνει εποικοδομητικά τόν διάλογο στό τόπικ θά ήταν κατά τήν γνώμη μου, η θεολογική εμβάθυνση σέ αυτό πού (σύμφωνα μέ τήν τελευταία ερώτηση)  «ο Σωτήρ ονομάζει επιορκίαν», όχι μόνον αυτής πού προέρχεται απ` τό «ὀμνύειν τῷ ὀνόματι τοῦ Θεοῦ ἐπ᾿ ἀδίκῳ», αλλά καί από αυτήν πού προέρχεται «ἕνεκεν ἀθετήσεως τοῦ ὅρκου δοθέντος πρὸς τὸν πλησίον», καί πού οδηγεί στήν άρση τής «πρὸς ἀλλήλους ἀμοιβαίας πίστεως καὶ ἐμπιστοσύνης», όπως τό γράφει ο Άγιος Νεκτάριος.


ΥΓ: Τελευταία στιγμή είδα τήν παράθεση τής Xenias, πού θεωρώ πολύ εποικοδομητική. Προπαντώς συμφωνώ μέ τήν τελευαία δική σου σκέψη Ξένια. Αυτή:

Παράθεση
Xenia:
δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στον άνθρωπο, δεν υπάρχει μπέσα που λέμε. και χρειάζεται κατά κάποιο τρόπο ο όρκος σε έναν θεό για να μας συγκρατήσει από τις ατασθαλίες μας. Το τελευταίο ήταν δική μου σκέψη.
...καί άν μού επιτρέπεις  Ξένια, νά συμπληρώσω πώς κάθε Χριστιανός έχει καί έναν εσωτερικό Όρκο πίστης πρός τόν Κύριο, εμπιστοσύνης καί Αγάπης πρός τόν πλησίον.

1136
Μουσική / Στό `πα καί στό ξαναλέω
« στις: 22 Νοεμβρίου, 2008, 02:02:38 πμ »
Όμορφο παραδοσιακό τραγούδι σέ τρείς εκτελέσεις.

Νά καί οι στίχοι του:

Στο \'πα και στο ξαναλέω   ( Μικρά Ασία - Σμύρνη )          
 
Στίχοι: Παραδοσιακό
Μουσική: Παραδοσιακό


Στο ‘πα και στο ξαναλέω
στο γιαλό μην κατεβείς
κι ο γιαλός κάνει φουρτούνα
και σε πάρει και διαβείς

Κι αν με πάρει που με πάει
κάτω στα βαθιά νερά
κάνω το κορμί μου βάρκα
τα χεράκια μου κουπιά
το μαντήλι μου πανάκι
μπαινοβγαίνω στη στεριά

Στο ‘πα και στο ξαναλέω
μη μου γράφεις γράμματα
γιατί γράμματα δεν ξέρω
και με πιάνουν κλάματα





   



1137
Νά ένα παράδειγμα από τήν απλή λαïκή ορθόδοξη συνείδηση, πού δείχνει κατά τήν γνώμη  μου, πώς η μητέρα είναι δυνατόν νά ζεί μέ τά τέκνα της εν Χριστώ, ακόμα καί (φαινομενικά) αντιτιθέμενη.

Μία  μητέρα δίδασκε τά 2 παιδιά της πώς απαγορεύεται αυστηρώς νά ορκίζονται, διότι αυτό αποτελεί αμαρτία, καί πώς ακόμη καί άν ορκίζονταν αληθώς η αμαρτία συνεχίζει νά υπάρχει. Πολύ περισσότερο άν ορκίζόνταν ψευδώς, η αμαρτία γίνεται κατάρα.. Όταν λοιπόν κάποτε ένα από τά παιδιά υπέπεσε σέ παράπτωμα, άρχισε η μητέρα τους νά  αναζητεί τόν φταίχτη ερωτώντας επιτακτικά ποιός τό έκανε. Κανείς δέν μίλαγε, καί τά δύο κοιτούσαν κάτω..
Απευθυνόμενη στόν μεγαλύτερο, πού ήταν καί ο πραγματικά ένοχος, τού λέει:« Εσύ τό έκανες; »
Εκείνος απάντησε :« Όλο εγώ θά τήν πληρώνω εδώ μέσα;»
Περνώντας στόν δεύτερο λέει άγρια :« Εσύ; Μιλάτε γιατί θά τίς φάτε καί οί δύο...»
«Εγώ όχι !», λέει αυτός. Καί φοβισμένος λέει στόν μεγάλο: «Ρέεε μίλα καί άσε τά ψέματα». Αυτός τού απαντά: «Τί μίλα ρέ, ξέρεις πώς στό τέλος εγώ θά τήν πληρώσω, γιά αυτό κάνεις τήν πάπια».
Η μάνα δέν ήξερε πλέον ποιός έλεγε τήν  αλήθεια καί ποιός ψέματα.
Καί αφού είδε καί αποείδε αποφάσισε νά τούς ορκίσει.
«Λοιπόν σκασμός καί οί δύο! Θά ορκιστείτε γιά χάρη τής αλήθειας». Πάγωσαν αμφότεροι. Ο μέν αθώος γιατί εκαλείτο  νά ορκιστεί. Ο δέ ένοχος γιατί θά συλαμβάνετο, καθότι τού ήταν αδύνατο νά επιορκήσει.
Όταν αποδώθηκαν τά τού καίσαρος, ο μεγάλος ρώτησε τήν μάνα:«Δέν είναι αμαρτία ο όρκος;» «ΕΙναι» τού είπε «μά δέν είσαι ακόμα ικανός γιά τήν αλήθεια». «Ναί, αλλά καί εσύ μάς έβαλες νά ορκιστούμε» ανταπάντησε εκείνος.
«Ο δίκαιος ορκίστηκε όχι εσύ».


Όλοι εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες δέν μάθαμε ούτε νά μήν ορκιζόμαστε, ούτε νά μήν λέμε ψέματα, ούτε νά μήν τά κάνουμε όλα μπάχαλο (καί λίγο χιούμορ δέν βλάπτει).
Μάθαμε όμως νά κάνουμε τό θέλημα τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, καί γι αυτό η Εκκλησία μας παραμένει ζωντανή!

1138
Η ευαγγελική εντολή είναι ξεκάθαρη, καί δέν μπορεί κανείς (ίδίως κάποιος σάν καί εμένα πού δέν  έχω εμβαθύνει) νά τήν αμφισβητήσει ή νά τήν παρερμηνεύσει. Καί εγώ τήν πιστεύω, σάν πιστός ορθόδοξος, καί όχι μόνο δέν θέλω νά τήν αμφισβητήσω, μά θέλω όπου μπορώ καί όπως μπορώ νά τήν υποστηρίξω. Δέν θέλω όμως νά κάνω ακαδημαïκή συζήτηση σέ θεολογικά ζητήματα, καί ιδίως αντιπαρατιθέμενος μέ θεολόγους, γιατί αισθάνομαι πώς δέν έχω δομημένο λόγο καί γνώση γιά τέτοια θέματα, καί γιατί σέβομαι τήν ακαδημαïκή άποψη η οποία κατά τήν γνώμη μου συνάδει μέ τήν ουσία όπως καί νάχει. Συνεπώς σάς παρακαλώ μήν διαφωνείτε μαζί μου, απλώς διορθώστε με γιά νά διακρίνω κατάληλα.
Εκφράζω απλώς καί μόνο μία θεολογική αίσθηση κάποιου ορθόδοξου πού σάν μέλος τής Εκκλησίας επιθυμεί πέρα από τήν ουσία (πού γιά μένα είναι ψιλά γράμματα) νά εκφράσει καί τήν υποστήριξή του σέ αυτό πού προηγουμένως αδόκιμα (καί έχει δίκιο ο ρωμιός) είπα θεσμό. Φυσικά η Εκκλησία καί ο Χριστός δεν μπορεί να γίνει θεσμός, όμως εννοώ πώς η Εκκλησία στήν κοινωνία, σάν εκφραστής τής επίσημης θρησκείας τού Ελληνικού κράτους, έχει πέραν τής ουσίας καί ένα (πώς νά τό πώ) θεσμικό πρόσωπο απέναντι στήν κοινωνία, πού κακώς ή καλώς (κατ`εμέ καλώς) έχει αποφασίσει η ίδια νά τό αποδέχεται καί νά τό εκπληρώνει, όχι γιά νά ωφεληθεί τό συμφέρον ή ο τύπος, αλλά γιά νά ωφεληθεί  η ουσία. Καί όταν λέω ουσία δέν εννοώ τήν απόλυτη ουσία της, ως Σώμα Χριστού, κάτι πού γίνεται μέσω τής Θείας Λειτουργίας καί τών Μυστηρίων, αλλά τήν σχετική ουσία πού σχετίζεται μέ τό σώμα τών πιστών, πού ταυτόχρονα είναι καί πολίτες τού άλφα ή τού δείνα κράτους. Όταν λοιπόν αυτό τό κράτος συνταγματικά θέτει σάν επίσημη θρησκεία τήν Ορθοδοξία, καί αναγνωρίζει τήν Εκκλησία σάν κυρίαρχη θρησκευτική αρχή, τής θέτει αυτόματα καί τό δείλημα τής αποδοχής ή μή αυτού τού ρόλου. Καί δέν μιλάμε μόνο γιά τό ορθόδοξο Ελληνικό κράτος, γιατί τό θέμα έχει, νομίζω, προïστορία πού ξεκινάει από τήν στιγμή τής εξόδου από τίς κατακόμβες, καί φθάνει έως τόν προτεσταντικό εκφυλισμό τής έννοιας τής εκκλησίας,  περνώντας από όλα τά στάδια τής αλήθειας καί τής πλάνης.

Γιά νά μήν ξεφεύγω, γυρνώντας στά δικά μας, δέν μπορώ νά φανταστώ τήν Εκκλησία στήν Ελλάδα νά απορρίπτει αυτόν τόν ρόλο πού τής «προτείνει» τό Ελληνικό κράτος, πολύ απλά διότι είναι μάλλον ιστορικά αποδεδειγμένο πώς η οντότητα αυτού τού κράτους, όχι στόν τύπο αλλά επί τής ουσίας, προήλθε από τήν Ορθόδοξη Χριστιανική συνείδηση τών «επιδόξων» πολιτών του, πού όσο αναφορά  τό πολιτικό επίπεδο συνεχίζουν (όπως άρχισαν) νά είναι σέ πλήρη σύγχιση, όσο αναφορά όμως τήν προδιαμορφωμένη θρησκευτική Ορθόδοξη συνείδηση τους είναι πλήρως εναρμονισμένοι μέ τήν ουσία τής Εκκλησίας σάν  Σώμα Χριστού, καθιστώντας τήν Ελλάδα (όχι πολιτικά, μά θεολογικά) κατακόμβη τής Ευρώπης...

Έτσι η Εκκλησία, πιστεύω, όχι  μόνο δέν υπαναχωρεί από τίς ευαγγελικές αρχές τις, αλλά μέ πλήρη εν Χριστώ διάκριση, υοθετεί τήν πολιτική εξουσία, πού είναι ανώριμη καί επιρρεπής, μέσω αυτού τού όρκου, στήν βάση τής έγκυρης θρησκευτικής καί θεολογικής μας συνείδησης, πού αποτελεί τήν μοναδική ζωντανή συνείδηση, τού κατά τά άλλα συγχισμένου πολίτη τού σύγχρονου ελληνικού κράτους, ο οποίος κατάφερε νά ιδρυθεί σάν πολίτης (επί τής ουσίας->συνείδηση), μέσω τής Εκκλησίας, καί κατορθώνει νά επιβιώνει  αντιστεκόμενος, μέσω αυτής τής συνείδησης, σέ πολιτικό κλίμα καί κοινωνικά πρότυπα πού δέν δύναται νά αναπαραγάγει.

1139
Παράθεση
mistral:
Δηλαδή στην Γαλλία όπου μετά την Γαλλική επανάσταση δεν ορκίζονται στο ευαγγέλιο τι πρόβλημα έχουν οι θεσμοί; Αλλά και σε άλλες χώρες όπου δεν υπάρχει όρκος στο Ευαγγέλιο.
Φίλε μου mistral αυτοί είναι άλλοι άνθρωποι. Έχουν ο κάθε ένας καί από έναν ψυχολόγο, γιά νά κάνουν εξομολόγηση, ή γιά νά τόν χρησιμοποιούν γιά φίλο. Αισθάνομαι πώς έχεις δίκιο στήν ουσία αλλά υπάρχει διαφορά στήν ζωή μεταξύ ουσίας καί βήματος, καί τά κράτη, οι κοινωνίες καί οι θεσμοί διέπονται  όχι από τήν ουσία (γιατί τότε θά καταργούντο) αλλά από διευθετήσεις καί προσδιορισμούς απρόσωπους πού δέν μάς αφορούν προσωπικά, αλλά απρόσωπα σάν πολίτες.
Ο Γάλλος πολίτης έχει τήν Γαλλική του επανάσταση πάνω από όλα. Ο Έλληνας πολίτης έχει τήν ανάσταση τού Κυρίου πάνω από όλα. Καί μιλάμε πάντα γιά τούς αρίστους πού είναι (πρέπει νά είναι) επί τού βήματος.
Πολύ θεωρητικά ακούγονται αυτά, όμως έτσι νομίζω πώς διατυπώνονται δημοσίως, όταν έρθει η ώρα. Εγώ από μακρυά πού ζώ βλέπω πώς υπάρχει  λανθασμένη πολιτική (ένοχη) βούληση στήν Ελλάδα πού θέλει νά περιθωριοποιήσει τήν εκκλησία. Ε, θά τούς αφήσουμε μόνους του νά «ορκίζονται» στούς μαμωνάδες πού υπηρετούν ;

1140
Παράθεση
arhaggelos:
Υστεροβούλως αλλά με δική του ελεύθερη θέληση...συνεπώς και αυτοβούλως σαν ελεύθερο ον που είναι
Σαφέστατα αρχάγγελε καμία αντίρρηση γιά αυτό. Το υστεροβούλως πού έγραψα έχει περισσότερο χρονική χρειά, ή μάλλον ετεροχρονική.

1141
Θά ήθελα νά τολμίσω μία γνώμη λίγο απλοïκή, καί καθόλου θεολογική (δέν κατέχω θεολογία).
Καταλαβαίνω πώς είναι άλλο πράγμα νά ορκίζομαι προσωπικώς, καί άλλο πράγμα νά ορκίζω σάν θεσμός (γιατί η εκκλησία γιά τήν κοινωνία είναι καί κάτι τέτοιο) , τούς θεματοφύλακες τών υπολοίπων θεσμών καί τής κρατικής εξουσίας. Αντιλαμβάνομαι, σάν ορθόδοξος πολίτης μιάς χώρας, ότι αυτός ο όρκο πού δίνουν οί αρχές αποτελεί μία εγγύηση τών αρίστων πνευματικών διαθέσεων πού πρέπει νά έχουν οί καλύτεροι από εμάς πού αναδεικνύονται κυβερνήτες μας. Είναι μία πράξη πού αφορά περισσότερο τήν κοινωνία, καί νομίζω πώς η εκκλησία συμετέχει μέ τήν ορκομωσία βάσει  προτοκόλου μέ τό κοινωνικό της πρόσωπο περισσότερο (σάν θεσμός), παρά μέ τήν θεολογική τής ουσία (σώμα τού Χριστού).
Νά τολμίσω νά κάνω τόν εξής παραλληλισμό : Ενώ ο φόνος είναι τό μεγαλύτερο παράπτωμα γιά τόν άνθρωπο σέ καιρό ειρήνης καί διώκεται αυστηρώς, νομιμοποιείται σέ καιρό πολέμου καί ενίοτε παρασημοφορείται. Όμως γιά τήν θεολογική μας συνείδηση αποτελεί έτσι ή αλιώς αμαρτία...
Γιά νά επανέλθω στό θέμα νομίζω πώς η ανάληψη τής εξουσίας χωρίς τήν ενεργητική παρουσία τής εκκλησίας (όρκος) θά δημιουργούσε ανασφάλεια στόν πολίτη, καί κρίση στούς θεσμούς είς βάρος (ένα ακόμα) τής εκκλησίας.

1142
Παράθεση
arhaggelos:
κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει αντίθεση αλλά διαφοροποίηση
όπως ο πάγος και ο ατμός είναι νερό σε διαφορετική μορφή

Ο Θεός στον παράδεισο δημιουργεί τον Αδάμ από χώμα, και την εύα απο την πλευρά του Αδάμ...από χώμα δηλαδή
αλλά το οτι πήρε χώμα απο την πλευρά του Αδάμ δείχνει το στενό δεσμό που υπάρχει ανάμεσα στα δύο φύλλα.
Είμαι πολύ ευχαριστημένος πού, μετά τήν σύντομη καί μεστή παρέμβαση τού αρχαγγέλου, κατάλαβα γιά μένα πώς λανθασμένα θεωρούσα αντίθετα αυτά τά δύο  πού είναι όμοια, ενωμένα, καί πλασμένα από τό ίδιο χώμα, καί βρίσκονται μόνο προσωρινά σέ διαφορετική μορφή,  εξαιτίας αντιθέτων αιτίων, όπως η ψύξη καί η θερμότης, όπου η μέν παγώνει τό νερό, η δέ τό εξαερώνει.
Φυσικά όταν κάποιος μιλάει γιά αντιθέσεις (ψύξη-θερμότης), πρέπει νά ετοιμάζεται καί γιά ενότητες, καθώς τά πράγματα στόν βίο μας, ή αντιτίθενται (κατά κόρον) μέ υπερκινητικότητα, ή συμφωνούν (μέ τήν χάρη μόνο) σέ ακινησία καί μάς δημιουργούν τήν αίσθηση τού  Παραδείσου.

Παράθεση
Iaspis:
στόν μέν παράδεισο τό θήλυ εξέρχεται από τό πλευρό τού άρρενος, στόν δέ βίο αντιθέτως τό άρρεν εξέρχεται από τήν κοιλία τού θήλεως.
Θά ήθελα νά σταθώ σέ αυτό πού παρέθεσα πιό πάνω, γιά νά επανέλθω στό θέμα πού έθεσε ο mistral.
Παρότι ο άνδρας καί η γυναίκα είναι ενότητα κυρίως κατά ενέργεια αρχαγγέλου καί χάριτος τού Αγίου Πνεύματος καί συλλήψεως  τής Θεοτόκου καί σαρκώσεως τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, νομίζω ότι η γυνή επιτελεί τό θέλημα τού Θεού στόν βίο μας πολύ πιό άμεσα από ότι ο άνδρας. Διότι εκείνη η ευλογημένη μάς γεννά μέ πόνους, μάς μεγαλώνει μέ κόπους, καί είναι η ΜΟΝΗ πού γνωρίζει τί θά πεί θυσία γιά τόν συνάνθρωπο καί μάλιστα χωρίς νά εξασκηθεί μέ νηστεία, αγρυπνία καί ελεημοσύνη. Κι όμως νηστεύει, αγρυπνεί, καί συνδράμει τά τέκνα της, πού είναι καί τέκνα τού Θεού, αβίαστα καί απόλυτα μέ τήν πλήρη αίσθηση τής ενότητας εν Κυρίω.

Παράθεση
arhaggelos:
Να μη Ξεχνάμε και Την Πρώτη, την Υπεραγία Θεοτόκο!!!
Ακριβώς! Αυτήν θυμάται, νομίζω, καί ο Απόστολος Παύλος όταν νουθετεί τήν γυναίκα στό άνω χωρίο.

Ὡσαύτως καὶ γυναῖκας ἐν καταστολῇ κοσμίῳ, μετὰ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης κοσμεῖν ἑαυτάς, μὴ ἐν πλέγμασιν ἢ χρυσῷ ἢ μαργαρίταις ἢ ἱματισμῷ πολυτελεῖ, ἀλλ\' ὃ πρέπει γυναιξὶν ἐπαγγελλομέναις θεοσέβειαν, δι\' ἔργων ἀγαθῶν.

Αυτήν τήν παρουσία δέν έχει η Θεοτόκος κατά τήν ώρα τής σταύρωσης τού Κυρίου ;

Γυνὴ ἐν ἡσυχίᾳ μανθανέτω ἐν πάσῃ ὑποταγῇ·  γυναικὶ δὲ διδάσκειν οὐκ ἐπιτρέπω, οὐδὲ αὐθεντεῖν ἀνδρός, ἀλλ\' εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ.


Η κορύφωση τής υπακοής στό θέλημα τού Θεού είναι : η Μητέρα νά παρακολουθεί τήν σταύρωση τού Υιού, μέ πόνο ψυχής χωρίς αντιλογία, εν πάση υποταγή.
Στήν ζωή εν Χριστώ όλων τών ανθρώπων πού πιστεύουν, ο μέν άνδρας είναι υιός καί η ζωή του είναι ο σταυρός πού διδάσκει τό θέλημα τού Πατρός, η δέ γυνή είναι μήτηρ καί η ζωή της είναι η σύλληψη καί η υπακοή στό θέλημα τού Υιού.


Γιά νά ξεφύγω καί πάλι από τό θέμα ο πόθος τής γυναίκας γιά τεκνοποίηση καί μητρότητα είναι ευλογημένος από τόν Θεό, γιατί αυτό είναι τό μέσο μέ τό οποίο αργά μά σταθερά ξεπαγώνει ο άνθρωπος καί εξατμίζεται (ευχαριστώ αρχάγγελε) οδεύοντας γιά εκεί απ` όπου έπεσε μετά απ`τήν απάτη τού διαβόλου ο οποίος εξαπάτησε τήν Εύα (η δέ γυνή εν παραβάσει γέγονε), όμως παραπλανήθηκε από τήν μνηστεία τής Παρθένου, πού έγινε η γέφυρα για να έλθη στη γη ο Κύριος.

Λέγει ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου, κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου. (ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 12:36)


 
Παράθεση
Iaspis

    -«Ο δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς, ὧν ἐποίησε Κύριος ὁ Θεός», μέ τόν γνωστό ρόλο πού έπαιξε, ενήργησε αυτοβούλως, ή κατόπιν Θείας εντολής;

Παράθεση
arhaggelos:
εννοείται πως ενήργησε αυτοβούλως....απο το φθόνο που έτρεφε στον Θεό και κατ\' επέκταση στον άνθρωπο που ήταν εικόνα και ομοίωση Θεού
Φυσικά ο όφις δέν ενήργησε κατόπιν Θεïκής εντολής, όμως νομίζω πώς δέν λειτούργησε ούτε αυτοβούλως. Λειτούργησε υστεροβούλως...

1143
Ποίηση / Κωνσταντίνος Κρυστάλλης
« στις: 19 Νοεμβρίου, 2008, 11:59:08 μμ »
Πολύ όμορφο καί συγκινητικό ποίημα ! Ευχαριστούμε Mistral.

1144
Παράθεση
arhaggelos:
κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει αντίθεση αλλά διαφοροποίηση
όπως ο πάγος και ο ατμός είναι νερό σε διαφορετική μορφή

και πάλι κατά τη γνώμη μου θεωρώ πως δεν είναι αντίθετα αλλά παράλληλα τα δυο φύλλα
Αρχάγγελε σέ ευχαριστώ πολύ. Άν έχεις δίκιο (πού μακάρι νά έχεις !), καί μάλλον έχεις, εγώ πρέπει νά τά σκεφτώ όλα από τήν αρχή, διότι φαίνεται πώς ξεκινώ από λανθασμένη υπόθεση.
Καί νάταν μόνον υπόθεση...καλά θά ήταν ! Τί νά γίνει έχει ο Θεός...

1145
Δύσκολα τά πράγματα..μόνο ο Θεός ξέρει, πού δημιούργησε έναν άνθρωπο καί από τό πλευρό του τό αντιθετό του, νά τόν συντροφεύει. Καί αυτό τό αντίθετο  απατήθηκε (η δέ γυνή εν παραβάσει γέγονε), καί έπειτα παρέσυρε στήν απάτη καί τό αντιθετό της. Εκτός καί άν ο άνδρας μέ τήν γυναίκα δέν νοούνται αντίθετα.
Πάντως νομίζω πώς είναι αντίθετα, τά λεγόμενα δύο φύλλα, μόνο πού φαίνεται νά διαφοροποιείται η ροή τής αντίθεσης, μεταξύ παραδείσου καί βίου. Στόν μέν παράδεισο η αντίθεση φαίνεται νά προέρχεται από τήν ενότητα,μέσω τής οικοδόμησης τής Εύας από τήν πλευράν  τού Αδάμ (δημιουργία). Αντιθέτως  στόν βίο μετά τήν πτώση αλλάζει η ροή ώστε η ενότητα  νά προέρχεται από τήν αντίθεση (τεκνογονία). Επίσης η ενέργεια αυτής τής αντίθεσης στόν παράδεισο (βρῶσιν τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν), οδήγησε στόν βίο τής πληθώρας, καί τού αποχωρισμού, δηλαδή  θάνατο. Αναλόγως η ενέργεια αυτής τής αντίθεσης στόν βίο (ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν), οδηγεί στήν γέννηση τού ανθρώπου, καί τήν επιστροφή του στόν παράδεισο, δηλαδή αθανασία. Μία ακόμη αντίθεση, χαρακτηριστικό τών δύο αντιθέτων ροών  αντίθεσης, είναι ότι στόν μέν παράδεισο τό θήλυ εξέρχεται από τό πλευρό τού άρρενος, στόν δέ βίο αντιθέτως τό άρρεν εξέρχεται από τήν κοιλία τού θήλεως.
Τά ερώτηματα (γιά τά οποία δέν ξέρω νά απαντήσω) είναι:
-Ο Θεός Παντοκράτωρ καί Παντογνώστης εξήγαγε τήν αντίθεση από τήν ενότητα σκοπεύοντας κάπου ;
-Άν ναί, αυτό τό κάπου είναι ο βίος μας μέ όλα τά γνωστά χαρακτηριστικά του ;
-«Ο δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς, ὧν ἐποίησε Κύριος ὁ Θεός», μέ τόν γνωστό ρόλο πού έπαιξε, ενήργησε αυτοβούλως, ή κατόπιν Θείας εντολής;

Παρακαλώ τήν βοηθειά σας, καί ζητώ συγγνώμη (κυρίως από τόν mistral) άν ξέφυγα από τό θέμα πού τέθηκε. Θά προσπαθήσω φιλότιμα νά επανέλθω.

1146
Παράθεση
staboz
Το θέμα είναι να πείσουμε κάποιον ο οποίος δεν δέχεται την πίστη και γράφει στα παλιά του τα παπούτσια οποιεσδήποτε γνώμες της Γραφής και των πατέρων.
Πολύ σημαντική επινσήμανση κ. Σταύρο, καί μάς βάζεται δύσκολα, καθώς η απιστία ίσως δέν είναι ελάττωμα μόνο κάποιου seirios2003...

Χρειάζεται ο ζωντανός αντίλογος τού seirios2003, ή έστω μία προσπάθεια υποστηρίξης τού αντιλόγου του. Διότι πρόκειται γιά αντίλογο αφού σκοπεύει (;) νά απαξιώσει κάτι πού τίθεται από κάποιον άλλο. Δηλαδή τήν ύπαρξη τού Θεού (;).

Παράθεση
Είναι παντοδύναμος.
Είναι πανάγαθος.
Και παντογνώστης.
Εδώ μάλλον θέτει αυτό τό οποίο καλείται νά καταρίψη. Δηλαδή ότι ο Θεός δέν είναι τίποτα από αυτά τά παραπάνω. Δέν αποκλείει όμως νά είναι κάτι άλλο εκτός αυτών. Εκτός καί άν πιστεύει πώς η έλειψη τών παραπάνω χαρακτηριστικών απαξιώνει καί τήν ίδια τήν ύπαρξη τού Θεού. Όποτε έχουμε από αυτόν ένα πρώτο δείγμα πίστης. Αυτό : Αν ο Θεός δέν είναι παντοδύναμος, πανάγαθος καί παντογνώστης, τότε δέν υπάρχει. Πράγμα τό οποίο είναι σωστό.

Παράθεση
Του το έσκασε ο διάβολος.
Που τους παρέσυρε ο διάβολος.
Αλλά αυτός τον άφησε να το σκάσει και να πλανά την οικουμένη όλη
Μόνο παιχνιδιάρης σαδιστής που χάνει και το παιχνίδι από έναν απλό άγγελο...
Άρα δεν υπάρχει
Συνεχίζοντας από τήν μία φαίνεται νά δέχεται ότι ο Θεός ξεγελάστηκε από τόν διάβολο (ένδειξη μή παντοδυναμίας), καί από τήν άλλη φαίνεται νά θεωρεί πώς τόν «άφησε νά τό σκάσει και να πλανά την οικουμένη όλη», θεωρόντας την σάν ένα παιχνίδι ένος θεού «σαδιστή», πού άφησε τόν διάβολο νά κερδίσει, καί καταλήγει πώς τέτοιος θεός δέν υπάρχει. Σωστό νομίζω. Αυτό δέν μπορεί νά υπάρχει..

Παράθεση
Θα πάω στην κόλαση.
Δεν εμπόδισε τη γέννησή μου.
Δεν εμπόδισε τη γέννησή μου και θα με κοιτάει σαδιστικά όταν με ρίχνει στην αιώνια φωτιά που τη δημιούργησε για να τιμωρήσει αυτούς που δεν πιστεύουν σ\' αυτόν.
Ποιος από σας θα γεννούσε ένα παιδί αν πριν ζευγαρώσει κάποιος τον βεβαίωνε ότι στο τέλος θα υποφέρει;
Μού φαίνεται πώς τελικά ο seirios2003  δέν είναι κακός, είναι μόνο τρομαγμένος καί συγχυσμένος γιά τά μελλούμενα, γιά τόν θάνατο ίσως πού φαίνεται νά τόν συγχέει μέ τήν κόλαση. Αναρωτιέται γιατί γεννιώμαστε; γιά νά υποφέρουμε; γιά νά τιμωρηθούμε; Δείχνει νά πιστεύει πώς ο Θεός θά έπρεπε νά εμποδίσει τήν γέννηση τού ανθρώπου, πού υποφέρει καί πεθαίνει, καί παραλληλίζοντας τό Θεό μέ τόν γονέα του, κάνει αυτήν τήν τελευταία ερώτηση, ξεχνώντας όμως νά δώσει τήν απάντήση : Ο καθένας seirios2003 γεννάει ένα παιδί, καί άς γνωρίζει πώς η ζωή είναι γεμάτη βάσανα, μόνο πού αυτό δέν είναι τό «τέλος», αλλά μόνο η αρχή γιά νά ψάξει κάποιος (ο ίδιος ή ο γόνος του) κάτι σ`αυτή τή ζωή πού νά μήν είναι τρόμος, σύγχυση, πόνος, βάσανος.

Η μέν απιστία ξεκινά από τήν υπόθεση, καί μέσω τής επιστημονικής (ή μή) θεώρησης φθάνει στήν απόδειξη τού εναντίου , η δέ πίστη ξεκινά  από τήν παραδοχή καί μέσω τού βιώματος φθάνει στήν εξάλειψη τού εναντίου. Αυτός είναι ο λόγος πού όχι μόνο η απιστία αδυνατεί νά κατανοήσει τήν πίστη, αλλά τής γίνεται δυστυχώς αναγκαία ακόμη καί η απαξίωση της, αφού μέ τήν απιστία ζούμε τό «υπαρκτό» δράμα τών αντιθέσεων, ενώ μέ τήν πίστη βιώνουμε τήν «ανύπαρκτη» ενότητα τού παραδείσου.
Ο Θεός είναι η μοίρα μας seirios2003. Μήν τρομάζεις, θά γίνει ελπίζω καί σέ σένα νά «πάθεις» έρωτα καί νά περιγελάς τά πάθη σου.

1147
Τό συχνό σφάλμα τού κενόδοξου λογισμού, είναι τό ότι θεωρεί πώς ο Θεός σκέφτεται, βούλεται καί ενεργεί σύμφωνα μέ τά αντίστοιχα ανθρώπινα πρότυπα (σκέψη, βούληση, πράξη). Παρομοίως ο ίδιος ο κενόδοξος αυτός  λογισμός, νομίζει ότι ο Θεός συσχετίζεται, μέ τά δημιουργήματά του, όπως αυτά σχετίζονται μεταξύ τους, ώσαν ο Θεός νά συμετέχει στό γίγνεσθαι, καί όχι νά ΕΙΝΑΙ. Ακόμη περισσότερο προχωρόντας πρός τήν υπερηφανεία, ο πλανημένος αυτός λογισμός συνδέει τό Είναι (Θεός), μέ τό μή είναι (διάβολος), καί ρίχνει στήν βλασφημία τόν άνθρωπο κάνοντας τον νά «πιστεύει» πώς ο ίδιος δημιούργησε τόν Θεό, καί όχι ότι δημιουργήθηκε από Αυτόν. Αυτός είναι δυστυχώς ο βλάσφημος λογισμός τής άρνησης τού Θεού, πού περιέχεται στό παραπάνω αρνητικό σχόλιο.

Όσο κάποιος προσπαθεί νά πεί «τί ήξερε», είτε «τί έκανε», είτε «τί σχεδίασε», είτε «γιατί επέτρεψε καί δέν επέτρεψε», είτε «τί καί ποιόν καί πότε επέλεξε» , είτε «γιατί εμπόδισε ή δέν εμπόδισε», είτε «αφού γνώριζε..», είτε «γιατί άφησε..», είτε «πότε τιμώρησε, καί πότε σωγχώρησε», είτε, είτε, είτε...,   ό Θεός, τόσο κινδυνεύει νά πέσει στόν παραπάνω κενόδοξο λογισμό, καί νά μιλά ωσάν νά τόν γυρεύει η αγάπη, καί όχι ωσάν νά ψάχνει ο ίδιος νά τήν βρεί. Γιατί η αγάπη είναι παντού, μπροστά μας, μέσα μας, καί μάς περιέχει καί τήν περιέχουμε, καί είναι η μοναδική ύπαρξη, καί ότι δέν είναι αγάπη είτε δέν υπάρχει (\"μη ον\"), είτε βρίσκεται σέ πορεία μετάβασης από τήν ανυπαρξία πρός τήν ύπαρξη.
Σέ αυτήν λοιπόν τήν τελευταία κατηγορία μεταξύ ανυπαρξίας καί υπάρξεως βρίσκεται καί ό άνθρωπος μέ τόν αισθητό του κόσμο, ο οποίος έπεσε από τό «σώμα» τού Είναι στήν πλάνη τού γίγνεσθαι, καί αγωνίζεται στήν βάση τής δικής του προαίρεσης νά επιστρέφη εκεί όπου πράγματι ανήκει.
Μέ αυτόν καί μόνο τόν λόγο τής αγάπης πρέπει νά επιχειρή ο άνθρωπος νά ομιλήση γιά τόν Θεό, άν θέλει νά βρεί ποιά είναι η αλήθεια.

Νά τί λέει λοιπόν ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός σχετικά μέ τήν Γνώση τού Θεού, καί τήν προαίρεση τού ανθρώπου:

Παράθεση
Ο Θεός από αγαθότητα δημιουργεί εκ του μηδενός τα δημιουργήματά Του και είναι προγνώστης αυτών που θα συμβούν.

Αν βέβαια δεν επρόκειτο να υπάρχουν, ούτε θα επρόκειτο να είναι κακοί και ούτε θα τους γνώριζε εκ των προτέρων. Διότι η γνώση αναφέρεται σ’ αυτά που υπάρχουν και η πρόγνωση αναφέρεται σ’ αυτά που οπωσδήποτε θα συμβούν, προηγείται δηλαδή η ύπαρξη και μετά ακολουθεί η καλή ή κακή ύπαρξη.

Αν όμως – παρ’ όλο που επρόκειτο να δημιουργηθούν χάρη στην αγαθότητα του Θεού – τους εμπόδιζε να δημιουργηθούν το ότι επρόκειτο να γίνουν κακοί εξ αιτίας της δικής τους προαίρεσης, τότε το κακό θα νικούσε την αγαθότητα του Θεού.

Ο Θεός λοιπόν τα δημιουργεί αγαθά όλα όσα δημιουργεί, γίνεται δε ο καθένας καλός ή κακός εξ αιτίας της δικής του προαίρεσης.
Ο άνθρωπος αποχωρίστηκε (καί αποχωρίζεται) τήν αγάπη, μέ τήν πτώση στόν βίο τών παθών καί τού θανάτου, διαγράφοντας πορεία πρός τήν ανυπαρξία. Η αγάπη, αδιάρρηκτα συνδεδεμένη μέ τήν ανθρώπινη φύση, μεταστρέφει τήν φαύλη πορεία τού ανθρώπου, μέ τήν ανάσταση από τόν θάνατο, καί τήν «αποκατάσταση της φύσεώς του στό αρχαίο κάλλος της». Η ανυπαρξία σάν απόλυτη έλειψη τού οτιδήποτε, ακόμη καί τής αιτίας, είναι τό μοναδικό «μή πράγμα» τό «μή οποίο» δέν είναι αγάπη. Συνεπώς «αυτή καθεαυτή» η ανυπαρξία είναι ξένη όχι μόνο γιά τό Θεό αλλά καί γιά τόν άνθρωπο.«Είναι» αυτό πού εκπίπτει απ`τό όλον, δήλαδή τό τίποτα. Γιά αυτό ακριβώς τόν λόγο η ολοκληρωτική δαιμονοποίηση τού ανθρώπου είναι αδύνατη. Ωστόσο τό τίποτα σάν διαλεκτική αντίθεση τού Παντός γίνεται υπεύθυνο τού γίγνεσθαι τού ανθρώπου, έτσι ώστε νά μπορούμε νά πούμε πώς ο άνθρωπος πού από φύση του είναι δημιούργημα τής αγάπης, καί άρα καλός, είναι ο μόνος πού βρίσκεται αντιμέτωπος μέ τό κακό τό οποίο έχει νά κάνει μόνο μέ τό γίγνεσθαι καί επ`ουδενί μέ τό Είναι. Καί εδώ φτάνουμε στήν ελεύθερη βούληση-προαίρεση τού ανθρώπου, πού δείχνει αυτό πού αυτόβουλα επιλέγει τό γίγνεσθαι στήν σχέση του μέ τό Είναι. «Έχουμε προσωπική σχέση Θεού και ανθρώπου, έτσι ώστε το αποτέλεσμα της σωτηρίας νά είναι καρπός συνεργασίας πρωταρχικά της θείας χάριτος και ύστερα της ελεύθερης βούλησης (προαίρεσης) του ανθρώπου.» (όπως ωραία έγραψε σέ άλλο τόπικ ο αδελφός συνδαιτημόνας Ιωάννης).

Παράθεση
Και πού βρίσκεται η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του θεϊκού σχεδίου και μιας πράξης προερχόμενης από την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου;
Αυτή η διαχωριστική γραμμή φαίνεται νά χαράζεται από τήν σχέση τού καλού μέ τό κακό.
Νά τί λέει καί πάλι ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός σχετικά:

Παράθεση
Για να απαντήσουμε στο ερώτημα \"αν υπάρχει ένας κακός θεός\", είναι αναγκαίο να δούμε πρώτα μερικά πράγματα για την ίδια τη φύση τού κακού. Τι είναι λοιπόν το κακό;

Το κακό, είναι το εντελώς αντίθετο τού καλού.
Συνεπώς αν καλό είναι: η ύπαρξη, η γνώση, η κατοχή, η αφθαρσία, η αϊδιότητα, η κίνηση, το φως, η λογική, η παντοδυναμία, κ.λ.π., τότε κακό είναι τα ακριβώς αντίθετα: η ανυπαρξία, η άγνοια, η έλειψη, η φθορά, η προσωρινότητα, η ακινησία, το σκοτάδι, ο παραλογισμός, η αδυναμία.

Παρατηρούμε λοιπόν, πως κακό είναι η στέρηση τού καλού. Επειδή, το σκοτάδι είναι η έλειψη φωτός, και η άγνοια έλειψη γνώσης. Η έλειψη είναι η μη κατοχή, και η ακινησία η έλειψη κίνησης. Και συνεπώς, αν το καλό είναι η αιωνιότητα η παντοδυναμία και το υπαρκτό, το κακό είναι η προσωρινότητα η αδυναμία και η ανυπαρξία!

Δεν μπορεί λοιπόν το κακό να είναι ούτε παντοδύναμο, ούτε αιώνιο, ούτε καν υπαρκτό!
Μα τότε, πώς το κακό \"υπάρχει\"; Το βλέπουμε τριγύρω μας καθημερινά!

Αυτό που βλέπουμε γύρω μας ως \"κακό\", δεν είναι παρά η έλειψη τού καλού, και όχι κάτι αυθύπαρκτο.
Δηλαδή όταν λείψη αυτό πού Είναι η μοναδική ύπαρξη (καλό), γίνεται από τήν έλειψη αυτή κάτι πού οδηγεί στήν ανυπαρξία (κακό). Καί αυτό πού δημιουργεί αυτήν τήν έλειψη δέν είναι θεïκή ενέργεια, αλλά ενέργεια τού ανθρώπου πού προέρχεται από τήν κακή χρήση τής προαίρεσης. Η αμαρτία σάν στιγμιαία πράξη θνητότητας καί ανυπαρξίας πού γίνεται από τόν άνθρωπο, όταν στήν ουσία αυτός απωλέσει στιγμιαία κάτι από  τήν φύση του πού είναι καλή. Καί γιατί έχει τέτοιου είδους δυνατότητα ο άνθρωπος ; Γιατί είναι τό κορυφαίο δημιούργημα, καί τό μόνο πού έχει λογική, δηλαδή δυνατότητα ελεύθερης βούλησης. Έτσι μόνο αυτόβουλα μπορεί να απωλέσει κάποιος τα καλά στοιχεία του, και να γίνει κακός.
Δέν γίνεται ο προδότης τής αγάπης νά λειτουργεί κάτω από τίς διαταγές  τού Θεού γιατί στόν Θεό τό κακό είναι ανύπαρκτο, καί όπου αυτό βρίσκει λογικό αυτόβουλο φορέα πού τελικά τό επιλέγει, εκείνη τήν στιγμή ακριβώς συμβαίνει καί αυτή η ανυπαρξία. Άρα, νομίζω (seirios2003) πώς αυτό πού πράγματι δέν υπάρχει είναι ο άνθρωπος τήν στιγμή τής αμαρτίας καί τής βλασφημίας.


Αποσπάσματα:  Ιω. Δαμασκηνού,  ¨Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως¨ Ε.Π.Ε., Τόμος 19ος
Σύγγραμμα τού Αγίου Ιωάννου τού Δαμασκηνού: \"Κατά Μανιχαίων διάλογος\"

1148
Ημερολόγιο καθημερινότητας / AnepROCKopoi Ρ/Σ - Ψηφοφορία
« στις: 15 Νοεμβρίου, 2008, 02:44:33 πμ »
Μάριε μπορεί κάποιος νά ακούσει από παντού (ακόμη καί εκτός Ελλάδας) ; Ποιές ώρες ;

1149
Εκκλησιαστικά δρώμενα / Μνήμη Ευστάθιου Χ. Μπάστα
« στις: 15 Νοεμβρίου, 2008, 02:14:46 πμ »
Αιωνία η μνήμη του !

Θά τόν γνωρίσουμε από τά βιβλία του.

1150
Διαπροσωπικές Σχέσεις / Γιά νά μήν τό έχω βάρος
« στις: 14 Νοεμβρίου, 2008, 01:14:21 πμ »
Λυπούμε καί ντρέπουμε πού τό λέω, όμως συνέλαβα τόν λογισμό μου πειραγμένο, νά κατακρίνη τόν συνδαιτημόνα καί αδελφό  Ioannis40, καί μάλιστα περισσότερες από μία φορά. Δέν δύναμαι νά εξηγήσω τόν λόγο τής κατάκρισης, γιατί θά μοιάζει σάν νά ψάχνω δικαιολογία, ενώ κάτι τέτοιο δέν υπάρχει...
Αυτό που εισέπραξα από τήν κατάκριση ήταν λύπη καρδίας, καί μετανοώ, καθώς εκτός τών άλλων βρίσκω ότι η παρουσία τού Ιωάννη μέ ωφελεί σημαντικά καί ουσιαστικά σάν άνθρωπο. Νά πώ μόνο πώς εκτός από  τήν άμεση ωφέλεια πού είχα συζητώντας κάπου μαζί του, βρίσκω τόν εαυτό μου νά χρησιμοποιεί, καί νά ψάχνει στά βιβλία τήν σημασία τών  δόκιμων θεολογικών όρων πού ο Ιωάννης χρησιμοποιεί στόν λόγο του. Εγώ γνωρίζοντας γιά μένα πώς είμαι άπειρος καί πολλές φορές αδόκιμος θεολογικά, μέ μόνο μία απειροελάχιστη άρτι αφιχθείσα προαίρεση, νιώθω τύψεις γιά τήν κατάκριση καί ζητώ συγγνώμη από όλους σας. Ιωάννη σού στέλνω τήν φιλία μου καί ελπίζω νά μέ συγχωρέσης.

Σελίδες: 1 ... 44 45 [46] 47 48