Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Θέματα - ntina

Σελίδες: [1]
1
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Ασκητές μέσα στον κόσμο
« στις: 12 Σεπτεμβρίου, 2009, 01:11:02 μμ »
Ο ευλογημένος Συμεών

Το 1922 ήρθε από την Μικρασία με τους πρόσφυγες ένα ορφανό Ελληνόπουλο, ονόματι Συμεών. Εγκαταστάθηκε στον Πειραιά σε μια παραγκούλα και εκεί μεγάλωσε μόνο του. Είχε ένα καροτσάκι και έκανε τον αχθοφόρο. Γράμματα δεν ήξερε ούτε πολλά πράγματα από την πίστη μας. Είχε τη μακάρια απλότητα και πίστη απλή και απερίεργη.

Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου νυμφεύθηκε, έκανε δυο παιδιά και μετακόμισε με την οικογένειά του στη Νίκαια. Κάθε πρωΐ πήγαινε στο λιμάνι του Πειραιά για να βγάλει το ψωμάκι του. Περνούσε όμως κάθε μέρα το πρωΐ από το ναό του αγίου Σπυρίδωνα, έμπαινε μέσα, στεκόταν μπροστά στο τέμπλο, έβγαζε το καπελάκι του και έλεγε: «Καλημέρα, Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Βοήθησέ με να βγάλω το ψωμάκι μου». Το βράδυ που τελείωνε την δουλειά του ξαναπερνούσε από την Εκκλησία, πήγαινε πάλι μπροστά στο τέμπλο και έλεγε: «Καλησπέρα, Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Σ’ευχαριστώ που με βοήθησες και σήμερα». Κι έτσι περνούσαν τα χρόνια του ευλογημένου Συμεών.

Περίπου το έτος 1950 όλα τα μέλη της οικογενείας του αρρώστησαν από φυματίωση και εκοιμήθησαν εν Κυρίω. Έμεινε ολομόναχος ο Συμεών και συνέχισε αγόγγυστα την δουλειά του αλλά και δεν παρέλειπε να περνά από τον άγιο Σπυρίδωνα να καλημερίζει και να καλησπερίζει τον Χριστό, ζητώντας τη βοήθειά Του και ευχαριστώντας Τον.

Όταν γήρασε ο Συμεών, αρρώστησε. Μπήκε στο Νοσοκομείο και νοσηλεύτηκε περίπου για ένα μήνα. Μια προϊσταμένη από την Πάτρα τον ρώτησε κάποτε:
- Παππού, τόσες μέρες εδώ μέσα δεν ήρθε κανείς να σε δει. Δεν έχεις κανέναν δικό σου στον κόσμο;
- Έρχεται, παιδί μου, κάθε πρωΐ και απόγευμα ο Χριστός και με παρηγορεί.
- Και τι σου λέει παππού;
- «Καλημέρα, Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή». «Καλησπέρα, Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή».

Η προϊσταμένη παραξενεύτηκε και κάλεσε τον πνευματικό της, π. Χριστόδουλο Φάσο, να έρθει να δει τον Συμεών μήπως πλανήθηκε.

Ο π. Χριστόδουλος τον επισκέφθηκε, του έπιασε την κουβέντα, του έκανε την ερώτηση της Προϊσταμένης και ο Συμεών του έδωσε την ίδια απάντηση. Τις ίδιες ώρες πρωΐ και βράδυ, που ο Συμεών πήγαινε στο ναό και χαιρετούσε τον Χριστό, τώρα και ο Χριστός χαιρετούσε τον Συμεών. Τον ρώτησε ο Πνευματικός:

- Μήπως είναι φαντασία σου;
- Όχι, πάτερ, δεν είμαι φαντασμένος, ο Χριστός είναι.
- Ήρθε και σήμερα;
- Ήρθε.
- Και τι σου είπε;
- Καλημέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι. Κάνε υπομονή σε τρεις μέρες θα σε πάρω κοντά μου πρωΐ πρωΐ.

Ο Πνευματικός κάθε μέρα πήγαινε στο Νοσοκομείο, μιλούσε μαζί του και έμαθε για την ζωή του. Κατάλαβε ότι πρόκειται περί ευλογημένου ανθρώπου. Την τρίτη ημέρα πρωΐ – πρωΐ πάλι πήγε να δει τον Συμεών και να διαπιστώσει αν θα πραγματοποιηθεί η πρόρρηση ότι θα πεθάνει. Πράγματι εκεί που κουβέντιαζαν, ο Συμεών φώναξε ξαφνικά: «Ήρθε ο Χριστός», και εκοιμήθη τον ύπνο του δικαίου.

Αιωνία του η μνήμη. Αμήν.

(Από το βιβλίο \"Ασκητές μέσα στον κόσμο\", Άγιον Όρος)

2
Προβλήματα - Προτάσεις / Εμφάνιση μηνυμάτων μέλους
« στις: 04 Σεπτεμβρίου, 2009, 11:28:06 πμ »
Στο προφίλ των χρηστών με την επιλογή \"Εμφάνιση όλων των μηνυμάτων\", αντί να εμφανίζονται τα μηνύματα του χρήστη, εμφανίζονται τα θέματα στα οποία συμμετείχε... Πολλές φορές θέλησα να βρω κάποιες συγκεκριμένες απαντήσεις, αλλά είδα το χάος. :p

3
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Ένας φοιτητής αφηγείται
« στις: 23 Αυγούστου, 2009, 11:06:57 πμ »
Ο φοιτητής στη Λ΄ Άκουιλα που σώθηκε από θαύμα αφηγείται για πρώτη φορά
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ

«Η πενταώροφη πολυκατοικία έπεσε σαν χάρτινη, μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα! Αποδείχτηκε πως είχε χτιστεί, τη δεκαετία του ΄70, πάνω σε σπηλιά, στην ουσία ήταν στον αέρα! Με τα 6,3 Ρίχτερ επόμενο ήταν να κάνω κι εγώ τη διαδρομή- ελεύθερη πτώση από τον τέταρτο όροφο! Η εικόνα την ώρα που κυριολεκτικά άνοιγε η γη και με κατάπινε, δεν πρόκειται να φύγει ποτέ από το μυαλό μου...

Εκείνο το βράδυ συμπτωματικά είχα διανυκτερεύσει στον πολύ καλό μου φίλο Βασίλη Κουφολιά και την αδερφή του, Διονυσία. Καθώς το δικό μου σπίτι ήταν έξω από τη Λ΄ Άκουιλα, με φιλοξένησαν στο δικό τους, στο κέντρο, ώστε να προλάβω νωρίς το άλλο πρωί να πάω να δώσω το μάθημα Οικονομικών στη διπλανή έδρα του Πανεπιστημίου, στην πόλη Σουλμόνα.

Κατά τις έντεκα ωστόσο, ένας προσεισμός πάνω από 4 Ρίχτερ μάς κατέβασε κάτω και καθήσαμε μερικές ώρες έξω. Ανεβήκαμε τελικά με φόβο, μια και από τον Δεκέμβριο είχαμε συνεχείς δονήσεις- η προτελευταία, μια βδομάδα πριν- μάς είχε κουνήσει αρκετά. Με τίποτα βέβαια δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τη συνέχεια: ο μεγάλος σεισμός μάς βρήκε στον ύπνο, γύρω στις τρεις τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου. Με το που τον κατάλαβα, πετάχτηκα από το κρεβάτι. Εκείνη την ώρα λες “πού μπορώ να πάω τώρα να κρυφτώ;”. Πήγα να σηκωθώ, αλλά δεν πρόλαβα να πατήσω καν- τόσο δυνατό ήταν το ταρακούνημα.

Είχες την αίσθηση ότι είχε έρθει ένας γίγαντας έξω από το σπίτι, το είχε πιάσει και το κουνούσε πέρα-δώθε και πάνω-κάτω ταχύτατα! Μετά το πρώτο αυτό...”σέικερ”, ξαφνικά άνοιξε το πάτωμα κι εγώ βρέθηκα, μαζί με το κρεβάτι μου, από τον τέταρτο όροφο, κατευθείαν στο κενό!».

«Τα ουρλιαχτά έγιναν ξεψυχίσματα»

«Για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα, μερικά λεπτά ίσως, λογικά θα πρέπει να λιποθύμησα. Όταν πια άνοιξα τα μάτια μου, κατάλαβα πως ήμουν χωμένος μέσα σε συντρίμμια και μπάζα. Ο πρώτος μου φόβος ήταν τα γυναικεία ουρλιαχτά που άκουγα, κι έγιναν ξεψυχίσματα. Λίγη ώρα αργότερα επικρατούσε απόλυτη σιωπή σαν να ΄σουν σε νεκροταφείο. Εκείνη την ώρα δεν ήξερα τι να σκεφτώ. Το μόνο που είπα για αρχή, καθώς έβλεπα πως δεν μπορούσα να σηκωθώ, ήταν, “εντάξει, θα πέσω τώρα να κοιμηθώ κι όποιος με βρει...”. Απ΄ την άλλη, δεν ήθελα και να πεθάνω θαμμένος εκεί μέσα στο σκοτάδι - πίσσα, αυτή ήταν μια από τις βασικές σκέψεις που με κράτησαν ζωντανό. Ούτως ή άλλως, στο μυαλό ενός ανθρώπου που είναι καταπλακωμένος από τόνους μπετόν και σιδερικών, περνάνε πολλά πράγματα, διαδοχικές ψυχολογικές μεταπτώσεις .

Σε κάποιες φάσεις ήμουν τελείως απογοητευμένος, έλεγα ότι δεν θα έρθει κανείς να μας βρει. Άλλοτε πάλι ήμουν τσαντισμένος, γιατί δεν μπορούσα μόνος μου να βγω από εκεί. Προσπάθησα να σηκώσω ό,τι μπορούσα, αλλά μάταια. Μόνο το δεξί μου χέρι ήταν ελεύθερο. Από ένα μικρό κενό, ίσα που το έβγαζα μήπως το δει κάποιος- είχα και λίγο χώρο για το δεξί ημιθωράκιο και το πόδι μου. Αλλά όλη μου την αριστερή πλευρά δεν την αισθανόμουν, δεν ήξερα εάν έχω ακόμη χέρι ή πόδι. Πάνω από το κεφάλι μου είχα δύο μεγάλα κομμάτια τοίχου, ξυστά από το σαγόνι μου και μια πρόκα.

«Τετέλεσται...»

Φώναζα, φώναζα για βοήθεια, αλλά τίποτα- μόνο κάτι σειρήνες από ασθενοφόρα. Ούρλιαζα, αλλά ακουγόμουν μόνο εγώ και η Διονυσία και κατάλαβα πως, ευτυχώς, τουλάχιστον αυτή ζούσε! Ήμασταν και οι δύο κάτω από την επιφάνεια της γης. Εκεί, κάτω από τη γη, λειτουργεί το αίσθημα της επιβίωσης, της αυτοσυντήρησης- σκέφτεσαι οικογένεια, συγκατοίκους και φίλους, ένα κεφάλι- μύλος δηλαδή. Παραδόξως, λοιπόν, ώρες- ώρες, κάτι βαθιά μέσα μου μου έλεγε ότι δεν θα πεθάνω. Το μόνο, όμως, που μου απέμενε είναι να προσεύχομαι συνεχώς.

Για παρέα μου είχα και τον βαφτιστικό μου σταυρό, τον κρατούσα σφιχτά να μην τον χάσω και παρακαλούσα τον Θεό και τον Αϊ-Γιώργη. “Σώστε μας, είμαστε νέοι ακόμα, έχουμε ζωή μπροστά μας...” έλεγα. Κάπου, βέβαια, γίνεσαι και λιγόψυχος βλέποντας το άπειρο σκοτάδι και το κρύο - σκέπτεσαι “τώρα πια δεν μπορώ να κάνω τίποτα”. Δεν ήταν μόνο ότι ήμουν παγιδευμένος- κάθε λίγο ένιωθα τη γη να με ρουφάει ακόμα πιο κάτω, κάτι σαν κινούμενη άμμος. Τότε ήταν που έχανα προσωρινά και την πίστη μου και σκεφτόμουν “τώρα θα πέσουν και τα υπόλοιπα τσιμέντα...”. Έφτασα να πω και κάτι που δεν περίμενα να πω ποτέ μου: “Τετέλεσται...” είπα κι έκλεισα τα μάτια μου!

«Το βλέπεις το φως;»

Τελικά, ο πρώτος που ήρθε και μου μίλησε ήταν ένας Ιταλός φοιτητής που έψαχνε λίγο πιο δίπλα, για μια Μαρία, Ιταλίδα. Μου έπιασε την κουβέντα. “Μην τα παρατάς...” με προέτρεπε. Ώσπου, πράγματι, μου είπε: “Ήρθαν οι διασώστες!”. Ακούει προφανώς τη φωνή μου ένας απ΄ αυτούς κι έρχεται προς το μέρος μου. “Βλέπεις κάποιο φως;” με ρωτά. “Όχι” του απαντώ εγώ κι αυτός συνεχίζει το ψάξιμο. Βρίσκει μια τρύπα και σέρνεται μέσα στα χαλάσματα, με κίνδυνο της ζωής του- όσο ήταν μέσα, μάλιστα, έγινε και άλλος μετασεισμός. “Είμαι εδώ, το βλέπεις το φως τώρα;” μου λέει μόλις με πλησίασε. Όντως, με την άκρη του ματιού μου εγώ έβλεπα πια τη λάμψη από το κράνος του!

Από εκεί και πέρα έκαναν αρκετό χρόνο να με βγάλουν. Το καλό είναι ότι είχα τις αισθήσεις μου και μπορούσα να τον κατευθύνω- του έδινα και κάποια κομμάτια τσιμέντου με το ελεύθερο χέρι μου. Με τον προβολέα πάνω μου διαπίστωσα πως στο αριστερό πόδι μου είχε πέσει πόρτα ολόκληρη, γι΄ αυτό και το είχε λυγίσει. Η μέση και η λεκάνη μου ήταν πλακωμένες από τον επάνω, πέμπτο, όροφο. Για καλή μου τύχη, ωστόσο, με τη βοήθεια και δεύτερου διασώστη, μπόρεσαν και με τράβηξαν. Τότε, όταν απελευθέρωσαν τα άκρα μου, ήταν που οι πόνοι έγιναν πλέον αφόρητοι. Αλλά μόλις πια στο ξημέρωμα είδα την αυγή, έπειτα από πέντε ολόκληρες ώρες εγκλωβισμού, όπως μου είπαν, πήρα επιτέλους μια βαθιά ανάσα!”. Στους πυροσβέστες είπα: “Ψάξτε τώρα και τα άλλα παιδιά...”.

«Υπάρχει Θεός!»

Στο νοσοκομείο του Κιέτι όπου διακομίστηκα, έμαθα για την κλινική κατάστασή μου: είχα σπάσει τα μισά πλευρά και την κλείδα μου, είχα κατάγματα και γδαρσίματα παντού, ήμουν με μια λέξη πολυτραυματίας. Το κυριότερο, είχα υποστεί οξεία νεφρική ανεπάρκεια, είχε τρυπηθεί και ο πνεύμονας. Για έναν μήνα μού έκαναν αιμοκαθάρσεις, στην αρχή επί τέσσερις ώρες την ημέρα. Τις εγχειρήσεις τις γλίτωνα κάθε φορά στο τσακ, τα σπασίματα τα θεράπευσα με ακινησία .

Ύστερα από τριάντα μέρες νοσηλείας μου στην Ιταλία, άλλες σαράντα στο ΝΜΤΣ και κλινήρης στο σπίτι, σήμερα εξακολουθώ να έχω πρόβλημα με το νεύρο στο αριστερό μου πόδι και κάνω καθημερινά τρίωρες φυσικοθεραπείες και στο αριστερό χέρι και στη μέση μου. Φυσικά και πήγα και στην εκκλησία μόλις κατάφερα να ξαναπερπατήσω. “Υπάρχει Θεός. Αυτός μ΄ έσωσε πάνω απ΄ όλα!” λέω. Αυτό είδα εγώ εκεί πέρα, στην περιπέτειά μου, στη Λ΄ Άκουιλα...».

πηγη: Τα Νέα

4
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Κάνε Θεέ μου
« στις: 08 Αυγούστου, 2009, 09:25:34 μμ »
Κάνε Θεέ μου, πριν βγάλεις για μένα την Κρίση, να Σ’έχω στη ζωή μου συναντήσει, να Σ’έχω αγαπήσει, να έχω ελεήσει, να μην έχω μισήσει.

Για όσα μου χάρισες, να Σ’έχω ευχαριστήσει˙ όσο γίνεται πιο λίγο, να’χω αμαρτήσει˙ κι αν έχω αδικηθεί, να μην έχω αδικήσει.

Κάνε, Θεέ μου, για τα τόσα μου λάθη να’χω μετανοήσει κι η ατέλειωτή Σου αγάπη να μ’έχει συγχωρήσει.

5
Μη λες τίποτε σε άλλους για τις καινούριες σου αποφάσεις που αφορούν την εσωτερική σου ζωή. Δεν χρειάζεται να φλυαρείς για την καινούρια ζωή που έχεις αρχίσει και τη βαθιά εμπειρία που πιστεύεις πως αποκτάς. Η πνευματική ζωή είναι μυστική στην ουσία της. Είναι υπόθεση ανάμεσα σε σένα και τον Θεό. Ανάμεσα στους δυο σας μονάχα. Η μοναδική εξαίρεση μπορεί να’ναι ο πνευματικός σου πατέρας.

Αυτή η σιωπή είναι πολύ αναγκαία και ζωτικής σημασίας για την πνευματική σου πορεία. Γιατί καθένας που μιλάει για την προσωπική του ζωή δίνει τροφή στο ναρκισσισμό και τη φιλαυτία του. Και αυτά πρέπει με κάθε τρόπο να κατανικηθούν! Η σιωπή αντίθετα βοηθάει την αύξηση της εμπιστοσύνης στο Θεό, ο οποίος βλέπει «εν τω κρυπτώ». Μέσα από τη σιωπή ασκείται κανείς στο να συνομιλεί με το Θεό, που ακούει ό,τι του λέμε χωρίς να χρειάζονται λόγια και λέξεις. Αυτός είναι το στήριγμά σου και σ’αυτόν πρέπει να να’χεις αποθέσει όλη την εμπιστοσύνη σου. Είσαι αγκυροβολημένος στην αιωνιότητα. Και εκεί δεν υπάρχουν κανενός είδους λόγια.

6
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Η μοναξιά στην... κόλαση
« στις: 22 Ιουνίου, 2009, 03:19:39 μμ »
[font size=2](Το απόσπασμα αναφέρεται στην κόλαση)[/fonts].

Ο Θεός δεν βασανίζει, δεν τιμωρεί με εκδικητική διάθεση τον αμαρτωλό, δεν θέλει την οδύνη και την ταλαιπωρία του, αλλά ο αμαρτωλός έχει διαστρέψει τον εαυτό του σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν αντέχει την ευεργεσία και προκαλεί μόνος του την τιμωρία.

Θα μπορούσαμε εδώ, για ν’αποδείξουμε την αλήθεια αυτή, να αναφερθούμε ενδεικτικά σε μια από τις φοβερές τιμωρίες της Κολάσεως, στην αφόρητη μοναξιά μέσα στην οποία θα ζουν οι κολασμένοι. Το «σκότος το εξώτερον» συμβολίζει την έλλειψη κάθε δυνατότητος επικοινωνίας μεταξύ τους. Και αυτό όχι διότι ο Θεός θα επιβάλει αυτή τη δείνη τιμωρία, για να τιμωρούνται˙ αλλά ο ατομισμός του αμαρτωλού με τον οποίο έζησε εδώ στη γη, εκεί θα φανερωθεί με έξαρση, θα επικρατήσει πλήρως και θα παγιωθεί. Ο καθένας θα ζητεί τους άλλους για τον εαυτό του και κανείς δεν θα έχει τη διάθεση να προσφέρει στους άλλους τον εαυτό του. Έτσι ο καθένας, κυριαρχημένος πλήρως από τον εγωισμό του, θα υψώσει τείχη γύρω του, δεν θα βλέπει κανένα και ουσιαστικά θα αυτοτιμωρείται μένοντας αφόρητα μόνος, πνιγμένος στον αβάσταχτο πόνο του.

Απ\'το βιβλίο «Μέλλουσα Κρίση και Αιωνιότητα», Αρχιμ. Αστερίου Χατζηνικολάου

7
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Κάποιες ιστορίες
« στις: 18 Ιουνίου, 2009, 04:13:49 μμ »
ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΖΩΗ

Ένας ηλικιωμένος ξυλουργός κόντευε να βγει στη σύνταξη, και είπε στο αφεντικό του τα σχέδια του για να φύγει και να ζήσει πιο ξεκούραστα μαζί με τη γυναίκα του. Βέβαια δεν θα συνέχιζε να βγάζει τόσα λεφτά, όμως έπρεπε να βγει στη σύνταξη. Θα τα κατάφερναν.

Ο εργολάβος του στεναχωρήθηκε που θα έφευγε ένας τόσο καλός μάστορας, και ζήτησε από τον ξυλουργό αν θα μπορούσε να του χτίσει άλλο ένα σπίτι σαν προσωπική του χάρη.

Ο ξυλουργός είπε ναι, όμως όσο περνούσε ο καιρός δεν ήταν δύσκολο να παρατηρήσει κάποιος πως δεν δούλευε με όλη του τη καρδιά. Χρησιμοποιούσε υλικά κατώτερης ποιότητας, και έκανε επιπόλαιη δουλειά. Ήταν ο χειρότερος τρόπος για να τελειώσει μια καριέρα γεμάτη αφοσίωση και επιτυχίες.

Όταν ο ξυλουργός τελείωσε το έργο, ήρθε ο εργολάβος να επιθεωρήσει το σπίτι. Έδωσε το κλειδί της εισόδου στον ξυλουργό και του είπε, \"Αυτό το σπίτι είναι δικό σου, ένα δώρο από μένα για σένα.\"

Ο ξυλουργός έμεινε άναυδος! Τι κρίμα! Αν μόνο ήξερε πως έχτιζε το δικό του σπίτι, θα το είχε κάνει εντελώς διαφορετικά.

Το ίδιο συμβαίνει και με μας. Χτίζουμε τη ζωή μας, μέρα με την μέρα, πολύ συχνά μη κάνοντας το καλύτερο μας σε αυτό που κτίζουμε. Και μετά μένουμε εμβρόντητοι όταν αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να κατοικήσουμε στο σπίτι που κτίσαμε.

Αν μπορούσαμε να το κάνουμε ξανά, θα το χτίζαμε εντελώς διαφορετικά. Να όμως που δεν μπορούμε να επιστρέψουμε....

Εσύ είσαι ο ξυλουργός στη ζωή σου. Κάθε μέρα βάζεις μια πρόκα, τοποθετείς άλλη μια τάβλα, ή ορθώνεις ένα τοίχο.

Οι προθέσεις και οι επιλογές που κάνεις σήμερα χτίζουν το αυριανό σου \"σπίτι\"...

Γι’ αυτό να χτίζεις με σοφία! Ζήτησε από το Θεό να γίνει Αυτός ο εργολάβος στη ζωή σου! Αυτός θα σου δείξει πως να φτιάξεις ένα γερό θεμέλιο για να χτίσεις το ‘σπιτικό’ της ζωής σου.

8
Συχνά \"ανεβάζω\" τις παρακάτω συμβουλές επειδή τις θεωρώ χρήσιμες. :)

Αποσπάσματα από το τεύχος «Συμβουλές Γέροντος σε χριστιανούς που ζουν στον κόσμο», Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 1999.

Αν ζείτε με άλλους, διακονείστε τους πρόθυμα σα να υπηρετείτε τον ίδιο το Θεό. Και μην απαιτείτε αγάπη για την αγάπη σας, μήτε ευγνωμοσύνη για τις θυσίες που κάνετε, μήτε τον έπαινο για την ταπείνωσή σας.

Μην είστε βλοσυροί και απλησίαστοι. Συμπεριφερθείτε σαν τα άκακα παιδιά και, αν χρειαστεί, βοηθείστε πρόσχαρα τον πλησίον σας. Προσοχή, μην τον προσβάλετε έστω και με το βλέμμα σας. Να τον αγαπάτε ολόθερμα, γιατί η αξία του είναι ανεκτίμητη. Είναι μέλος του Χριστού. Γι\'αυτόν έχυσε το αίμα Του ο Κύριος.

Επιδιώξτε τη σωτηρία σας ευαρεστώντας το Θεό πρωτίστως με την αρετή της αγάπης. Αυτό είναι το μοναδικό σας μέλημα: το πως θα γίνετε πλούσιοι σε αγάπη. Εκείνος που έχει αγάπη, έχει μέσα του τον ίδιο το Θεό.

Μην ανταποδίδετε τους ονειδισμούς ή τις θλίψεις που τυχόν σας προξενούν. Δείξτε υπομονή και μη θελήσετε ποτέ να πικράνετε κανένα. Να είστε τότε σίγουροι πως το δικό σας όνομα θα συγκαταριθμηθεί στα ονόματα των αγίων \"των γεγραμμένων εν τω βιβλίω της ζωής\".

Υπομένετε αγόγγυστα τους κακούς τρόπους του αδελφού σας, την αγανάκτησή του, την οργή του, τις απερισκεψείες του.

Η σωτηρία μας δε βρίσκεται στην πολυλογία, αλλά στη σιωπή και στην άγρυπνη προσευχή.

Να βαδίζετε πάντα τη μέση οδό. Τα άκρα σε καμιά περίπτωση δεν ωφελούν.

Σε κάθε προστριβή με τον πλησίον σας εξετάστε πρώτα τον εαυτό σας. Ασκώντας αυστηρή αυτοκριτική, σχεδόν πάντα θα διαπιστώνουμε πως αιτία της δυρασκέσκειας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.

Το κακό να το νικάτε με το καλό. Το κακό δε διορθώνεται ποτέ με το κακό.

Πριν πείτε οτιδήποτε, σκεφτείτε μήπως με τα λόγια σας προσβάλετε το Θεό ή τον πλησίον σας.

Αν εσείς γίνατε η αφορμή να πικραθεί ο αδελφός σας, χρησιμοποιήστε κάθε τρόπο να απαλλαγεί από τη λύπη που του δημιουργήσατε.

Να μη θυμάστε με λύπη το κακό που σας προξένησε ο αδελφός σας, για να μη θυμηθεί και ο Κύριος τις δικές σας αμαρτίες για τις οποίες σας συγχώρεσε.

Αποφεύγετε τα λογια και τις πράξεις που μπορούν να σκανδαλίσουν ή να προσβάλουν τους αδελφούς σας. Τις προσβολές όμως να τις δέχεστε σα δώρο Θεού. Είναι το όπλο που σας προσφέρει ο ίδιος ο Κύριος για να νεκρώσετε τα πάθη που φωλιάζουν στην ψυχή σας.

Προτού επισκεφτείτε τον αδελφό σας, θέστε ως όρο στον εαυτό σας να διατηρήσετε και μετά την επίσκεψή σας την ίδια αγαθή διάθεση και αγάπη που τρέφετε και τώρα απέναντί του, ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο με τον οποίο θα σας υποδεχθεί εκείνος.

Μην προβάλλετε δικαιολογίες. Αποφεύγετε τις διενέξεις. Συμπεριφερθείτε με συγκατάβαση στον πλησίον σας, ανάλογα με τον χαρακτήρα και την ηλικία του. Φανείτε με κάθε τρόπο παρήγοροι σε όλους και στον καθένα χωριστά.

Όταν βλέπετε κάποιο συναίσθημα αντιπάθειας προς τον πλησίον ν’αγγίζει την ψυχή σας, αγωνιστείτε να το διώξετε. Υποχρεώστε τον εαυτό σας να εξυπηρετήσει και να διακονήσει με κάθε τρόπο τον συγκεκριμένο αδελφό. Πιέστε τον εαυτό σας στην εξής προσευχή: «Κύριε, σώσε το δούλο Σου (τάδε) και με τις άγιες προσευχές του ειρήνευσε και τη δική μου ψυχή». Βλέποντας ο Κύριος αυτή την καλή σας προαίρεση, όχι μόνο θα ξεριζώσει από μέσα σας την αντιπάθεια, μα και θα σκορπίσει ανάμεσά σας την αγία Του αγάπη.

Μην ασχολείστε με το ποιος και γιατί σας αδίκησε. Θυμηθείτε μόνο πως χωρίς παραχώρηση Θεού κανείς δε θα τολμούσε να σας ακουμπήσει. Καλύτερα, λοιπόν, να ευγνωμονείτε τον Κύριο, γιατί οι δοκιμασίες που Αυτός επιτρέπει αποδεικνύουν πως είστε δικά Του παιδιά. Αυτός φροντίζει για σας και με κάθε τρόπο σας καθοδηγεί στη βασιλεία των ουρανών.

Παρατηρήστε τον εαυτό σας και θα διαπιστώσετε πως μόνο τότε είστε αναπαυμένοι με όλα, όταν υπάρχει μέσα σας η υπομονή, η ταπεινοφροσύνη, η υπακοή, η αγάπη.

Σε κάθε περίπτωση παραδοθείτε στο θέλημα του Θεού. Αυτό είναι το πλέον σωτήριο για σας.

Σελίδες: [1]