Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Θέματα - Iaspis

Σελίδες: 1 2 [3] 4 5 6
51
Μουσική / Νυχτερινό
« στις: 17 Οκτωβρίου, 2009, 03:01:35 πμ »

52
Μουσική / Ederlezi
« στις: 26 Σεπτεμβρίου, 2009, 01:57:23 πμ »

53
Διαπροσωπικές Σχέσεις / Περί ἐξηγήσεως καὶ παρεξηγήσεως
« στις: 26 Σεπτεμβρίου, 2009, 01:18:54 πμ »
Ἀπὸ ἐδῶ :
http://sinevohia.gr/forum/viewtopic.php?pid=16161#p16161


Ἁγαπητὲ Ἀλέξανδρε, μὴν δηλώνεις ὅτι φεύγεις. Εἶναι νομίζω μάταιο ἀπὸ κάθε ἄποψη!
Τὸ λέω ἔτσι γιατὶ στὴν οὐσία δὲν φεύγεις....Νὰ κοίτα πόσο αὐθόρμητα εἶπες πώς: «θα μπαίνω όμως (ανώνυμα) να ρίχνω μια ματιά».
Ποῦ εἶναι τότε ἡ φυγὴ; Πουθενὰ, καὶ δὲν γίνεται καὶ ἀλλιὼς, διότι δὲν μπορεῖ κανένας ἄνθρωπος νὰ φύγη ἀπὸ κάπου, ὅσο κι ἄν τὸ δηλώνει ἢ  πιστεύει πὼς αὐτὸ πρέπει νὰ γίνει. Θὰ ἔρθει ἡ ὥρα ποὺ μὲ κάποιο τρόπο θὰ ἐπανεμφανισθεῖ, εἵτε αὑτοπροσώπως, εἵτε «ἁνώνυμα», ὄπως εἶπες, εἵτε ἠ θύμησή του ἥ κάποιο νέο του...
Ἂν κάτι σὲ πειράζει, καλύτερα νὰ τὸ θέσης γιὰ συζήτηση. Μὲ ὅλη σου τὴν εὑθύτητα, ποὺ σὲ χαρακτηρίζει. Καὶ νὰ δεῖς  ὅτι τὸ πιθανότερο εἶναι νὰ βρεῖς ἀκόμα περισσότερους λόγους γιὰ νὰ εἶσαι ἐνεργὸ μέλος τοῦ φόρουμ, παρὰ νὰ «φύγης».
Ἡ φυγὴ εἶναι αὐταπάτη! Καὶ αὑτὸ ποὺ μᾶς ἐξαπατᾶ τὴν ὥρα ποὺ τὴν ἀποφασίζουμε, εἶναι τὸ «ἐγῶ» μας, ποὺ πάει νὰ «θριαμβεύση» κάπου μόνο του, μακρυὰ ἀπὸ τὸν συνάνθρωπο, ἄλλοτε δήθεν προδομένο καὶ ἀπογοητευμένο, ἄλλοτε δήθεν ἀποφασισμένο καὶ χειραφετημένο, ἄλλοτε δήθεν πικραμένο καὶ προσβεβλημένο, καὶ σίγουρα σὲ ἀπόγνωση, ...δηλαδὴ ἀμετανόητο!

Μὴν νομίζεις ἁγαπητὲ Ἀλέξανδρε, πώς ὅλα αὐτὰ τὰ λέω γιὰ ἐσένα. Ὂχι, οὔτε κὰν κάτι ἀπὸ αὐτὰ...Ἐξάλου, κατὰ πώς βλέπω δὲν σὲ ἔχω «ἰκανὸ» γιὰ κάτι τέτοιο, δηλαδὴ νὰ φύγεις. Οὔτε καὶ κάποιον ἄλλον ἀπὸ τούς ἀδελφοὺς ἐδῶ.... Τὰ λέω διότι ἔχω ἐπιφυλάξει στὸν ἐαυτὸ μου τὸ μαρτύριο τῆς φυγῆς, ποὺ εἶναι μία μάταια ἐπιβολὴ σε κάτι πού ἡ φύση μας γνήσια ἀποστρέφεται, σὲ κάτι ποὺ προέρχεται ἀπὸ ἀπόγνωση καὶ ὀδηγεῖ σὲ τέλεια ἀπομόνωση, ἐάν δὲν ἕρθει ἡ χάρις σὰν μετάνοια πρὸς σωτηρίαν!
Δύσκολο νὰ φύγει ὁ ἅνθρωπος ἀδελφοὶ, καὶ πολὺ ἑπικίνδυνο... Ἁρχή τῶν πολλῶν ἀσθενιῶν καὶ τῆς φθορᾶς, ποὺ διακόπτει τὴν συνέχεια γιὰ τὴν ὁποία εἴμαστε οἱ  ἄνθρωποι πλασμένοι!

Πολλὰ καὶ ἴσως ἄσχετα μὲ τὸ θέμα εἶπα (πάλι), ἀδελφὲ. Νομίζω ὅμως ὅτι μᾶς δίνεις μιά πρώτης τάξεως εὐκαιρία νὰ συζητήσουμε τὸ θέμα τῶν «ἐξηγήσεων καὶ παρεξηγήσεων», ἀπὸ τὶς ὁποῖες εἶναι γεμᾶτος ὁ κάθε τόπος. Ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχουν 2 ἄνθρωποι τὸ λιγώτερο....

Ἐάν θέλεις  Ἀλέξανδρε ἐσὺ καὶ ἄλλοι ἅς συζητήσουμε, τί εἷναι αυτὸ ποὺ ἐνώνει τοὺς ἀνθρώπους, καὶ τὶ αὐτὸ ποὺ τοὺς χωρίζει; Καὶ ἀς τὸ θέσουμε μὲ τὴν εὑκαιρία ὄχι «ἀκαδημαϊκὰ», «θεολογικὰ», «φιλοσοφικὰ» κ.ο.κ....Ἄς τὸ θέσουμε προσωπικά. Τὶ μᾶς «πειράζει» ἐδῶ στὴν παρέα, καὶ γιὰ ποιὸ πράγμα γινόμαστε ἐμεὶς αἰτία πειρασμοῦ (ἀν βέβαια γινόμαστε);

Ἀλέξανδρε μὴν φεύγεις.........ἐκφράσου ἐλεύθερα. Εἴμαστε φίλοι σὲ συνευωχία, ὅπως ὀρίσθηκε. Ὃποιος ἦρθε ἐδῶ μὲ  ἰδιοτέλεια, τὸν ἔβαλε ὁ Μάριος στὴν κατάψυξη. Οἱ υπόλοιποι εἴμαστε στὴν ψύξη, καὶ μπορούμε νομίζω νὰ βγοῦμε σιγὰ σιγὰ ἀπὸ τὸ ψυγεῖο στὸν χῶρο.... Μὴν νομίζεις ὅμως ὅτι ἐπειδὴ ὀνομαζόμαστε συνευωχία εἴμαστε κιόλας. Ὂχι, πρέπει νὰ κοπιάσουμε γιὰ νὰ τὸ ἀποκτήσουμε αὐτὸ τὸ χάρισμα!

54
[font size=4]Τὸ παιχνίδι τοῦ χρὸνου[/fonts]

Γυρνάει ὁ χρόνος μικρὸς καβαλάρης
σὲ ξύλινο ἄλογο χαρᾶς παιδικῆς
μιὰ μένει, μιὰ θέλει ἀγκαλιὰ νὰ τὸν πάρης
μαζὶ του νὰ γίνεις τοῦ χοροῦ θεατὴς.


Μιὰ βάρκα ὁ χρόνος καὶ ἐσὺ ὁ βαρκάρης
λιμάνι στολίδι τῆς θάλασσας πιάνεις
μιὰ μένεις στὸν ντόκο δεμένος γιὰ πάντα
καὶ μιὰ ναυαγὸς στὴν ἀπέραντη στράτα.


Σὰν ἅμμος κλεψύδρας, σὰν κῦμα π᾽ ἀφρίζει
φωτιὰ στὸν βοριὰ σὰν ἠφαίστειο ἀναβλύζει
τὸ παιχνίδι τοῦ χρόνου παιδικὸ παραμύθι
τοῦ θάνατου ἡ μνήμη, τῆς ζωῆς μας ἡ λήθη

τοῦ θάνατου ἡ μνήμη, τῆς ζωῆς μας ἡ λήθη!

55
[font size=4]Καθημερινοί μονόλογοι καί διαλογισμοί[/fonts]

Αυτή μπορεί νά γίνει η ενότητα όπου κάποιος -όποιος τό θέλει- νά  μονολογήσει ή νά διαλογισθεί μέ τόν εαυτό του πάνω σέ οποιοδήποτε θέμα απασχολεί τήν καθημερινότητά του. Μέ άλλα λόγια μία προσπάθεια έκφρασης τών καθημερινών μας σκέψεων καί διαλογισμών, μέσα από τό φόρουμ.
Σκοπός τής κοινωνίας εν Κυρίω, πρέπει νά είναι η απελευθέρωση κάθε δρόμου επικοινωνίας μεταξύ αδελφών από τίς αναστολές καί τίς αγκυλώσεις πού προκαλεί ο ατομισμός σέ κάθε του έκφραση.

Καί η πιό συχνή έκφραση ατομισμού είναι η μή έκφραση τών σκέψεών μας, πού μένοντας ανέκφραστες παραμένουν απρόσωπες καί άγνωστες... Άς προσπαθήσουμε νά τίς γνωρίσουμε...μπορεί  κάποτε νά τά καταφέρουμε!

56
Προσωπικοί λογο-τεχνο-τσελεμεντέδες / Γλυκός μου ο ύπνος
« στις: 04 Σεπτεμβρίου, 2009, 02:01:44 πμ »
[font size=4]Γλυκός μου ο ύπνος[/fonts]

Γλυκός μου ο ύπνος
τόν πόνο μου απαλύνει
τά βάσσανα αφήνει
καί ζώ...

Σέ ονείρου πέπλα
τό σώμα μου τυλίγει
καί η ψυχή μου ανοίγει
τό φώς νά ιδώ


Βάλε με νά κοιμηθώ, νά μήν πονάω
έλεγα σάν έπεφτα μικρός
δέν πονάει ο θάνατος καρδιά μου
τού ύπνου ειν\' ο μεγάλος αδελφός

Γλυκός μου ο ύπνος!


Σάν όνειρο είδα
αθάνατη η ψυχή μου
βαθιά μές τό κορμί μου
νά ζεί..

Κι όταν ξυπνάω
τού ονείρου αναζητάω
τήν ομορφιά νά ζήσω
κάθε στιγμή


Βάλε με νά κοιμηθώ, νά μήν πονάω
έλεγα σάν έπεφτα μικρός
δέν πονάει ο θάνατος καρδιά μου
τού ύπνου ειν\' ο μεγάλος αδελφός

Γλυκός μου ο ύπνος!

57
Στίχοι τραγουδιών / Εκκλησιά ερημική
« στις: 01 Σεπτεμβρίου, 2009, 10:45:23 πμ »
[font size=4]Εκκλησιά ερημική[/fonts]

Εις το βουνό ψηλά εκεί
είναι εκκλησιά ερημική
το σήμαντρο της δε χτυπά
δεν έχει ψάλτη ουτέ παπά.

Ένα καντήλι θαμπερό
και ένα πέτρινο σταυρό
έχει στολίδι μοναχό
το εκκλησάκι το φτωχό.

Και ο διαβάτης που περνά
στέκεται και  τό προσκυνά
και με ευλάβεια πολύ
τον άσπρο το σταυρό φιλεί.



Μήπως μπορεί κάποιος/α νά βρεί τήν μουσική από αυτό τό παιδικό τραγουδάκι καί νά τήν ανεβάσει στό φόρουμ; Έψαξα μά δέν τήν βρήκα. Ε,  Ξένια;

58
Μουσική / Μεσόγειος
« στις: 18 Αυγούστου, 2009, 02:08:03 μμ »
Τό ξαναανεβάζω.... Είναι από τά «πρόσφατα» πού πηγαίνουν αντίθετα μέ τήν αντιδραστική ροή τού χρόνου πρός τό μέλλον.





[font size=4]ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ[/fonts]

Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί
Πρώτη εκτέλεση: Ζωρζ Μουστακί
Άλλες ερμηνείες: Μελίνα Μερκούρη || Αντώνης Καλογιάννης || Γιώργος Νταλάρας

Μεσόγειο τη λεν και παίζουνε γυμνά
παιδιά με μαύρα μάτια αγάλματα πικρά
γέννησε τους Θεούς, τον ίδιο το Χριστό
το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τον καιρό
μεσ\' τη Μεσόγειο

Το αίμα τους αιώνες σκάλισε εκεί
τα βράχια και τους κάβους και τη βαθιά σιωπή
νησιά σαν περιστέρια αιώνιες φυλακές
το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τις βροχές
μεσ\' τη Μεσόγειο

Οι κάμποι κι οι ελιές χάνονται στη φωτιά
τα χέρια μένουν μόνα κι άδεια τα κορμιά
λαοί της συμφοράς και πίκρα του θανάτου
το καλοκαίρι εκεί δε χάνει τα φτερά του
μεσ\' τη Μεσόγειο

εδώ στη λίμνη αυτή γεννήθηκα κι εγώ
μεσόγειος του φόβου και των πικρών καιρών
τα όνειρα που \'παίζαν στα βαθιά νερά
γινήκαν δέντρα μόνα στα ξερά νησιά
μεσ\' τη Μεσόγειο

59
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Έλα μέσα!
« στις: 08 Ιουλίου, 2009, 01:53:39 πμ »
Δέν υπάρχει τίποτε πιό χαριτωμένο στόν κόσμο από τήν Εκκλησία τού Χριστού. Αρκεί νά περάσει κάποιος τήν πόρτα, νά μπεί μέσα, νά μην μείνει μακρυά αποξενωμένος καί μόνος στόν εσωτερικό του κόσμο πού συνομιλεί μέ αγνώστους καί ... δέν ακούει τόν Λόγο μά μόνον τόν αντίλλαλο. Η πόρτα τής Εκκλησίας δέν είναι πόρτα εισόδου, είναι πόρτα εξόδου. Έξοδος από τόν εαυτό μας, όποιος κι άν είμαστε, «καλός» «κακός» «σοφός» ή «αγράματος», ....μάς αφαιρεί τά εισαγωγικά, καί τότε αλλάζει από μόνη της καί η λέξη καί γίνεται ΑΔΕΛΦΟΣ! Πάντα!

Πλησίασε στήν Εκκλησία αδελφέ καί άνοιξε τήν πόρτα νά μπείς μέσα, μήν στέκεις στό προαύλιο ερωτώντας τούς περαστικούς τί γίνεται εκεί μέσα. Μήν πιστεύεις κανέναν, ούτε αυτούς πού προσπερνούν γιά νά εισέλθουν, ούτε αυτούς πού εξέρχονται καί ανταμώνεις. Κανείς βεβαίως δέν θέλει νά σέ γελάσει, όμως από κανέναν δέν θά ακούσεις τήν αλήθεια, γιατί η αλήθεια είναι προζύμι στά χέρια τού Θεού, καί ο άρτος πού προκύπτει είσαι εσύ ο ίδιος. Εμείς είμαστε η αλήθεια αδελφέ, όλοι μαζί καί ο κάθε ένας ξεχωριστά,...εμείς ζυμωμένοι στά χέρια τού Κυρίου, καί ψημένοι στόν φούρνο τών ιερών Μυστηρίων τής αγάπης τού Χριστού! Άνοιξε τήν πόρτα καί μπές μέσα νά δείς πώς εκεί όλα καί όλοι αλλάζουν, καί γίνονται πρόσωπα, καί χάνεται η φήμη πού ταλαιπωρεί τόν άνθρωπο  σάν ψίθυρος... Όλα γίνονται πρόσωπα, όχι μόνον οι άνθρωποι μά κι οι ιδέες, καί κοινωνούν μαζί μας χωρίς λόγια. Αυτό είναι η σιωπή αδελφέ μου η κοινωνία τού Λόγου!

Έλα μέσα, άνοιξε τήν πόρτα, κι όταν τό καταφέρεις.... ποτέ δέν πρόκειται νά θελήσεις νά φύγεις από εκεί. Τά «θέλω» σου θά αλλάξουν καί  θά πλησιάσουν τά «μπορώ» καί έτσι θά αρχίσεις νά μπορείς, καί τά μπορώ σου θά έρθουν κοντά στά «πρέπει» σου καί θά αναπαυθείς εκεί πού κουραζόσουν παλαιά... Καί όλα μαζί ενωμένα τά «πρέπει», τά «θέλω» καί τά «μπορώ» σου θά έρθουν νά βρούν τό «είναι» σου καί έτσι θά αρχίσεις νά υπάρχεις γιά πάντα. Όπως σού αξίζει, καί όπως σού δόθηκε απ\' τόν Θεό, ελεύθερα!

Έλα μέσα αδελφέ απελευθερώσου απ\' τά δεσμά. Μήν κοιτάς απ\' έξω, μήν ακούς τίς φήμες καί τό ψίθυρο, δέν αληθεύουν,... τά πάντα αλλάζουν εκεί μέσα καί παύουν οι φήμες! Έλα μέσα στήν Χάρη τού Αγίου Πνεύματος τού Θεού! Μέσα στήν Εκκλησία τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, τού Σωτήρα μας!

60
Μουσική / Νικόλας Άσιμος Μπαλάντες!
« στις: 07 Ιουλίου, 2009, 01:36:19 πμ »
Μερικές ωραίες μπαλάντες από τόν πολύ αδικημένο καί συμπαθή.....Νικόλα Άσιμο!






Μπαγάσας
N.Άσιμος

Aφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια
θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λιβάδια
να ξαναγίνω καβαλάρης και ξαναέλα να με πάρεις ουρανέ
για δεν υπήρξα κατεργάρης και τη χρειάζομαι τη χάρη σου μωρέ

Ρε μπαγάσα! Περνάς καλά εκεί πάνω
μιαν ανάσα γυρεύω για να γιάνω
δεν το πιστεύω να με χλευάζεις
σαν σε χαζεύω δεν χαμπαριάζεις
πρότεινέ μου κάποια λύση
δεν θα σου παρα-κοστήσει

και θα σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν
για το χαμένο μου αγώνα
που τ\' αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαίν\'

Aφήνω πίσω το σαματά και τους ανθρώπους
έχω χορτάσει κατραπακιές και ψάχνω τρόπους
πως να ξεφύγω από τη μοίρα
κι έχω μέσα μου πλημμύρα ουρανέ
για δεν υπήρξα κατεργάρης
και θα το θες να με φλερτάρεις γαλανέ

Ρε μπαγάσα! Περνάς καλά εκεί πάνω
κάνε πάσα καμιά ματιά και χάμω
\'κει που κοιμάσαι και αρμενίζεις
ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις
κι ότι σου \'ρθει κατεβάζεις
μην θαρρείς πως με ταράζεις

γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν
για το χαμένο μου αγώνα
που τ\' αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαίν\'.


Αυτή η εκτέλεση δέν είναι καί τόσο καλή λόγο ηχοληψίας, όμως τό video clip είναι νομίζω συγκλονιστικό...


61
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Διακοπές
« στις: 30 Ιουνίου, 2009, 05:05:44 μμ »
Εκ μεταφοράς από:http://sinevohia.gr/forum/viewtopic.php?pid=15218#p15218

Παράθεση από: Iaspis
.. θά αναγκασθώ νά κάνω παύση ΣυνΕυωχίας γιά 3 εβδομάδες περίπου, γιατί θά πρέπει νά υποστώ τήν δοκιμασία τών καλοκαιρινών διακοπών.
Παράθεση από: planaria
δεν θα συμφωνήσω με την άποψή για τις καλοκαιρινές διακοπές....    
Είναι τουλάχιστον προκλητικό για τους υπολοίπους. Ακούς εκεί!!
Καταλαβαίνω ότι ο Αλέξανδρος (planaria) διαφωνεί μέ τήν άποψη μου ότι οι λεγόμενες καλοκαιρινές (ή μή) διακοπές αποτελούν δοκιμασία.
Κατ\' αρχάς έχει δίκαιο! Η άποψη μου είναι διάφωνη από μόνη της. «Ακούς εκεί» οι καλοκαιρινές διακοπές πού περιμένει ο κάθε εργαζόμενος πώς καί πώς γιά νά ξεκουραστεί καί νά «γεμίσει τίς μπαταρίες του» (όπως συχνά λέγεται) γιά τόν επόμενο  χειμώνα, νά αποτελούν δοκιμασία ....

Τό ερώτημα πού μέ απασχολούσε πάντα είναι γιατί λέγονται διακοπές; Διακόπτουν κάτι; Διακόπτουν τά πάντα; Τί τέλος πάντων διακόπτουν;
Τό επόμενο ερώτημα είναι : Άν διακόπτουν κάτι, τότε κάτι άλλο αρχίζει παίρνοντας τήν θέση εκείνου πού διακόπηκε. Ποιό είναι αυτό;
Ένα τρίτο ερώτημα είναι: Γιά νά είναι οι  λεγόμενες διακοπές τόσο επιθυμητές από τούς περισσότερους ανθρώπους, καί γιά νά τίς περιμένουμε πώς καί πώς σημαίνει ότι είτε αυτό πού κάνουμε στήν ζωή μας μάς κουράζει, είτε αυτό πού βρίσκουμε στίς διακοπές μάς ξεκουράζει. Είναι έτσι;
Ίσως νά υπάρχουν καί άλλα ερωτήματα, καί όποιος θέλει άς τά θέσει. Τό βασικό ερώτημα νομίζω είναι νά πεί κάποιος, άν θέλει, τί είναι οι διακοπές γιά εκείνον, γιατί πολλές φορές νομίζω οι άνθρωποι  βιώνουν, αισθάνονται καί εννοούν, διαφορετικά πράγματα κάτω από τήν ίδια λέξη!

Διακοπές τό λοιπόν αγαπητοί ! Όχι τόσο πού πήγατε ή πού θά πάτε (φυσικά κι αυτό άν θέλει κάποιος ας τό πεί) αλλά τί είναι διακοπές ;

62
Διαπροσωπικές Σχέσεις / Τά άκρα τών μέτρων!
« στις: 23 Ιουνίου, 2009, 01:19:26 πμ »
Ακούμε καθημερινά από πολλούς ανθρώπους νά περιγράφουν τόν εαυτό τους σάν «άνθρωπο τών άκρων», μέ μία δόση  αυταρέσκειας!

Είναι νομίζω γεγονός πώς παντού (κυρίως όπου υπάρχει σύναξη ανθρώπων) ακούγονται φράσεις όπως: «γιά μένα μέση οδός δέν υπάρχει,  κρύο ή ζέστη, άσπρο ή μαύρο...τέλος», είτε «είμαι άνθρωπος τών άκρων, δέν μπορώ νά συγκρατηθώ...», είτε «εμένα άν μού γυρίσει...τέλος! ή τού ύψους ή τού βάθους. Μέση οδός δέν υπάρχει!». είτε «Τά μέτρα είναι γιά άλλους,...εγώ είμαι τών άκρων άνθρωπος», καί άλλα παρόμοια πού ακούγονται κατά κόρον...
Νομίζω ότι τέτοιου είδους τοποθετήσεις απαντώνται καθημερινά σέ όλα τά επίπεδα τής κοινωνικής ζωής τού τόπου μας, σέ όλα σχεδόν τά μέρη όπου συναθροίζονται καί επικοινωνούν  άνθρωποι, ανεξάρτητα από τήν μόρφωση καί τήν παιδεία πού έχουν λάβει, έτσι ώστε νά δημιουργείται η εντύπωση πώς οι «άνθρωποι τών άκρων» είναι μία υπερσυντριπτική πλειοψηφία, πού πολλές φορές συναγωνίζεται γιά τό ποιός είναι πιό «ακραίος». Οι δέ άνθρωποι τών μέτρων- είτε αυτοί πού πράγματι καταφέρνουν κάποια μέτρα, είτε αυτοί πού επιθυμούν τά μέτρα-χαρακτηρίζονται ως καί....αξιολύπητοι, καί δέν ενδιαφέρουν κανέναν! Όλοι θέλγονται από τά «άκρα» καί τά «μέτρα» φαίνεται νά είναι απαξιωμένα!!
Συμβαίνει κάτι τέτοιο; Κι άν πράγματι συμβαίνει γιατί άραγε; Θέλετε νά πείτε κάτι;

63
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Αισθήσεις
« στις: 13 Ιουνίου, 2009, 02:28:32 πμ »
[font size=3]ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
Από ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑ´.[/fonts]

Ἡ διόρθωσις τῶν ἐξωτερικῶν αἰσθήσεων. Καὶ μὲ ποιὸ τρόπο μπορεῖ κάποιος νὰ περάση ἀπὸ αὐτὲς στὴ θεωρία καὶ δοξολογία τοῦ Θεοῦ.


Ἔρχομαι τώρα στὶς πέντε αἰσθήσεις εἰδικώτερα καὶ σοῦ λέω· ἂν θέλγεσαι, ἀδελφέ, ἀπὸ τὴν ὡραιότητα καὶ τὸ κάλλος τῶν κτισμάτων, τὴν ὁποία βλέπουν τὰ μάτια σου, χώρισε μὲ τὸν νοῦ σου ἐκεῖνο ποὺ βλέπῃς, ἀπὸ τὸ πνεῦμα ποὺ δὲν βλέπεις· καὶ σκέψου, ὅτι ὅλη ἐκείνη ἡ ὡραιότητα ποὺ φαίνεται ἀπὸ ἀπὸ ἔξω, εἶναι τοῦ μόνου ἀοράτου καὶ παγκαλεστάτου πνεύματος, ἀπὸ τὴν ὁποία λαμβάνει τὴν ἀφορμὴ ἐκείνη ἡ ἐξωτερικὴ ὡραιότητα· καὶ πὲς γεμάτος εὐχαρίστησι· «Νὰ τὰ ρυάκια τῆς ἄκτιστης πηγῆς! Νά, οἱ ρανίδες τοῦ ἀπείρου πελάγους παντὸς ἀγαθοῦ! ὤ, καὶ πόσο χαίρομαι, ὢ εἰς τὰ ἐνδότερά της καρδιᾶς μου, συλλογιζόμενος τὴν αἰώνια καὶ ἄπειρη τοῦ Κτίστου μου ὡραιότητα, ποὺ εἶναι ἀρχὴ καὶ αἰτία πάσης κτιστῆς ὡραιότητος! ὤ, πόσο γλυκαίνομαι, στοχαζόμενος τὸ ἄφραστον καὶ ἀκατανόητο καὶ ὑπέρκαλο κάλλος τοῦ Θεοῦ μου, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἔχει τὴν ἀρχὴ κάθε κάλλος».

Ὅταν ἀκούσῃς καμιὰ γλυκειὰ φωνὴ ἡ ἁρμονία ἤχων καὶ τραγουδιῶν, στρέψε τὸ νοῦ σου στὸν Θεὸ καὶ πές· «ὢ ἀρμονία τῶν ἁρμονιῶν, Κύριέ μου! πόσο εὐφραίνομαι στὶς ἄπειρές σου τελειότητες· ἐπειδὴ ὅλες μαζὶ σοῦ ἀποδίδουν ὑπερουράνια ἁρμονία· καὶ ἑνωμένες ἀκόμη μὲ τοὺς Ἀγγέλους στοὺς οὐρανοὺς καὶ μὲ ὅλα τὰ κτίσματα, δημιουργοῦν μεγάλη συμφωνία· πότε θὰ ἔλθη, Κύριέ μου, ἡ ὥρα, νὰ ἀκούσω μέσα στὰ ὦτα τῆς καρδιᾶς μου τὴν γλυκυτάτη φωνή σου νὰ μοῦ πῇς· «σοῦ δίνω τὴν δική μου εἰρήνη· τὴν εἰρήνη ἀπὸ τὰ πάθη· διότι ἡ φωνή σου εἶναι εὐχάριστη», σύμφωνα τὸ Ἆσμα (2,14).

Ἂν πάλι μυρίζῃς κανένα ἄρωμα ἢ λουλοῦδι εὐωδιαστό, πέρασε ἀπὸ τὴν ἐξωτερικὴ εὐωδία στὴν κρυμένη μυρωδιὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος καὶ πές· «Νά, οἱ εὐωδίες τοῦ πανευώδους ἐκείνου ἄνθους καὶ τοῦ ἀκένωτου ἐκείνου μύρου, τὸ ὁποῖο δόθηκε σὲ ὅλα τὰ κτίσματά του· κατὰ τὸ Ἆσμα ἐγὼ ἄνθος τῆς πεδιάδος, κρίνο τῶν κοιλάδων (2, 10)· καὶ πάλι· «τὸ ὄνομά σου μύρο ποὺ σκορπιέται» (1,2). Νά, ἡ τῆς πηγαίας εὐωδίας διάδοσις, ἡ ὁποία ἄφθονα πλημμυρίζει τὶς θεϊκές της πνοές, ἀπὸ τοὺς πάνω καὶ καθαρώτατους Ἀγγέλους, μέχρι τὰ τελευταῖα κτίσματα καὶ τὰ κάνει ὅλα νὰ εὐωδιάζουν, σύμφωνα μὲ τὸν Ἀρεοπαγίτη Διονύσιο (Ἐκκλησ. Ἱεραρ. κεφ. Δ´)· σχετικὰ μὲ τὴν ὁποία εὐωδία εἶπε ὁ Ἰσαὰκ στὸ υἱὸ τοῦ Ἰακώβ· «ἡ εὐωδία τοῦ υἱοῦ μου εἶναι σὰν τοῦ ἀγροῦ, τὴν ὁποία εὐλόγησε ὁ Κύριος» (Γέν. 27,27).

Πάλι, ὅταν τρῷς ἢ πίνῃς, σκέψου πὼς ὁ Θεὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ δίνει σὲ ὅλα τὰ φαγητὰ νοστιμάδα καὶ μόνο μὲ αὐτὸν εὐχαριστημένος, μπορεῖς νὰ πῇς: «Νὰ χαίρεσαι ψυχή μου διότι, καθὼς ἔξω ἀπὸ τὸν Θεόν σου δὲν ὑπάρχει καμμία ἀνάπαυσις, ἔτσι ἔξω ἀπὸ αὐτόν, δὲν ὑπάρχει καὶ καμμία γλυκύτητα ἢ νοστιμάδα· ὁπότε, σὲ αὐτὸν μόνο μπορεῖς νὰ εὐχαριστιέσαι, καθὼς ὁ Δαβὶδ σὲ παρακινεῖ λέγοντας «Δοκιμάστε καὶ δεῖτε πόσο καλὸς εἶναι ὁ Κύριος» (Ψαλμ. 33, 8). Καὶ ὁ Σολομώντας σὲ πληροφορεῖ λέγοντας σχετικὰ μὲ αὐτό· «ὅτι ὁ καρπὸς του εἶναι γλυκὸς στὸ λαρύγγι μου» (Ἆσμα 2,3).

Ὅταν κινήσῃς τὰ χέρια σου, γιὰ νὰ κάνῃς κανένα ἔργο, σκέψου, πὼς ὁ Θεὸς εἶναι ἡ πρώτη αἰτία ἐκείνου τοῦ ἔργου καὶ σύ, δὲν εἶσαι ἄλλο, παρὰ ἕνα ζωντανὸ ὄργανό του· στὸν ὁποῖο σηκώνοντας τὸν λογισμό σου, πὲς ἔτσι: «Πόση εἶναι ἡ χαρὰ ποὺ δοκιμάζω μέσα στὸν ἑαυτό μου, Ὕψιστε Θεὲ τοῦ σύμπαντος! Γιατὶ ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ κάνω χωρὶς ἐσένα κανένα πρᾶγμα· πράγματι, εἶσαι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἀρχικὸς δημιουργὸς κάθε πράγματος».

Ὅταν βλέπῃς σὲ ἄλλους ἀγαθότητα, σοφία, δικαιοσύνη καὶ ἄλλες ἀρετές, κάνοντας μὲ τὸ νοῦ σου αὐτὸν τὸν διαχωρισμό, πὲς στὸν Θεό σου· «Ὦ πλουσιώτατε θησαυρὲ τῆς ἀρετῆς, πόση εἶναι ἡ χαρά μου! διότι ἀπὸ σένα καὶ διὰ σοῦ μόνου προέρχεται κάθε καλό· καὶ διότι ὅλο τὸ καλό, κατὰ σύγκρισι τῶν θείων σου τελειοτήτων, εἶναι μηδέν· σὲ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, γι᾿ αὐτὸ καὶ γιὰ κάθε ἄλλο καλὸ ποὺ ἔκανες στὸν πλησίον μου· ἀλλὰ θυμήσου, Θεέ μου, καὶ τὴ δική μου φτώχεια καὶ τὴν μεγάλη ἀνάγκη ποὺ ἔχω γιὰ τὴν ἀρετή».

Καὶ γιὰ νὰ πῶ γενικά, ὅσες φορὲς δῇς στὰ κτίσματα κάποιο πρᾶγμα νὰ σὲ ἀρέσῃ καὶ σὲ εὐχαριστῇ, μὴ σταματήσῃς σ᾿ αὐτό, ἀλλὰ πέρασε μὲ τὸν λογισμό σου στὸ Θεὸ καὶ πές· «Ἂν Θεέ μου, τὰ κτίσματά σου εἶναι τόσο ὡραῖα, τόσο χαροποιά, τόσο ἀρεστά, πόσο ἀράγε ὡραῖος, πόσο χαροποιὸς καὶ γλυκύτατος εἶσαι ἐσὺ ὁ Κτίστης ὅλων αὐτῶν»!

Ἐὰν λοιπόν, ἀγαπητέ, ἔτσι κάνῃς, μπορεῖς νὰ ἀπολαμβάνῃς τὸν Θεὸ μέσα ἀπὸ τὶς πέντε αἰσθήσεις σου καὶ νὰ ἀνεβαίνῃς πάντα ἀπὸ τὰ κτίσματα στὸν Κτίστη, μὲ τρόπο ποὺ ἡ δημιουργία τῆς κτίσεως νὰ σοῦ γίνεται μία θεολογία καὶ ἀκόμη εὑρισκόμενος σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο τῶν αἰσθήσεων, νὰ φαντάζεσαι ἐκεῖνο τὸν νοητό. Ἐπειδὴ καὶ εἶναι ἀλήθεια, ὅλος ὁ κόσμος καὶ ὅλη ἡ φύσις, δὲν εἶναι ἄλλο παρὰ ἕνας νόμος καὶ ἕνα ὄργανο κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἀόρατα βρίσκεται ὁ Δημιουργὸς καὶ τεχνίτης, ἐνεργώντας καὶ δείχνοντας τὴν τέχνη του καὶ μὲ τὰ ὁρατὰ καὶ ὑλικὰ προβάλλει τὶς ἀόρατες καὶ ἀσώματες ἐνέργειες καὶ τελειότητές του

64
Μουσική / Τι έπαιξα στο Λαύριο
« στις: 09 Ιουνίου, 2009, 09:40:30 μμ »
Ένα ωραίο τραγουδάκι γιά όλους τούς Συνευωχιτές/Συνευωχίτριες.


[font size=3]Τι έπαιξα στο Λαύριο[/fonts]

Μουσική & στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά
στην αγορά, στο Λαύριο
Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά
κι όλο φοβάμαι το αύριο

Πώς να κρυφτείς απ\' τα παιδιά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.
Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα

Ζούμε μέσα σ\' ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας
μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά
μα ούτε και στους μεγάλους
πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά
πως είμαι ασχημοπαπαγάλος

Πώς να τα κρύψεις όλα αυτά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλοι.
Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν γυρνάς μέσα στην πόλη

Ζούμε μέσα σ\' ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας
μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός

65
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Καθημερινά Χαριτωμένα
« στις: 08 Ιουνίου, 2009, 11:59:37 μμ »
[font size=4]Καθημερινά Χαριτωμένα[/fonts]

Παραθέστε ότι θέλετε, από τήν καθημερινή ανθρώπινη, χαριτωμένη εν Κυρίω, εμπειρία σας. Ότι σάς συγκίνησε, πέφτοντας στήν αντιληψή σας, ότι σάς άφησε «γεύση» τής θείας χάριτος, η οποία βρίσκεται γύρω μας, μέσα μας, παντού καί μάς ενώνει μέ τόν Λόγο τής υπάρξεώς μας. Κάτι πού σάς άνοιξε τήν «πόρτα», πού σάς ελευθέρωσε τήν οδό, πού σάς γλύκανε τήν καρδιά, πού σάς ένωσε μέ τόν αδελφό σας, πού σάς πλήρωσε τήν έλλειψη, πού σάς απήλαξε απ\' τό πλεόνασμα, πού σάς έφερε σέ περίσκεψη, στοχασμό, κατάνυξη, πού σάς έκανε νά θαυμάσετε τό καθημερινό θαύμα τού Θεού...τό καθημερινά αιώνιο! Τό Χαριτωμένο!

66
Οικολογία / Η φύση...δοξολογία.
« στις: 07 Ιουνίου, 2009, 11:38:41 μμ »
(Από το βιβλίο: Νικολάου, Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, Φωνή αύρας λεπτής..., εκδ. Εν πλω, Αθήνα 2006, σσ. 109-116.)



Παράθεση
Έχουν περάσει αρκετές μέρες στο ερημητήριό μου. Έχω καιρό να συναντήσω άνθρωπο, να μιλήσω, να ανταλλάξω ένα χαιρετισμό. Τι υποβλητική που είναι αυτή η ησυχία! Μοναδική συντροφιά ο παφλασμός των κυμάτων, το σφύριγμα του αέρα, το κελάηδημα των πουλιών, οι σταγόνες της βροχής. Τίποτε άλλο. Εδώ είναι εύκολο να απορρίψεις τον πολιτισμό μας  αυτό το παχύ κατασκεύασμα που στην ουσία φανερώνει διαρκώς και ποικιλότροπα την ασχήμια του ανθρώπινου εγώ. Εδώ, επειδή λίγα ακούς, πολλά βλέπεις. Επειδή λίγα πληροφορείσαι, πολλά μαθαίνεις. Η φυσική ασυμμετρία σου διδάσκει την αρμονία, το κάλλος, την ισορροπία. Μέριμνα καμία. Παρηγοριά, οι αναμνήσεις και φυσικά οι αναζητήσεις, η δίψα για τον Θεό. Αυτά μέσα σου. Γύρω σου, το χάδι της φύσης· σου γλείφει το κορμί της υποστάσεως. Εγώ όμως, μεγαλωμένος στις πόλεις, με πτυχία τεχνολογίας, με δέρμα μεταλλαγμένο, με σώμα ψεύτικο, δεν ξέρω τη γλώσσα της. Αυτή μου μιλάει, αλλά εγώ δεν την καταλαβαίνω. Δεν ξέρω τους τρόπους της. Αγνοώ τα μυστικά της. Είναι σαν να μου μιλάει κάποιος σε πολύ μουσική γλώσσα, που όμως εγώ αγνοώ τις λέξεις της. Απολαμβάνω τό άκουσμα· χάνω όμως το νόημα.

Μέσα στην ησυχία μου, ακούω ένα απότομο κτύπο στην πόρτα. Μια ξερή αλλά γνώριμη φωνή σαν κάργια μου λύνει την απορία. Ο τόνος της έχει μια ιδιάζουσα γλυκύτητα. Είναι ο δάσκαλός μου στο μάθημα της φύσης, ο ευκαιριακός επισκέπτης μου, που η άκομψη εξωτερικά παρουσία του δεν διαταρράσσει καθόλου την άκρα ησυχία. Είναι ο π. Δομέτιος, αυτός που έτρωγε τις φλούδες των κρεμμυδιών σαν να μασούσε ξεροψημένη πέτσα από αρνάκι και κοτόπουλο  τις έτρωγε μάλιστα με λεμόνι και ρίγανη...
Κατεβαίνω να του ανοίξω. Ακούω το απότομο σύρσιμο της κάσας. Δεν χάνει λεπτό. Έχει αρχίσει να κόβει χόρτα. Του ανοίγω την πόρτα. Με λιώνει αυτό το αθώο, ακατέργαστο χαμόγελό του. Αυτόν δεν τον ακούμπησε ο εικοστός αιώνας. Δεν πρόκειται να τον αλλάξει ούτε ο εικοστός πρώτος. Δεν αλλάζει με τίποτα. Στον δρόμο τον έπιασε μια ξαφνική μπόρα και τον έκανε παπί. Το συμβάν δεν τον ενοχλεί. Τον κοιτάζω καλά: στάζει ολόκληρος. Κι από τα μουστάκια και τα γένεια του τρέχουν νερά.
«Ωραίο πράγμα η βροχή! Τι ωραία που τά \'χει κάνει ο Θεός!» (τίποτα δεν τονίζεται στη λήγουσα).
Ούτε η ενόχληση δεν τον ενοχλεί. Απολαμβάνει τα πάντα. Αν όμως τον βάλεις μέσα σ\' ένα σαλόνι θα μπερδέψει τον καναπέ με το τραπεζάκι. Κάθεται πιο βολικά στις πέτρες και τα χώματα παρά στις πολυθρόνες, εκεί ζορίζεται. Περπατάει πιο άνετα στα κακοτράχαλα μονοπάτια παρά στους δρόμους και τους διαδρόμους των κτηρίων.
Είναι φίλος με τη φύση. Όχι μόνο με τα λουλούδια αλλά και με τα αγκάθια. Όχι μόνο με τα οπωροφόρα δένδρα αλλά και με τα πουρνάρια. Όχι μόνο με τα κατοικίδια ζώα αλλά και με τα άγρια θηρία, τα φίδια και τους σκορπιούς. Όχι μόνο με την ήρεμη φύση και τις λιακάδες αλλά και με τα ακραία καιρικά φαινόμενα (ισχυρούς ανέμους, δυνατές βροχές, έντονες χιονοπτώσεις).
«Αινείτε τον Κύριον εκ της γης δράκοντες και πάσαι άβυσσοι. Πυρ, χάλαζα, χιών, κρύσταλλος, πνεύμα καταιγίδος, τα ποιούντα τον λόγον αυτού. Τα θηρία και πάντα τα κτήνη, ερπετά και πετεινά πτερωτά». Όλα ποιούν τον λόγον Αυτού. Ξέρει ακόμα και τις φωλιές των φιδιών. Τα σκοτώνει μόνο από υπακοή. Έτσι είπε ο επίτροπος. Δεν καταλαβαίνει το γιατί, κατανοεί όμως την υπακοή.
Μπαίνει μέσα στο καλυβάκι μου. Μοσχοβολά τριμμένο χόρτο και βρεγμένο χώμα. Προσκυνάει στο εκκλησάκι με κατάνυξη και αγία οικειότητα. Αυτοί είναι οι τόποι του. Τον βάζω να καθίσει.
«Τί να σου προσφέρω;».
Είναι και λίγο δύσκολος: τρώει μόνο ό,τι παράγει ο τόπος και η εποχή. Διαφωνεί με την εισαγωγή της μπανάνας στην Ελλάδα. Αυτές τρώγονται μόνο στην Αφρική. Εκεί είναι νόστιμες. Εδώ έχουν παράξενη γεύση. Το πορτοκάλι το καταβροχθίζει με τις φλούδες.
«Λίγο καφέ έχεις; Να είναι όμως ελληνικός», μου λέει.
«Ελληνικός στον τρόπο θα είναι. Στην προέλευση όμως;» του απαντώ πειραχτικά.
«Μη μου χαλάς τον λογκίσμο. Αφού έπιναν και οι ασκητές και ο γερο-Ιωσήφ, ο παπα-Εφραίμ, είναι σίγουρα ελληνικός».
Του φτιάχνω τον καφέ. Βγάζει από την τσέπη του μια ανοιγμένη κουκουνάρα-από κάπου τη μάζεψε. Στο τραπέζι υπάρχει ένα ξυπνητήρι Casio. Τα βάζει δίπλα-δίπλα και γεμάτος χαρά ριψοκινδυνεύει, με εκπληκτική όμως άνεση, τη σύγκριση:
«Για δες, πάτερ. Ποιό είναι πιο όμορφο η κουκουνάρα του Θεού ή το ξυπνητήρι του εργοστασίου; Τι ωραία που τά \'χει κάνει ο Θεός! Δεν σου λέω για τα λουλουντάκια που θα τα ζήλευε κι ο Σολομών στη δόξα του. Κοίτα αυτή την πεσμένη κουκουνάρα. Αυτή είναι η φύση. Αυτός είναι ο Θέος».
«Πάτερ μου, μοιάζεις με κούτσουρο και ανθισμένη αμυγδαλιά», του λέω, «τέτοια είναι η ομορφιά σου».
Του άρεσε η σύγκριση. Αρχίζει να μιλάει για τα δένδρα που ανθίζουν. Η βερικοκιά δίπλα στο παρεκκλήσι έχει δεκαεννέα λουλούδια. Η άλλη δίπλα στη στέρνα θα δώσει τρεις περίπου τενεκέδες βερίκοκα. Η μανταρινιά κάτω από τη μάντρα τελικά θα αντέξει.
Ανοίγει τους ντορβάδες του. Βγάζει μια εικόνα. Είναι του αγίου… Ωκεανού -όλο τέτοιους αγίους βρίσκει.
«Εδώ ταιριάζει αυτός ο Άγιος», μου λέει και αναφέρει λίγα από τη ζωή του.
Σήμερα με έπεισε να βγούμε παραέξω. Είναι ο πρώτος μου περίπατος, μετά από τόσα χρόνια στην περιοχή. Ο άνθρωπος ήταν στον κόσμο του γεμάτος δοξολογία, ευτυχία, καλοσύνη, ευγένεια. Όλα όμως διαφορετικά απ\' όπως τα γνωρίζουμε. Τη φύση την αγαπά αλλά όχι ειδωλολατρικά. Με προτρέπει να πάμε να ψάξουμε για ένα σπήλαιο όπου μάλλον έζησαν στο παρελθόν ασκητές.
«Εσύ πήγαινε από αυτό το μονοπάτι. Εγώ έρχομαι από τον δρόμο των γουρουνιών», λέει και χάνεται στα βάτα.
Εγώ χάθηκα στο μονοπάτι υστέρα από λίγα μέτρα. Αποφάσισα να επιστρέψω. Σε μια γωνιά βρίσκω τα άρβυλά του και τις κάλτσες. Ύστερα από λίγη ώρα τον φωνάζω. Μέσα από το ρουμάνι ακούγεται μια φωνή:
«Έρχομαι. Με πειράζει ο λογκίσμος».
«Καλά ξυπόλυτος πήγες;».
«Ο γερο-Ιωσήφ και ο γερο-Αρσένιος σαράντα χρόνια ξυπόλυτοι περπατούσαν στο Άγιον Όρος. Αλλά μάλλον θα είχαν ευλογκία. Εγώ όμως έρχομαι να βάλω τα παπούτσια μου. Έχω καιρό να πλύνω τα πόντια μου και φοβάμαι ότι λερώνω τη φύση».
«Καλά, τα παπούτσια σου δεν την λερώνουν;».
«Αυτά είναι καθαρά. Τα έχει καθαρίσει η ίδια. Δεν υπάρχει τίποτε βρώμικο εδώ».
Άρχισαν τα κοτσύφια; Ήλθαν τα χελιδώνια; Άνθισαν τα σπαρτά; Αυτά είναι οι φίλοι του που δοξάζουν τον Κύριο, είναι αθώα και φυσικά... δεν αμαρτάνουν. Είναι ταπεινά γιατί σέρνονται στη γη (τα γουρούνια), υπομονετικά γιατί τα φορτώνουμε και δεν μιλούν (μουλάρια), εργατικά γιατί ασταμάτητα δουλεύουν (τα μυρμήγκια), γεμάτα χαρά και δοξολογία στον Θεό γιατί διαρκώς τον υμνούν (τα πουλάκια), αν και κάνουν και καμιά παιδική ζημιά - κουτσουλιές, ροκανίσματα, χαλάνε τους κήπους (τα ποντίκια).
Το κοινόβιο της φύσης έχει τους καλύτερους μοναχούς. Είναι οι καλύτεροι στην άσκηση, στην υπακοή και στη σιωπή. Η φύση είναι η καλύτερη θεολογική σχολή και προκαλεί «πολλή ντοξολογκία».
Ακόμη κι η παγωνιά είναι μεγάλη ευλογία, γιατί φιλάνθρωπα ξεκουράζει τα δένδρα από το βάρος των καρπών. Είναι και ένας πειρασμός για να μην υπερηφανεύονται από την πλούσια καρποφορία. «Ντεν είναι το ίντιο, πάτερ και με τους καλόγκερους;»
«Όταν σου καταστρέφουν τους κήπους δεν στενοχωριέσαι;».
«Εγκώ χαίρομαι. Περιμένω τη ζημιά τους σαν ευχάριστη επίσκεψη. Πάντα βάζω περισσότερες ρίζες για να βρουν κι αυτά το μερίδιό τους. Απλά ντεν ξέρουν από καλούς τρόπους. Ευτυχώς ντεν τους χάλασε ο λογκίσμος».
«Καλά δεν τους φτάνει ολόκληρη η φύση, πρέπει να έλθουν και στον κήπο σου;».
«Τα παιντιά στην Αθήνα τρώνε μόνο στο σπίτι τους; Ντεν πηγκαίνουνε στα Goodies; Έτσι και τα παιντιά της φύσης προτιμούν κάπου-κάπου την... καντίνα».
Η τεχνολογία έκανε τη φύση εχθρό μας και αντίπαλο. Πρώτον την αγρίεψε και αντιδρά πιο έντονα. Δεύτερον, δεν την αγαπάμε σαν μάνα μας, αλλά την προτιμάμε σαν υπηρέτη μας. Αντί να μαθαίνουμε από αυτήν προσπαθούμε με το μαστίγιο να την αλλάξουμε. Αυτή όμως είναι πολύ γριά και ξεροκέφαλη. Δεν αλλάζει. Αντίθετα θυμώνει και εκδικείται. Γι\' αυτό κι εμείς τη βλέπουμε σαν αντίπαλο. Δεν ξέρουμε τη συμπεριφορά της  αγνοούμε τα μυστήριά της. Δεν τη σεβόμαστε· τη φοβόμαστε.
Φίλοι μας τώρα είναι η τεχνολογία, τα λιπάσματα, οι μηχανές, η βιασύνη και η ευκολία. Δεν αφήνουμε ούτε τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του. Ζορίζουμε τα δένδρα να καρποφορήσουν, τα φαγητά να μαγειρευτούν, τα διακονήματά μας για να κάνουμε δήθεν προσευχή, την προσευχή μας γιατί είμαστε κουρασμένοι. Όλα βιαστικά. Όπου δεν μπαίνει το αλάτι του χρόνου και της υπομονής δεν τρώγεται το φαγητό της ζωής.
http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=981

67
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Πρόσεχε σεαυτῷ
« στις: 04 Ιουνίου, 2009, 02:00:41 πμ »
[font size=4]Πρόσεχε στόν εαυτό σου [/fonts]    

[font size=3]Μεγάλου Βασιλείου ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟ «ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ  ΣΟΥ», παράγρ. 1
Ἡ μετάφραση εἶναι παρμένη ἀπό τόν 6ο τόμο τῶν ἔργων τοῦ Μ.Βασιλείου τῶν ἐκδόσεων ΕΠΕ[/fonts]


        «1. Ὁ Θεὸς πού μας ἔπλασε μας ἔδωσε τὴν χρῆσιν τοῦ λόγου, διὰ νὰ φανερώνωμεν ὁ ἕνας εἰς τὸν ἄλλον τάς σκέψεις τῶν καρδιῶν καὶ νὰ μεταδίδωμεν ὁ καθένας εἰς τὸν πλησίον, λόγῳ τῆς κοινωνικότητος τῆς φύσεως, ὡσὰν ἀπό κάποια ταμεῖα, προσφέροντες τάς σκέψεις ἀπό τὰ κρυπτά τῆς καρδίας. Διότι ἐὰν ἐζούσαμεν μὲ γυμνὴν ἀπό τὸ σῶμα τὴν ψυχήν, ἀμέσως θὰ ἐπεκοινωνούσαμεν μεταξύ μας διὰ τῶν σκέψεων. Ἐπειδὴ ὅμως  ἡ ψυχή μας διανοεῖται καλυπτομένη ἀπό τὸ παραπέτασμα τῆς σαρκός, ἔχει ἀνάγκη ἀπό λόγια καὶ ὀνόματα διὰ νὰ ἀνακοινώνη αὐτὰ πού κεῖνται εἰς τὸ βάθος της. Ὅταν λοιπὸν ἡ σκέψις ἐκφρασθῆ διὰ φωνῆς, αὐτὴ μεταβαίνει ἀπό τὸν ὁμιλητὴν πρὸς αὐτὸν ποὺ τὸν ἀκούει, ἀφοῦ διασχίση τὸν ἀέρα, φερομένη διὰ τοῦ λόγου, ὡσὰν διὰ πορθμείου. Καὶ ἐὰν μὲν εὕρη ἄκραν γαλήνην καὶ ἡσυχίαν, ὡσὰν εἰς γαλήνια καὶ ἀχείμαστα λιμάνια, ὁ λόγος ἀγκυροβολεῖ εἰς τάς ἀκοάς τῶν ἀκροατῶν. Ἐάν ὅμως, ὡσὰν κάποια σφοδρὰ θύελλα, ὁ θόρυβος τῶν ἀκουόντων πνεύση ἀντίθετα, τότε ὁ λόγος ναυαγεῖ, διαλυόμενος εἰς τὸν ἀέρα. Διά τῆς σιωπῆς λοιπὸν κάμετε ἡσυχίαν χάριν τοῦ λόγου. Διότι ἴσως κάτι ἀπό αὐτὰ ποὺ φέρει σᾶς φανῆ χρήσιμον καὶ ὠφέλιμον. Ὁ λόγος τῆς ἀληθείας εἶναι δύσκολον θήραμα, διότι εὔκολα ἠμπορεῖ νὰ ξεφύγη αὐτοὺς ποὺ δὲν προσέχουν, ἀφοῦ ἔτσι τὸ Πνεῦμα οἰκονόμησε νὰ εἶναι σύντομος καὶ βραχύς, ὥστε νὰ δηλώνη πολλὰ εἰς ὀλίγα καὶ μὲ τὴν συντομίαν νὰ εἶναι εὔκολον νὰ διατηρηθῆ εἰς τὴν μνήμην. Ἄλλωστε ἡ φυσικὴ ἀρετὴ του λόγου εἶναι μήτε νὰ κρύπτη μὲ τὴν ἀσάφειαν τὰ ἐκφραζόμενα μήτε νὰ πλημμυρίζη ἀπό λέξεις περιττάς καὶ πράγματα μάταια. Τέτοιος λοιπὸν εἶναι καὶ ὁ λόγος αὐτὸς ποὺ τώρα ἔχει ἀναγνωσθῆ ἀπό τὰ βιβλία τοῦ Μωϋσέως. Ὅσοι βέβαια εἶσθε φιλομαθεῖς νὰ ἐνθυμῆσθε αὐτόν, ἐκτὸς ἂν κάπου διέφυγε τὴν ἀκοήν σας, λόγω τῆς βραχύτητος. Ὁ λόγος κάπως ἔτσι ἔχει· «πρόσεχε σεαυτῷ μὴ ποτὲ γένηται ρῆμα κρυπτὸν ἐν τῇ καρδίᾳ σου ἀνόμημα». Ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι εἴμεθα εὔκολοι εἰς τάς ἁμαρτωλάς σκέψεις. Διά τοῦτο ἀκριβῶς αὐτὸς ποὺ κατ\' ἰδὶαν ἔπλασε τάς καρδίας μας , ἐπειδὴ ἐγνώριζε πολὺ καλὰ ὅτι τὸ μεγαλύτερον μέρος τῆς ἁμαρτίας συντελεῖται εἰς τὴν κατὰ διάθεσιν ὁρμήν, μᾶς ὥρισεν ὡς πρωταρχικὴν καθαρότητα αὐτὴν τῆς διανοίας. Διότι αὐτὸ μὲ τὸ ὁποῖον πολὺ πιὸ εὔκολα διαπράττομεν τὴν ἁμαρτίαν, δι\' αὐτὸ ἠξίωσε περισσοτέραν προφύλαξιν καὶ ἐπιμέλειαν. Ὅπως δηλαδὴ οἱ προνοητικοὶ ἀπό τούς ἰατροὺς ἀσφαλίζουν τὰ ἀσθενέστερα σώματα μὲ τάς προληπτικάς συνταγάς, ἒτσι καὶ αὐτὸς ποὺ εἶναι προστάτης ὅλων καὶ ἀληθινὸς ἰατρὸς τῶν ψυχῶν, μὲ ἰσχυροτέρας προφυλάξεις ἐξησφάλισεν αὐτὸ ποὺ ἐγνώριζεν ὅτι εἶναι εἰς ἡμᾶς περισσότερον ὀλισθηρὸν πρὸς τὴν ἁμαρτίαν. Διότι αἱ πράξεις ποὺ γίνονται μὲ τὸ σῶμα χρειάζονται καὶ χρόνον καὶ εὐκαιρίαν καὶ κόπους καὶ συνεργάτας καὶ ἄλλην βοήθειαν. Αἱ κινήσεις ὅμως τῆς διανοίας ἐνεργοῦνται ἀχρόνως, ἐπιτελοῦνται χωρὶς κόπον, σχηματίζονται εὔκολα καὶ ἔχουν ὄλον τὸν καιρὸν κατάλληλον. Μάλιστα κάποτε κάποιος ἀπό τους σπουδαίους καὶ ἀπό αὐτοὺς ποὺ ὑπερηφανεύονται διὰ σεμνότητα, περιβαλλόμενος ἐξωτερικὰ ὁμοίωμα σωφροσύνης καὶ καθήμενος ἀνάμεσα εἰς αὐτοὺς ποὺ συχνὰ τὸν μακαρίζουν διὰ τὴν ἀρετήν του, τρέχει γρήγορα μὲ τὴν σκέψιν πρὸς τὸν τόπον τῆς ἁμαρτίας, μὲ τὴν ἀφανῆ ἐνέργειαν τῆς καρδίας. Εἶδε μὲ τὴν φαντασίαν τὰ μελετώμενα, ἐφαντάσθη κάποιαν ἀπρεπῆ συναναστροφὴν καὶ γενικῶς εἰς τὸ κρυφὸν ἐργαστήριον τῆς καρδίας μὲ τὸ νὰ ζωγραφήση μέσα του καθαρὰν τὴν ἡδονήν, διέπραξε ἐσωτερικὰ τὴν ἁμαρτίαν πού δὲν ἀποδεικνύεται καὶ πού θὰ μείνη ἄγνωστος εἰς ὅλους ὡς τότε πού θὰ ἔλθη αὐτὸς ποὺ ἀποκαλύπτει τὰ κρυπτὰ τοῦ σκότους καὶ φανερώνει τάς σκέψεις τῶν καρδιῶν. Φυλάξου λοιπὸν μὴ τυχὸν κάποτε σκέψις κρυφὴ εἰς τὴν καρδίαν σου γίνη ἁμαρτία». Διότι «αὐτὸς ποὺ κυττάζει γυναῖκα μὲ πονηράν ἐπιθυμίαν εἶναι σὰν νὰ ἐμοίχευσε κιόλας εἰς τὴν καρδίαν του». Διότι αἱ πράξεις τοῦ σώματος διακόπτονται ἀπό πολλούς, αὐτὸς ὅμως ποὺ ἁμαρτάνει μὲ τὴν σκέψιν, μὲ τὴν ταχύτητα τῶν διανοημάτων ἔχει ὁλοκληρώσει τὴν ἁμαρτίαν. Ὅπου λοιπὸν τὸ παράπτωμα εἶναι ταχύ, ταχεῖα μᾶς ἐδόθη καί ἡ φρούρησις. Δηλαδὴ διακηρύσσεται ἐντόνως· «μὴ ποτε γένηται ρῆμα κρυπτὸν ἐν τῇ καρδίᾳ σου ἀνόμημα». Καλύτερα ὅμως νὰ ἀνατρέξωμεν εἰς αὐτὴν τὴν ἀρχὴν   τοῦ   λόγου.»

68
Μουσική / Καλοκαίρι
« στις: 02 Ιουνίου, 2009, 11:22:19 πμ »

[font size=4]Καλοκαίρι[/fonts]

Στίχοι, Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος


Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ\' το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ\' αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ\' το παρτέρι
καλοκαίρι
μ\' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ\' τα πεύκα και στ\' αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ\' τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ\' άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει.

69
Θολολογίας Πέρι / Παρηγόρια
« στις: 30 Μαΐου, 2009, 11:23:33 πμ »
Παρηγόρια είναι... νά τάχεις κάνει όλα λάθος, καί νά μήν μπορείς νά τά διορθώσεις, καί νά τό βλέπουν όλοι οι δικοί σου, καί νά κρύβεσαι από ντροπή ενοχή καί τύψη, καί νά μήν αντέχεις τούς ανθρώπους, καί νά είσαι χωρισμένος απ\' όλα, καί νά μήν υπάρχει κάτι πού θά σέ βγάλει από τήν απομόνωση, καί νά είναι η μοναξιά βασίλειο, καί η καλή παρέα καταπίεση, καί ο κόσμος στήν αγορά άγχος, καί τό γυναικείο άγγιγμα ενοχή, κι ο έρωτας απορία, καί η φιλία αναστάτωση, καί η οικογένεια φυλακή, καί οι γονείς καί οι αδελφοί νά είναι ασυγχώρητοι, καί τά πρότυπα απαξιωμένα, καί η συναναστροφή ασθένεια, καί η επιτήδευση προυπόθεση, κι ο αυθορμητισμός δράμα, καί τά αισθήματα ανέκφραστα, καί η έκφραση φθορά, καί η σαφήνεια αντίφαση, καί τό συναίσθημα επιδημία, καί η λογική απιστία, καί η ευχαρίστηση ανησυχία, καί η αυτολύπηση πόθος, καί τό μαρτύριο ηδονή, καί ο θάνατος πρωταγωνιστής, κι ο έρωτας κομπάρσος, καί η ζωή ξενητειά, καί η φυγή ανάπαυση, καί οί ανθρώπινες στιγμές ανούσιες, καί η φύση αδιάφορη, καί η προσφορά αγάπης αδιέξοδο, καί η από κοινού ενέργεια ματαιότητα, καί η ελπίδα ανύπαρκτη, καί η πίστη ασύλληπτη, καί η καρδία πόρνη, καί ο νούς ξένος.....καί ο Θεός μαζί μου!

70
Παράθεση
[font size=3]Λόγος περί της Αναλήψεως του Χριστού (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)[/fonts]

Βλέπετε αυτή τη κοινή για μας εορτή και ευφροσύνη, την οποία ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εχάρισε με την ανάσταση και ανάληψή του στους πιστούς; Επήγασε από θλίψη.
Βλέπετε αυτή τη ζωή, μάλλον δε την αθανασία; Επιφάνηκε σε μας από θάνατο.
Βλέπετε το ουράνιο ύψος, στο οποίο ανέβηκε κατά την ανύψωσή του ο Κύριος και την υπερδεδοξασμένη δόξα που δοξάσθηκε κατά σάρκα; Το πέτυχε με τη ταπείνωση και την αδοξία. Όπως λέγει ο απόστολος γι\' αυτόν, «εταπείνωσε τον εαυτό του γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, και μάλιστα σταυρικού θανάτου, γι\' αυτό κι\' ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε όνομα ανώτερο από κάθε όνομα, ώστε στο όνομα του Ιησού να καμφθεί κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων και να διακηρύξει κάθε γλώσσα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος σε δόξα Θεού Πατρός».(Φιλιπ. 2: 8-11).

Εάν λοιπόν ο Θεός υπερύψωσε το Χριστό του για το λόγο ότι ταπεινώθηκε, ότι ατιμάσθηκε, ότι πειράσθηκε, ότι υπέμεινε επονείδιστο σταυρό και θάνατο για χάρη μας, πως θα σώσει και θα δοξάσει και θα ανυψώσει εμάς, αν δεν επιλέξωμε τη ταπείνωση, αν δεν δείξουμε τη προς τους ομοφύλους αγάπη, αν δεν ανακτήσωμε τις ψυχές μας δια της υπομονής των πειρασμών, αν δεν ακολουθούμε δια της στενής πύλης και οδού, που οδηγεί στην αιώνια ζωή, τον σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ\' αυτήν; «διότι, και ο Χριστός έπαθε για μας, αφήνοντάς μας υπογραμμό (παράδειγμα), για να παρακολουθήσουμε τα ίχνη του». (Α\' Πέτρ. 2:21).


Η ενυπόστατος Σοφία του υψίστου Πατρός, ο προαιώνιος Λόγος, που από φιλανθρωπία ενώθηκε μ\' εμάς και μας συναναστράφηκε, ανέδειξε τώρα εμπράκτως μια εορτή πολύ ανώτερη και από αυτή την υπεροχή. Γιατί τώρα γιορτάζουμε τη διάβαση, της σ\' αυτόν ευρισκομένης φύσεώς μας, όχι από τα υπόγεια προς την επιφάνεια της γης, αλλά από τη γη προς τον ουρανό του ουρανού και προς τον πέρα από αυτόν θρόνο του δεσπότη των πάντων.

Σήμερα ο Κύριος όχι μόνο στάθηκε, όπως μετά την ανάσταση, στο μέσο των μαθητών του, αλλά και αποχωρίσθηκε από αυτούς και, ενώ τον έβλεπαν, αναλήφθηκε στον ουρανό και εισήλθε στ\' αληθινά άγια των αγίων «και εκάθησε στα δεξιά του Πατρός πάνω από κάθε αρχή και εξουσία και από κάθε όνομα και αξίωμα, που γνωρίζεται και ονομάζεται είτε στον παρόντα είτε στον μέλλοντα αιώνα».(Εφ. 1:20)

Γιατί λοιπόν στάθηκε στο μέσο τους κι\' έπειτα τους συνόδευσε; «Τους εξήγαγε, λέγει, έξω έως τη Βηθανία», αλλά «και αφού σήκωσε τα χέρια του, τους ευλόγησε». (Λουκά 24:50). Το έκαμε για να επιδείξει τον εαυτό του ολόκληρο σώο και αβλαβή, για να παρουσιάσει τα πόδια υγιή και βαδίζοντα σταθερά, αυτά που υπέστησαν τα τρυπήματα των καρφιών, τα ομοίως επί του σταυρού καρφωμένα χέρια, την ίδια τη λογχισμένη πλευρά, αν έφεραν πάνω τους, τους τύπους των πληγών, προς διαπίστωση του σωτηριώδους πάθους.

Εγώ δε νομίζω ότι δια του «στάθηκε στο μέσο των μαθητών» δεικνύεται και το ότι αυτοί στηρίχθηκαν στη πίστη προς αυτόν, με αυτή τη φανέρωση και ευλογία του. Γιατί δεν στάθηκε μόνο στο μέσο όλων αυτών, αλλά και στο μέσο της καρδιάς του καθενός, γιατί από εκείνη την ώρα οι απόστολοι του Κυρίου έγιναν σταθεροί και αμετακίνητοι.

Στάθηκε λοιπόν στο μέσο τους και τους λέγει, «ειρήνη σε σας», τούτη τη γλυκιά και σημαντική και συνηθισμένη του προσφώνηση. Την διπλή ειρήνη, προς το Θεό που είναι γέννημα της ευσέβειας και αυτή που έχουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας. Και καθώς τους είδε φοβισμένους και ταραγμένους από την ανέλπιστη και παράδοξη θέα, γιατί νόμισαν ότι βλέπουν πνεύμα - φάντασμα, αυτός τους ανέφερε πάλι τους διαλογισμούς της καρδιάς των, και αφού έδειξε ότι είναι αυτός ο ίδιος, πρότεινε τη διαβεβαίωση δια της εξετάσεως και ψηλαφήσεως. Ζήτησε φαγώσιμο, όχι γιατί είχε ανάγκη τροφής, αλλά για επιβεβαίωση της αναστάσεώς του.

Έφαγε δε μέρος ψητού ψαριού και μέλι από κηρύθρα, που είναι και αυτά σύμβολα του μυστηρίου του. Δηλαδή ο Λόγος του Θεού ένωσε στον εαυτό του καθ\' υπόσταση τη φύση μας, που σαν ιχθύς κολυμπούσε στην υγρότητα του ηδονικού και εμπαθούς βίου, και την καθάρισε με το απρόσιτο πυρ της Θεότητός του. Με κηρύθρα δε μελισσιού μοιάζει η φύση μας γιατί κατέχει το λογικό θησαυρό τοποθετημένο στο σώμα σαν μέλι στη κηρύθρα. Τρώγει από αυτά ευχαρίστως γιατί καθιστά φαγητό του τη σωτηρία του καθενός από τους μετέχοντας της φύσεως. Δεν τρώει ολόκληρο, αλλά μέρος «από κηρύθρα μέλι» επειδή δεν πίστευσαν όλοι και δεν το παίρνει μόνος του, αλλά προσφέρεται από τους μαθητές, γιατί του φέρνουν μόνο τους πιστεύοντες σ\' αυτόν, χωρίζοντάς τους από τους απίστους.

Κατόπιν τους υπενθύμισε τους λόγους του πριν το πάθος, που όλοι πραγματοποιήθηκαν. Τους υποσχέθηκε να τους στείλει το άγιο Πνεύμα, τους είπε να καθίσουν στην Ιερουσαλήμ μέχρι να λάβουν δύναμη από ψηλά. Μετά τη συζήτηση ο Κύριος τους έβγαλε από το σπίτι και τους οδήγησε έως τη Βηθανία και αφού τους ευλόγησε, όπως αναφέραμε, αποχωρίσθηκε από αυτούς και ανυψώθηκε προς τον ουρανό, χρησιμοποιώντας νεφέλη σαν όχημα και ανήλθε ενδόξως στους ουρανούς, στα δεξιά της μεγαλοσύνης του Πατρός, καθιστώντας ομόθρονο το φύραμά μας.

Καθώς οι Απόστολοι δεν σταματούσαν να κοιτάζουν τον ουρανό, με τη φροντίδα των αγγέλων πληροφορούνται ότι έτσι θα έλθει πάλι από τον ουρανό και «θα τον ιδούν όλες οι φυλές της γης, να έρχεται πάνω στις νεφέλες του ουρανού». (Ματθ. 24: 30). Τότε οι μαθητές αφού προσκύνησαν από το Όρος των Ελαιών, από όπου αναλήφθηκε ο Κύριος, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ χαρούμενοι, αινώντας και ευλογώντας το Θεό και αναμένοντες την επιδημία του θείου Πνεύματος.

Όπως λοιπόν εκείνος έζησε και απεβίωσε, αναστήθηκε και αναλήφθηκε, έτσι κι\' εμείς ζούμε και πεθαίνουμε και θα αναστηθούμε όλοι. Την ανάληψη όμως δεν θα πετύχουμε όλοι, αλλά μόνο εκείνοι για τους οποίους ζωή είναι ο Χριστός και ο θάνατος είναι κέρδος, όσοι προ του θανάτου σταύρωσαν την αμαρτία δια της μετανοίας, μόνο αυτοί θα αναληφθούν μετά την κοινή ανάσταση σε νεφέλες προς συνάντηση του Κυρίου στον αέρα. (Α\' Θεσ. 4:17).

Ας έρθουμε στο υπερώο μας, στο νου μας προσευχόμενοι, ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας για να πετύχουμε την επιδημία του Παρακλήτου και να προσκυνήσουμε Πατέρα και Υιό και άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Γένοιτο.
Πηγή:http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=600

71
Μουσική / Για πού το βαλες καρδιά μου.
« στις: 28 Μαΐου, 2009, 02:04:45 πμ »

Για πού το βαλες καρδιά μου

Για πού το βαλες καρδιά μου μ\' ανοιχτά πανιά
για ποια πέλαγα ουράνια άστρα μαγικά
για πού το βαλες καρδιά μου μ\' ανοιχτά πανιά

Για ποια μακρινή πατρίδα έρμη ξενητειά
θάλασσα ουρανός μ\' αστέρια πουθενά στεριά
για πού το βαλες καρδιά μου μ\' ανοιχτά πανιά

Ποια αγάπη ποιο λιμάνι ποια παρηγοριά
θα χεις αγκαλιά το κύμα χάδι το νοτιά
για πού το βαλες καρδιά μου μ\' ανοιχτά πανιά

72
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Ο Εραστής!
« στις: 27 Μαΐου, 2009, 03:07:10 πμ »
[font size=2]Επιστολή προς νέον που επιθυμεί να μονάσει (π. Nεκτάριος Μουλατσιώτης).    
[/fonts]
       Μικρή περιγραφή

   Η επιστολή είναι από τον Ηγούμενο της Μονής Αγίου Αυγουστίνου του Ιππώνος και Σεραφείμ του Σάφωρ, πατέρα Νεκτάριο προς ένα νέο, το Βασίλη!! Είναι μια συγκινητική επιστολή όπου παραθέτει τους λόγους που επιλέγει κάποιος να γίνει μοναχός και να επιλέξει την αγαμία!!! Είναι γραμμένη με απλά λόγια και πολύ ευχάριστη!!    

    [font size=2]Κύριο περιεχόμενο[/fonts]

Αγαπητό μου παιδί Βασίλειε,

Να είσαι ευλογημένος από το Θεό μας και την Παναγία μας. Οι Άγιοι μας να σε σκεπάζουν.

Διάβασα την ηλεκτρονική επιστολή σου και είδα ότι οι γονείς σου αντιστέκονται στην ιδέα να γίνεις μοναχός. Έτσι συμβαίνει συνήθως, ακόμη και γονείς που είναι αρκετά κοντά στην εκκλησία, πολλές φορές χαίρονται όταν γίνονται μοναχοί άλλα παιδιά, αλλά όταν γίνουν τα δικά τους κλαίνε και θρηνούν. Μην ξεχνάς Βασίλη μου ότι αυτό είναι κάτι φυσιολογικό που συμβαίνει διότι είναι γονείς και πολλές φορές έχουν τα δικά τους όνειρα για τα παιδιά τους.

Εσύ όμως Βασίλη μου, προσπάθησε να αγαπάς τον Κύριο μας, να Τον κάνεις φίλο σου, αδελφό σου, πατέρα σου και πάνω από όλα να είναι ο εραστής της ψυχής σου.

Προσπάθησε να Τον αγαπάς πολύ και να Τον ερωτευθείς. Διότι όταν Τον ερωτευθείς, τότε με τον αγαπημένο σου θα ομιλείς καθημερινά (προσευχή) ώρες ατελείωτες, θα πηγαίνεις στο σπίτι του φίλου σου Χριστού (στην εκκλησία) συνεχώς, διότι τον φίλο μας θέλουμε να τον βλέπουμε συχνά. Επίσης ό,τι γράμματα σου στέλνει ο φίλος σου με χαρά θα τα ανοίγεις και θα τα διαβάζεις (αυτό είναι η μελέτη της Αγίας Γραφής).

Ακόμη θα Του ανοίγεις την καρδιά σου και θα Του λες όλα τα μυστικά σου (εξομολόγηση) και όταν θέλεις να ενωθείς μαζί Του, να τον πάρεις αγκαλιά, να εισέλθει μέσα σου και να γίνετε ένα ΣΩΜΑ, τότε θα τρέχεις γεμάτος χαρά για να ζήσεις αυτές τις μοναδικές πνευματικές στιγμές που χαρίζει η Κοινωνία με το Θεό. Η πνευματική επικοινωνία μας δηλαδή, μέσω του σώματός μας, με το Σώμα του Χριστού. Κι επειδή ο Χριστός είναι ο Θεός μας, γι\' αυτό και αυτή η επικοινωνία, ονομάζεται Θεία Κοινωνία.

Καλό μου παιδί Βασίλη. Ο Χριστός είναι ο Πατέρας μας, ο Αδελφός μας, ο Φίλος μας, ο Εραστής της ψυχής μας. Αγάπησε Τον τρελά, γιατί και Αυτός μας αγάπησε πάρα πολύ. Αφού έδωσε και την ζωή Του για εμάς. Ποιος άλλος φίλος μας πέθανε για εμάς; Κανένας! Ο Χριστός μας όμως, αποδείχθηκε φίλος πραγματικός, εραστής τέλειος. Δεν μας πρόδωσε ποτέ, δεν μας εγκατέλειψε ούτε μια στιγμή. Μα και πως να το κάνει αυτό, αφού είναι ο Θεός της Αγάπης; Μόνο αγάπη έχει και αυτή σκορπά. Όταν αισθανθείς τον Χριστό σαν φίλο σου και εραστή σου, τότε η ψυχή σου θα είναι έτοιμη να του αφιερωθεί. Φυσικά τότε δεν φοβάται ο άνθρωπος τον Θεό, όπως κάποιοι ανόητοι Τον φοβούνται. Πως Βασίλη μου, να φοβηθώ τον Φίλο, τον Πατέρα, τον Αδελφό, τον Εραστή της ψυχής μου; Φοβάται η τρέμει ο φίλος τον φίλο; Ο αγαπημένος τον αγαπημένο του, όταν οι σχέσεις τους είναι άριστες; Αλλά και γιατί να μην είναι άριστες, όταν τα σφάλματά μας, τα συγχωρεί αμέσως με την πρώτη μας συγνώμη;

Για μας η Ορθοδοξία μας είναι μια διαπροσωπική σχέση και επαφή με το πρόσωπό του Χριστού, στον Οποίο δείχνουμε άπειρη εμπιστοσύνη (πίστη). Πίστη = Εμπιστοσύνη. Να γιατί λέμε, ότι ο Χριστιανισμός είναι βίωμα και ζωή. Το λέμε αυτό διότι ζούμε - βιώνουμε την φιλία μας και την αγάπη μας με τον Χριστό, τον φίλο και τον εραστή μας. Μια προσωπική σχέση λοιπόν, είναι η Ορθοδοξία μας, με το πρόσωπο του Ιησού. Άρα ο Θεός, ο Χριστός μας, δεν είναι κάτι αόρατο στα ουράνια, μια ανώτερη δύναμη, όπως λένε άνθρωποι άσχετοι. Για εμάς είναι ο Φίλος μας, ο Εραστής μας, που ζούμε καθημερινά μαζί Του, που είναι δίπλα μας και ζούμε κοντά Του μοναδικές χαρές και στιγμές ατέλειωτες.

Δυο άνθρωποι όταν είναι ερωτευμένοι και φίλοι, επιθυμούν να ζουν στο ίδιο σπίτι μαζί για πάντα και αυτό προσπαθούν να το κάνουν πραγματικότητα. Με το μυστήριο δε του γάμου το πετυχαίνουν αυτό. Το ίδιο κάνουν και οι μοναχοί. Σαν ερωτευμένοι, παίρνουν την Αγάπη τους και φεύγουν στα βουνά. Εκεί φτιάχνουν το σπιτάκι τους (το Μοναστήρι τους) για να ζήσουν μόνοι τους με την αγάπη τους, χωρίς τρίτοι άνθρωποι να τούς ενοχλούν. Κι αν χρειαστεί για την αγάπη τους να πεθάνουν, πεθαίνουν και δεν δέχονται με τίποτε να την χωρίσουν η να την αρνηθούν. Έτσι δημιουργήθηκαν και οι Μάρτυρες της Εκκλησίας. Είναι οι Εραστές του Ιησού, που προτίμησαν να πεθάνουν, παρά να αρνηθούν τον μοναδικό φίλο και Εραστή της καρδιάς τους.

Έτσι και εσύ Βασίλη, το σπίτι του Χριστού, του Εραστή και Φίλου σου, σε περιμένει όταν είσαι έτοιμος. Εμείς ζούμε μαζί με τον Φίλο μας εδώ στην Ελλάδα, πάνω σε ένα βουνό στο Τρίκορφο της Φωκίδας, κοντά στη Ναύπακτο και απέναντι από την Πάτρα.

Ζούμε τώρα μαζί Του, ερωτευμένοι και φίλοι με τον Ιησού και αναμένουμε πότε θα γίνουν οι γάμοι μας μαζί Του, οι οποίοι θα τελεστούν την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας που θα έλθει να μας πάρει ο Νυμφίος μας, για να ζήσουμε επιτέλους στο αιώνιο σπίτι και παλάτι μαζί Του, στον Παράδεισο. Διότι ο Παράδεισος, η βασιλεία Του, είναι το σπίτι Του στην επόμενη ζωή μας.

Έτσι ως εραστές και φίλοι Του, θα ζήσουμε και μετά μαζί Του. Αναμένοντας αυτή την ημέρα, οι Χριστιανοί και οι μοναχοί, βιώνουμε την φιλία και τον έρωτα της καρδιάς μας από τώρα πάνω στη γη και περιμένουμε αυτές τις στιγμές να τις ζήσουμε και μετά, μέσα στο σπίτι Του μαζί Του.

Υπ\' όψιν ότι στον Παράδεισο πηγαίνουμε επειδή αυτό είναι το σπίτι Του και αυτός είναι ο εραστής μας. Εάν ο εραστής μας, Χριστός, πάει να μείνει κάπου αλλού και όχι στον Παράδεισο, εμείς θα πάμε με τον Εραστή μας όπου πάει κι Εκείνος, διότι μόνο μαζί με τον Εραστή μας και τον Αγαπημένο της καρδιάς μας, θα είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Αν αυτός που αγαπώ βρίσκεται σε άλλο τόπο, από αυτόν που θα βρίσκομαι εγώ, τότε θα είμαι μέσα στη θλίψη και στον πόνο, διότι θα μου λείπει. Μόνο μαζί Του είμαι και θα είμαι ευτυχισμένος. Αν δεν ζεις με αυτόν που αγαπάς τότε η ζωή σου είναι κόλαση. Επομένως η κόλαση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας τόπος, όπου δεν μπορείς να ζεις μαζί με Αυτόν που αγάπησες και ερωτεύτηκες. Αυτή δε η έλλειψη, σε κάνει να υποφέρεις και να πονάς ψυχικά. (Κόλαση = η απομάκρυνση από το Χριστό).

Αγαπητό μου παιδί Βασίλη.

Ο κάθε άνθρωπος σε αυτή τη ζωή του είναι ελεύθερος να επιλέγει τον εραστή του, μαζί με τον οποίο θα ζήσει και στην επόμενη ζωή. Άρα ο Χριστός κανέναν άνθρωπο δεν τον παίρνει μαζί Του στον Παράδεισο, αλλά ούτε και τον στέλνει Εκείνος στην κόλαση. Ο καθένας λοιπόν από εμάς, για το που και πως θα ζήσει σε αυτή τη ζωή, αλλά και στην επόμενη, εξαρτάται από τις επιλογές του και τον εραστή που θα κάνει και όχι από τον Χριστό – Θεό.

Χαίρομαι που εσύ, αν και νέος, έχεις επιλέξει τον Χριστό. Είναι ο καλύτερος Φίλος, Πατέρας, Αδελφός και Εραστής. Θα αναμένω απάντησή σου. Μέχρι τότε εύχομαι για σένα.

Ο Θεός να σε ευλογεί.

Με ευχές και αγάπη Χριστού, π. Νεκτάριος.

Πηγή: http://www.ixthis.gr/show-content.php?conid=100

74
[font size=3]Μήνυμα του Μακαριωτάτου προς τους μαθητές και τις μαθήτριες που θα διαγωνισθούν στις σχολικές εξετάσεις (Μάιος - Ιούνιος 2009)
    15/5/2009[/fonts]

    Αγαπητά μου παιδιά,
    Χριστός Ανέστη!

    «Ήρθε ο καιρός του επόμενου βλέμματος»1. Καιρός που οι λέξεις δέχονται το αποτέλεσμα της πρώτης ωρίμανσης. Της αρχικής αναζήτησης. Κανένα εξεταστικό σύστημα δεν έχει τη δυνατότητα να αξιολογήσει την ομορφιά αυτής της περιπέτειας.

    Άρα θα πρέπει να αντιλαμβάνεσθε ότι οι οποιεσδήποτε εξετάσεις δεν αγγίζουν το όραμα σας, τις ελπίδες σας, το μέλλον και τη δημιουργικότητά σας. Κάθε εξεταστικό σύστημα προσπαθεί «αντικειμενικά» να μετρήσει επίπεδα γνώσης. Έχουν αποτύχει όμως. Ο άνθρωπος και οι δυνατότητές του τα ξεπερνούν.

    Επομένως μην παγιδευτείτε στη λογική της «αποτυχίας» ή της «επιτυχίας». Κάθε αποτέλεσμα αντιμετωπίστε το ως πρόκληση. Ως κάλεσμα για νέα αρχή, για αλλαγή πορείας.

    Ακόμα και πρόχειρα αν διατρέξετε την Αγ.Γραφή θα διαπιστώσετε πολλούς «αποτυχημένους» που κοσμούν τις σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας. Θα διαπιστώσετε επίσης ότι τίποτε δεν κρίνεται από το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας αλλά από την αγάπη . Από τη φλόγα που πληρώνει την καρδιά μας. Από την αφοσίωση και την πίστη στο όραμά μας.

    Στα σύνορα του τέλους της σχολικής σας ζωής και της αρχής μιας νέας προσεύχομαι, να συνοδοιπορείτε με τον Αναστάντα Κύριο μας, να νοιώσετε, όπως οι μαθητές Του στο δρόμο προς την Εμμαούς, την Χαρά και τη Φλόγα της Συνάντησης να καίει την καρδιά σας.

    1. Ν.Καρούζου Τα ποιήματα τ.Α’ (1961-1978),

75
Παράθεση
[font size=3]Δείξον μοι τόν άνθρωπόν σου... (Πρωτ. π. Θωμάς Βαμβίνης)[/fonts]


Σέ προηγούμενα σημειώματά μας ασχοληθήκαμε μέ τό «ξύπνημα τών αθέων» καί τήν αθεϊστική «ιεραποστολική» δράση ορισμένων δημοσιογράφων. Όμως η μαχητική αθεΐα δέν είναι ο μέγιστος κίνδυνος γιά τά μέλη τής Εκκλησίας, άν καί όπως δείχνουν τά πράγματα θά περάσουμε –εξαιτίας της–μιά περίοδο στήν οποία θά δημιουργηθούν κλυδωνισμοί σέ αρκετές συνειδήσεις σκεπτομένων Χριστιανών, νέων κυρίως, αλλά καί μεγάλων, οι οποίοι δέν έχουν προχωρήσει από τήν σκέψη στήν εμπειρική επιβεβαίωση τού αποστολικού καί πατερικού κηρύγματος. Από τίς πολύφθογγες επιστημονικοφανείς ρητορίες τών αθέων θά περάσουν επίσης από πειρασμό καί όσοι ζούν τήν πίστη τους ως αυτονόητη οικογενειακή παράδοση ή ως ένα πολιτιστικό στοιχείο άρρηκτα δεμένο μέ τήν εθνική μας ιστορία, χωρίς όμως νά τήν έχουν αφομοιώσει, χωρίς νά τήν έχουν μετατρέψει σέ φρόνημα καί καθημερινή πράξη, μέσα στό πλαίσιο τών συνθηκών τής σύγχρονης ζωής.


Παρά ταύτα η μαχητική αθεΐα, όπως ήδη σημειώσαμε, δέν αποτελεί από μόνη της τόν μέγιστο κίνδυνο γιά τά μέλη τής Εκκλησίας. Γιά νά γίνη επικίνδυνη χρειάζεται νά έχη θεολογικούς συμμάχους, προερχόμενους μάλιστα μέσα από τό πλήρωμα τής Εκκλησίας. Η αναφορά σ’ αυτούς τούς ενδοεκκλησιαστικούς συμμάχους τής αθεΐας θεωρούμε ότι είναι ένα έργο σημαντικότερο από τήν εύκολη καί ανέξοδη λογική κατατρόπωση τών αθεϊστικών φληναφημάτων. Γι’ αυτό στήν συνέχεια θά προσπαθήσουμε νά περιγράψουμε έναν τέτοιο «εξ ημών αυτών» προερχόμενο σύμμαχο τής αθεΐας.

Πιστεύουμε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος γιά τά μέλη τής Εκκλησίας είναι η καλλιεργούμενη από πολλούς επιφανειακή θρησκευτικότητα, η οποία δέν επιδρά στό βάθος τού ανθρώπου. Αυτή η επιφανειακή θρησκευτικότητα έχει πολλούς καί ανόμοιους, ως πρός τίς θεολογικές τους προϋποθέσεις, «εργάτες» μέσα στόν Αμπελώνα τού Κυρίου. Παλαιότερα ήταν έντονη μιά θεολογικά αφυδατωμένη ηθικολογία, πού υποβίβαζε τό κήρυγμα τής Εκκλησίας σέ κανόνες εξωτερικής συμπεριφοράς, σέ ποιμαντικές δράσεις πού αγνοούσαν τήν επιστήμη τών λογισμών, τό φιλοκαλικό ήθος καί γενικά τόν ησυχαστικό πυρήνα τής πατερικής παραδόσεως. Έτσι έμενε αθεράπευτο τό βάθος τού ανθρώπου, η «πνευματική του καρδιά», ο «οφθαλμός τής ψυχής» του, μέ αποτέλεσμα τήν βίωση μιάς «υπαρξιακής αθεΐας», αφού άθεος μέσα στήν εκκλησιαστική μας παράδοση δέν είναι μόνον αυτός πού διακηρύττει τήν αθεΐα του καί πολεμά μέ λόγια τήν πίστη στόν Θεό, αλλά καί αυτός πού δέν μετέχει κατά διαφόρους βαθμούς στήν καθαρτική, φωτιστική καί θεοποιό ενέργεια τού Θεού καί γι’ αυτό δέν «βεβαιώνεται χάριτι τή καρδία» γιά τήν αλήθεια τής πίστεως.

Στίς μέρες μας πιστεύουμε ότι η επιφανειακή θρησκευτικότητα καλλιεργείται από μιά ασπόνδυλη ασκητικά εκκλησιολογία, η οποία ενώ πολύ σωστά θεμελιώνεται στήν Θεία Ευχαριστία, στήν οποία τονίζεται ο σημαντικότατος ρόλος τού προεστώτος Επισκόπου, εντούτοις αποσυνδέται από τήν ιεραρχική διάρθρωση τού εκκλησιαστικού σώματος μέ βάση τούς βαθμούς τελειώσεως (κάθαρση, φωτισμός, τελείωση). Σέ μιά κατεύθυνση αυτής τής εκκλησιολογίας η Θεία Ευχαριστία απογυμνωμένη από τίς ασκητικές προϋποθέσεις της χρησιμοποιείται γιά νά στηρίξη τήν νομική ―κοσμικής υφής― ιεράρχηση τών διαφόρων διοικητικών αρμοδιοτήτων. Γίνεται λόγος γιά Θεία Ευχαριστία καί εκκλησιαστικότητα χωρίς αναφορά στήν θεραπεία τής ψυχής, τόν αγιασμό καί φωτισμό τών μελών τής Εκκλησίας, πού είναι η κύρια λειτουργία τών βαθμών τής ιερωσύνης, τό κύριο έργο διακόνων, πρεσβυτέρων καί επισκόπων. Έτσι η λειτουργική ζωή εξαντλείται στήν τελετουργία, η Θεία Λειτουργία αποδεσμεύεται από τίς ασκητικές προϋποθέσεις της καί η εκκλησιαστική ζωή υποβιβάζεται σέ μιά ανεξέλικτη επιφανειακή θρησκευτικότητα.

Αυτή η θρησκευτικότητα μαζί μέ τήν εκκλησιολογία της βρίσκεται πολύ μακριά από τόν εκκλησιαστικό-ευαγγελικό τρόπο ζωής καί προσιδιάζει περισσότερο σέ μαγικές νοοτροπίες, οι οποίες είναι εύκολος αντίπαλος γιά τούς αγνωστικιστές καί τούς αθέους. Γι’ αυτό άλλωστε βλέπουμε (αυτούς τούς τελευταίους) μέ μεγάλη ευκολία νά βάζουν τόν Χριστιανισμό στήν ίδια κατηγορία μέ τόν σαμανισμό καί τόν Μουσουλμανισμό, χωρίς μάλιστα νά ενδιαφέρονται γιά τήν αβυσσαλέα διαφορά τών θεολογικών διδασκαλιών τών διαφόρων θρησκειών, ούτε πολύ περισσότερο γιά τήν διάκριση Ορθοδοξίας καί αίρεσης ή γιά τήν μελέτη τών διαφορών τών επιμέρους χριστιανικών ομολογιών.

Ο απολογητής Θεόφιλος, επίσκοπος Αντιοχείας, πού έδρασε στό δεύτερο μισό τού 2ου μ.Χ. αιώνος, θά μάς βοηθήση στό σημείο αυτό μέ τήν επισήμανση τού κύριου έργου τής Εκκλησίας. Θά δούμε ορισμένες καίριες διαχρονικές θέσεις του τίς οποίες διατυπώνει σέ μιά πραγματεία του τήν οποία απευθύνει σ’ έναν φίλο του ειδωλάτρη ονόματι Αυτόλυκο. Ο Αυτόλυκος εξεπλάγη όταν έμαθε ότι ο Θεόφιλος μετεστράφη από τήν ειδωλολατρία στήν Χριστιανική πίστη. Δέσμιος μάλιστα στίς φιλοσοφικές καί θρησκευτικές απόψεις τής ειδωλολατρικής παραδόσεώς του, θεωρούσε ότι ο Θεός τών Χριστιανών, τού οποίου τό «είδος» είναι «άρρητον καί ανέκφραστον... μή δυνάμενον οφθαλμοίς σαρκίνοις οραθήναι», είναι έξω από τήν ανθρώπινη εμπειρία. Γι’ αυτό έλεγε στόν Θεόφιλο: «Δείξον μοι τόν Θεόν σου». Κι ο Θεόφιλος, αποκαλύπτοντας τό πραγματικό έργο τής Εκκλησίας, τού απαντούσε. «Δείξον μοι τόν άνθρωπόν σου καγώ σοι δείξω τόν Θεόν μου». Δείξε μου, δηλαδή, άν είσαι άνθρωπος μέ καθαρή εσωτερική αίσθηση, μέ καθαρή καρδιά, ικανή νά βλέπη τόν Θεό «δείξον βλέποντας τούς οφθαλμούς τής ψυχής σου καί τά ώτα τής καρδίας σου ακούοντα». Αλλιώς ό,τι θεολογικό καί νά σού πώ δέν θά τό καταλάβης.

Ο σπόρος τής πίστεως γιά νά φέρη «καρπόν εκατονταπλασίονα», σύμφωνα μέ τήν παραβολή τού σπορέως, πρέπει νά πέση σέ «γήν αγαθήν», σέ καλλιεργημένη καθαρή καρδιά. Δέν είναι όλοι ικανοί νά ακούσουν «λόγον Κυρίου». Δέν έχουν όλοι τήν δυνατότητα τών Αγγέλων, οι οποίοι, σύμφωνα μέ τόν 102ο ψαλμό, είναι «δυνατοί ισχύϊ» στό νά τηρούν τόν λόγον τού Θεού, «τού ακούσαι τής φωνής τών λόγων Αυτού». Ο Θεόφιλος παρομοιάζει τήν ψυχή τού ανθρώπου μέ καθρέπτη «Ώσπερ έσοπτρον εστιλβωμένον, ούτως δεί τόν άνθρωπον έχειν καθαράν ψυχήν». Κι όπως ο μεταλλικός καθρέπτης άν σκουριάση δέν δείχνει τό πρόσωπο τού άνθρώπου, έτσι καί η ψυχή τού ανθρώπου άν μπή σ’ αυτήν η αμαρτία «ου δύναται ο τοιούτος άνθρωπος θεωρείν τόν Θεόν».

Οπότε τό κριτήριο γιά μιά πίστη είναι ο «άνθρωπός» της. Οι διάλογοι μέ λογικά επιχειρήματα είναι συνήθως εκκλησιαστικά ατελέσφοροι, γιατί δέν βεβαιώνουν τήν καρδιά, δέν πείθουν «τόν κρυπτόν τής καρδίας άνθρωπον». Αντί, λοιπόν, γιά παιγνιώδη επιχειρήματα αποτελεσματικότερη σ’ έναν διάλογο γιά τήν πίστη είναι η απαίτηση: «δείξον μοι τόν άνθρωπόν σου», γιά νά διαπιστωθή άν έχη «βλέποντας τούς οφθαλμούς τής ψυχής [του] καί τά ώτα τής καρδίας [του] ακούοντα». Μέ λίγα λόγια η πίστη πού μπορεί νά ενεργοποιήση τίς αισθήσεις τής ψυχής καί νά καταστήση τόν άνθρωπο θεόπτη, είναι η αληθινή πίστη. Γι’ αυτό άλλωστε καί η Εκκλησία πού δέν «παράγει» θεόπτες δέν μπορεί νά είναι αληθινή ― Ορθόδοξη― Εκκλησία. Σύμφωνα μέ τόν Θεόφιλο Αντιοχείας, αλλά καί σύνολη τήν αποστολική καί πατερική παράδοση, ο πρωταρχικός ρόλος τής εκκλησιαστικής ποιμαντικής είναι η απαλλαγή από τά σωματικά καί ψυχικά πάθη πού δέν αφήνουν τόν Θεό νά εμφανισθή στήν ψυχή τού ανθρώπου «τοίς γάρ ταύτα πράσσουσιν ο Θεός ουκ εμφανίζεται, εάν μή πρώτον εαυτούς καθαρίσωσιν από παντός μολυσμού».

Τό ισχυρότερο όπλο εναντίον τών πολεμίων τής Χριστιανικής πίστης, αθέων καί αλλοπίστων, είναι ο «άνθρωπός» της. Τό υγιές ψυχικά καί πνευματικά μέλος τής Εκκλησίας, πού μέ τήν άσκηση τών εντολών τού Χριστού καί τήν χάρη τών μυστηρίων απόκτησε καρδιά απλή, νού ταπεινό καί απόνηρο, οξύτατο σέ πνευματικά θεωρήματα, ικανό νά δέχεται τίς επισκέψεις τού Θεού.

Είναι φανερό από τά παραπάνω ότι όλες οι «θεολογίες», ρωσικής ή νεοελληνικής προελεύσεως, πού αναφέρονται στήν ιεραρχική δομή τής εκκλησιαστικής διοίκησης, στήν υπακοή στά θεσμικά όργανα τής Εκκλησίας, στήν οργάνωση τών Ενοριών, στήν καλλιέργεια τής λειτουργικής ζωής καί τήν ανάπτυξη τής «ευχαριστιακής συνειδήσεως», στόν εξοβελισμό τής ατομικής ευσέβειας καί τήν βίωση τού κοινοτικού πνεύματος, άν δέν συνδέονται μέ τήν πνευματική θεραπεία τού ανθρώπου, τήν ίαση τού οφθαλμού τής ψυχής του, οδηγούν σέ μιά επιφανειακή, δεισιδαιμονική θρησκευτικότητα, πού είναι εύκολος αντίπαλος τών πολυμήχανων αθέων.
Πηγή: http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1170

Σελίδες: 1 2 [3] 4 5 6