Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - ρωμηός

Σελίδες: 1 [2] 3 4 ... 37
26
Εικόνες - Φωτογραφίες / Μανή, Θεκέλ, Φάρες!
« στις: 23 Σεπτεμβρίου, 2009, 09:21:13 πμ »
Ὡραῖα ἡ σύνθεση ἀλλὰ μὲ στυλὸ μπίκ; Ἐκεῖ μοῦ τὰ χαλάει!

27
-Σκιὰ στοὺς δρόμους περιπλανιέται ἡ μοναξιὰ μας. Ο καθεὶς και τὸ τομάρι του. Κραυγὲς ἀσάλευτες στὰ χείλη, φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμω. μήπως Σὲ ξέρω ξένε;
-Ἀντιπαλεύω τοὺς λογισμοὺς τῆς φρικτότητας. Δὲν γίνεται νὰ εἶμαι μόνος. Σὲ θέλω Ξένε!

28
Θὰ συμφωνήσω μὲ τὸν Ἀρτέμη. Ἡ ἁπλῆ παράθεση χωρίων χωρὶς ἐπεξηγήσεις καὶ χωρὶς σχολιασμό, δὲν βοηθοῦν στὴν κατανόηση, τουλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ τὸ παρὸν ζήτημα ποὺ τίθεται ἐν διαλόγῳ.

29
Παράθεση από: Iaspis
Καλύτερα δηλαδή ο καθείς μέ τό θέμα του, παρά ο καθείς μέ τήν γνώμη του!
Κάτι σὰν νὰ λέμε ὁ καθένας τὸ βιολί του!

- Ἂς εἶναι! Ἔχω θέμα, προσωπικόν. Ἔχω τὴν αἴσθηση ὅτι στὴν Ἐκκλησία, μέσα στὸ χῶρο της, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, γίνεται κάτι παράδοξο. Ἀντί νὰ μᾶς ἐντυπωσιάζει τὸ γνήσιο, τὸ ἀληθινὸ, τὸ χρυσὸ καὶ τὸ καθαρό, καταγινόμαστε συνέχεια μὲ τὴν λάσπη. Ἕνα ἀπίθανο παραλήρημα βρωμιᾶς. Ἔτσι ὁ ἕνας, αὐτὰ εἶπε ὁ ἄλλος. Ἀποστομώνουμε ὁ καθένας τὸν ἄλλο, ὡς γνήσιοι ἀμύντορες τῆς παρακαταθήκης τοῦ Πνεύματος, στηλιτεύουμε κακῶς κείμενα. Ἐρωτοτροποῦμε ὲ τὴ λάσπη καθημερινῶς. Γινόμαστε \"ΚΑΤΙ\" μέσα ἀπὸ τὴ λάσπη. Ἀφήνουμε τὸν Χριστὸ καὶ πιάνουμε τὸν Ἀντίχριστο. Παραδόξως. Ἀλλοφρόνως. Πειρασμικό;΄Ἐγγενές; Πῶς;

-Πόσος καιρὸς ἔχει περάσει ἀπὸ τὴν τελευταῖα φορὰ που ἀφήσαμε τὸ πνεῦμα μας νὰ θαυμάσει τὴ δημιουργία, νὰ δοξολογήσει γιὰ τὸ ἀναπάντεχο (ποὺ ἔχει γίνει \"ἀναπόφευκτο\" στὶς συνειδήσεις μας) τῆς πρώτης πρωϊνῆς ἀκτίδας φωτός; Γιατὶ ἐπιτρέψαμε στὶς ψυχὲς μας νὰ σκουριάσουν κάτω ἀπὸ τὀ ἄχθος τῆς καθημερινῆς ἐπαναλήψης; Πῶς συμβαίνει καὶ χορτάσαμε τοὺς εαυτοὺς μας; Πῶς συμβαίνει καὶ τίποτα πια δὲν προκαλεῖ στὶς ψυχὲς μας ἔκρηξη δοξολογίας στὸν Πατέρα καὶ Δημιουργό μας;

30
Μονόλογος στὶς 4 τὰ ξημερώματα;;;

31
Παράθεση από: MariosV
Φυσικά μπορεί ο καθένας να γράφει όπως εκείνος θέλει, αλλά όχι να είναι με πολυτονικό οι τίτλοι και οι περιγραφές των forums.
Μὰ γιατὶ ὄχι;;; Πρωτοτυπία!!! Ἡ λέξη δὲν ὑπάρχει στὸ λεξιλόγιό σου;;;; Ἂς κάνουμε ἐπιτέλους κάτι διαφορετικό!!!

32
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Τί εἶναι ἁμαρτία!
« στις: 03 Σεπτεμβρίου, 2009, 09:50:30 πμ »
Ἂς τὸ ἀφήσουμε αὐτὸ καλύτερα, διότι θὰ ἐξελιχθεῖ σὲ \"κολοκυθιά\" (εἶπα, εἶπες κ.ο.κ.)! Φταίει ἵσως καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν μιλοῦμε διὰ ζώσης, ὁπότε ἀναδεικνύεται ζήτημα συνεννοήσης!!!

33
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Τί εἶναι ἁμαρτία!
« στις: 02 Σεπτεμβρίου, 2009, 09:22:19 μμ »
Αὐτὸ ἀκριβῶς ἤθελα νὰ φανεῖ, ὅτι εἴτε τεκνοποιήσει τὸ ζευγάρι εἴτε ὄχι ἡ συνέρευση εἶναι εὐλογημένη. Διότι ἡ ἐπιθυμία αὐτὴ εἶναι φυσικὴ καὶ ἔχει δοθεῖ ἄνωθεν. Τὸ ἀφύσικο συγχωρεῖται (κατόπιν μετανοίας) καὶ ὄχι τὸ φυσικό, καὶ ἀφύσικο εἶναι ἡ πλεονεξία, ἡ ἡδονὴ χωρὶς ἀγάπη, ἡ ἡδονὴ χωρὶς Θεό!

34
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Τί εἶναι ἁμαρτία!
« στις: 02 Σεπτεμβρίου, 2009, 06:42:17 μμ »
Παράθεση από: maria
επιτρέψετέ μου να πω κ εγω οτι ο Θεός επιτρέπει τη συνέρευση των ανθρώπων μεσα στο γαμο και τη συγχωρεί, καθώς μεσα απ αυτη τεκνοποιει ο ανθρωπος.
Ἂν καὶ δὲν μ\' ἀρέσει ὁ ὅρος \"συγχωρεῖ\", μπορεῖς νὰ μοῦ ἀπαντήσεις τὶ γίνεται ἂν ἕνα ζευγάρι δὲν μπορεῖ νὰ τεκνοποιήσει γιὰ ἰατρικοὺς λόγους;;; Συγχωρεῖται ἡ συνέρευση;;;  Μήπως δὲν ἐπιτρέπεται ἡ συνεύρεσή;;; Τί γίνεται;;;

35
Πεζογραφία / Άνθρωποι και ποντίκια-Τζων Στάινμπεκ
« στις: 02 Σεπτεμβρίου, 2009, 06:39:20 μμ »
Μήπως θὰ ἔπρεπε νὰ ἐνταχθεῖ στὶς βιβλιοπροτάσεις;;;

Ἐνδιαφέρον ἀκούγεται!

36
Χαίρομαι ποὺ γίνεται αὐτὴ ἡ συζήτηση καὶ εὐχαριστῶ τὸν Μάριο ποὺ τὸ ἔθεσε τὸ ζήτημα.

Νὰ πῶ δύο πράγματα γιὰ ἀρχή.

Παράθεση από: petros
Φαντάζομαι πως η πλειοψηφία των τυχαίων χρηστών που ίσως κάποια στιγμή περάσει από το forum θα \"τρομάξει\" μόλις δει περισπωμένες και ψιλές.. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ούτε εμένα μου φαίνονται φιλικό...΅
Μιὰ ἀπὸ τὶς πρῶτες μου σκέψεις ἤτανε αὐτή, ἀλλὰ ὰπὸ τὴν ἀντίθετη σκοπιὰ Πέτρε. Θὰ σᾶς ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα μὲ ἕνα περιοδικὸ εὑρύτατης κυκλοφορίας, τὴν Νέμεσιν ποὺ τὴν ἐκδίδει ἡ Λιάνα Κανέλλη. Ξεκίνησε μὲ μονοτονικὸ καὶ στὴν πορεία ἄλλαξε καὶ τὸ ἔκανε πολυτονικό. Ἡ μόδα ἀπαιτοῦσε τὸ μονοτονικό, ὅμως ἤτανε μιὰ εὐχάριστη νότα στὸν κυκεώνα τῶν περιοδικῶν, ποὺ ἕνα περιοδικὸ μὲ σεβασμὸ γιὰ τὴν παράδοση καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς χώρας μας στήθηκε σὲ πολυτονικὴ γραφή. Ξάφνιασε ἀλλὰ δὲν τρόμαξε κανέναν. Ἂς δώσουμε καὶ μεὶς μιὰ ἰδιαίτερη καὶ ξεχωριστὴ νότα στὸν χῶρο τῶν φόρουμς καὶ τοῦ ἴντερνετ, στήνοντας τὸ φόρουμ σὲ πολυτονικὴ γραφή.

Βεβαίως, ὅσοι θέλουν μποροῦν νὰ γράφουν σὲ πολυτονικὸ καὶ ὅσοι θέλουν σὲ μονοτονικό. Αὐτὸ δὲν εἶναι θέμα συζήτησης ἀλλὰ ἐλευθερίας (καὶ συνεργασίας μὲ τὸν τεχνικάριο γιὰ τυχὸν προβλήματα συμβατότητας). Καλὸ ὅμως εἶναι νὰ μάθουμε νὰ διαβάζουμε ἔστω καὶ κείμενα πολυτονικὰ, γιὰ νὰ ἔχουμε μιὰ εἰκόνα τῆς γλώσσας μας καὶ νὰ μὴν τὴν ἀφήσουμε νὰ χαθεῖ.

Ἂς πρωτοτυπήσουμε ἀδέλφια!!!

37
Ψηφίστε καὶ οἱ ὑπόλοιποι!!!

38
Γιατὶ δὲν ἐμφανίζεται ἀπευθείας στὴ σελίδα ἡ ψηφοφορία Μίστερ Τέκνικαλ ὅλ-τάϊμ Σαπόρτ?

39
Tου Χρηστου Γιανναρα

Από αγανάκτηση (ομολογημένη) για τη δίχως αντίλογο προπαγάνδα της «προοδευτικής» δημοσιογραφίας, θα παρακαλούσα να μου επιτραπεί ένα ερώτημα:

Ας υποθέσουμε μια ταινία διάρκειας ενός λεπτού που θα φιλοδοξούσε να παρουσιάσει το Μουσείο του Λούβρου, την ιστορία του, τη σημασία του για τον πολιτισμό. Και δώδεκα δευτερόλεπτα, το ένα πέμπτο της ταινίας, να είχαν διατεθεί για να προβάλουν τον μανιακό, που πριν από μερικά χρόνια στο Λούβρο «μαχαίρωσε» την Τζιοκόντα. Θα καταριόμασταν σαν «σκοταδιστές» και υπέρμαχους της «λογοκρισίας» όσους διαμαρτύρονταν για την υπερβολή (ή τη σκοπιμότητα) της έμφασης στον βανδαλισμό;

Θα ήμουν ειλικρινά ευγνώμων σε όποιον με βοηθούσε να καταλάβω, γιατί στη σημερινή Ελλάδα θεωρείται «προοδευτικός» και εξασφαλίζει καριέρα όποιος κατασυκοφαντεί την ιστορία του τόπου του και του λαού του. Θέλουμε να παρουσιάσουμε στο διεθνές κοινό τη σχέση του λαού μας με τον Παρθενώνα σε μια μονόλεπτη καταγραφή ιστορίας είκοσι πέντε αιώνων. Και αφιερώνουμε το ένα πέμπτο της παρουσίασης στην πικάντικη εξαίρεση: σε κάποιους κάποτε φανατικούς βάνδαλους του κοινωνικού περιθώριου (που υπάρχουν πάντοτε σε κάθε επί γης κοινωνία). Καταλογίζοντας το σύμπτωμα στη σύνολη μεταφυσική παράδοση του λαού των Ελλήνων.

Για τους «προοδευτικούς» δημοσιογράφους, οι ρασοφορεμένοι βάνδαλοι, που στη μονόλεπτη ταινία καταστρέφουν με σφυριά τα μεγαλουργήματα της γλυπτικής τέχνης στον Παρθενώνα, δεν είναι περιθωριακοί ψυχοπαθείς, είναι η Εκκλησία, η θεσμική έκφανση της μεταφυσικής παράδοσης των Ελλήνων. Και τον θεσμό θέλουν να τον βλέπουν όπως τους τον μάθανε στα ιδεολογικά ποιμνιοστάσια: Οχι στην καταγωγική ελληνική του διαμόρφωση, αλλά σαν την εκτρωματική του αλλοτρίωση σε εξουσιαστικό μόρφωμα, όπως το κράτος του Βατικανού στη Δύση.

Ασφαλώς και οι «δεσποτάδες» της ελλαδικής παρακμής σήμερα συνεισφέρουν ενεργά σε αυτή την έκτρωματική, εξουσιαστική αντίληψη για την Εκκλησία – δικαιώνουν τη συμπλεγματική εμπάθεια που θέλει πεισματικά να αγνοεί το εκκλησιαστικό γεγονός ως λαϊκό σώμα. Αλλά την έκπληξη που είναι ο πολιτισμός, ως ιστορική σάρκα της μεταφυσικής παράδοσης των Ελλήνων, τη γέννησε το εκκλησιαστικό σώμα του λαού, όχι οι παρακμιακοί ρασοφόροι του σήμερα ούτε κάποιες εξαιρέσεις ψυχανώμαλων πριν από δεκαέξι αιώνες!

Ο λαός, που συγκροτεί το εκκλησιαστικό γεγονός, συνέχισε με τον Ρωμανό και την Κασσιανή την ποίηση της Σαπφούς και του Πινδάρου (κατέγραψε τη συνέχεια ο C. Trypanis στην ανθολογία του: The Greek Verse, στα Penguin Books). Συνέχισε ο λαός την τραγωδική δραματουργία στην εκκλησιαστική λατρευτική «λειτουργία», την πάλη της γλυπτικής και της αρχιτεκτονικής για θέα τού «όντως υπαρκτού» τη μετέθεσε στη ζωγραφική των Εικόνων του Σινά, της Μονής της Χώρας, του Πανσέληνου, στην αρχιτεκτονική της Αγια-Σοφιάς. Η οργανική συνέχεια του αρχαιοελληνικού φιλοσοφικού λόγου εκφράστηκε δυναμικά στο έργο του Αθανάσιου Αλεξανδρείας, των Καππαδοκών, του Μαξίμου, του Ιωάννη Δαμασκηνού, του Γρηγορίου Παλαμά. Η ηρακλείτεια ταύτιση του κοινωνείν - αληθεύειν, ο πλατωνικός έρως ως οδός γνώσης, η αριστοτελική λογική μέθοδος και το κριτήριο κοινωνικής επαλήθευσης της γνώσης θεμελιώνουν την εκκλησιαστική απαίτηση συνεπούς εμπειρισμού στην ελληνική Ανατολή. Και οδηγούν σε ρήξη (Σχίσμα) με τη μεταρωμαϊκή Δύση των επήλυδων βαρβαρικών φύλων, παγιδευμένων στον πρωτογονισμό της ανάγκης για αυθεντίες, δόγματα - θωράκιση του εγώ με βεβαιότητες.

Οταν ξέρει κανείς ότι επί χίλια χρόνια, στο χλευαστικά ονομαζόμενο από τους Δυτικούς «Βυζάντιο», τα παιδιά ξεκινούσαν ανάγνωση και γραφή με αλφαβητάρι τον Ομηρο, τότε τα δώδεκα δευτερόλεπτα εμφατικής προβολής των ψυχανώμαλων του περιθωρίου στη μονόλεπτη ταινία για τον Παρθενώνα είναι τουλάχιστον ανεξήγητη μεροληψία που μοιάζει με κακόβουλη προπαγάνδα. Αλλά και αν το επίπεδο εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας των ελλαδικών επισκόπτων ήταν διαφορετικό, η συμπλεγματική εμπάθεια της μονόλεπτης για τον Παρθενώνα ταινία, θα είχε συναντήσει μόνο χαμόγελα συγκατάβασης. Οχι απαιτήσεις να επιβάλλεται με τον χωροφύλακα ο σεβασμός στην «επικρατούσα θρησκεία»!

Μέσα στα πέντε τελευταία χρόνια είχαμε οι Ελληνες δύο απανωτές ευκαιρίες (που δεν θα ξανάρθουν) να δηλώσουμε, μπροστά στο σύνολο σχεδόν πληθυσμό του πλανήτη, την πολιτιστική μας ταυτότητα – ενεργό ετερότητα πρότασης πολιτισμού που να ενδιαφέρει πανανθρώπινα: Είχαμε τις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και την ανέγερση του καινούργιου Μουσείου της Ακρόπολης των Αθηνών. Και σκέφτομαι: Πώς θα έκριναν την ανταπόκρισή μας στις μοναδκές αυτές ευκαιρίες μαρτυρίας κάποιοι δάσκαλοί μας από ένα χθες όχι πολύ μακρινό; Ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Πικιώνης, ο Εγγονόπουλος, ο Παπαλουκάς, ο Κόντογλου, ο Ζάχος, ο Κεφαλληνός, ο Σεφέρης, ο Τατάκης, ο Θεοτοκάς, ο Γκάτσος, πώς θα αντιδρούσαν στο αρχιτεκτόνημα του Τσουμί, στην ταινία του Κώστα Γαβρά, πώς θα έκριναν την ιδιοφυή εντυπωσιοθηρία, σκηνογραφική και σκηνοθετική, του Δημήτρη Παπαϊωάννου; Θα κατάπιναν βουβά την παραίτηση από κάθε ετερότητα, την εικόνα μιας Ελλάδας με επιδόσεις μόνο μεταπρατισμού, μόνο επαρχιώτικης μειονεξίας;

Δεν έχει νόημα να εμπλέκουμε τίμια ονόματα του χθες σε διχογνωμίες του σήμερα. Αλλά κάποια ονόματα υπογραμμίζουν αποκαλυπτικά το κενό, την ορφάνια μας σήμερα από μπροστάρηδες μαχητικής ευθυκρισίας, εύτολμης ανιδιοτέλειας. Μοιάζει δίχως αντίλογο σήμερα η αναιδέσατη ταύτιση της «προόδου» με τον αφελληνισμό, με την κατασυκοφάντηση της Ιστορίας, με τον χλευασμό του «ιερού». Ακόμα και όρους υγειονομικής προστασίας για τη μετοχή μας στο Δείπνο της Ευχαριστίας θέλουν να μας επιβάλουν οι «προοδευτικοί» μας δημοσιογράφοι – με την ίδια φασιστική λογική θα αστυνομεύουν σε λίγο και την υγιεινή του έρωτα επιβάλλοντας οπωσδήποτε το προφυλακτικό. Δεν έχει φραγμούς η συμπλεγματική εμπάθεια.

Θα άξιζε, πάντως, να τεθεί η απορία, με αφορμή και την «τσόντα» των δώδεκα δευτερολέπτων: Γιατί τόσο αντιμεταφυσικό μένος στην ελλαδική δημοσιογραφία σήμερα; Γιατί και εφημερίδες παρήγορης σοβαρότητας και αξιοπρέπειας, που απευθύνονται, κατά τεκμήριο, σε κοινό με αίσθηση του «ιερού», κατακλύζονται από κείμενα συμπλεγματικής αντιμεταφυσικής μονομανίας;

Ο πάντοτε ανοιχτός αναζητητής, ο τίμιος αγνωστικιστής, έχει σέβας του «ιερού». Ο φανατικός των αντιμεταφυσικών βεβαιοτήτων (όπως και ο θρησκόληπτος) έχει πρόβλημα. Πρόβλημα βασανιστικής ανασφάλειας. Δεν στομώνει κανείς τις γονιμότερες μέσα του αναζητήσεις, απλώς για να εκδικηθεί κάποιους ανυποψίαστους ρασοφόρους του χθες ή του σήμερα. Ομως, γιατί μια κοινωνία να «παιδαγωγείται», μονότροπα με ψυχολογικές ανασφάλειες;

40
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Τί εἶναι ἁμαρτία!
« στις: 02 Σεπτεμβρίου, 2009, 10:00:02 πμ »
Παράθεση από: Iaspis
γι αυτό καί η διάκριση πού έκανες, καί περιέχεται καί στό χωρίο τού Αποστόλου Παύλου, είναι ορθή! Είναι όμως η οδός τής αμαρτίας καί τών παθών καί οδηγεί στήν σαρκική ζωή, πού απομακρύνει τό πνεύμα από τήν αναζήτηση τής κοινωνίας εν Κυρίω!
Θέλω νὰ πιστεύω ὅτι διάβασα μὲ προσοχὴ ὅσα γράφεις. Ὥραῖα καὶ ὅμορφα ἔθεσες τὸ \"ἀντέχω\". Ἵσως βέβαια κινούμαστε καὶ γράφουμε σὲ διαφορετικὰ μήκη κύματος. Ἐνδεχομένως νὰ εἶναι καὶ θέμα \"πνευματικῆς ἐτοιμότητας\" τοῦ καθενός. Δὲν ἔχει σημασία ὅμως. Τὸ πρωτεύων εἶναι ὅσο προχωροῦμε νὰ πλησιάζουμε καὶ νὰ μὴν ἀπομακρυνόμαστε.

1. Ὅταν τέθηκε τὸ θέμα \"προγαμιαῖες σχέσεις καὶ γάμος\", νομίζω δὲν χρειάζεται ἰδιαίτερη ἐπεξήγηση ὅτι ἀφορᾶ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ἐπιλέξει τὸν ἔγγαμο βίο. Ἄρα ἂς ἐξετάζουμε τὸ θέμα πάντα ὑπὸ αὐτὴν τὴν προϋπόθεση.

2. Διακρίνω ἕναν μονισμὸ στὴν περιθωριοποίηση τῆς σαρκός, ὡς αὕτη καὶ οἱ ἡδονὲς της νὰ εἶναι ὁ ἀποκλειστικὸς ὑπεύθυνος καὶ πρωταίτιος τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὸν Θεό. Δὲν θέλω  νὰ ὑποπέσω στὴν κακὴν καὶ κακῶς χρησιμοποιουμένην διάκρισιν τῶν ἁμαρτιῶν σὲ ἐπικίνδυνες καὶ μή. Θεωρῶ ὅμως ἀπροπροσανατολιστικὴ τὴν ἐμμονὴ ὁρισμένων μὲ τὰ σαρκικά. Χωρὶς νὰ θέλω νὰ περιαυτολογήσω, θέλω νὰ καταθέσω στὴν ἀγάπη σας, τὴν ἐμπειρία μου ἀπὸ τὴ μελέτη μου τῶν ἔργων τοῦ Χρυσοστόμου καὶ ἄλλων. Ἀναφέρω κυρίως τὸν Χρυσόστομο, λόγῳ τοῦ εὑρύτατου κηρυκτικοῦ του λόγου. Πουθενὰ τέτοια ἐμμονή, σπανίως τίθονται ζητήματα σαρκός, ἀντιθέτως μεγάλη ἔμφαση δίνεται στὰ ἐσώτερα τῆς ψυχῆς καὶ ἰδιαίτερα σὲ συνάφεια μὲ τὸν συνάνθρωπο. Αὐτὸ ἀπὸ μόνο του δὲν λέει καὶ πολλά. Ἁπλᾶ τὸ καταθέτω γιὰ νὰ ἀντιπαραβάλω τὴ σημερινὴ ὑστερία μόνον γιὰ τὰ σαρκικὰ ἁμαρτήματα.

3. Λέγεις ἀδελφέ μου:
Παράθεση από: Iaspis
γι αυτό καί η διάκριση πού έκανες, καί περιέχεται καί στό χωρίο τού Αποστόλου Παύλου, είναι ορθή! Είναι όμως η οδός τής αμαρτίας καί τών παθών καί οδηγεί στήν σαρκική ζωή, πού απομακρύνει τό πνεύμα από τήν αναζήτηση τής κοινωνίας εν Κυρίω!
Πάλι δὲν σὲ καταλαβαίνω. Ἐννοεῖς ὅτι ἡ προτροπὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ὁδηγεῖ μακριὰ ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό; Γιατὶ τόσο μένος;;; Ὑπάρχει μήπως κάτι ποὺ μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ κάνει μόνος του καὶ νὰ τοῦ ἐξασφαλίσει τὴν κοινωνία μὲ τὸ Θεὸ;;  Πῶς ἀποκλείουμε τὴν κοινωνία μὲ τὸ Θεὸ σὲ ἕνα ἔγγαμο ζευγάρι ποὺ εἶναι ὲνωμένο, ἔρωτευμένο καὶ \"συνέρχηται ἐπὶ τῷ αὐτῷ\"; Ποιὸς μπορεῖ ποτὲ νὰ πεῖ κανένας ὅτι τὸ ζευγάρι ποὺ ἀπολαυάνει τὴν σαρκικὴ ἡδονὴ, δὲν μπορεῖ νὰ προσεύχεται καὶ νὰ κοινωνεῖ μὲ τὸν Θεό;;;

41
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Τί εἶναι ἁμαρτία!
« στις: 01 Σεπτεμβρίου, 2009, 08:38:54 μμ »
Παράθεση από: Iaspis
Οι σαρκικές ηδονές είναι αμαρτία, όχι γιατί αδυνατούν, ένεκα φθαρτότητος,  νά αποτελέσουν κριτήριο δέσμευσης γάμου, αλλά γιατί είναι τό μεγαλύτερο εμπόδιο κατά τού Γάμου, δηλαδή τής κοινωνίας τού Θεού  μέ τόν  άνθρωπο τής πτώσεως, πρός σωτηρίαν του.
Γι αυτό  καί η ενσάρκωση τού Κυρίου δέν θά μπορούσε νά γίνει παρά μόνον ασπόρως καί χωρίς σαρκική ηδονή, ανεμπόδιστα.
Ὅλα καλὰ αὐτὰ ἀλλὰ θὰ ἔλεγα ὅτι λέχθηκαν μὲ μιὰ δόση \"φιλοσοφικῆς ὑπερβολῆς\". Κανεὶς δὲν εἶπε πὼς ἡ ἡδονὴ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴν κοινωνία μὲ τὸ Θεὸ ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη \"διὰ τὴν φύσιν ἡμῶν\" εἶναι ἀπαραίτητη ὡς ἕνα βαθμὸ γιὰ ὅσους ἔχουν δοκιμασθεῖ καὶ ἐπιλέξει τὸν ἔγγαμο βίο. Τὸ σίγουρο εἶναι ὅτι δὲν ἀπομακρύνει κιόλας.
\"μὴ ἀποστερεῖτε ἀλλήλους, εἰ μή τι ἂν ἐκ συμφώνου πρὸς καιρόν, ἵνα σχολάζητε τῇ νηστείᾳ καὶ τῇ προσευχῇ καὶ πάλιν ἐπὶ τὸ αὐτὸ συνέρχησθε, ἵνα μὴ πειράζῃ ὑμᾶς ὁ σατανᾶς διὰ τὴν ἀκρασίαν ὑμῶν. 6 τοῦτο δὲ λέγω κατὰ συγγνώμην, οὐ κατ  ᾿ ἐπιταγήν\".  

Ἀντέχεις ἄνθρωπὲ μου? Εὔγε! Πρόσεχε βέβαια καὶ τὸ ἕτερον ἥμισυ νὰ ἀντέχει, διότι ἂν δὲν ἀντέχει θὰ πρέπει νὰ \"συνέρχησθε\". Ἀπὸ κοινοῦ λοιπόν.

Καὶ τὸ ἀντέχεις ἐδῶ θέλει πολύ ἐπεξεργασία. Διότι λόγους διακοπῆς τῆς \"συνέρευσης\" τὶς δίνει ὁ Ἀπόστολος. Ἂν μέσα σου σκᾶς καὶ σκέφτεσαι διάφορα καὶ ἔτσι ἀπέχεις, \"εἰς μάτην ἐκοπίασες\".  Τέλος πάντων καὶ αὐτὸ θέλει πολὺ κουβέντα!

42
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Τί εἶναι ἁμαρτία!
« στις: 28 Αυγούστου, 2009, 06:28:02 μμ »
Παράθεση από: Iaspis
Γι αυτό οι προγαμιαίες σχέσεις είναι αμαρτία! Διότι απομακρύνονται προτού νά πλησιάσουν...Καί νομίζω πώς οι άνθρωποι γεννιώμαστε ένεκα απομάκρυνσης!
[font size=3]
Ἀδελφὲ αὐτὸ χρειάζεται ἐξήγηση!!! Δὲν τὸ ἔπιασα οὔτε μὲ τὴν τρίτη. [/fonts]


Παράθεση από: Iaspis
ΥΓ: Αγαπητέ Παύλε, θά ήθελα νά θέσω έναν προβληματισμό στό σκεπτικό σου. Αφού  από τήν γαμική σχέση  γεννιέται ο άνθρωπος, σημαίνει πρωτίστως πώς αυτή, προγαμιαία είτε όχι, είναι τεκνοποίηση περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Δηλαδή περισσότερο από «φθαρτή καί μή παντοτινή σαρκική ηδονή», η γαμική σχέση τού ζεύγους  σημαίνει τεκνοποίηση. Αυτή λοιπόν η τεκνοποίηση είναι σέ προγαμιαία εκδοχή-σύμφωνα πρός τό σκεπτικό σου- τό ίδιο φθαρτή καί μή παντοτινή όσο καί η σαρκική ηδονή;
Εύχομαι νά μήν  τά μπέρδεψα!
[font size=3]Μᾶλλον θὰ διαφωνήσω καὶ σὲ αὐτό. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπὸ τὴν γαμικὴ συνάφεια γεννιοῦνται οἱ ἄνθρωποι, αὐτὸ δὲν κατακυρώνει ὡς κύριο καὶ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ τῆς γαμικῆς συνάφειας τὴν τεκνοποίηση, ἀκριβῶς διότι κατ\' ἐμὲ ἡ τεκνοποίηση εἶναι ἔργο - δῶρο Θεοῦ. Ἐγὼ ἀναφερόμουν στὴν σεξουαλικὴ - σωματικὴ ἠδονὴ ὡς κριτήριο δέσμευσης - γάμου. Καὶ ἕνα τέτοιο κριτήριο σαρκικῆς ἀπόλαυσης νομίζω ὅτι δὲν θὰ πρέπει νὰ συγκαταλέγεται στὰ κριτήρια αὐτά. [/fonts]

43
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Τί εἶναι ἁμαρτία!
« στις: 28 Αυγούστου, 2009, 06:18:29 μμ »
Παράθεση από: Xenia
Ο παραλληλισμός που κάνεις σχετικά με τις σχέσεις τότε και σήμερα, φέρνει στο νου
μου και αυτό που ίσχυε για παράδειγμα με την αφαίρεση της ζωής κάποιου.Τότε, δεν θεωρούνταν πάντα αμαρτία
η ανταπόδοση για παράδειγμα μιας πράξης με τον ίδιο τρόπο. Σήμερα αυτό ονομάζουμε εκδίκηση και είναι αμαρτία.
Και αν το συνδυάσουμε με τα προηγούμενα που παρατέθηκαν, συμπεραίνει κανείς ότι πρόκειται για διαφορετική \"νομοθεσία\" (από τον θεό)
τότε σε σχέση με τη σημερινή.
Άρα Θα μπορούσε κανείς να απαντήσει ότι τότε δεν αμάρτανε το ζευγάρι εφόσον δεν υπήρχε μυστήριο στο οποίο μπορούσε να συμμετάσχει.

Τώρα, στο ερώτημα, γιατί ο θεός να θέλει να επισφραγίζουμε τις σχέσεις μας με την ευλογία Του,
αν κατάλαβα καλά, θέλεις να πεις το εξής:
Ότι η έκφραση του ερωτικού συναισθήματος, επειδή ακριβώς δεν είναι αιώνια (εφόσον υποχωρεί και τη θέση του παίρνει η αγάπη),
δεν πρέπει να αποτελεί την βάση μιας σχέσης και να έχει πρωταρχικό ρόλο πριν τον γάμο.
Γιατί αυτό σημαίνει πως όταν προχωρήσει ο γάμος και εξασθενίσει αυτό το συναίσθημα, δεν θα μείνει τίποτα ουσιαστικό...
Επαναλαμβάνω αν κατάλαβα καλά.
[font size=3]Μᾶλλον καὶ στὰ δύο παρανόησες τὰ ὅσα ἀνέφερα προηγουμένως. Πρῶτον, διότι δὲν ἔκανα κανέναν παραλληλισμό τοῦ τότε μὲ τὸ σήμερα. Ἁπλᾶ θέλησα νὰ καταδείξω τὰ \"κοινά\" σημάδια. Καὶ στὸ δεύτερο δὲν μίλησα γιὰ ἐρωτικὸ συναίσθημα ἀλλὰ γιὰ τὴν σακρικὴ ἠδονή. Ἄλλωστε περὶ αὐτοῦ ἔχω ἄλλη γνώμη, δηλαδὴ ὅτι ὁ ἔρωτας εἶναι ἁπλᾶ ἡ ἐκστατικὴ ἐνέργεια τῆς ἀγάπης. Δὲν νομίζω πὼς αὐτὰ διακρίνονται! Τέλος πάντων, ἂς μείνουμε στὴν οὐσία τοῦ θέματος.

Κύριε Στάμποζ, μὴ στέκεστε σὲ παρατηρήσεις (σημ. \"Καὶ μὴ χειρότερα)=ἀλλὰ  πεῖτε μας ποῦ σφάλλουμε![/fonts]

44
Προβλήματα - Προτάσεις / Προσθήκη νέων γραμματοσειρῶν.
« στις: 28 Αυγούστου, 2009, 05:46:15 μμ »
[font size=3]Πέτυχε!!! Ἄπαιχτος![/fonts]

45
Προβλήματα - Προτάσεις / Προσθήκη νέων γραμματοσειρῶν.
« στις: 27 Αυγούστου, 2009, 06:22:07 μμ »
[font size=3][font face=Palatino Linotype]Ὤχ, προμυνήεται νέα Σταμποζοκαταιγίς!

Τουλάχιστον Μάριε, δοκίμασε ἂν μποροῦμε νὰ τροποποιήσουμε τὸ στάνταρ προφὶλ ἑνὸς χρήστη, μόνο γιὰ τὴ σελίδα τοῦ φόρουμ.[/fontf][/fonts]

46
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Τί εἶναι ἁμαρτία!
« στις: 27 Αυγούστου, 2009, 03:41:22 μμ »
Παράθεση από: Xenia
Πολύ ωραία ερωτήματα Παύλο!!!
Να κάνω μια απόπειρα να απαντήσω όπως το έχω τοποθετήσει μέσα μου.
Γιατί οι προγαμιαίες σχέσεις είναι αμαρτία.
Αν θέλουμε να προχωρούμε στη ζωή μας υπολογίζοντας την παρουσία του Θεού,
τότε είναι ανάγκη να εξασφαλίζουμε για κάθε ενέργεια στη ζωή μας, την \"σφραγίδα του θεού\" την ευλογία Του.
Αυτή η σφραγίδα είναι στην περίπτωσή μας ο γάμος.
Όταν εγώ κάνω πράγματα που είναι να γίνουν μετά τον γάμο, (πχ να συζώ, ή να έχω ολοκληρωμένες σχέσεις) σημαίνει
ότι καταργώ το Μυστήριο του γάμου, εφόσον δεν το θεωρώ απαραίτητη προϋπόθεση για να κάνω αυτά που κάνω.
Έτσι το νιώθω, σαν κατάργηση του Μυστηρίου.
Υποτίθεται πως πάμε στην εκκλησία να μας ευλογήσει ο Θεός στο καινούριο μας ξεκίνημα.
Ποιό είναι το καινούριο ξεκίνημα όταν τα έχουμε δοκιμάσει όλα πριν..
Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα θεωρούν το γάμο μια τυπική διαδικασία...
[font size=3][font face=Palatino Linotype]

Ὅλα αὐτὰ καλὰ καὶ ὡραῖα. Ἀλλὰ 1) γιὰ ποιὸ λόγο θέλει ὁ Θεὸς νὰ σφραγίζουμε τὰ πάντα στὴ ζωὴ μας ἐπικαλούμενοι τὸν Κύριο;

Θεωρῶ πὼς ὁ Θεὸς εἶναι «ἐρωτευμένος» μὲ τὰ πλάσματά του καὶ ἰδιαίτερα μὲ τὸ κορυφαῖο ὅλων δημιούργημά του, τὸν ἄνθρωπο καὶ δὲν θέλει νὰ λείπει ποτέ καὶ σὲ καμμία στιγμὴ ἀπὸ τὴ ζωή του. Δὲν εἶναι Θεὸς τύρρανος, ποὺ θέλει ἁπλᾶ ὅλοι νὰ τὸν φοβοῦνται καὶ νὰ ζητοῦν τὴν εὔνοιά του.  

2)Καὶ ἐν προκειμένω, γιατὶ θέλει οἱ σεξουαλικές σχέσεις μας νὰ ὁλοκληρώνονται μόνο μέσα ἀπὸ εἰδικὴ τελετὴ, τὸ γάμο;

Νὰ σημειώσω κατ’ ἀρχὴν ὅτι εἰδικὴ ἐκκλησιαστικὴ ἀκολουθία του μυστηρίου τοῦ γάμου θεμελιώθηκε καὶ διαδόθηκε σχετικὰ ἀργά, νομίζω μετὰ τὸν 5ο αἰῶνα. Θὰ τὸ ψάξω καὶ θὰ σᾶς ἐνημερώσω. Τὶ γινόταν λοιπὸν μέχρι τότε? Ὅσοι ἔμεναν ἀγνοὶ μέχρι τὴ δέσμευσή τους μὲ τὰ πολιτικὰ τοῦ τότε κριτήρια γάμου καὶ ἀκολούθως (ἀφοὺ δὲν ὑπῆρχε ἐκκλησιαστικὴ ἀκολουθία γάμου) εἴχαν σεξουαλικὲς ἐπαφὲς εἴχαν ὑποπέσει σὲ ἁμαρτία;

Ἡ σημαντικὴ διαφορὰ, πιστεύω, σχεδὸν ἀκράδαντα πλέον, εἶναι ἡ ἔννοια τῆς δέσμευσης, μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀπολύτου καὶ διηνεκοῦς ἀγάπης, τὴν ὁποία το ζευγάρι ὀμολογεῖ καὶ διὰ τῆς ὁποίας ὑπόσχεται παντονινό καὶ ἀδιάλυτο τὸν σύνδεσμο τῆς ἀγάπης τους.

Ἡ ἐκκλησία ἤρθε ἀργότερα νὰ καλύψει αὐτὸ τὸ κενὸ (ἀφοὺ τὰ πολιτικὰ κριτήρια δὲν μποροῦσαν νὰ προσδώσουν οὔτε τὸ κῦρος τῆς Θεϊκῆς Παρουσίας στὶς ζωὲς τῶν πιστῶν οὔτε τὸ κῦρος τῆς ἀπόλυτης και ἀδιάλυτης ἀγάπης, ἡ ὁποῖα ὅταν συνομολογεῖται ἐνώπιον Θεοῦ, ἔχει καὶ μεγαλύτερη τὴν αὐθεντία.    

Καὶ στὸ γάμο λοιπὸν τὸ μεῖζον εἶναι αὐτὴ ἡ δέσμευση τῶν μελλονύμφων, αὐτὴ τὴ φορὰ ἐνώπιων Θεοῦ καὶ ἡ ἐκζήτηση τῆς εὐλογίας γιὰ νὰ σφραγιστεῖ αὐτὴ ἡ δέσμευση.

Τὸ ἐρώτημα καὶ ἐδὼ παραμένει. Γιατὶ πρέπει νὰ προηγηθεῖ ἡ δέσμευση τῆς ἐρωτικῆς συνεύρεσης; Τὶ θέλει νὰ προστατέψει ὁ Θεὸς;

Κατ’ ἐμέ, θέλει νὰ διασφαλίσει αὐτὴ τὴ δέσμευση ἀγάπης στὴ βάση ἀληθινῶν καὶ μὴ φθαρτούμενων κριτηρίων. Πιστεύω, ὅτι ἡ περὶ προγαμιαίων σχέσεων διδασκαλία τῆς Ἐκκλησία (ἂν καὶ συκοφαντεῖται γιὰ τὸ ἀντίθετο) εἶναι ἡ πιὸ ἐρωτική διδασκαλία ὅλων τῶν ἐποχῶν. Ἡ Ἐκκλησία «δεσμεύει» στὴ βάση τῶν ὑπεροχότερων ἐρωτικῶν διαθέσεων. Διότι δὲν συμφύρει στὰ «δεσμευτικά» αὐτὰ κριτήρια τὴ σάρκα καὶ τὴ σαρκικὴ ἡδονή, ὄχι ὡς κάτι παρὰ φύσιν ἤ δαιμονικό, ἀλλὰ ὡς κάτι τὸ φθαρτὸ καὶ μὴ παντοτινό.

Διότι, ἂν ἕνα ζευγάρι δεσμευθεῖ, ἔχοντας γευθεῖ τὴν ἡδονὴ τῆς σαρκός, ἅρα ἔχοντας καὶ ὡς κριτήριο δέσμευσης τὴν σαρκικὴ ἡδονή, αὐτὸ θὰ σημαίνει ὅτι προϊόντος τοῦ χρόνου, ἂν χαθεῖ τὸ ἐρωτικὸ σεξουαλικὸ στοιχεῖο ἤ χρειασθεῖ νὰ περιορισθεῖ ἤ καὶ νὰ διακοπεῖ ἐντελῶς , τότε ἡ δέσμευση γίνεται ἐλλιπὴς καὶ κινδυνεύει νὰ χαθεῖ. Τότε ἵσως ἡ ἀγάπη μας κλονισθεῖ.

Δὲν γνωρίζω πῶς νὰ ἀποδώσω καλύτερα αὐτὸ ποὺ σκέφτομαι καὶ δὲν γνωρίζω ἂν ἔγινα κατανοητὸς.  Περιμένω καὶ τὶς δικές σας καταθέσεις καὶ περισσότερο τὶς δικές σας ἀντιρρήσεις.   [/fontf][/fonts]

47
Προβλήματα - Προτάσεις / Προσθήκη νέων γραμματοσειρῶν.
« στις: 27 Αυγούστου, 2009, 12:37:35 μμ »
Παράθεση από: MaRiOsV
ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΕΙΡΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΒΑΛΕΙ ΕΣΕΙΣ EXTRA ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΩΝ WINDOWS, ΔΕΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΜΟΝΟ ΕΣΕΙΣ.
[font face=Palatino Linotype][font size=3]Ἐκτὸς καὶ ἄν μποροῦμε νὰ προσφέρουμε κάποιες συγκεκριμένες (2 πολυτονικὲς γιὰ παράδειγμα) σὲ ὅλα τὰ μέλη τοῦ φόρουμ μὲ ὁδηγίες ἐγκατάστασής των![/fonts][/fontf]

48
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Τί εἶναι ἁμαρτία!
« στις: 27 Αυγούστου, 2009, 12:17:13 μμ »
[font size=3][font face=Palatino Linotype]Ἔχετε δίκαιο. Mea culpa!!!

Ε, λείπω τόσο καιρό, ποὺ νὰ θυμᾶμαι!!![/fontf][/fonts]

49
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Τί εἶναι ἁμαρτία!
« στις: 27 Αυγούστου, 2009, 12:11:11 μμ »
[font size=3][font face=Palatino Linotype]Ὅταν ἔθεσα τὸ ἐρώτημα ἀδελφέ μου Ἰωάννη, αὐτὸ ἀκριβῶς ἤθελα νὰ ἀποφύγω. Τὸ ἀράδιασμα ἁμαρτωλῶν πράξεων. Δὲν ἤθελα νὰ προσανολισθεῖ ἡ συζήτηση πρὸς τὰ ἐκεῖ. Αὐτὸ ποὺ πάντα μὲ ἐνδιέφερε ἦταν νὰ μάθω νὰ διακρίνω τὸ βαθύτερο λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο κάποια πράξις μου μὲ ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία. Καὶ ὄχι νὰ ἀραδιάσουμε ἕνα κατάλογο ἁμαρτιῶν.

Ἁμαρτία, θεωρῶ, τὴν ἀπομάκρυνσή μου ἀπὸ τὴν ἀγάπη του Κυρίου, δηλαδὴ ἀπὸ τὶς ἐντολὲς του. Καλύτερα ἀπὸ ὅλους θεωρῶ πὼς τὸ ἔθεσε ὁ Ἀρτέμης. Διότι ὅλες οἱ ἐντολὲς τοῦ Κυρίου ἀφορμοῦνται ἀπὸ τὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης. Ὅπως, ἐπίσης, ἀντὶ γιὰ ἐντολὲς θὰ προτιμοῦσα τὸν ὅρο «θέλημα Του», ποὺ εἶναι ἡ ἀγάπη.

Εἶναι, λοιπὸν, οἱ πρὸ τοῦ γάμου ἐρωτικές (σεξουαλικές) σχέσεις ἁμαρτία. Ναί, βεβαίως. Τὸ γιατὶ μᾶς ἔχει ἀπασχολήσει ποτέ; Ἂν τὸ κατανοήσουμε, πιστεύω θὰ ἀποφύγουμε πολλὰ ἀδιέξοδα! Θέτω, λοιπόν, πιο συγκεκριμένο ἐρώτημα, καθὼς ἡ συζήτηση προχωρᾶ! Γιατὶ οἱ προγαμιαῖες σχέσεις (ἐννοοῦμε πάντα τὶς ἐρωτικὲς σχέσεις) εἶναι ἁμαρτία;

-Εἶναι ἐπειδὴ ὁ Δημιουργὸς Θεὸς μας εἶναι ἕνας ἀνέραστος Θεὸς;
-Εἶναι ἐπειδὴ ὁ Θεὸς εἶναι κάποιος σαδιστὴς Θεὸς καὶ δὲν θέλει τὰ πλάσματά του νὰ ἔχουν ἤ νὰ ἀπολαυάνουν κάτι, ποὺ στο κάτω κάτω εἶναι καὶ φυσικὴ λειτουργία;
-Ἢ ὑπάρχει κάποιος ἄλλος λόγος;  [/fontf][/fonts]

50
Περί παντός Θεολογικού επιστητού / Λόγος φοβερός!
« στις: 27 Αυγούστου, 2009, 11:44:26 πμ »
Παράθεση από: ntina
Παράθεση από: ρωμηός
ἐπικεντρωθοῦμε στὸ τὶ καὶ γιατὶ εἶναι ἁμαρτία. Ἔστω καὶ κατ\' περίπτωσιν, ὅπως οἱ πρὸ τοῦ γάμου σχέσεις!
Δηλαδή οι προγαμιαίες σχέσεις δεν είναι αμαρτία; Κάτι ή είναι ή δεν είναι αμαρτία. Κατά περίπτωση αμαρτία δεν έχω ακούσει. Μου θυμίζει το \"μικρό\" ή το \"μεγάλο\" ψέμα. Η αμαρτία είναι αμαρτία, τι μεγάλη και μικρή, τι κατά περίπτωση.
[font size=3][font face=Palatino Linotype]Μᾶλλον παρανοήθηκαν τὰ λεγόμενά μου. Ὅταν ἔλεγα γιὰ κατὰ περίπτωση ἐξέταση, δὲν ἐννοοῦσα αὐτὸ ποὺ κατάλαβες. Ἐννοοῦσα ἁπλᾶ ὅτι θὰ πρέπει κάποιες ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες νὰ τὶς ἐξετάσουμε βαθύτερα γιὰ νὰ κατανοήσουμε γιατὶ εἶναι ἁμαρτίες.  Ἐλπίζω νὰ ἔγινα κατανοητός.[/fontf][/fonts]

Σελίδες: 1 [2] 3 4 ... 37