Θεολογίας Πέρι > Περί παντός Θεολογικού επιστητού

Περί γάμου

(1/3) > >>

ρωμηός:

--- Παράθεση από: staboz ---Λυπήθηκα πολύ για τις συστάσεις περί εσωρούχων και κορμάρας. Ο γάμος δεν είναι καλοπέραση και ικανοποίηση των προσωπικών μας επιθυμιών. Είναι συμπόρευση δύο ανθρώπων προς τη Βασιλεία του Θεού. Συμπόρευση σημαίνει σήμερα ακουμπάς εσύ σε μένα, αύριο ακουμπώ εγώ σε σένα. Αύριο θα παρουσιάσεις εσύ ανεπιθύμητα pop-ups, μὴν αμφιβάλλεις γι\' αυτό - έτσι είναι η ζωή.
     Επίτρεψέ μου να χρησιμοποιήσω και εγώ ορολογία υπολογιστών: Χρειάζεσαι επείγουσα αναβάθμιση σε Vista heaven. Μην χάνεις τον ουρανό από το οπτικό σου πεδίο. Σκέψου τα λόγια του αγίου Κοσμά του Αιτωλού: \"Εσύ, γυναίκα που έχεις τον κακόν άνδρα να χαίρεσαι περισσότερο από τη γειτόνισσά σου που έχει τον καλόν άνδρα, διότι θα κάνεις υπομονή και θα πας στον Παράδεισο. Και να σκέφτεσαι και τα καλά του ανδρός σου. Κάποια καλά θα έχει και αυτός, δεν έχει μόνο κακά\". Τα ίδια επαναλαμβάνει ο άγιος και για τον άνδρα. ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ!
     Επίτρεψέ μου και μια πρακτική συμβουλή: Κάθε φορά που επιστρέφει στο σπίτι να τον περιμένεις με χαρά, όσο κουρασμένη και δύσθυμη και αν είσαι. Και περιμένοντάς τον να μην είσαι ατημέλητη, αλλά να φοράς πάντοτε τα καλά σου ρούχα, δείχνοντας ότι ο ερχομός του είναι η πιο ευχάριστη και επίσημη ώρα για σένα.
     Ο Θεός μαζί σου. Στ.
--- Τέλος παράθεσης ---

ρωμηός:

--- Παράθεση από: staboz ---Ο γάμος δεν είναι καλοπέραση και ικανοποίηση των προσωπικών μας επιθυμιών. Είναι συμπόρευση δύο ανθρώπων προς τη Βασιλεία του Θεού. Συμπόρευση σημαίνει σήμερα ακουμπάς εσύ σε μένα, αύριο ακουμπώ εγώ σε σένα. Αύριο θα παρουσιάσεις εσύ ανεπιθύμητα pop-ups, μην αμφιβάλλεις γι\' αυτό - έτσι είναι η ζωή.
--- Τέλος παράθεσης ---
Κρατάω το παραπάνω διότι θέλω να τονισθεί! Ο γάμος όντως δεν είναι μια υπόθεση ατομική. Είναι, αν μου επιτρέπεται ο όρος, η οντολογική πραγμάτωση της αλήθειας του προσώπου. Ο άνθρωπος πραγματώνεται υπαρξιακά στην αγαπητική του αλληλοπεριχώρηση με το Εσύ, γινόμενος Ένα, όχι δι\'απορροής και χωρίς να απολέσει τη μοναδικότητά του. Ό,τι ατομικό και φιλάρεσκο, ό,τι χύδην ευδαιμονιστικό τίθεται έξω αυτής της σχέσης ή υποβιβάζει αυτή τη σχέση σε μια χυδαιότητα και αναισθησία.

Διό και ο καρπός του γάμου, η τεκνογονία!
Διό και καρπός της ιδιοτελούς ευδαιμονιστικής σχέσης, η ανυπαρξία!

Ειδικά στην Ορθόδοξη θεολογία και εκκλησιολογία, η σχέση του γάμου είναι σχέση τριών και όχι δύο παραγόντων. Στο γάμο, στην ένωση (διό και παρομοιάζεται προς την Εκκλησία) των δύο ανθρώπων συμμετέχει και ο Θεός, ο οποίος και αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ιερής αυτής σχέσης.



--- Παράθεση από: staboz ---Επίτρεψέ μου και μια πρακτική συμβουλή: Κάθε φορά που επιστρέφει στο σπίτι να τον περιμένεις με χαρά, όσο κουρασμένη και δύσθυμη και αν είσαι. Και περιμένοντάς τον να μην είσαι ατημέλητη, αλλά να φοράς πάντοτε τα καλά σου ρούχα, δείχνοντας ότι ο ερχομός του είναι η πιο ευχάριστη και επίσημη ώρα για σένα.
--- Τέλος παράθεσης ---
Αφήνω την πρακτική συμβουλή για το τέλος (...διότι τι ρωμηοί θα ήμασταν αν συμφωνούσαμε σε όλα...) για να συμφωνήσω διαφωνώντας.... Δεν θα μπορούσα προσωπικά ποτέ να δώσωω συμβουλή, ειδικά για θέματα που αφορούν προσωπική στάση και διάθεση... Εξηγούμαι: όποια συμβουλή και να δώσεις (ακόμα και η τήρησή της...) δεν θα έφερνε τα προσδωκόμενα αποτελέσματα...διότι και να το έκανε αυτό μια γυναίκα ποτέ δεν θα ήταν αποτέλεσμα εκούσιο και εξ ιδίας διαθέσεως.... Δηλαδή, τι νόημα έχει να το κάνει αυτό μια γυναίκα από τη στιγμή που δεν αισθάνεται να το κάνει (το ίδιο αντιστοιχεί και για τον άνδρα)! Η ειλικρίνεια της στάσεως αυτής κρίνεται και ελέγχεται μέσα στη συζυγική σχέση γι\'αυτό και όποια στάση δεν μπορεί να προέρχεται κατόπιν συμβουλής αλλά να προέρχεται από το περίσσευμα της καρδίας... Προτιμώ τις αυθόρμητες και πηγαίες εκδηλώσεις της αγάπης από διάφορους κώδικες συζυγικές συμπεριφοράς που πολλές φορές (όταν ακολουθούνται βάσει \"καταλόγου\") κρίνονται ανειλικρινείς...

staboz:
Πολύ σωστό αυτό που έγραψες:\"Ειδικά στην Ορθόδοξη θεολογία και εκκλησιολογία, η σχέση του γάμου είναι σχέση τριών και όχι δύο παραγόντων. Στο γάμο, στην ένωση (διό και παρομοιάζεται προς την Εκκλησία) των δύο ανθρώπων συμμετέχει και ο Θεός, ο οποίος και αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ιερής αυτής σχέσης\".
     Ο Ευδοκίμοφ το διατυπώνει θαυμάσια στο έργο του \"Η Ορθοδοξία\". Γράφει:\"Ο άνδρας και η γυναίκα ενώνονται σ\' έναν τρίτον όρο, που είναι ο Θεός\"... \"Η ars amandi, η τέχνη της αγάπης βρίσκεται ολόκληρη μεσ\' στην καρποφορία της αιώνιας νεοφάνειας του μαράναθα. Οι αγαπημένοι κοιτούν μαζί προς την ίδια κατεύθυνση, την Ανατολή, και λέγουν: \'Κάνε, Κύριε, αγαπώντας ο ένας τον άλλον, ν\' αγαπούμε εσένα τον ίδιο\' \". (Σελ. 398,402).
     Όσο για τη διαφωνία σου στη \"συμβουλή\", νομίζω είναι καιρός να απαλλαγούμε κάποτε από την τάση αντιδράσεως σε οτιδήποτε δείχνει να έχει χαρακτήρα καθοδηγητικό και συμβουλευτικό. Το συμβουλεύειν είναι και Αγιογραφικό και Αγιοπατερικό και παραδοσιακό, Ρωμέικο, όπως το λέτε εσείς. Άλλωστε και η προηγούμενη απάντηση ολόκληρη μια συμβουλή δεν ήταν;
     Ας έρθω για λίγο στα περί κωδίκων συμπεριφοράς και αυθορμητισμού. Το θέμα είναι μεγάλο και εγώ ούτε χρόνο επαρκή έχω ούτε γρήγορα γράφω. Σημειώνω μόνον τούτο ότι η Ορθόδοξη ελευθερία, ο αυθορμητισμός και η πηγαία αγάπη αποκτώνται μόνο μέσα από εκούσια υποταγή στις εντολές. Το ζήτημα αυτό το διαπραγματεύεται διεξοδικά ο αββάς Ισαάκ στην δ΄ επιστολή του \"Προς τον οσιον πατέρα Συμεώνην τον θαυματουργόν\", γι\' αυτό και δεν θα επιμείνω. Μελέτησέ την και θα δείς πόσο ξένα είναι προς την Ορθόδοξη θεολογία τα περί αυθορμητισμών και πηγαίων αισθημάτων προτεστάντικα ξυλοκέρατα, που μας σερβίρουν αδιάκοπα τα τελευταία χρόνια διάφοροι, συχνά παρουσιάζοντάς τα ως το βάθος και την ουσία της Ορθοδοξίας. Στ.

ρωμηός:
Η αλήθεια είναι ότι με κατατρώγει ένα συνδρομάκι στους παντός είδους κατευθυντήριους κώδικες αλλά η αιτία δεν είναι η υπόδειξη ή η συμβουλή αυτή καθ\' εαυτή αλλά η υποταγή σε αυτές εν είδη \"αυτοματοποιημένης τεχνικής\" που στη σκέψη πολλών (και στη δική μου, έστιν ότε εν τη \"πνευματική\" πωρώσει της νεανικής μου αμετροέπειας...) αφενός μεν οδηγεί αναμφιβόλως και αναμφηρίστως στο Vista Heaven, εκποδών ποιούσα πάσης Θεϊκής \"κατ\' χάριν χαρίτωσις\" (κατά το \"μπορούμε και μόνοι μας\" ή κατά το \"αφού τα κάνω είμαι καλό χριστιανόπουλο\") και αφετέρου αποσαθρώνει βασικά θεμέλια του γάμου και της σχέσεως, αφού μετατρέπει την αγάπη και \"πάσα εκδήλωσις αυτής\" σε νόρμες πιστοποιημένης χριστιανικής ηθικολογίας.

Θα προτιμούσα μια γενικότερη παραίνεση, ας πούμε περί της αγάπης και του συνδέσμου που πρέπει να υπάρχει μεταξύ του ζευγαριού ή το πολύ όμορφα διατυπωμένο \"ακουμπάς εσύ σε μένα, αύριο ακουμπώ εγώ σε σένα\" ως συμβουλή και ως υπόδειξη και κατόπιν ας αφήναμε στην ελευθερία της αγάπης του προσώπου να εκδηλώσει αυτή την παραίνεση, αυτό το \"ακούμπημα\" με τρόπο αυθόρμητο και ειλικρινές...

Άλλωστε το τι ευχαριστεί τον άνδρα ή την γυναίκα, διαφέρει και δεν μπαίνει σε καλούπια... Προσωπικά, φορ εξαμπλε, θα προτιμούσα να με περιμένει ή να περιμένω τη γυναίκα μου με ένα χαμόγελο έστω κι αν φόραγε τις πυζάμες ή την ποδιά της κουζίνας (αδιάφορο το στυλιστικό για την αφεντιά μου...)    

Στο θέμα της εκούσιας υποταγής, που ορθώς τονίζεται, το στοιχείο που ενδιαφέρει και δεν διασαφηνίζεται είναι το \"εκούσιας\". Δεν είναι μια λέξη χωρίς βαθύτερο νόημα. Το εκουσίως \"αποσαθρώνει\" τη σκληρότητα των \"εντολών\", μεταποιώντας την εντολή σε χαρμόσυνη και ειλικρινή προσωπική επιλογή.... Όταν η υποταγή γίνεται εκούσια αλλά χωρίς την παραπάνω \"μετουσίωση - μεταβολή\" δεν χάνει το αληθές νόημά της; Μήπως μια τέτοια υπακοή δεν μας κατατάσσει στους Υιούς και συγκληρονόμους αλλά στους μισθωτούς και τους δούλους; Θα μου πείτε και οι μισθωτοί και οι δούλοι θα σωθούν αλλά όμως ο στόχος, η κορυφή που πρέπει να αγναντεύουμε και για την οποία παλεύουμε δεν θα πρέπει να είναι η κατ\' χάριν υιοθεσία?

Προσωπικά \"νομίσματα\" είναι αυτά τα δικά μου....Μπορεί και να μην περνάνε στο \"πατερικό χρηματιστήριο\"...

staboz:
Δυστυχώς αντί να κλείσουμε ένα θέμα ανοίγουμε περισσότερα. Η πρώτη παράγραφος μου φαίνεται πολύ ασύντακτη. Αυτή η ασυνταξία είναι θεληματική, δυνάμει κάποιας ψευτορωμέϊκης ασυδοσίας, ή είναι αποτέλεσμα άγνοιας; Αν είναι το πρώτο, λυπάμαι, αλλά εμένα αυτού του είδους ο εκβαρβαρισμός της γλώσσας μού είναι εξαιρετικά ενοχλητικός και δεν μπαίνω στον κόπο καν να προσπαθήσω να καταλάβω τα μυστηριώδη νοήματα. Αν είναι το δεύτερο, προσπάθησε σε παρακαλώ να το ξαναδιατυπώσεις απλά και σαφώς (ή σαφά κατά τους αστοιχείωτους των ΜΜΕ).
     Για την ουσία του θέματος, θα περάσουν, υποθέτω, πολλά χρόνια ώς ότου συνειδητοποιήσουμε την απλή αλήθεια ότι μέσα στο Ευαγγέλιο η αγάπη δεν είναι κάτι πηγαίο και αυθόρμητο αλλά εντολή. Που σημαίνει ότι είτε το θέλεις είτε δεν το θέλεις, είτε σού \'ρχεται είτε δεν σού \'ρχεται, είτε το αισθάνεσαι είτε όχι, είσαι υποχρεωμένος να αγαπήσεις. Αυτή δε η εντολή της αγάπης δεν είναι μια μικρή εντολή, αλλά η πρώτη και μεγάλη! Όποιος μπορέσει να κατανοήσει τις ασύλληπτες διαστάσεις αυτής της απλής αλήθειας, μακάριος. Κανένας πειρασμός δεν θα αποκτήσει εξουσία επάνω του. Διαφορετικά θα βασανίζεται προσπαθώντας να ξεδιψάσει με ζωγραφισμένα νερά (αββάς Ισαάκ).
     Καμμιά εκούσια υποταγή δεν μπορεί να μετατρέψει την εντολή σε χαρμόσυνη επιλογή. Η εντολή είναι πάντα απόφαση θανάτου, σταύρωση επί αοράτου σταυρού. Μόνο μακροχρόνια εμπειρία της χαράς και της ευτυχίας που πηγάζει στο τέλος από αυτήν τήν εκούσια σταύρωση, κάνει τον άνθρωπο να δέχεται με χαρά κάθε σταυρό που βλέπει να τοποθετεί στο δρόμο της ζωής του ο Δημιουργός του. Το μακροχρόνια εδώ δεν αντικαθίσταται με τίποτε.  \"Και εκτός τού γεύσασθαι την ψυχήν των παθημάτων του Ιησού εν γνώσει, κοινωνίαν μετ\' αυτού ου μη σχη\" (αββάς Ισαάκ - το παραθέτω από μνήμης, μπορεί κάπου η διατύπωση ελαφρά να παραλλάζει). Οι λίγες εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
     Τα περί υιών, μισθωτών και δούλων δεν νομίζω να έχουν σχέσι με το θέμα μας. Και σίγουρα πολύ επιπόλαια και επικίνδυνα οι περισσότεροι από μας βιαζόμαστε να βρεθούμε στην τάξι των υιών χωρίς να δοκιμαστούμε προηγουμένως σε κείνη των δούλων. Περισσότερα για το θέμα αυτό στο \"ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ\", σελ. 297-8.
     Τέλος για τη σύσταση περί ενδυμασίας θα υπενθύμιζα μόνο τον λόγο του Μ. Βασιλείου ότι \"είωθε τοις έξωθεν σχήμασι συνδιατυπούσθαι η ψυχή και προς α πράττει τυπούται και προς αυτά σχηματίζεται\" (Ισχύει και εδώ η σημείωση της από μνήμης παραθέσεως). Δεν θα γράψω κάτι παραπάνω τώρα, μολονότι γι\' αυτό το ζήτημα έχουν γραφεί πολλά (Κλίμαξ, αββάς Ισαάκ, άγ. Θεόδωρος ο Στουδίτης κ.τ.λ.). Στ.

Πλοήγηση

[0] Λίστα μηνυμάτων

[#] Επόμενη σελίδα

Μετάβαση στην πλήρη έκδοση