Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - ntina

Σελίδες: [1] 2
1
Εκκλησιαστικά δρώμενα / Χειροτονία Ρωμιοῦ!
« στις: 16 Αυγούστου, 2010, 05:18:29 μμ »
Άξιος :)

2
Ανέκδοτα... προς έκδοσιν / Γελιογραφίες-Φωτογραφίες
« στις: 03 Ιανουαρίου, 2010, 01:28:15 μμ »
Ενώ τα\'χουμε όλα, δε χορταίνουμε με τίποτα γιατί η άδεια μας καρδιά και η διψασμένη μας ψυχή δε γεμίζουν με την ύλη. Θέλουν τη δική τους τροφή...

3
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Ασκητές μέσα στον κόσμο
« στις: 12 Σεπτεμβρίου, 2009, 08:11:00 μμ »
Γιατί είν\'αγάπη ο Θεός;
Γιατί είναι έτσι κι όχι αλλιώς;
Πού είναι το λάθος, ποια η αρχή;
Πώς τ\'απειρο θα ερμηνευτεί;

Μέσα στις σκέψεις και τις στιγμές,
ακούστηκαν κάποιες κραυγές.
Του \"ξένου\" ήταν; Μήπως γνωστές;
Συμποσιάρχη εσύ τι λες;

Και κειμενάκια έβαλα δω
με της απλότητας το σκοπό,
που δείχνουν πίστη τόσο αγνή
ανόθευτη, απλή, λιτή.

Χωρίς γιατί και επειδή
με των ανθρώπων την προσευχή
και της λαχτάρας τους την καρδιά
για πάντα στον Χριστό κοντά.

4
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Ασκητές μέσα στον κόσμο
« στις: 12 Σεπτεμβρίου, 2009, 01:20:08 μμ »
Κατά την πίστη και τα θαύματα

Διηγήθηκε ένας Μικρασιάτης ότι στο χωριό τους στην Μικρά Ασία, είχαν ένα αγίασμα. Κάποτε που αρρώστησε το ζώο τους ο πατέρας έστειλε το τουρκάκι που το είχε υπηρέτη, να φέρει με το «μπακράτσι» (σκεύος, σαν μικρός κουβάς) νερό από το αγίασμα. Το τουρκάκι βαρέθηκε να πάει μέχρι το αγίασμα και πήρε νερό από ένα πλησιέστερο ρέμα. Όταν έφερε το νερό και ράντισε το ζώο ο πατέρας, εκείνο αμέσως σηκώθηκε. Τότε το τουρκάκι συγκλονίστηκε και ωμολόγησε: «Αφέντη, η πίστη εσάς των χριστιανών είναι μεγάλη. Το νερό δεν είναι από το αγίασμα». Αλλά εκείνος το δέχτηκε ως αγίασμα και κατά την πίστη του έγινε και η θεραπεία του ζώου.

***********************************************************************************************************************************************************************************************************************

Κάποιος χριστιανός πήγε να προσκυνήσει στα Ιεροσόλυμα, να γίνει Χατζής. Μια ευλαβής χριστιανή του παρήγγειλε να της φέρει ένα μικρό τεμάχιο Τίμιο Ξύλο για φυλαχτό. Εκείνος είτε γιατί ξέχασε είτε διότι δεν μπόρεσε να οικονομήσει, πήρε από το καράβι ένα κομματάκι ξύλου. Εκείνη το ασπάστηκε με ευλάβεια, σε περιπτώσεις δε ασθενείας σταύρωνε αρρώστους και γίνονταν καλά. Τελικά αυτός που της το έδωσε απόρησε και αναγκάστηκε να ομολογήσει την αλήθεια. Εκείνη η ευλογημένη από την μεγάλη της πίστη και ευλάβεια προς το Τίμιο Ξύλο, θεράπευε ασθενείς ακόμη και με κείνο το ξύλο του πλοίου.

***********************************************************************************************************************************************************************************************************************

«Μία από τις πολλές φορές που πηγαίναμε με τον ιερέα του χωριού μου τον παπα-Αλέκο να εξυπηρετήσουμε τον συνοικισμό της Αμφιπόλεως», διηγήθηκε ο Γέροντας Γρηγόριος της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Μεταμορφώσεως, «συναντήσαμε κάποιον ηλικιωμένο που τότε βοηθούσε στην Εκκλησία της Αμφιπόλεως. Συζητώντας μαζί του μας διηγήθηκε ένα γεγονός που συνέβη επί τουρκοκρατίας, όταν αυτός ήταν παιδί δώδεκα ετών:

«Είχε αρρωστήσει βαριά ο Αγάς, έτρεχε σε γιατρούς στα κοντινά μέρη, έφθασε μέχρι την Θεσσαλονίκη αλλά δεν μπορούσε να τον κάνει κανείς καλά και η υγεία του πήγαινε προς το χειρότερο. Καθηλώθηκε στο κρεβάτι. Κάποια μέρα απελπισμένος θυμήθηκε την αγία «Φωτίδα», το Εξωκκλήσι της Αγίας που ήταν κατά σάρκα αδερφή της αγίας Φωτεινής, το οποίο απέχει περίπου ένα χιλιόμετρο από τον συνοικισμό και στο οποίο μέχρι σήμερα αναβλύζει αγίασμα, το «αγίασμα της αγίας Φωτίδος». «Η αγία Φωτίδα θα με κάνει καλά», είπε ο Αγάς. Διέταξε λοιπόν τον επίτροπο της Εκκλησίας της Αμφιπόλεως να πάει να του φέρει αγίασμα από την αγία Φωτίδα.

Ο επίτροπος δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Βγαίνοντας όμως από το σπίτι του Αγά ψιθύρισε: «Γουρούνι, θα σου φέρω νομίζεις αγίασμα από την Αγία μας να το μαγαρίσεις;». Έφυγε, υπολόγισε την ώρα που θα έκανε να πάει και να επιστρέψει από το Εξωκκλήσι για να μην αντιληθφεί την απάτη ο Αγάς και τον τιμωρήσει, πήρε κοινό νερό και το πήγε αντί για αγίασμα στον Αγά.

Ο Αγάς, όταν έφθασε το δήθεν αγίασμα της αγίας Φωτίδος, διέταξε τους παρισταμένους να τον ανασηκώσουν στο κρεβάτι του, έκλαψε και με ευλάβεια και δάκρυα στα μάτια είπε δύο φορές: «Αγία Φωτίδα, βοήθησέ με˙ αγία Φωτίδα, βοήθησέ με». Πήρε το «αγίασμα», όπως το θεωρούσε, το ήπιε και την άλλη μέρα ήταν καλά. Όλοι έμειναν κατάπληκτοι, ειδικά ο επίτροπος που ήξερε τι έκανε. Η πίστη, ο πόθος και η εμπιστοσύνη του Αγά στην αγία Φωτίδα καθώς και οι πρεσβείες της Αγίας τον έκαναν καλά».

5
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Ασκητές μέσα στον κόσμο
« στις: 12 Σεπτεμβρίου, 2009, 01:18:02 μμ »
Μικρός με διορατικό χάρισμα

Τον Σεπτέμβριο κάποιου έτους στο ογκολογικό τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου επικρατεί μεγάλη αναστάτωση. Ο μικρός Δημητράκης ζητούσε επειγόντως τον ιερέα του Νοσοκομείου. Ήθελε οπωσδήποτε να κοινωνήση.

Ήταν 13 ετών. Ενάμιση περίπου χρόνο βρισκόταν στην συγκεκριμένη κλινική. Ένας μικρός πονοκέφαλος τον οδήγησε εκεί. Οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο του εγκεφάλου. Η καταγωγή του ήταν από το Φίερι της Αλβανίας. Οι γονείς του αβάπτιστοι. Έμεναν αρκετά χρόνια στην Πάτρα. Αυτός, λίγο μετά την είσοδό του στο Νοσοκομείο, θέλησε να βαπτιστή. Άκουγε για τον Χριστό και ήθελε να γίνη «παιδί» Του. Βαπτίστηκε «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και τους Αγίου Πνεύματος», κατόπιν κατηχήσεως βέβαια.

Όλοι τον αγαπούσαν πολύ στην κλινική. Ο καρκίνος είχε προχωρήσει αρκετά και ήδη του είχε στερήσει την όραση. Δεν έβλεπε καθόλου, τίποτε και κανέναν. Άκουγε όμως με μεγάλη και θαυμαστή υπομονή. Δεν παραπονιόταν. Έλεγε ότι ο Θεός τον αγαπά πολύ. Προσευχόταν και παρακαλούσε και τους γονείς του να κάνουν το ίδιο.

Όσοι τον επισκέπτονταν καταλάβαιναν να υπάρχη κάτι διαφορετικό σ’αυτά το παιδί. Μιλούσε συνέχεια για τον Θεό. Ήταν πάντα ευγενικό και χαρούμενο. Το πρόσωπο του έλαμπε. Ήθελε να κοινωνάη συχνά των Τιμίων Δώρων. Όταν κάποιες φορές η μητέρα του ήταν σε κάποιον άλλο χώρο της κλινικής, φώναζε: «Μητέρα, έλα γρήγορα. Φτάνει ο παππούλης με τον Χριστό. Ανεβαίνει τα σκαλιά. Έλα να με ετοιμάσης». Και έτσι γινόταν. Ο ιερέας ερχόταν και εύρισκε τον Δημητράκη καθισμένο στο κρεββάτι του, με ανοιχτό το στόμα κάνοντας με ευλάβεια τον σταυρό του. Ενώ δεν εγνώριζε την ακριβή ώρα της προσελεύσεως του ιερέως με τα Τίμια Δώρα, με διορατικό χάρισμα έβλεπε να έρχεται, μολονότι παρεμβάλλονταν δύο κλειστές πόρτες που εχώριζαν το δωμάτιό του από τον διάδρομο που ερχόταν ο ιερέας. Αυτό το βεβαιώνει και η ευλαβής κυρία Μαρία Γαλιατσάτου η οποία εθελοντικώς εφρόντιζε το παιδί αυτό. «Κυρία Μαρία, θέλω κάτι να σας πω», της είπε μια μέρα. «Όταν έρχεται ο παππούλης με τον Χριστό, τον βλέπω στις σκάλες, που ανεβαίνει και δίπλα του υπάρχουν δυό ψηλοί, όμορφοι άνθρωποι με ολόασπρη στολή που γέρνουν προς το Άγιο Ποτήριο και με ανοιχτά τα χέρια τους το προστατεύουν».

Κάποτε τον ρώτησε ο γιατρός: «Τι κάνεις, Δημητράκη, πώς πάμε;». Του απάντησε: «Κύριε γιατρέ, μπορώ να σας πω από κοντά. Εγώ είμαι καλά. Εσείς μη στεναχωριέστε που έφυγε η γυναίκα σας. Ο Θεός θα είναι μαζί σας γιατί είστε καλός άνθρωπος». Ο γιατρός έμεινε λίγο ακίνητος. Κανείς δεν ήξερε το θλιβερό γεγονός που είχε συμβή την προηγούμενη ημέρα στο σπίτι του, ότι δηλαδή η γυναίκα του τον εγκατέλειψε και πήρε άλλον άντρα.

«Αυτό είναι παιδί του Θεού», έλεγαν όσοι το γνώριζαν.

Την τελευταία φορά που κοινώνησε δεν μπορούσε πλέον να σταθή καθιστός στο κρεββάτι αλλά υποδέχτηκε με χαρά και λαχτάρα τον Χριστό ξαπλωμένος. «Ευχαριστώ πολύ», ψέλλισε και μετά εκοιμήθη.

Ο ιερέας, όταν την άλλη μέρα πήγε στο νεκροτομείο να διαβάση στον Δημητράκη τον τρισάγιο, είπε: «Τέτοιο λείψανο πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω. Το πρόσωπό του είναι χαμογελαστό, λάμπει και έχει το χρώμα του κεχριμπαριού».

Οι γονείς του αγάπησαν τον Χριστό πολύ και θέλουν κι αυτοί να βαπτιστούν.

6
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Ασκητές μέσα στον κόσμο
« στις: 12 Σεπτεμβρίου, 2009, 01:16:38 μμ »
Μαρτυρία Χρυσοπούλου Ιωάννου, Αρχιτέκτονος από την Αλεξανδρούπολη: «Είμαι παντρεμένος με την Σιοντοπούλου Ευανθία και έχομε τρία παιδιά. Πριν από μερικά χρόνια όταν ο γυιος μου Χρήστος ήταν τριάμισι χρόνων, συνήθιζε βλέποντας την μητέρα του να θυμιάζη το σπίτι, να την ακολουθή και να θυμιάζη (υποτίθεται) και ο ίδιος με την ξύλινη κουδουνίστρα του, η οποία έμοιαζε με θυμιατό, όλο το σπίτι επαναλαμβάνοντας το «Κύριε Ελέησον».

Κάποια μέρα ενώ θυμίαζε κατά την συνήθειά του με το παιχνίδι του, παρέλειψε να θυμιάση την γωνιά του σαλονιού όπου βρισκόταν η τηλεόραση. Αυτό το πρόσεξε η γυναίκα μου και τον ρώτησε γιατί δεν θυμιάζει το σαλόνι. Ο Χρήστος απάντησε εντελώς φυσικά ότι αυτός ο ξένος που κάθεται πάνω στην τηλεόραση δεν του επιτρέπει να θυμιάση εκεί. «Μα ποιος ξένος Χρήστο;», τον ξαναρωτά η γυναίκα μου. «Να, αυτός καλέ μαμά, που κάθεται πάνω στην τηλεόραση, δεν τον βλέπεις;» Ο Χρήστος έβλεπε με τα καθαρά μάτια της ψυχής του τον διάβολο πάνω στην τηλεόραση και τον οποίο μάλιστα ενωχλούσε το υποτιθέμενο θυμίαμα του Χρήστου.

Μετά από συζήτηση του παραπάνω γεγονότος με τον Πνευματικό μας πατέρα βγάλαμε την τηλεόραση από το σπίτι μας».

7
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Ασκητές μέσα στον κόσμο
« στις: 12 Σεπτεμβρίου, 2009, 01:15:07 μμ »
Διηγήθηκε η γιαγιά Λαμπρινή:

«Η κόρη μου Σταθούλα είχε περάσει τα δεκαοχτώ της και ήταν καιρός για παντρειά. Άρχισαν τα προξενιά, αλλά δεν με ανέπαυαν οι γαμπροί. Ήταν ευκατάστατοι, καλοί άνθρωποι, αλλά με σεσαλευμένη καθαρότητα. Εκείνα τα χρόνια δεν είχε τόσο λόγο η νύφη για την επιλογή του γαμπρού και επειδή είχα την μέριμνα του γαμπρού ήθελα πρώτα απ’ όλα να είναι καθαρός, αγνός. Η Σταθούλα δεν είχε κλίσει για καλογερική όπως εγώ και έπρεπε να βρεθεί γαμπρός.

Μια μέρα το βράδυ που πήγα στο κρεβάτι να κοιμηθώ, πήρα ως συνήθως να διαβάσω ένα βιβλίο και ήμουν στενοχωρημένη γιατί δεν βρισκόταν ο γαμπρός. Ο άνδρας μου κοιμόταν χωριστά για μην τον ενοχλώ. Μόλις είχε πάρει ο ύπνος τον άνδρα μου, άνοιξε το παράθυρο μόνο του και μπήκε ο φύλακας Άγγελός μου. Πήρε το πνεύμα μου. Στο κρεβάτι μου έμεινε το σώμα μου μισοπεθαμένο.

Βαδίζαμε-βαδίζαμε χωρίς να ξέρω πού πάμε. Φθάσαμε στην Πρέβεζα. Μου λέει: “Μην σταματάς καθόλου. Θέλουμε να πάμε στη Λευκάδα”. Εγώ δεν ήξερα πού είναι η Λευκάδα. Φθάσαμε στο νησί, πήγαμε σ’ένα σπίτι στην εξώπορτα. Μου λέει ο άγγελος: “Κάθισε εδώ και εγώ θα ανοίξω την πόρτα. Να κοιτάς μέσα”. Άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και είδα ένα νέο όρθιο, με κουστούμι, με την πλάτη γυρισμένη. Γύρισε τότε να κλείσει την πόρτα, γιατί του φάνηκε ότι άνοιξε μόνη της και τον είδα και από μπροστά.

Ο Άγγελος ήταν πνεύμα και εγώ άυλη και δεν μας έβλεπε.
–“Σου αρέσει για γαμπρός στην κόρη σου;”
–“Καλός είναι, αλλά είμαστε μακριά.”
–“Άγγελος είναι και αυτός όπως και εγώ.”
–“Άγγελο θα πάρει η κόρη μου; Άνθρωπος είναι, πώς θα πάρει Άγγελο”, ενώ εννοούσε την καθαρότητά του!
–“Από τώρα δεν θα κάνεις άλλο συνοικέσιο για την κόρη σου ό,τι και να σου λένε οι άλλοι. Θα περιμένεις λίγα χρόνια, λόγω κάποιων δυσκολιών, αλλά θα σου τον φέρω τον γαμπρό μόνο του και θα βρει την κόρη σου.” Ξεκινήσαμε την επιστροφή με τον ίδιο τρόπο.

Πέρασαν τρία χρόνια και πήγε η κόρη μου με το γιο μου σ’ ένα ζαχαροπλαστείο. Εκεί ήταν ο γαμπρός. Μόλις την είδε, ήρθε και την ζήτησε σε γάμο. Κατάλαβα ότι ήταν αυτός που ήθελε ο Θεός. Τον δεχτήκαμε και δόξασα τον Θεό για την μεγαλοσύνη Του.»

8
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Ασκητές μέσα στον κόσμο
« στις: 12 Σεπτεμβρίου, 2009, 01:11:02 μμ »
Ο ευλογημένος Συμεών

Το 1922 ήρθε από την Μικρασία με τους πρόσφυγες ένα ορφανό Ελληνόπουλο, ονόματι Συμεών. Εγκαταστάθηκε στον Πειραιά σε μια παραγκούλα και εκεί μεγάλωσε μόνο του. Είχε ένα καροτσάκι και έκανε τον αχθοφόρο. Γράμματα δεν ήξερε ούτε πολλά πράγματα από την πίστη μας. Είχε τη μακάρια απλότητα και πίστη απλή και απερίεργη.

Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου νυμφεύθηκε, έκανε δυο παιδιά και μετακόμισε με την οικογένειά του στη Νίκαια. Κάθε πρωΐ πήγαινε στο λιμάνι του Πειραιά για να βγάλει το ψωμάκι του. Περνούσε όμως κάθε μέρα το πρωΐ από το ναό του αγίου Σπυρίδωνα, έμπαινε μέσα, στεκόταν μπροστά στο τέμπλο, έβγαζε το καπελάκι του και έλεγε: «Καλημέρα, Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Βοήθησέ με να βγάλω το ψωμάκι μου». Το βράδυ που τελείωνε την δουλειά του ξαναπερνούσε από την Εκκλησία, πήγαινε πάλι μπροστά στο τέμπλο και έλεγε: «Καλησπέρα, Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Σ’ευχαριστώ που με βοήθησες και σήμερα». Κι έτσι περνούσαν τα χρόνια του ευλογημένου Συμεών.

Περίπου το έτος 1950 όλα τα μέλη της οικογενείας του αρρώστησαν από φυματίωση και εκοιμήθησαν εν Κυρίω. Έμεινε ολομόναχος ο Συμεών και συνέχισε αγόγγυστα την δουλειά του αλλά και δεν παρέλειπε να περνά από τον άγιο Σπυρίδωνα να καλημερίζει και να καλησπερίζει τον Χριστό, ζητώντας τη βοήθειά Του και ευχαριστώντας Τον.

Όταν γήρασε ο Συμεών, αρρώστησε. Μπήκε στο Νοσοκομείο και νοσηλεύτηκε περίπου για ένα μήνα. Μια προϊσταμένη από την Πάτρα τον ρώτησε κάποτε:
- Παππού, τόσες μέρες εδώ μέσα δεν ήρθε κανείς να σε δει. Δεν έχεις κανέναν δικό σου στον κόσμο;
- Έρχεται, παιδί μου, κάθε πρωΐ και απόγευμα ο Χριστός και με παρηγορεί.
- Και τι σου λέει παππού;
- «Καλημέρα, Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή». «Καλησπέρα, Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή».

Η προϊσταμένη παραξενεύτηκε και κάλεσε τον πνευματικό της, π. Χριστόδουλο Φάσο, να έρθει να δει τον Συμεών μήπως πλανήθηκε.

Ο π. Χριστόδουλος τον επισκέφθηκε, του έπιασε την κουβέντα, του έκανε την ερώτηση της Προϊσταμένης και ο Συμεών του έδωσε την ίδια απάντηση. Τις ίδιες ώρες πρωΐ και βράδυ, που ο Συμεών πήγαινε στο ναό και χαιρετούσε τον Χριστό, τώρα και ο Χριστός χαιρετούσε τον Συμεών. Τον ρώτησε ο Πνευματικός:

- Μήπως είναι φαντασία σου;
- Όχι, πάτερ, δεν είμαι φαντασμένος, ο Χριστός είναι.
- Ήρθε και σήμερα;
- Ήρθε.
- Και τι σου είπε;
- Καλημέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι. Κάνε υπομονή σε τρεις μέρες θα σε πάρω κοντά μου πρωΐ πρωΐ.

Ο Πνευματικός κάθε μέρα πήγαινε στο Νοσοκομείο, μιλούσε μαζί του και έμαθε για την ζωή του. Κατάλαβε ότι πρόκειται περί ευλογημένου ανθρώπου. Την τρίτη ημέρα πρωΐ – πρωΐ πάλι πήγε να δει τον Συμεών και να διαπιστώσει αν θα πραγματοποιηθεί η πρόρρηση ότι θα πεθάνει. Πράγματι εκεί που κουβέντιαζαν, ο Συμεών φώναξε ξαφνικά: «Ήρθε ο Χριστός», και εκοιμήθη τον ύπνο του δικαίου.

Αιωνία του η μνήμη. Αμήν.

(Από το βιβλίο \"Ασκητές μέσα στον κόσμο\", Άγιον Όρος)

9
Παράθεση από: ρωμηός
-Σκιὰ στοὺς δρόμους περιπλανιέται ἡ μοναξιὰ μας. Ο καθεὶς και τὸ τομάρι του. Κραυγὲς ἀσάλευτες στὰ χείλη, φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμω. μήπως Σὲ ξέρω ξένε;
-Ἀντιπαλεύω τοὺς λογισμοὺς τῆς φρικτότητας. Δὲν γίνεται νὰ εἶμαι μόνος. Σὲ θέλω Ξένε!
Καλέ σκιάχτηκα. :P

10
Προβλήματα - Προτάσεις / Εμφάνιση μηνυμάτων μέλους
« στις: 04 Σεπτεμβρίου, 2009, 11:28:06 πμ »
Στο προφίλ των χρηστών με την επιλογή \"Εμφάνιση όλων των μηνυμάτων\", αντί να εμφανίζονται τα μηνύματα του χρήστη, εμφανίζονται τα θέματα στα οποία συμμετείχε... Πολλές φορές θέλησα να βρω κάποιες συγκεκριμένες απαντήσεις, αλλά είδα το χάος. :p

11
Δεν με ενοχλεί το πολυτονικό, αφού οι λέξεις ίδιες είναι, οι τόνοι αλλάζουν (αν μπαίνει και κανένα πνεύμα τι έγινε). :) Απλά δεν ξέρω να το χρησιμοποιώ. Να ρωτούσατε για τα greeklish αν ενοχλούν το καταλαβαίνω, αλλά να ρωτάτε για το αν πειράζει να βάλουμε κανέναν τόνο παραπάνω, δεν το καταλαβαίνω. :P Μάλλον η ερώτηση αφορά τους \"μικρούς\" του φόρουμ, γιατί για τους μεγάλους δε νομίζω να έχει νόημα η ερώτηση. :D

Εκτός κι αν εννοείτε να συνδυάζει κανείς  το πολυτονικό με την \"καθαρεύουσα\", οπότε μιλάμε για άλλο πράγμα.

12
Περί παντός Θεολογικού επιστητού / Λόγος φοβερός!
« στις: 26 Αυγούστου, 2009, 11:32:48 πμ »
Έπεσε το μάτι μου στην παράθεση που έβαλα, τα υπόλοιπα που γράψατε δεν τα διάβασα . =|

ΥΓ Ειδικά αν δω κατεβατά, δεν τα κοιτάω. :(

13
Περί παντός Θεολογικού επιστητού / Λόγος φοβερός!
« στις: 26 Αυγούστου, 2009, 11:24:51 πμ »
Παράθεση από: ρωμηός
ἐπικεντρωθοῦμε στὸ τὶ καὶ γιατὶ εἶναι ἁμαρτία. Ἔστω καὶ κατ\' περίπτωσιν, ὅπως οἱ πρὸ τοῦ γάμου σχέσεις!
Δηλαδή οι προγαμιαίες σχέσεις δεν είναι αμαρτία; Κάτι ή είναι ή δεν είναι αμαρτία. Κατά περίπτωση αμαρτία δεν έχω ακούσει. Μου θυμίζει το \"μικρό\" ή το \"μεγάλο\" ψέμα. Η αμαρτία είναι αμαρτία, τι μεγάλη και μικρή, τι κατά περίπτωση.

Νομίζω ότι το ερώτημα είναι με ποια κριτήρια δικαιολογούμε ευκολότερα μια αμαρτία. Πώς θα έρθει η μετάνοια αν δικαιολογούμε τις αμαρτίες μας; :unsure: Αυτό κατά τη γνώμη μου έχει να κάνει με το πνευματικό επίπεδο κάποιου. Ένας ο οποίος ζει μέσα στη χάρη του Θεού και κατακρίνει μέσα του κάποιον, αλλιώς θα αναλογιστεί την αμαρτία, από έναν που μέρα νύχτα κατακρίνει και το θεωρεί και σωστό.

Τουλάχιστον ας έχουμε συναίσθηση ότι αμαρτάνουμε.

Φυσικά αλλιώς είναι ένας ο οποίος δεν είχε ποτέ επαφή με το Θεό και κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα και αλλιώς ένας ο οποίος πάντα ήταν κοντά στο Θεό. Η αμαρτία παραμένει αμαρτία, τα ελαφρυντικά είναι διαφορετικά.

14
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Ένας φοιτητής αφηγείται
« στις: 23 Αυγούστου, 2009, 11:06:57 πμ »
Ο φοιτητής στη Λ΄ Άκουιλα που σώθηκε από θαύμα αφηγείται για πρώτη φορά
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ

«Η πενταώροφη πολυκατοικία έπεσε σαν χάρτινη, μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα! Αποδείχτηκε πως είχε χτιστεί, τη δεκαετία του ΄70, πάνω σε σπηλιά, στην ουσία ήταν στον αέρα! Με τα 6,3 Ρίχτερ επόμενο ήταν να κάνω κι εγώ τη διαδρομή- ελεύθερη πτώση από τον τέταρτο όροφο! Η εικόνα την ώρα που κυριολεκτικά άνοιγε η γη και με κατάπινε, δεν πρόκειται να φύγει ποτέ από το μυαλό μου...

Εκείνο το βράδυ συμπτωματικά είχα διανυκτερεύσει στον πολύ καλό μου φίλο Βασίλη Κουφολιά και την αδερφή του, Διονυσία. Καθώς το δικό μου σπίτι ήταν έξω από τη Λ΄ Άκουιλα, με φιλοξένησαν στο δικό τους, στο κέντρο, ώστε να προλάβω νωρίς το άλλο πρωί να πάω να δώσω το μάθημα Οικονομικών στη διπλανή έδρα του Πανεπιστημίου, στην πόλη Σουλμόνα.

Κατά τις έντεκα ωστόσο, ένας προσεισμός πάνω από 4 Ρίχτερ μάς κατέβασε κάτω και καθήσαμε μερικές ώρες έξω. Ανεβήκαμε τελικά με φόβο, μια και από τον Δεκέμβριο είχαμε συνεχείς δονήσεις- η προτελευταία, μια βδομάδα πριν- μάς είχε κουνήσει αρκετά. Με τίποτα βέβαια δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τη συνέχεια: ο μεγάλος σεισμός μάς βρήκε στον ύπνο, γύρω στις τρεις τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου. Με το που τον κατάλαβα, πετάχτηκα από το κρεβάτι. Εκείνη την ώρα λες “πού μπορώ να πάω τώρα να κρυφτώ;”. Πήγα να σηκωθώ, αλλά δεν πρόλαβα να πατήσω καν- τόσο δυνατό ήταν το ταρακούνημα.

Είχες την αίσθηση ότι είχε έρθει ένας γίγαντας έξω από το σπίτι, το είχε πιάσει και το κουνούσε πέρα-δώθε και πάνω-κάτω ταχύτατα! Μετά το πρώτο αυτό...”σέικερ”, ξαφνικά άνοιξε το πάτωμα κι εγώ βρέθηκα, μαζί με το κρεβάτι μου, από τον τέταρτο όροφο, κατευθείαν στο κενό!».

«Τα ουρλιαχτά έγιναν ξεψυχίσματα»

«Για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα, μερικά λεπτά ίσως, λογικά θα πρέπει να λιποθύμησα. Όταν πια άνοιξα τα μάτια μου, κατάλαβα πως ήμουν χωμένος μέσα σε συντρίμμια και μπάζα. Ο πρώτος μου φόβος ήταν τα γυναικεία ουρλιαχτά που άκουγα, κι έγιναν ξεψυχίσματα. Λίγη ώρα αργότερα επικρατούσε απόλυτη σιωπή σαν να ΄σουν σε νεκροταφείο. Εκείνη την ώρα δεν ήξερα τι να σκεφτώ. Το μόνο που είπα για αρχή, καθώς έβλεπα πως δεν μπορούσα να σηκωθώ, ήταν, “εντάξει, θα πέσω τώρα να κοιμηθώ κι όποιος με βρει...”. Απ΄ την άλλη, δεν ήθελα και να πεθάνω θαμμένος εκεί μέσα στο σκοτάδι - πίσσα, αυτή ήταν μια από τις βασικές σκέψεις που με κράτησαν ζωντανό. Ούτως ή άλλως, στο μυαλό ενός ανθρώπου που είναι καταπλακωμένος από τόνους μπετόν και σιδερικών, περνάνε πολλά πράγματα, διαδοχικές ψυχολογικές μεταπτώσεις .

Σε κάποιες φάσεις ήμουν τελείως απογοητευμένος, έλεγα ότι δεν θα έρθει κανείς να μας βρει. Άλλοτε πάλι ήμουν τσαντισμένος, γιατί δεν μπορούσα μόνος μου να βγω από εκεί. Προσπάθησα να σηκώσω ό,τι μπορούσα, αλλά μάταια. Μόνο το δεξί μου χέρι ήταν ελεύθερο. Από ένα μικρό κενό, ίσα που το έβγαζα μήπως το δει κάποιος- είχα και λίγο χώρο για το δεξί ημιθωράκιο και το πόδι μου. Αλλά όλη μου την αριστερή πλευρά δεν την αισθανόμουν, δεν ήξερα εάν έχω ακόμη χέρι ή πόδι. Πάνω από το κεφάλι μου είχα δύο μεγάλα κομμάτια τοίχου, ξυστά από το σαγόνι μου και μια πρόκα.

«Τετέλεσται...»

Φώναζα, φώναζα για βοήθεια, αλλά τίποτα- μόνο κάτι σειρήνες από ασθενοφόρα. Ούρλιαζα, αλλά ακουγόμουν μόνο εγώ και η Διονυσία και κατάλαβα πως, ευτυχώς, τουλάχιστον αυτή ζούσε! Ήμασταν και οι δύο κάτω από την επιφάνεια της γης. Εκεί, κάτω από τη γη, λειτουργεί το αίσθημα της επιβίωσης, της αυτοσυντήρησης- σκέφτεσαι οικογένεια, συγκατοίκους και φίλους, ένα κεφάλι- μύλος δηλαδή. Παραδόξως, λοιπόν, ώρες- ώρες, κάτι βαθιά μέσα μου μου έλεγε ότι δεν θα πεθάνω. Το μόνο, όμως, που μου απέμενε είναι να προσεύχομαι συνεχώς.

Για παρέα μου είχα και τον βαφτιστικό μου σταυρό, τον κρατούσα σφιχτά να μην τον χάσω και παρακαλούσα τον Θεό και τον Αϊ-Γιώργη. “Σώστε μας, είμαστε νέοι ακόμα, έχουμε ζωή μπροστά μας...” έλεγα. Κάπου, βέβαια, γίνεσαι και λιγόψυχος βλέποντας το άπειρο σκοτάδι και το κρύο - σκέπτεσαι “τώρα πια δεν μπορώ να κάνω τίποτα”. Δεν ήταν μόνο ότι ήμουν παγιδευμένος- κάθε λίγο ένιωθα τη γη να με ρουφάει ακόμα πιο κάτω, κάτι σαν κινούμενη άμμος. Τότε ήταν που έχανα προσωρινά και την πίστη μου και σκεφτόμουν “τώρα θα πέσουν και τα υπόλοιπα τσιμέντα...”. Έφτασα να πω και κάτι που δεν περίμενα να πω ποτέ μου: “Τετέλεσται...” είπα κι έκλεισα τα μάτια μου!

«Το βλέπεις το φως;»

Τελικά, ο πρώτος που ήρθε και μου μίλησε ήταν ένας Ιταλός φοιτητής που έψαχνε λίγο πιο δίπλα, για μια Μαρία, Ιταλίδα. Μου έπιασε την κουβέντα. “Μην τα παρατάς...” με προέτρεπε. Ώσπου, πράγματι, μου είπε: “Ήρθαν οι διασώστες!”. Ακούει προφανώς τη φωνή μου ένας απ΄ αυτούς κι έρχεται προς το μέρος μου. “Βλέπεις κάποιο φως;” με ρωτά. “Όχι” του απαντώ εγώ κι αυτός συνεχίζει το ψάξιμο. Βρίσκει μια τρύπα και σέρνεται μέσα στα χαλάσματα, με κίνδυνο της ζωής του- όσο ήταν μέσα, μάλιστα, έγινε και άλλος μετασεισμός. “Είμαι εδώ, το βλέπεις το φως τώρα;” μου λέει μόλις με πλησίασε. Όντως, με την άκρη του ματιού μου εγώ έβλεπα πια τη λάμψη από το κράνος του!

Από εκεί και πέρα έκαναν αρκετό χρόνο να με βγάλουν. Το καλό είναι ότι είχα τις αισθήσεις μου και μπορούσα να τον κατευθύνω- του έδινα και κάποια κομμάτια τσιμέντου με το ελεύθερο χέρι μου. Με τον προβολέα πάνω μου διαπίστωσα πως στο αριστερό πόδι μου είχε πέσει πόρτα ολόκληρη, γι΄ αυτό και το είχε λυγίσει. Η μέση και η λεκάνη μου ήταν πλακωμένες από τον επάνω, πέμπτο, όροφο. Για καλή μου τύχη, ωστόσο, με τη βοήθεια και δεύτερου διασώστη, μπόρεσαν και με τράβηξαν. Τότε, όταν απελευθέρωσαν τα άκρα μου, ήταν που οι πόνοι έγιναν πλέον αφόρητοι. Αλλά μόλις πια στο ξημέρωμα είδα την αυγή, έπειτα από πέντε ολόκληρες ώρες εγκλωβισμού, όπως μου είπαν, πήρα επιτέλους μια βαθιά ανάσα!”. Στους πυροσβέστες είπα: “Ψάξτε τώρα και τα άλλα παιδιά...”.

«Υπάρχει Θεός!»

Στο νοσοκομείο του Κιέτι όπου διακομίστηκα, έμαθα για την κλινική κατάστασή μου: είχα σπάσει τα μισά πλευρά και την κλείδα μου, είχα κατάγματα και γδαρσίματα παντού, ήμουν με μια λέξη πολυτραυματίας. Το κυριότερο, είχα υποστεί οξεία νεφρική ανεπάρκεια, είχε τρυπηθεί και ο πνεύμονας. Για έναν μήνα μού έκαναν αιμοκαθάρσεις, στην αρχή επί τέσσερις ώρες την ημέρα. Τις εγχειρήσεις τις γλίτωνα κάθε φορά στο τσακ, τα σπασίματα τα θεράπευσα με ακινησία .

Ύστερα από τριάντα μέρες νοσηλείας μου στην Ιταλία, άλλες σαράντα στο ΝΜΤΣ και κλινήρης στο σπίτι, σήμερα εξακολουθώ να έχω πρόβλημα με το νεύρο στο αριστερό μου πόδι και κάνω καθημερινά τρίωρες φυσικοθεραπείες και στο αριστερό χέρι και στη μέση μου. Φυσικά και πήγα και στην εκκλησία μόλις κατάφερα να ξαναπερπατήσω. “Υπάρχει Θεός. Αυτός μ΄ έσωσε πάνω απ΄ όλα!” λέω. Αυτό είδα εγώ εκεί πέρα, στην περιπέτειά μου, στη Λ΄ Άκουιλα...».

πηγη: Τα Νέα

15
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Κάνε Θεέ μου
« στις: 08 Αυγούστου, 2009, 09:25:34 μμ »
Κάνε Θεέ μου, πριν βγάλεις για μένα την Κρίση, να Σ’έχω στη ζωή μου συναντήσει, να Σ’έχω αγαπήσει, να έχω ελεήσει, να μην έχω μισήσει.

Για όσα μου χάρισες, να Σ’έχω ευχαριστήσει˙ όσο γίνεται πιο λίγο, να’χω αμαρτήσει˙ κι αν έχω αδικηθεί, να μην έχω αδικήσει.

Κάνε, Θεέ μου, για τα τόσα μου λάθη να’χω μετανοήσει κι η ατέλειωτή Σου αγάπη να μ’έχει συγχωρήσει.

16
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Κάποιες ιστορίες
« στις: 27 Ιουλίου, 2009, 03:25:17 μμ »
Κοπιώδης εργασία

Κάποτε, τον όσιο Ησύχιο τον ρώτησε ο ηγούμενος του μοναστηριού, πώς έχει στην υγεία του. Ο Ησύχιος απάντησε πως αισθάνεται πολύ κουρασμένος.

- Κάνω μια επίπονη και σκληρή εργασία. Μέρα και νύχτα αγωνίζομαι να τιθασεύσω δύο γεράκια, να εκπαιδεύσω δυο λαγούς, να πειθαρχήσω δύο αετούς, να φυλάξω άγρυπνα έναν δράκοντα, να θηριομαχήσω με ένα λιοντάρι και να περιποιηθώ έναν άρρωστο άνθρωπο. Αυτός είναι ο αγώνας μου.

Παράξενα πράγματα, έλεγε ο όσιος Ησύχιος!

- Και τι σημαίνουν όλα αυτά; ρώτησε και πάλι με κάποια περιέργεια ο ηγούμενος.

- Τα δυο γεράκια είναι τα μάτια μου. Τα μάτια μου δεν πρέπει να δουν τίποτε που να με βλάψει. Οι δυο λαγοί είναι τα πόδια μου, που πρέπει να τα εκπαιδεύσω να περπατούν στο δρόμο του Θεού. Οι δυο αετοί είναι τα δυο μου χέρια, που δεν πρέπει ποτέ να αδικούν και να βιαιοπραγούν. Δράκοντας είναι η γλώσσα μου, που πρέπει να δαμάσω για να ομιλεί, όταν πρέπει και σιωπά όταν επιβάλλεται. Λιοντάρι είναι η καρδιά μου, που κάθε τόσο επαναστατεί και αρνείται να πειθαρχήσει σ’Εκείνον που την έπλασε. Άρρωστος είναι ο εαυτός μου, που δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του.

ΥΓ Έχουμε πολύ δουλειά ακόμα!

17
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Κάποιες ιστορίες
« στις: 27 Ιουλίου, 2009, 03:23:21 μμ »
Η θυσία του πελεκάνου

Ο πελεκάνος φημίζεται για την ιδιαίτερη αγάπη που τρέφει στα παιδιά του. Λέγεται μάλιστα χαρακτηριστικά ότι, όταν στην απουσία του φαρμακερό φίδι δηλητηριάσει τα παιδιά του, ο πελεκάνος με το ράμφος του ανοίγει την καρδιά του και κάνει μετάγγιση αίματος στα ετοιμοθάνατα παιδιά του. Και αυτά μεν διαφεύγουν τον κίνδυνο, αυτός δε πεθαίνει.

Αυτό έκανε και ο Χριστός μας με τη θυσία Του στον Γολγοθά. Άνοιξε την πλευρά Του, άνοιξε τις φλέβες Του και μετέδωσε το δικό Του αίμα στα φαρμακωμένα από την αμαρτία παιδιά. Και Εκείνος μεν πέθανε με επονείδιστο θάνατ, εμείς δε ζωογονηθήκαμε και αναστηθήκαμε. Αυτό ψάλλει και η Εκκλησία μας όταν λέει: «Ώσπερ πελεκάν τετρωμένος την πλευρά σου Λόγε, σους θανόντας παίδας εζώωσας, επιστάξας ζωτικούς αυτοίς κρουνούς».

18
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Κάποιες ιστορίες
« στις: 27 Ιουλίου, 2009, 03:22:28 μμ »
Ενοχλητική περιέργεια

Ο κορυφαίος Έλληνας δημοσιογράφος Γαβριηλίδης, δεν ανεχόταν την περιέργεια. Αγανακτούσε, έβγαινε έξω από τον εαυτό του, όσες φορές ο συνομιλητής του άρχιζε την ανάκριση.

Κάποτε ταξίδευε με το τρένο στην Ιταλία. Μέσα στο κουπέ συναντήθηκε με κάποιον Έλληνα και η ανάκριση άρχισε: «Από που είσαι; Από που έρχεσαι; Που πηγαίνεις; Τι θα κάνεις; κτλ».

Ο Γαβριηλίδης απάντησε:
- Έρχομαι από το τρελοκομείο και πηγαίνω με άδεια στο σπίτι μου. Άφαντος ο συνομιλητής του.

Σε λίγο κυκλοφορούσε σ’όλο το τρένο πως στο κουπέ το άδειο ήταν ένας τρελός. Έτσι, ο άνθρωπος έκανε το πιο ήσυχο ταξίδι.

Ωρισμένοι άνθρωποι τι περίεργοι που είναι. Λες και είναι ανακριτές. Μόλις τους χαιρετήσεις, μόλις τους πλησιάσεις, αρχίζουν τις ερωτήσεις. Λες και θέλουν, σώνει και καλά, να συμπληρώσουν το δελτίο. Η περιέργεια είναι ενοχλητική. Και οι περίεργοι είναι κουραστικοί και ανεπιθύμητοι.

19
Για την προσευχή...

Πρόσεξε, ώστε η φαντασία σου και οι σκέψεις σου να είναι υπάκουα σε σένα σαν ένα καλά γυμνασμένο σκυλί. Στο σκυλί σου δεν επιτρέπεις να τρέχει αδέσποτο εδώ κι εκεί, να γαυγίζει και να ανακατεύει διάφορα δοχεία και να χώνεται μέσα σε ακαθαρσίες και απορρίματα. Το φωνάζεις να γυρίσει πάλι κοντά σου. Με τον ίδιο τρόπο πρέπει να μπορείς πάντα να ανακαλείς στην τάξη τη σκέψη και τη φαντασία σου. Και αυτό πρέπει να γίνεται αναρίθμητες φορές, κάθε στιγμή που τυχαίνει να παρεκτραπούν. Αν δεν το κάνεις, τότε μοιάζει η φαντασία σου και ο νους σου με άλογο που δεν έχει έναν ορισμένο καβαλάρη, αλλά το παίρνει πότε ο ένας και πότε ο άλλος, λέει ο άγιος Αντώνιος, με αποτέλεσμα να πέσει κάτω εξαντλημένο από τον κόπο και την κακομεταχείριση.

Η προσευχή πρέπει  να προκαλεί μια εσωτερική γαλήνη, μια ήρεμη χαλάρωση στη θλίψη. Πρέπει να δημιουργήσει αγάπη, ευγνωμοσύνη, ταπείνωση. Αν όμως, αντίθετα, γίνεσαι πάρα πολύ ανήσυχος ή πάρα πολύ χαρούμενος˙ αν απογοητεύεσαι πολύ γρήγορα˙ αν νιώθεις πικρία ή υπερβολική διάθεση για εξωτερική δραστηριότητα˙ αν περιπίπτεις σε μυστικές εκστάσεις και συναισθηματισμούς, που μοιάζουν μ’αυτούς που νιώθει κανείς όταν ακούει μουσική˙ αν αισθάνεσαι γενικά ευχαριστημένος και ικανοποιημένος με τον εαυτό σου, γιατί «είσαι εντάξει με τον εαυτό σου και με τους άλλους», τότε βρίσκεσαι σε λαθεμένο δρόμο. Έχεις οικοδομήσει, ό,τι οικοδόμησες, πάνω στον εαυτό σου και στις φτωχές ανθρώπινες δυνάμεις σου. Συγκεντρώσου χωρίς αναβολή και άρχισε να επιτιμάς τον εαυτό σου, πράγμα που πρέπει πάντα να’ναι η αφετηρία της σωστής και αληθινής προσευχής.

20
Διαπροσωπικές Σχέσεις / Τά άκρα τών μέτρων!
« στις: 28 Ιουνίου, 2009, 08:58:47 μμ »
Και μία συμπλήρωση. Μιμούμαστε τους Αγίους στις αρετές και όχι στα χαρίσματα που τους έδωσε ο Θεός (τα οποία μπορεί να μας φαίνονται \"ακραία\"). :)

21
Διαπροσωπικές Σχέσεις / Τά άκρα τών μέτρων!
« στις: 28 Ιουνίου, 2009, 12:53:57 μμ »
Παράθεση από: theodora
όλοι οι Άγιοι, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι, τους οποίους επιθυμούμε να μιμούμαστε, είναι «άνθρωποι των άκρων»
Τα άκρα συνδέονται με τα όρια. Όταν αγαπήσεις με όλη σου την καρδιά τον Θεό, καταργούνται τα όρια. Βρίσκεσαι σε μια άλλη διάσταση, είσαι γεμάτος Χάρη. Κι αυτή η Θεία Χάρη  σου επιτρέπει να κάνεις πράγματα που ούτε τα είχες φανταστεί. Οπότε δεν τους θεωρώ ανθρώπους των άκρων. :)

Να πω κι ένα παράδειγμα για να γίνω αντιληπτή. Σε ένα μωράκι 2 μηνών δε θα δώσουμε κρέας ή σκληρή τροφή. Είναι \"ακραίο\" να κάνουμε κάτι τέτοιο. Ωστόσο για τους άλλους ανθρώπους είναι \"φυσιολογικό\" να τρώνε τέτοια τροφή. Θα είναι \"ακραίο\" να πάμε να δαγκώσουμε μία πέτρα, γιατί θα σπάσουμε τα δόντια μας. Ωστόσο, αν τα δόντια μας είχαν αυτή τη δυνατότητα, θα ήταν κάτι \"φυσιολογικό\". Το ίδιο πράγμα λοιπόν κάτω απο διαφορετικές συνθήκες είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Άρα λοιπόν το \"ακραίο\" και το \"μη ακραίο\" δεν έχει να κάνει με την πράξη αυτή καθαυτή, αλλά σε τι περιβάλλον γίνεται, σε τι συνθήκες, με ποια κίνητρα κτλ

Όταν οι άνθρωποι ενωθούν πνευματικά με τον Θεό που έχει πλάσει ολόκληρο το σύμπαν και γι\'αυτόν δεν υπάρχει τίποτα το αδύνατο και ακατόρθωτο και τους παρέχει άφθονη τη Χάρη Του, δεν είναι δύσκολο ακόμη και θαύματα να κάνουν (\"θαύματα\" βέβαια για μας, γιατί για το Θεό δεν υπάρχουν θαύματα, αφού μπορεί και κάνει τα πάντα). Όχι μόνο δεν είναι ακραία αυτά που κάνουν, αλλά είναι εντελώς \"φυσιολογικά\" για την πνευματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται.

Αν εγώ πχ πω ότι δε θα φάω τίποτα, ούτε θα πιω νερό για 40 μέρες επειδή το έκαναν ασκητές στην έρημο (και άρα είναι κάτι εφικτό), δεν είναι απλά \"ακραίο\", αλλά θα φτάσω στα όριά μου, θα θέσω σε κίνδυνο ακόμα και την ίδια μου τη ζωή! Γιατί δεν ξυπνάς ένα πρωί και λες, να δω ποια είναι τα όριά μου. Και γι\'αυτό υπάρχει στην εκκλησία μας η διάκριση. Δεν είναι όλα για όλους. Και το ίδιο πράγμα δε σημαίνει το ίδιο για όλους. Οι Άγιοι ούτε μας ωθούν στα άκρα, ούτε μας προ(σ)καλούν να τα ακολουθήσουμε. Ούτε ο Θεός θέλει κάτι τέτοιο. Θέλει απλά να τον αγαπάμε και όλα τα υπόλοιπα θα μας τα χαρίσει Αυτός.

22
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Μικρά μεγάλα Άγια
« στις: 27 Ιουνίου, 2009, 07:43:14 μμ »
\"Αρετής απούσης άπαντα περιττά\". Ιω. Χρυσόστομος

\"Η αρετή της νεότητας είναι εφόδιο για τα γηρατειά\". Μ. Βασίλειος

\"Το ωραίο δεν είναι πάντοτε καλό, το καλό όμως είναι πάντοτε ωραίο\".

\"Αν δεν συγχωρείς τα ελαττώματα του φίλου σου, προδίδεις τα δικά σου\". Αγ. Εφραίμ ο Σύρος

\"Ο άνθρωπος μισεί τον αμαρτωλό, αγαπά την αμαρτία. Ο Θεός μισεί την αμαρτία, αγαπά τον αμαρτωλό\".

\"Πολλές φορές μετανόησα επειδή μίλησα, αλλά ποτέ επειδή σιώπησα\".

\"Ο Θεός θέλει να του ζητάμε συνεχώς, γιατί επιθυμεί να μας χαρίζει\".

\"Όποιος προσπαθεί να φανεί \"κάποιος\" διαβεβαιώνει τον άλλο πως είναι ασήμαντος\".

\"Αναγνώρισες την αμαρτία σου; Αμάρτησες κατά το μισό. Αποπειράθηκες να την δικαιολογήσεις; Την διπλασίασες!\".

23
Διαπροσωπικές Σχέσεις / Τά άκρα τών μέτρων!
« στις: 25 Ιουνίου, 2009, 09:53:42 μμ »
\"Να βαδίζετε πάντα τη μέση οδό. Τα άκρα σε καμιά περίπτωση δεν ωφελούν.\"

24
Μάθε να σιωπάς. Μην αφήνεις να βλέπουν οι άλλοι τι κρατάς στα χέρια σου. Δουλεύεις για τον Αόρατο. Ας είναι το έργο σου αόρατο. Όταν σκορπίζει κανείς γύρω του ψίχουλα, μαζεύονται τα πουλιά που στέλνει ο διάβολος, λένε οι Άγιοι. Πρόσεχε την αυτοϊκανοποίηση. Καρποί που τους πέτυχε κανείς με πολύ κόπο μπορεί να γίνουν μονάχα μια μπουκιά για το διάβολο. Γι’αυτό οι πατέρες δίνουν τη συμβουλή: Να ενεργείς με διάκριση. Από δύο κακά διάλεγε το μικρότερο. Βρίσκεσαι κάπου και σου προσφέρουν κάτι. Διάλεξε το μικρότερο κομμάτι, αν τίθεται θέμα εκλογής. Αν όμως κάποιος ή κάποιοι βλέπουν τι θα κάνεις τότε προτίμησε να ακολουθήσεις τη μέση οδό, που θα προκαλούσε την πιο μικρή αίσθηση στους άλλους. Προσπάθησε δηλαδή, με κάθε τρόπο να μένεις αφανής και να περνάς όσο πιο πολύ μπορείς απαρατήρητος. Να το έχεις αυτό σαν έναν κανόνα πάντοτε. Μη μιλάς για τον εαυτό σου, πώς κοιμήθηκες, τι ονειρεύτηκες, τι σου συνέβηκε. Μη λες τη γνώμη σου ευκαίρως-ακαίρως και μάλιστα χωρίς να ερωτηθείς. Μην κάνεις λόγο για τις ανάγκες σου και τις υποθέσεις σου. Όταν διαρκώς γι’αυτά μιλάς τρέφεις απλούστατα τον ναρκισσισμό σου με την αυτοαπασχόλησή σου.

Δέξου τις παρατηρήσεις που σου κάνουν χωρίς μουρμούρα. Να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη, όταν σε υποδέχονται με σκαιότητα, χωρίς εκτίμηση ή και χωρίς να σου δώσουν προσοχή. Αλλά μη δημιουργείς ο ίδιος ταπεινωτικές καταστάσεις. Παρουσιάζονται κατά τη διάρκεια της ημέρας τόσο άφθονα όσα έχεις ανάγκη! Παρατηρούμε εκείνον που διαρκώς υποκλίνεται και επιδεικτικά εξυπηρετεί τους άλλους και ίσως να πούμε πόσο ταπεινός είναι! Αλλά ο πραγματικά ταπεινός διαφεύγει την προσοχή του περιβάλλοντός του˙ο κόσμος δεν τον παρατηρεί (Α’ Ιωάν. γ’ 1). Για τον κόσμο συνήθως είναι ένα μηδενικό.

25
Μη λες τίποτε σε άλλους για τις καινούριες σου αποφάσεις που αφορούν την εσωτερική σου ζωή. Δεν χρειάζεται να φλυαρείς για την καινούρια ζωή που έχεις αρχίσει και τη βαθιά εμπειρία που πιστεύεις πως αποκτάς. Η πνευματική ζωή είναι μυστική στην ουσία της. Είναι υπόθεση ανάμεσα σε σένα και τον Θεό. Ανάμεσα στους δυο σας μονάχα. Η μοναδική εξαίρεση μπορεί να’ναι ο πνευματικός σου πατέρας.

Αυτή η σιωπή είναι πολύ αναγκαία και ζωτικής σημασίας για την πνευματική σου πορεία. Γιατί καθένας που μιλάει για την προσωπική του ζωή δίνει τροφή στο ναρκισσισμό και τη φιλαυτία του. Και αυτά πρέπει με κάθε τρόπο να κατανικηθούν! Η σιωπή αντίθετα βοηθάει την αύξηση της εμπιστοσύνης στο Θεό, ο οποίος βλέπει «εν τω κρυπτώ». Μέσα από τη σιωπή ασκείται κανείς στο να συνομιλεί με το Θεό, που ακούει ό,τι του λέμε χωρίς να χρειάζονται λόγια και λέξεις. Αυτός είναι το στήριγμά σου και σ’αυτόν πρέπει να να’χεις αποθέσει όλη την εμπιστοσύνη σου. Είσαι αγκυροβολημένος στην αιωνιότητα. Και εκεί δεν υπάρχουν κανενός είδους λόγια.

Σελίδες: [1] 2