Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - planaria

Σελίδες: [1] 2
1
Διαπροσωπικές Σχέσεις / τροφή για σκέψη...
« στις: 13 Φεβρουαρίου, 2014, 02:17:13 μμ »

2
Παραθέτω 3 διαφορετικά άρθρα επικαιρότητας...(τις πηγές μπορεί όποιος θέλει να τις βρει.δεν νομίζω ότι εχουν κανένα νόημα..)


ΑΡΘΡΟ 1ο

 Ποινή φυλάκισης μόλις 30 ημερών επιβλήθηκε σε ένα δάσκαλο, στην πολιτεία της Μοντάνα, για το βιασμό μιας μαθήτριας, η οποία στη συνέχεια αφαίρεσε την ίδια της τη ζωή, μεταδίδει το γερμανικό πρακτορείο Ειδήσεων επικαλούμενο δημοσιεύματα των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης.

Ο Στέισι Ντιν Ράμπολντ, 54 ετών, ομολόγησε την ενοχή του στις κατηγορίες για σεξουαλική επαφή χωρίς τη συγκατάθεση του θύματος και ο δικαστής του επέβαλε ποινή φυλάκισης 30 ημερών σχολιάζοντας πως το θύμα φαινόταν «μεγαλύτερη από την ηλικία της» και ότι «είχε τον έλεγχο της κατάστασης» όσο και ο δάσκαλος.

Το περιστατικό έλαβε χώρα το 2008, όταν η κοπέλα ήταν μόλις 14 ετών και ο Ράμπολντ 49. Το θύμα αυτοκτόνησε περίπου τρία χρόνια αργότερα καθώς έβλεπε πως η υπόθεση «θαβόταν» στο δικαστικό σύστημα.

«Νομίζω ότι η ποινή αυτή είναι απλά ένα αστείο, μια παρωδία», δήλωσε η μητέρα του θύματος. «Οι πολίτες θα χάσουν την πίστη τους στο σύστημα δικαιοσύνης. Ξέρω ότι εγώ την έχω χάσει».

ΑΡΘΡΟ 2ο

Ο 6χρονος που δέχτηκε επίθεση, για αδιευκρίνιστους ακόμη λόγους, από αγνώστους οι οποίοι τον νάρκωσαν και τον τύφλωσαν ρωτά τους γονείς του γιατί όλα είναι σκοτεινά και γιατί δεν έχει ξημερώσει ακόμη ο ήλιος, γράφουν σήμερα οι κινεζικές εφημερίδες.

Το παιδί βρέθηκε το Σάββατο από τους γονείς του, λίγη ώρα αφότου εξαφανίστηκε ενώ έπαιζε έξω από το σπίτι της οικογένειάς του, σε μια αγροτική περιοχή της επαρχίας Σανσί, στη βόρεια Κίνα. Το πρόσωπό του ήταν βουτηγμένο στα αίματα και οι απαγωγείς του, αφού τον νάρκωσαν, του είχαν βγάλει τα μάτια.

Ο μικρός νοσηλεύεται σε μια οφθαλμολογική κλινική και μέχρι τώρα δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι είναι πλέον τυφλός. "Ρωτάει γιατί είναι τόσο σκοτεινά και γιατί δεν ξημέρωσε ακόμα" είπε ένας θείος του μιλώντας στην Εφημερίδα της Νεολαίας (Πεκίνο).
"Το μόνο που μπορούμε να του πούμε είναι ότι έχει τραυματιστεί στα μάτια, ότι πρέπει να παραμείνει με τους επιδέσμους στα μάτια και ότι όλα θα πάνε καλύτερα όταν βγάλουμε τους επιδέσμους. Είναι πολύ δύσκολο να του εξηγήσουμε (την αλήθεια), σου ραγίζει την καρδιά", πρόσθεσε.

Πολλά κινεζικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν την Τρίτη ότι οι δράστες έβγαλαν τα μάτια του παιδιού για πουλήσουν τους κερατοειδείς σε άτομα που κάνουν παράνομες μεταμοσχεύσεις. Ωστόσο, τα μάτια του παιδιού βρέθηκαν και σύμφωνα με την αστυνομία δεν είχαν αφαιρεθεί από αυτά οι κερατοειδείς χιτώνες, γεγονός που αποκλείει κάθε πιθανότητα να σχετίζεται η απαγωγή του μικρού με εμπόριο οργάνων. Ταυτόχρονα, η υπόθεση περιπλέκεται αφού οι αρχές δεν μπορούν μέχρι στιγμής να δώσουν μια απάντηση στο ποια ήταν τα κίνητρα των δραστών."Ερευνούμε ακόμη το θέμα και δεν μπορούμε προς το παρόν να σχολιάσουμε ή να κάνουμε υποθέσεις για τα κίνητρα" ανέφερε ένας αστυνομικός της περιφέρειας Φενσί.

Η τραγωδία του μικρού έχει προκαλέσει σάλο στην Κίνα και σχολιάζεται ευρέως σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης όπου άλλοι εκφράζουν τη συμπαράστασή τους στην οικογένεια και άλλοι τον αποτροπιασμό τους. "Το καημένο το παιδί, αυτό που του συνέβη είναι χειρότερο κι από το θάνατο" σχολίασε ένας χρήστης ενώ ένας άλλος έγραψε: "Είναι τόσο φρικιαστικό που έβαλα τα κλάματα. Πώς μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο αυτή η σατανική γυναίκα; Δεν έχει ούτε καρδιά, ούτε συνείδηση!"


ΑΡΘΡΟ 3ο

 Σοκ έχει προκαλέσει το δημοσίευμα εφημερίδας της Νότιας Κορέας σύμφωνα με το οποίο ο ανώτατος ηγέτης της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν, εκτέλεσε την πρώην ερωμένη του, γιατί γύρισε ροζ ταινία με μερικούς συναδέλφους της από τον καλλιτεχνικό χώρο.

Το άρθρο ισχυρίζεται μάλιστα ότι ο Βορειοκορεάτης ηγέτης επέβαλε την ποινή του θανάτου σε αρκετούς μουσικούς κορυφαίας ορχήστρας στη χώρα. Ένα από αυτά τα θύματα φαίνεται πως είναι και η Χιόνγκ Σονγκ Γολ, δημοφιλής τραγουδίστρια, που γνώριζε τον Κιμ Γιονγκ Ουν από όταν ήταν παιδιά και είχε ερωτικό δεσμό μαζί του, όταν εκείνος ανέβηκε στην εξουσία και ενώ και οι δύο ήταν παντρεμένοι.

Όσοι εκτελέστηκαν, βαρύνονταν με την κατηγορία ότι κινηματογράφησαν τους εαυτούς τους την ώρα που έκαναν σεξ και έστειλαν τα βίντεο αυτά στις αγορές της Κίνας και της Βόρειας Κορέας. Επιπλέον, λέγεται ότι καταδικάστηκαν για κατοχή αντιγράφων της Βίβλου, που αποτελεί σοβαρό αδίκημα στην χώρα, όπου επισήμως είναι ένα κράτος άθεων.

«Εκτελέστηκαν με πολυβόλα, ενώ τα βασικά μέλη των Unhasu Orchestra, Wangjaesan Light Band και Moranbong Band, καθώς μέλη των οικογενειών των θυμάτων παρακολουθούσαν», είπε ανώνυμη πηγή. Σύμφωνα με την εφημερίδα ακόμη, οι συγγενείς αυτών που δολοφονήθηκαν έχουν σταλεί σε στρατόπεδα φυλακών, λόγω «ενοχής από την συγγένεια».

Η Χιόνγκ και ο Κιμ ήρθαν κοντά κατά τη διάρκεια της εφηβείας, αλλά ο πατέρας του, Κιμ Γιονγκ Ιλ, έδωσε εντολή να διακόψουν τη σχέση τους. Όταν ο , Κιμ Γιονγκ Ιλ πέθανε το 2011 και ο γιος του ανέλαβε ως ηγέτης της χώρας, πιστεύεται ότι η σχέση του Κιμ με την τραγουδίστρια, που ήταν παντρεμένη, αναζωπυρώθηκε.







Το ξέρω ότι μπορεί να χαλάω λίγο την διάθεση σε κάποιους αλλά δυστυχώς ενδιαφερόμαστε μόνο όταν χτυπήσει την δική μας πόρτα ένα τέτοιο δράμα... Είναι ευθύνη όλων μας αυτή η διαστροφή του νου σε όλο τον κόσμο..Ας το πάρουμε χαμπάρι...

3
Πολιτική Α-κομματική... / Σε πιάνει ώρες ώρες...
« στις: 19 Ιουνίου, 2013, 09:50:16 πμ »

Αν πάθει τίποτα η μάνα μου…

ΚΟΙΝΩΝΙΑ   Δευτέρα 17 Ιουνίου 2013
Έρχονται κάποτε εκείνες οι στιγμές της μεγάλης ασφυξίας που δεν αντέχεις άλλο να μοιράζεσαι τον αέρα γύρω σου με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Πνίγεσαι και, όμως, προτιμάς να κρατήσεις και άλλο την αναπνοή σου όπως τότε που , παιδί μικρό και άβγαλτο, στεκόσουν απέναντι στη μάνα,  την κοιτούσες με λατρεία μες στα καστανά της μάτια και  της φώναζες: «Κοίτα με μαμά. Κοίτα πόσα λεπτά μπορώ και κρατάω την αναπνοή μου κάτω από το νερό», και βουτούσες.

Την κρατούσες αρκετά. Πνιγόσουν εκεί κάτω, λιγόστευε ο αέρας μέσα στα πνευμόνια σου, ένιωθες τη ζάλη να παραλύει τις μικροκαμωμένες σου δυνάμεις αλλά έπρεπε να καταπλήξεις τη μαμά. Να νιώσει περήφανη για το μικρό της το αγόρι. Να την ανταμείψεις για όλα τα ξενύχτια πάνω από το φλογισμένο σου κεφάλι, για όλα τα ψέματα που της είχες πει, για όλες τις αταξίες που είχες κάνει.

Και τότε αρκούσε απλά για όλα αυτά ένα φευγαλέο κράτημα της παιδικής σου αναπνοής. Γιατί ήταν, ακόμα, η εποχή που η περηφάνεια της για όσα έκανες μετρούσε περισσότερο από ένα ταξίδι στη σελήνη πρώτη θέση. Πόσο μάλλον όταν έμπαινε στη μέση η κατάπληξη μες στα καστανά της μάτια.

Τέτοιες στιγμές νιώθω να εξελίσσονται μπροστά μου σε αυτούς τους ενδιαφέροντες καιρούς. Στιγμές μεγάλης ασφυξίας. Για άλλους λόγους, όμως.

Τα χρόνια πέρασαν, η μάνα μεγάλωσε, τα μακροβούτια μπροστά στα μάτια της λιγόστεψαν και αυτά, και το κράτημα της αναπνοής έπαψε να αποτελεί το ανέμελο παιχνίδι μας. Καρκίνος του μαστού, σου λένε, και δίχως να το θέλεις μπαίνεις σαν παλαβός στο αγωνιώδες παιχνίδι της ζωής. Αξονικές, μαγνητικές, στιγμές απόγνωσης, συνωστισμοί σε ουρές εξευτελισμού, εντάσεις δίχως λόγο και δάκρυα μες στο σκοτεινό δωμάτιο, κάτω από τη μάλλινη κουβέρτα, μακριά από την αδιακρισία των άλλων των ματιών που τέτοιες ώρες συνηθίζουν να κοιμούνται στα διπλανά δωμάτια. Και κάπου κάπου να σε κοιτάει με τα μεγάλα καστανά της μάτια και να σου λέει με φωνή που πάει να σπάσει: «Λες να πεθάνω γιέ μου;». Λυγίζεις, ξεχνάς τα εφήμερα που σε φουρκίζουν και μες στην απόγνωση, αντάμα με την υποψία του θανάτου, παίρνεις πάλι εκείνο το χαζοχαρούμενο ύφος λίγο πριν το μακροβούτι και προσπαθείς να την πείσεις πώς όλα είναι όπως παλιά. Μάταιος κόπος.

Αυτά στο ανθρώπινο επίπεδο που δεν  ενδιαφέρουν τους πολλούς, αλλά να, είναι και αυτή η ανάγκη να την κάνεις πάλι να αισθανθεί περήφανη και να μην το βάλει κάτω.

Στο άλλο επίπεδο, στο μεταίχμιο, εκεί που τα ιδιωτικά ανταμώνουν με τα δημόσια και φτιάχνουν έναν ξέχωρο χώρο, με τους δικούς του κανόνες και τους δικούς του πρωταγωνιστές, γινήκαν άλλα. Έξι ραντεβού στο μεγάλο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, με τα εκατοντάδες διδακτορικά και τις χιλιάδες δημοσιεύσεις , και έξι διαφορετικοί γιατροί κάθε φορά. Ο καθένας τα δικά του. Ασε που έχω την υπόνοια –  λόγω συναδελφικής αλληλεγγύης δεν μιλάω για βεβαιότητα-  πως ένας ή δυο από αυτούς δεν ήξεραν καν το πρόβλημα της και κατέφευγαν στη γνωστή τεχνική του «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε». Μόλις φύγει η οργή και ξεθολώσει ο νους σου παραδέχεσαι, δίχως δεύτερη σκέψη, πως εκεί ανάμεσα στον συρφετό υπάρχουν και οι αξίες. Αδιαμφισβήτητες, αντικειμενικές και δίχως την ανάγκη της δικής σου επιβεβαίωσης. Αλλά τώρα υπάρχει οργή. Και η αναγνώριση της όποιας αξίας υπάρχει εκεί  μέσα παραμερίζει για να περάσει η ασυνεννοησία, η τσαπατσουλιά και το απαραίτητο αντίτιμο του απογευματινού ιατρείου.

Αν πάθει κάτι αυτή η  μάνα, όχι από υπαιτιότητα της Φύσης ή από κάποια παραξενιά του πεπρωμένου, αλλά από αβελτηρία ανθρώπων που έμαθαν να βλέπουν στον πόνο το δικό σου, τη δική τους ευτυχία, παίρνεις έναν μικρό όρκο και τον κρατάς προσεκτικά μες στα στήθια σου μέχρι να τον κάνεις πράξη. «Θα τους πηδήξω όλους, σκέφτεσαι, έτσι και πάθει τίποτα κακό». Και αμέσως περνάς, δίχως να το θέλεις στο τρίτο επίπεδο. Εκείνο του δημόσιου χώρου με τους πολλούς μικρούς και μεγάλους συνυπεύθυνους και φταίχτες.

Αυτούς που μπόλιασαν την κοινωνία με το όνειρο της μεγάλης ζωής. Να αγοράσεις σπίτι διακοσίων τετραγωνικών, να βάλεις μέσα στο γκαράζ την πολυτελή τζιπάρα, να αλλάζεις κάθε μήνα κινητό, να λουλουδοπολεμάς και να λουλουδοπλερώνεις, να καταναλώνεις ότι καινούριο βγει στην αγορά και χάνοντας σε ανθρώπινες σχέσεις και μικρές στιγμές οικογενειακής ευτυχίας να κερδίζεις τραπεζικές καταθέσεις και κοινωνική υπόληψη του κώλου. Όχι. Δεν ζούσαν όλοι μια τέτοια ζωή. Αλλά αυτή ήταν ο κρυφός τους πόθος. Αυτό ήτανε το μέτρο για να μετράνε κάποιοι τις ζωές και να αποφαίνονται. Εσύ περνάς. Τράβα στην Ψαρού και στα Διαβαλκανικά . Εσύ κόβεσαι. Μικροαστός. Μην σε μέλλει όμως. Σου επιφυλάσσω άλλο μέλλον για τα παιδιά σου. Και αυτή η ελπίδα της αυριανής ανταμοιβής σε πείθει να δέχεσαι την ενοχλητική ετικέτα. Μικροαστός και βλάκας.

Αυτούς που δεν τόλμησαν ποτέ τους να μιλήσουν για τα μαγαζάκια του ΕΣΥ. Για τις μικρές εστίες διαφθοράς που έστηναν εκεί μέσα καθηγητάδες και διευθυντάδες προκειμένου να ζήσουνε το όνειρο της μεγάλης τους ζωής, μεγαλοαστοί αυτοί απόγονοι κολίγων.

Αλλά και αυτούς που δεν ασχολήθηκαν ποτέ τους με τις ανάγκες των γιατρών.

Αυτούς που έκαναν τα ελληνικά νοσοκομεία φιλανθρωπικά ιδρύματα αποκατάστασης αναξιοπαθούντων και κάθε τόσο δημιουργούσαν θέσεις κηπουρών, τεχνικών και διοικητικών για να διορίζουν τα πολυτάλαντα τσιράκια τους. Χωρίς πρώτα να εξασφαλίσουν επάρκεια γιατρών και νοσηλευτών για τις ανάγκες του κόσμου.

Αυτούς που βγαίνουν στα τηλεοπτικά μπαλκόνια μόνο όταν τίθεται θέμα μισθών και απολύσεων. Που ζητάνε σωρηδόν διορισμούς σε ένα σάπιο σύστημα, χωρίς κανένας να αξιολογεί κανέναν. Που το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς θα βολέψουν στο ελληνικό Δημόσιο τα πολυάριθμα μέλη των Ιατρικών τους των Συλλόγων και που ποτέ τους δεν ενδιαφέρθηκαν, πραγματικά, για τις συνθήκες εργασίας.

Αυτούς που δεν νοιάζονται για έννοιες όπως Πρωτοβάθμια Περίθαλψη, αγωγή υγείας, προληπτικές πολιτικές και που δεν κάθησαν ποτέ τους να διαβάσουν για προκλητές ζητήσεις, για οικονομίες κλίμακας και κατευθυνόμενες συνταγογραφήσεις.

Αυτούς που δεν μπορούνε να καταλάβουνε πως για να μεταρρυθμίσεις ένα σύστημα δεν αρκούνε τα λεφτά. Πως χρειάζεται σχεδιασμός, μεθοδικότητα, ολοκληρωμένη αντίληψη και μακρόπνοη πολιτική βούληση .

Αυτούς που μυξοκλαίνε στα κανάλια για τα καλύτερα μυαλά που φεύγουν στο εξωτερικό και δεν έχουν τα αχαμνά να μιλήσουνε για κλείσιμο Ιατρικών Σχολών, για τον υπερπληθωρισμό γιατρών, για τις συνέπειες που θα είχε για τις δαπάνες υγείας μια ενδεχόμενη ενσωμάτωση τόσων πολλών γιατρών στο σύστημα, για την αναγκαιότητα να επανεξετάσουμε την ιατρική εκπαίδευση, όχι μέσα στα στενά εθνικά μας όρια αλλά στον ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας. Αφού θέλουμε μεγαλεία, ιατρικές και άσπρες ποδιές, να συμβιβαστούμε με την ιδέα πως η αγορά εργασίας μας θα είναι κατ΄ ανάγκην ο χώρος της Ευρώπης. Μήπως και σταματήσουν οι μοιρολογίστρες να  στήνουν τις καριέρες τους πάνω στα μικρά δράματα των γιατρών που φεύγουν.

Αυτούς που δεν βλέπουν πως το δημογραφικό πρόβλημα αυτής της χώρας απειλεί τα επόμενα χρόνια να τινάξει στον αέρα όχι το μεγαλείο της ελληνικής φυλής – όπως διαδίδουν οι λοβοτομημένοι- αλλά τα Συστήματα Υγείας και Κοινωνικής Ασφάλισης . Που δεν τολμούν να μιλήσουν για αλλαγή πλεύσης. Για εξορθολογισμό των οικονομικών της υγείας και για αλλαγή της ποιότητας των παρεχομένων υπηρεσιών.

Θα τους πηδήξω όλους, λοιπόν. Έτσι να σκέφτεσαι μήπως και αλλάξουνε οι όροι της ζωής μας. Όχι άλλο Μίκη, όχι άλλο Ρίτσο , όχι άλλη Ρωμιοσύνη, όχι άλλα «αργεντίνικα τανγκό» έξω απ΄ την ΕΡΤ, όχι άλλο «ΕΑΜ ΕΛΑΣ Μελιγαλάς». Να φτιάξουμε τη δική μας γλώσσα. Τα δικά μας σύμβολα. Τους δικούς μας ποιητές. Τις δικές μας μελωδίες. Τους δικούς μας ήρωες. Να πετάξουμε τα Πολυτεχνεία τους στα μούτρα και  να κινήσουμε να φτιάξουμε τον δικό μας κόσμο. Να κάτσουμε από πάνω του, με ό,τι έχουμε στη διάθεσή μας, και να διευθετήσουμε για αρχή τα μικρά και τα ασήμαντα. Ο καθένας στο χώρο του και όλοι μαζί στον μεγάλο δημόσιο χώρο της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Να φτιάξουμε νοσοκομεία μικρά και ευέλικτα που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες του κόσμου και όχι στις ανάγκες ματαιοδοξίας των τοπικών κοινωνιών και των ανόητων αρχόντων τους.

Να φτιάξουμε οργανωμένα κέντρα υγείας στα χωριά και τις πόλεις.

Να ενισχύσουμε τις πολιτικές πρόληψης και αγωγής υγείας.

Να εκπαιδεύσουμε το προσωπικό μέσα από προγράμματα δια βίου μάθησης και να αξιολογούμε κάθε τόσο την επιστημονική του επάρκεια. Να δώσουμε κίνητρα παραγωγικότητας στον καλό γιατρό για να μπορεί να κάνει με αξιοπρέπεια τη δουλειά του. Να καθαρίσουμε τα ελληνικά Πανεπιστήμια από τους ημίβλακες και τις ξιπασμένες γκόμενές τους.

Να κάνουμε γαμώτο υποφερτό τον μεταξύ μας βίο. Και όταν κάποτε γίνουμε μεγάλοι και τρανοί, όταν αρχίσουμε να παράγουμε και να πουλάμε και σταματήσουμε να εξαρτάμε το μέλλον μας από τα δανεικά των αγορών και την ελεημοσύνη των εταίρων τότε αν θες μπορούμε να μιλήσουμε και για τα μεγάλα και δαπανηρά. Τότε μπορούμε να χτίσουμε ακόμα και επιβλητικές πυραμίδες. Αλλά μέχρι να γίνουμε Φαραώ ας συμβιβαστούμε με την ιδέα της βαλκανικής μας μοίρας και ας φτιάξουμε έναν κόσμο απλώς υποφερτό.


http://www.aixmi.gr/index.php/anpatheitipotahmanamou/

Δεν ταιριάζει νομίζω να το χαρακτηρίσω ως ενδιαφέρον αλλά σε πιάνει ώρες ώρες να σκέφτεσαι όπως περιγράφει.. Και σε πολλά δεν έχει άδικο..

4
Καλημέρα σας

5
Αδερφέ Βασίλη η απάντηση σου μου θυμίζει  λίγο δημοσιογραφικό στυλ... Το λέω αυτό γιατί κάθισα λίγο και διάβασα και το προηγούμενα μηνύματα σου πάνω σε αυτό το θέμα.. Παρατηρούσα συνεχώς αυθαίρετα συμπεράσματα. Αν θέλεις κάποια στιγμή ας ανεβάσεις μια απάντηση στην ερώτηση μου για το τι είναι εξέλιξη. Σε ευχαριστώ. Δεν είμαι ειδικός επί του θέματος απλά αν διαβάσει κάποιος '' ξένος'' ή τρίτος αυτό το θέμα και δούνε μια απάντηση του στυλ εξέλιξη =αερολογία χωρίς κανένα λογικό επιχείρημα δεν νομίζω ότι θα τον ''κέρδισες''... Είναι σαν να συζητάμε για το αν ο Βουδισμός είναι η ορθή πίστη και η απάντηση να είναι απλά ο Βουδισμός είναι αερολογίες...Δεν πείθεις...


Υ.Γ.1 Πέρα από τις πολύ ωραίες αναρτήσεις που ανεβάζουν κατά καιρούς διάφορα μέλη, περιμένω να δω και αν το φόρουμ αυτό έχει πρόσφορο έδαφος και για γόνιμη συζήτηση
Υ.Γ.2 Καθώς διάβαζα τις αναρτήσεις σου Βασίλη, ήθελα από την μία να παραθέσω την άποψη μου περί της εξέλιξης και από την άλλη να σχολιάσω τον τρόπο που απάντησες. Επέλεξα το δεύτερο γιατί για το πρώτο δεν έχω δυστυχώς χρόνο και γιατί ίσως σου δώσω έτσι αφορμή να αναλύσεις λίγο περισσότερο τις καλοδεχούμενες σκέψεις σου. Ευχαριστώ

6
Να κάνω εγώ μία ερώτηση; Και κυρίως απευθύνομαι σε αυτούς που λένε ότι δεν υπάρχει εξέλιξη. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ; 'Η ΤΙ ΕΝΝΟΟΥΝΕ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΟ ΕΞΕΛΙΞΗ;

8
Ημερολόγιο καθημερινότητας / ήθελα να μιλάμε...
« στις: 19 Απριλίου, 2013, 09:45:41 πμ »
Αυτοπυρπολήθηκε. Μπροστά στο πάρκο που πηγαίνω τους γιους μου για ποδήλατο. Στο σημείο που στεκόμουν λίγες ώρες νωρίτερα αλλά και ώρες αργότερα. Στη γειτονιά μου.

“Μα γιατί γράφεις συνέχεια θλιβερά πράγματα; Γράψε και κάτι διαφορετικό.” Αυτή τη φράση, που είχα ακούσει από φίλους αλλά και από ανθρώπους που δεν ξέρω καν προσωπικά, σκεφτόμουν, ακριβώς τη στιγμή που χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν μια φίλη μου, μητέρα ενός μικρού αγοριού. “Μην έρθεις στο πάρκο,” μου είπε. “Φεύγουμε και εμείς. ‘Εγινε κάτι τρομερό.” Άκουσα τη σειρήνα του ασθενοφόρου.

Ο 50χρονος άντρας, που ήταν άνεργος τα τελευταία τρία χρόνια, καθώς η επιχείρηση που εργαζόταν, λόγω κρίσης, έβαλε λουκέτο, ακόμη και μέσα στο ασθενοφόρο έλεγε ξανά και ξανά “αφήστε με να πεθάνω.” Από τον περασμένο Σεπτέμβριο όταν έκλεισε η μικρή βιοτεχνία που προσπάθησε να φτιάξει και δεν έβρισκε ούτε σκόρπια μεροκάματα, η υγεία του είχε κλονιστεί.

Ήταν πρωί. Μου είπαν πως τον έβλεπαν για αρκετή ώρα να προχωράει από το πάρκο όπου τα παιδιά έκαναν βόλτες με τα ποδήλατα και τα σκέιντμπορντ, μέχρι το τέλος του δρόμου, που είναι το σούπερ μάρκετ, όπου επίσης υπήρχε κόσμος. Πέρασε μπροστά από μια στάση λεωφορείου, όπου περίμενε κόσμος. Από ένα μικρό καφέ… και εκεί είχε κόσμο. Άνθρωποι παντού. Άνθρωποι τον είδαν, όμως άνθρωπος δεν του μίλησε.

Όταν ξαφνικά έριξε πάνω του το μπιτόνι με τη βενζίνη, πάγωσαν. Κρατούσε σφιχτά τον αναπτήρα. ‘Ολα έγιναν σε δευτερόλεπτα. Ένας νεαρός που περνούσε με το μηχανάκι του σταμάτησε και με τα ρούχα του προσπάθησε να σβήσει τη φωτιά. Να σώσει τον άντρα που είχε τυλιχθεί στις φλόγες. Άντεξε για μια μέρα στο νοσοκομείο με καθολικά εγκαύματα.

Όλοι τον είδαν πριν. Τον κοιτούσαν για τουλάχιστον ένα τέταρτο πριν αυτοπυρποληθεί. Σκέφτομαι συνέχεια από εκείνη τη μέρα ότι τον είδαν τόσοι άνθρωποι. Γείτονές μου. Κάποιοι σίγουρα αναγνώρισαν στο βλέμμα του την απελπισία. Κάποιοι ίσως διαισθάνθηκαν την αγωνία του. Όμως κανείς δεν του μίλησε, γιατί κανείς δεν ήξερε. Μάθαμε τελικά, όσα ξέρουμε να είναι μόνo όσα λέγονται. Να καταλαβαίνουμε πως μας έχουν ανάγκη, μόνο όταν σχηματίζονται λέξεις. Δεν ακούμε πια τις σιωπές των άλλων. Ούτε καν τις δικές μας. Είμαστε τόσο χαμένοι ο καθένας στην δική του ανατροπή ζωής, ή ακόμη χειρότερα τα άδεια βλέμματα στους ανθρώπους γύρω μας, έχουν γίνει πια γνώριμα; Μοιάζει η απόγνωση οικεία πια;

Δεν μιλάμε. Ίσως γιατί δεν υπάρχουν πια κουράγια. Ίσως γιατί δεν υπάρχει πίστη. Πίστη στον εαυτό μας οτι μπορούμε να βοηθήσουμε, πίστη στους άλλους ότι μπορούν να βοηθηθούν. Ίσως πολλά μοιάζουν βουβά γιατί αλλιώς θα ήταν μοναχά κραυγές.

Κάποτε στην άκρη ενός πεζουλιού, όταν ξέσπασα σε λυγμούς γιατί είχα χάσει έναν δικό μου άνθρωπο, μια άγνωστη γυναίκα κάθισε δίπλα μου και μου μίλησε. “Πάντα υπάρχουν άνθρωποι,” μου είπε. “Σήμερα εγώ που δεν σε ξέρω και δεν με ξέρεις, αύριο εσύ για κάποιον που δεν τον ξέρεις και δεν σε ξέρει…”

Απομονωθήκαμε. Κλειστήκαμε. Οχυρωθήκαμε. Απέναντι, όχι μόνο στον δικό μας πόνο, αλλά απέναντι και στον πόνο των άλλων. Όσων ξέρουμε και όσων δεν ξέρουμε. Προσπεράσαμε ανθρώπους σε οριακές στιγμές τους. Τους κοιτάξαμε, αλλά δεν τους είδαμε ποτέ. Σε πόσα, άραγε, αδιέξοδα έφτανε μια κουβέντα, όπως αυτή της άγνωστης γυναίκας; Δεν θα το μάθουμε ποτέ, γιατί απλά ποτέ δεν ειπώθηκαν τα λόγια. Δεν σου μίλησα…

Ήθελα, πραγματικά, αυτή τη φορά να γράψω κάτι διαφορετικό. Ήθελα, πραγματικά, να ήταν όλα αλλιώς και να γίνονταν διαφορετικά. Ήθελα να μιλάμε.


http://www.aixmi.gr/index.php/aftopyrpolithike-anthrwpoeidan/

9
Λοιπόν καταρχήν καλησπέρα και από μένα. Να καλωσορίσω και εγώ όπως και οι άλλοι το νέο φόρουμ. Την προσωπική μου άποψη για το συγκεκριμένο φόρουμ την έχω εκφράσει εν ολίγοις σε ορισμένα από τα ''σημαντικά-ιδρυτικά'' μέλη του φόρουμ και δεν βρίσκω κανένα λόγο να την αναπτύξω εδώ. Απλώς λέω ότι και μόνο ότι φτιάχτηκε από ανθρώπους που είχαν μεράκι, θέληση και αγάπη γι'αυτό, νομίζω ότι αξίζει να υπάρχει. Ίσως, λέω ίσως, να χρειάζεται να υπάρξει ένας επαναπροσδιορισμός του χαρακτήρα του.

Και προχωράω λίγο παρακάτω παραθέτοντάς σας μια απορία που είχα εδώ και αρκετό καιρό και συνέχεια γυροφέρνει στο μυαλό μου. Είναι η εξής: Πείτε ότι κάποιος άνθρωπος έχει ένα πρόβλημα. Π.χ. ένας συγγενής του έχει ένα πρόβλημα υγείας. Φαντάζομαι ότι όλοι θα συμφωνήσετε ότι αυτό που πρέπει να κάνει είναι να κάνει προσευχή και να πει ''Θεέ μου, αν είναι και δικό σου θέλημα θεράπευσε τον τάδε''. Και ρωτώ εγώ. Γιατί ορισμένοι άνθρωποι (σε δικές τους ανάλογες περιπτώσεις) πιστεύουν οτι αυτός θα θεραπευτεί οποσδήποτε και ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην βοηθήσει ο Θεός (πράγμα που δείχνει τεράστια πίστη); Οι άλλοι δηλαδή που λένε πως ''αν εσύ το θες Κύριε θεράπευσέ τον'' είναι ολιγόπιστοι;

10
Φοβεροί...Μας βάζουν τα γυαλιά..

11
Θολολογίας Πέρι / Ἄλλο.
« στις: 17 Οκτωβρίου, 2011, 11:09:41 πμ »
Πολύ ωραίο Δημήτρη

12
Καλημερίζω τους πάντες και ρωτάω για να καταλάβουμε και λίγο όλοι εδώ μέσα. Γρηγόρη έχεις αποφασίσει αν θα ακολουθήσεις το παλαιό ημερολόγιο? να ξέρουμε δηλαδή και εμείς οι έρμοι. έχουμε να κάνουμε με ένα άτομο που ψάχνεται ή που θέλει να μας φέρει επιχειρήματα για το ότι το παλαιό ημερολόγιο είναι το σωστό. Να ξέρουμε δηλαδή με τι έχουμε να κάνουμε και πως να απαντάμε. Και πίστεψέ με έχει μεγάλη σημασία αυτό που σε ρωτάω για το τρόπο που θα απαντάμε. Συγχαρητήρια πάντως για την ορμή σου.

13
Πολιτική Α-κομματική... / Τουρκικά νέα- Site
« στις: 19 Σεπτεμβρίου, 2011, 08:23:44 μμ »
Ανεβάζω ένα Link που μου κίνησε το ενδιαφέρον και ίσως περιέχει κ ωραία πραματάκια που δεν ακούγονται κ πολύ

Όσοι το έχουν ψάξει καλύτερα το site αυτό ας μας πουν την άποψή τους

http://tourkikanea.gr/about/


Έτυχε μάλιστα να διαβάσω το παρακάτω άρθρο
http://tourkikanea.gr/2011/09/11/ibrahimserif/

14
:laugh::laugh::laugh:

Πάντως όποτε μπορέσετε κ.Σταύρο ανεβάστε μερικές φωτογραφίες από την κατασκήνωση (έτσι όπως είναι τώρα), αφενός μεν για να την γνωρίσουν κάποιοι που δεν έχουν πάει ποτέ, αφετέρου για να την δούμε κ εμείς που έχουμε χρόνια να ανέβουμε.

15
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Μικρά μεγάλα Άγια
« στις: 19 Ιουνίου, 2010, 08:21:16 μμ »
Ευχαριστούμε Δημήτρη. Επιτέλους. Συνέχισε έτσι. Μικρά-Περιεκτικά-Διδακτικά

16
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Μικρές χαρές...
« στις: 08 Μαΐου, 2010, 02:11:37 μμ »
πολύ ωραίο!

17
Τα παιδία παίζει / Παντομίμα: Jérôme Murat
« στις: 30 Απριλίου, 2010, 07:13:03 μμ »
:muahahaha::muahahaha::muahahaha:

18
Μουσική / Σχόλιο στη σύγχρονη μουσική παραγωγή...
« στις: 22 Απριλίου, 2010, 10:50:57 πμ »
Ωραίο το άρθρο που βρήκατε και ανεβάσατε κ.Σταύρο. Ενδιαφέρον.
Σίγουρο είναι πολύ ελπιδοφόρο και αισιόδοξο να βλέπει κανείς ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι έχουν ανησυχίες για την ποιότητα μουσικής που \'\'ακούγεται\'\' στις μέρες μας. Έχω να κάνω όμως κάποια σχόλια. Καταρχήν ο τύπος ο οποίος έχει γράψει αυτό το άρθρο, από τον τρόπο γραφής του φαίνεται ότι είναι απλά ένας ακόμα κλασσικός κολλημένος Έλληνας ο οποίος δεν κάνει τίποτα άλλο από το να γκρινιάζει και μέχρι εκεί. Ούτε προτείνει κάτι νέο, ούτε κάποια λύση, ούτε έναν άλλο τρόπο κατεύθυνσης ούτε τίποτα. Κούφια λόγια δηλαδή για μένα. Επίσης λέω ότι φαίνεται κολλημένος γιατί συνέχεια κατακρίνει, πέρα από τα ερασιτεχνικά τραγούδια του διαγωνισμού, συνέχεια τους ίδιους και τους ίδιους (Φάμελους, Ιωαννίδιδες κλπ κλπ). Αν του έβαζα να διαλέξει ποιοι είναι οι καλύτεροι στίχοι ανάμεσα σε μερικά τραγούδια π.χ. του Ιωαννίδη και του Αλκαίου  δεν νομίζω ότι θα διάλεγε τους στίχους των ‘’παπάδων’’ του.. Αφήστε και το γεγονός ότι ο Μαχαιρίτσας που τόσο τον κράζει στο κείμενό του έχει συνεργαστεί πολλές φορές με τον Αλκαίο… Επίσης θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω κάθετα με αυτό που λέει ότι πρώτα πρέπει να δημιουργούνται οι στίχοι και μετά η μουσική. Μπούρδες. Στην μουσική θα βάζουμε κανόνες? Δεν είμαι ειδικός σε μουσικά θέματα αλλά δεν στέκει αυτό σε μια τέχνη όπως είναι η μουσική…
Πολύ δε περισσότερο είναι παντελώς άκυρη η σύγκριση της μουσικής με τις άλλες τέχνες...Παντελώς όμως... Και δεν χρειάζεται νομίζω κάποιο επιχείρημα για να το υποστηρίξω αυτό. Επίσης μεγάλη μπαρούφα και η άποψη ότι άμα δεν μπορεί να αναπαράγει ένας ο μέσος ακροατής αυτό που ακούει, αυτό  δεν είναι τραγούδι… ήμαρτον δηλαδή…
Με δυο λόγια, αισιόδοξο το γεγονός ότι κάποιοι έχουν ανησυχίες για την μουσική αλλά η μουράτη και η μάγκικη γλώσσα που χρησιμοποιούν κάποιοι, δήθεν για να δείξουν ότι λένε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν σημαίνει πως πρέπει να μας κάνει να δεχόμαστε άκριτα αυτά που διαβάζουμε… Ας αφήσουμε να δημιουργήσει ο κάθε ένας αυτό που νομίζει και θέλει στην τέχνη και μετά είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε αυτά τα οποία ταιριάζουν με τις προτιμήσεις μας και με τα κριτήρια μας… Περισσότερο φταίμε εμείς νομίζω που αντιμετωπίζουμε έτσι την μουσική της εποχής μας, που χρησιμοποιούμε έτσι αόριστες κατακρίσεις χωρίς βάση και που δεν ‘’μορφώνουμε’’ πραγματικά την νέα γενιά να μπορεί από μόνη της να αξιολογεί το κάθε δημιούργημα.
Α και δύο τελευταία.. Να μας πει ο κύριος fysiolatris τι θα ήταν ο έτερος ‘’πρωτοπαππάς’’ του, ο Θανάσης Παπακωσταντίνου (που τον λέει και ΠΟΙΗΤΗ..) αν δεν υπήρχε Καββαδίας… Και το δεύτερο. Ϊασπι τελικά θα αποφασίσεις αν υπάρχει πρόβλημα τραγουδοποιών ή όχι? Γιατί από την μίας συμφωνείς με αυτά που γράφει ο fysiolatris από την άλλη λες ότι το πρόβλημα είναι αλλού..

19
Βιβλιοπροτάσεις / Σποριάδες- Σώτου Χονδρόπουλου
« στις: 23 Σεπτεμβρίου, 2009, 03:09:32 μμ »
\'\'...Αφήνει πίσω το καλοβολεμένο σπιτικό του, αφήνει πίσω ένα παρελθόν που θέλει να ξεχάσει και φεύγει για τα σχολεία της Μακεδονίας με οδηγό του την αγάπη για τα παιδιά. Εκεί ο Ευγένης ο δάσκαλος, αντιμετωπίζει σκληρές συνθήκες. Οι άνθρωποι εχθρικοί και καχύποπτοι τόσο που η προσφορά του φαντάζει σαν τρέλα. Ποτίζει τα παιδιά με γνώση και τις τρυφερές ψυχές τους με αξίες πρωτόγνωρες. Κανείς, ούτε κι αυτή η γυναίκα του, δε θέλει να τον καταλάβει. Όλοι κλείνουν το δρόμο του, στήνουν παγίδες, ορθώνουν εμπόδια στο όραμά του. Κι ο δάσκαλος παλεύει, παλεύει με συμμάχους τους μικρούς μαθητές του, τα αθώα παιδιά. Αγωνίζεται αμετακίνητος και σπέρνει το σπόρο της αγάπης...μέχρι να ανθίσει, μέχρι ο χειμώνας να γίνει άνοιξη. \'\'

Μυθιστόρημα. Το διάβασα το καλοκαίρι, μου άρεσε (αν κ είναι αρκετά απλό) κ σκέφτηκα να το προτείνω.

20
Εικόνες - Φωτογραφίες / Μανή, Θεκέλ, Φάρες!
« στις: 23 Σεπτεμβρίου, 2009, 02:52:44 μμ »
Παύλε για σένα είναι το \'\'Μανή, Θεκέλ, Φάρες\'\'? ;) Τελειώνει η βασιλεία σου στο φόρουμ?

Ευχαριστούμε πάντως κ.Σταύρο. Άντε.Έστω κ ένα ωραίο σύνθημα κάθε μέρα να διαβάζει κανείς στο φόρουμ καλό είναι.

21
Έχω ερώτηση κρίσεως. Κυρίως προς εσένα Ιασπί που ξεκίνησες αυτή την ενότητα. Σχόλια \'\'επιτρέπονται\'\' στις \'\'σκέψεις\'\' που παραθέτει ο άλλος?...

22
Περί παντός Θεολογικού επιστητού / Λόγος φοβερός!
« στις: 25 Αυγούστου, 2009, 05:35:22 μμ »
Χωρίς να θέλω να διακόψω την συζήτηση αυτού του θέματος, θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο λίγο άσχετο με αυτό καθεαυτό το θέμα. Απλά μια σκέψη καθώς το διάβαζα.

Επιτέλους στο φόρουμ, ένα θέμα ωραίο, που και συζήτηση σηκώνει κ επιχειρήματα έχουν οι απόψεις από αυτούς που μέχρι τώρα έχουν γράψει κ χωρίς ατελείωτα κατεβατά που δυσκολεύεσαι όχι απλά να κατανοήσεις αλλά ακόμα κ να διαβάσεις. Το ίδιο κ το θέμα που αφορά την \"Αγία Τριάδα \" με τις απόψεις του κ.Κοσμά κ του κ.Σταύρου. Εγώ χαιρόμουν πάντως καθώς τα διάβαζα. Α κ να μην ξεχάσω κάτι.. Και χωρίς διάθεση των συμμετεχόντων στη συζήτηση να ειρωνευτούν αλλά αντίθετα έχουν κ λίγο ανοιχτά τα μάτια τους να διαβάσουν τι γράφει ο άλλος...Γιατί πολλές φορές γράφουμε χωρίς πραγματικά να έχουμε μπει στην διαδικασία να δούμε τι έχει γράψει ο άλλος ώστε να γίνεται συζήτηση με επιχειρήματα...

Μακάρι να συνεχιστεί :)

23
Προβλήματα - Προτάσεις / Έγχρωμα usernames στην Online list.
« στις: 23 Αυγούστου, 2009, 09:50:40 μμ »
Μπράβο Μάριε!!! :)

24
Προβλήματα - Προτάσεις / πολλά μποφόρ στο λογότυπο...
« στις: 22 Αυγούστου, 2009, 09:05:06 πμ »
Είστε απίστευτοι εδώ στο φόρουμ!! :clap:

25
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Κάποιες ιστορίες
« στις: 28 Ιουλίου, 2009, 02:34:54 μμ »
Ωραίο!

Σελίδες: [1] 2