Αποστολέας Θέμα: Ἡ Σατραπεία  (Αναγνώστηκε 1775 φορές)

Αποσυνδεδεμένος staboz

  • Αρχιτρίκλινος
  • Hero Member
  • ***
  • Μηνύματα: 2161
    • Προφίλ
Ἡ Σατραπεία
« στις: 03 Μαΐου, 2012, 09:30:59 πμ »
[font size=4]Ἀξίζει τὴν προσοχὴ καί...
τὸν σχολιασμὸ ἴσως ἀπὸ κάποιον...
[/fonts]

[font size=4]Ἡ Σατραπεία [/fonts]
[font size=3]Κ. Π. Καβάφη[/fonts]

[font size=4]Τί συμφορά, ἐνῶ εἶσαι καμωμένος
γιὰ τὰ ὡραῖα καὶ μεγάλα ἔργα
ἡ ἄδικη αὐτή σου ἡ τύχη πάντα
ἐνθάρρυνσι κ᾿ ἐπιτυχία νὰ σὲ ἀρνεῖται·
νὰ σ᾿ ἐμποδίζουν εὐτελεῖς συνήθειες,
καὶ μικροπρέπειες, κι ἀδιαφορίες.
Καὶ τί φρικτὴ ἡ μέρα ποὺ ἐνδίδεις,
(ἡ μέρα ποὺ ἀφέθηκες κ᾿ ἐνδίδεις),
καὶ φεύγεις ὁδοιπόρος γιὰ τὰ Σούσα,
καὶ πηαίνεις στὸν μονάρχην Ἀρταξέρξη
ποὺ εὐνοϊκὰ σὲ βάζει στὴν αὐλή του,
καὶ σὲ προσφέρει σατραπεῖες καὶ τέτοια.
Καὶ σὺ τὰ δέχεσαι μὲ ἀπελπισία
αὐτὰ τὰ πράγματα ποὺ δὲν τὰ θέλεις.
Ἄλλα ζητεῖ ἡ ψυχή σου, γι᾿ ἄλλα κλαίει·
τὸν ἔπαινο τοῦ Δήμου καὶ τῶν Σοφιστῶν,
τὰ δύσκολα καὶ τ᾿ ἀνεκτίμητα Εὖγε·
τὴν Ἀγορά, τὸ Θέατρο καὶ τοὺς Στεφάνους.
Aὐτὰ ποῦ θὰ σ᾿ τὰ δώσει ὁ Ἀρταξέρξης,
αὐτὰ ποῦ θὰ τὰ βρεῖς στὴ σατραπεία·
καὶ τί ζωὴ χωρὶς αὐτὰ θὰ κάμεις.[/fonts]
Ρωμ. ε΄6-10

Αποσυνδεδεμένος Iaspis

  • Αρχιτρίκλινος
  • Hero Member
  • ***
  • Μηνύματα: 1826
    • Προφίλ
Ἡ Σατραπεία
« Απάντηση #1 στις: 16 Μαΐου, 2012, 02:39:46 πμ »
Ζοῦμε στὸν αἰῶνα τῆς προδοσίας. Προδίδει ἡ ζωὴ μὲ τὴν φθορὰ, ἡ φυλὴ, τὸ ἔθνος, τὸ κράτος ποὺ μᾶς περιχαρακώνει, ἡ κοινωνία μὲ τὸν ἀνθρωποκεντρισμό της, οἱ θεσμοὶ μὲ τὴν ὑποκρισία τους καὶ τὴν ἐπιλεκτικότητὰ τους, ἡ ψευδεπίγραφη ἱστορία, ἡ παιδεία.. διὰ τῆς βίας μάθηση, οἱ διδάσκαλοι σκληροὶ χωρὶς ἀγάπη, οἱ γονείς μὲ τὴν ἀπελπιστικὴ προσπάθεια νὰ ζήσουμε καὶ νὰ πετύχουμε τὰ πάντα σὲ πλῆθος, οἱ φίλοι μὲ τὴν συνενοχή στὰ ἐγκλήματα ποὺ ὑπέστησαν κι αὐτοὶ μαζὶ μὲ μᾶς, οἱ «ἀγάπες» ποὺ ἀρχίζουν καὶ τελειώνουν,  ἡ καθημερινὴ διαδρομή ποὺ δὲν ἀλλάζει προδίδει καὶ τὸν ἴδιο τὸν κόσμο ποὺ εἶναι καινούργιος κάθε μέρα... Παντοῦ προδοσία, ἀκόμα καὶ στὰ ἀνώτερα!
Καὶ φεύγεις προδομένος νὰ πᾶς νὰ βρεῖς μιὰ λευτεριὰ. Μὰ ὅπου κι ἄν πᾶς τὴν προδοσία ξαναβρίσκεις. Καὶ ξαναφεύγεις, καὶ ἀσταμάτητα λές πὼς θὰ φεύγεις, θὰ φεύγεις, θὰ φεύγεις μέχρι νὰ φύγεις γιὰ τὸ μεγάλο ταξείδι ποὺ θὰ σὲ ἐλευθερώσει. Καὶ τὸτε ἄξαφνα βλέπεις πὼς Προδομένος σταυρώθηκε καὶ πέρασε μέσα ἀπό τὸ θάνατο. Καὶ γίνεται ἀμέσως ἡ  φυγὴ σου προδοσία καὶ ἐσὺ προδότης ἀπό προδομένος.
Τὶ συμφορὰ ἐνῶ εἶσαι καμωμένος γιὰ τὰ ὡραῖα καὶ μεγάλα ἔργα,
Καὶ τί φρικτὴ ἡ μέρα ποὺ ἀφέθηκες κ᾿ ἐνδίδεις καὶ φεύγεις ὁδοιπόρος γιὰ τὰ Σούσα..

Πολὺ ἐπίκαιρο κύριε Σταῦρο τὸ ποίημα τοῦ Καβάφη, τώρα ποὺ ἡ προδοσία εἶναι παντοῦ μέσα κι ἔξω ἀπ᾽ τὸν ἄνθρωπο καὶ ἀπό τὰ τείχη... Εἶναι ἡ ὥρα ποὺ ὅλοι θὰ δοῦμε ὅτι ὑπάρχει Κάποιος ποὺ ἐνῶ τὸν προδίδουμε,Ἐκεῖνος δὲν θὰ μᾶς προδώσει ποτέ!
Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία, καὶ οὐδὲ εἷς τι τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ ἔλεγεν ἴδιον εἶναι, ἀλλ᾿ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά. (Πραξ. δ\', 32-33)