Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Θέματα - Iaspis

Σελίδες: 1 [2] 3 4 ... 6
26
Μουσική / Τέλος Δεν Υπάρχει Εδώ
« στις: 16 Σεπτεμβρίου, 2010, 10:44:43 πμ »

27
[font size=3]Ἡ χάρη τῆς μνήμης  τοῦ θανάτου-π. Σωφρονίου Σαχάρωφ[/fonts]

Εἶμαι ἄραγε αἰώνιος, ὅπως καὶ κάθε ἄνθρωπος, ἤ μήπως ὅλοι θὰ καταλήξουμε στὸ σκοτάδι τῆς ἀνυπαρξίας; Τὸ ἐρώτημα αὐτὸ, ἐνῶ προηγουμένως ἦταν ἥσυχη μελέτη τοῦ νοῦ, γρήγορα ἔγινε καυτὸ σὰν ἄμορφη μάζα πυρακτωμένου μετάλου. Μία παράδοξη αἴσθηση σκήνωσε στὴ βαθειὰ καρδιά; ἡ ματαιότητα ὅλων τῶν ἐπὶ γῆς ἀποκτημάτων. Μία αἴσθηση ἐντελῶς νέα, ποὺ δὲν ἔμοιαζε καθόλου μὲ ὁτιδήποτε προηγοῦμενο.
.......

Ἄν πραγματικὰ πεθαίνω, δηλαδὴ βυθίζομαι στὸ «μηδὲν» τότε καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι, οἱ ὅμοιοι μὲ μένα ἄνθρωποι , ἀφανίζονται τὸ ἴδιο ὀλοκληρωτικὰ.Ἑπομένως ὅλα εἶναι μάταια· δὲν μᾶς δόθηκε αὐθεντικὴ ζωή. Τὰ παγκόσμια γεγονότα δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἕνας κακὸς ἐμπαιγμὸς τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ ὀδύνες τοῦ πνεύματὸς μου προκαλοῦνταν ἀπὸ τὶς ἐξωτερικὲς καταστροφὲς, κι ἐγὼ , μὲ φυσικὸ τρόπο, ταύτιζα τὸν γενικὸ ὄλεθρο μὲ τὰ προσωπικὰ μου πεπρωμένα. Ὁ θάνατὸς μου ἔπαιρνε μορφὴ ἀφανισμοῦ ὅλων ἐκείνων ποὺ γνώριζα καὶ μὲ τὰ ὁποῖα συνδεόμουν ὑπαρξιακὰ. Ὁ ἀναπόφεκτος θάνατὸς μου δὲν ἦταν μόνο κάποιο μικρὸ καὶ καὶ τελείως ἀσήμαντο γεγονός: «ἕνας λιγότερο». Ὂχι. Μέσα μου καὶ μαζὶ μου πέθαινε καθετὶ ποὺ συνέλαβε ἡ συνείδησὴ μου: οἱ κοντινοὶ μου ἂνθρωποι, τὰ παθήματα καὶ ἡ ἀγάπη τους, ὅλη ἡ ἐξέλιξη τῆς ἱστορίας, ὅλη ἡ Γῆ καὶ ὁ ἥλιος καὶ τὰ ἄστρα καὶ τὸ ἄπειρο διάστημα· ἀκόμα καὶ ὁ Ἴδιος  ὁ Δημιουργὸς τοῦ κόσμου, καὶ Αὐτὸς πέθαινε μἐσα μου· ὁλόκληρο γενικὰ τὸ εἶναι καταβροχθιζόταν ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς λήθης. ἔτσι ἀντιλαμβανόμουν τότε τὸν θάνατο μου. Τὸ Πνεῦμα ποὺ μὲ κατεῖχε, μὲ ἀπέσπασε ἀπὸ τὴ γὴ καὶ μὲ ἒρριξε σὲ κάποια σκοτεινὴ περιοχὴ, ὅπου χρόνος δὲν ὑπάρχει.
Ἡ αἰώνια λήθη, ὡς κατάσβεση τοῦ φωτὸς τῆς συνειδήσεως, μὲ βύθιζε σὲ φρίκη. Ἡ κατάσταση αὐτὴ μὲ συνέτριβε· μὲ κυρίευε παρὰ τὴν θέλησή μου. Τὰ τελούμενα γύρω μου μοῦ ὑπενθύμιζαν, μὲ ἐνοχλητικὰ ἐπίμονο τρόπο, ὅτι τὸ τέλος τῆς παγκόσμιας ἱστορίας ἦταν ἀναπόφευκτο. Ἡ θέα τῆς ἀβύσσου ἦταν διαρκὼς παροῦσα, καὶ μόνο κατὰ καιροὺς ὑποχωροῦσε, δίνοντὰς μου κάποια μικρὴ ἀνάπαυση. Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου, ποὺ βαθμηδὸν αὐξανόταν, ἀπέκτησε τέτοια ἒνταση, ὥστε θεωροῦσα τὸν κόσμο, ὁλόκληρο τὸ σύμπαν, ὡς ἕναν ἀντικατοπτρισμὸ, ἕτοιμο πάντοτε νὰ ἐξαφανισθεῖ στὴν αἱώνια ἂβυσσο τοῦ μηδενός.
Πραγματικότητα ἂλλης τάξεως, ὂχι  γήινης, ἀκατάληπτης, μὲ ἐξουσίαζε, παρὰ τὶς προσπάθειες μου νὰ τὴν ἀποφύγω. Θυμᾶμαι καθαρὰ τὸν ἐαυτὸ μου: Στὴν καθημερινὴ ζωὴ μου ἢμουν ὅπως οἵ ἂλλοι ἂνθρωποι, ἀλλὰ, κατὰ καιροὺς, δὲν αἰσθανόμουν τὴ γῆ κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μου. Τὴν ἒβλεπα μὲ τὰ μάτια, ὡς συνήθως, ἐν πνεύματι ὅμως φερόμουν ἐπάνω ἀπὸ ἀπύθμενη ἂβυσσο. Στὸ φαινόμενο αὐτὸ προστέθηκε ἀργότερα καὶ ἂλλο ὂχι λιγότερο καταθλιπτικό: Μπροστὰ μου ὑψώθηκε ἕνας νοερὸς φραγμὸς, τὸν ὁποῖο αἰσθάνθηκα σὰν παχύ μολύβδινο τεῖχος.  Δὲν μποροῦσε νὰ τὸ διαπεράσει οὒτε μία ἀκτίνα φωτὸς,  φωτὸς νοεροῦ, ὂχι φυσικοῦ- καθὼς καὶ τὸ τεῖχος δὲν ἦταν ὑλικό. Γιὰ ἀρκετὸν καιρὸ ὀρθωνόταν μπροστὰ μου καὶ μὲ βασάνιζε.
Ἀνεξάρτητα ἀπὸ κάθε ἐξωτερικὸ γεγονὸς- πόλεμο, ἀσθένειες ἢ ἂλλες παρόμοιες συμφορὲς- ἡ συνειδητοποίηση ὅτι κάποια ἡμέρα εἶμαι καταδικασμένος νὰ πεθάνω ἦταν γιὰ μένα ἀφόρητο μαρτύριο. Καὶ νὰ, χωρὶς κανένα συλλογισμὸ, ξαφνικὰ γεννήθηκε στὴν καρδιὰ μου ἡ σκέψη: Ἂν ὁ ἂνθρωπος εἶναι δυνατὸ νὰ πάσχει τόσο βαθιὰ, τότε εἶναι μέγας στὴ φύση του. Τὸ γεγονὸς ὅτι μὲ τὸν θάνατὸ του πεθαίνει ὅλος ὁ κόσμος, ἀκόμη καὶ ὁ Θεὸς, εἶναι δυνατὸ νὰ συμβαίνει μόνο, ἂν αὐτὸς ὁ ἲδιος ὁ ἂνθρωπος, ὑπὸ κάποια ἒννοια, εἶναι τὸ κέντρο τοῦ σύμπαντος.

.........

Παρόλα αὐτὰ, τὸ πνεῦμα μου δὲν στρεφόταν πρὸς τὴ γῆ, ἀλλὰ πρὸς Ἐκεῖνον, τὸν Ὁποῖο δὲν γνώριζα ἀκόμη, γιὰ τὴ Ὕπαρξη τοῦ Ὁποίου ὅμως ἢμουν βέβαιος. Δὲν Τὸν γνώριζα, ἀλλὰ μὲ ἀκατάληπτο τρόπο ἦταν μαζὶ μου, ἒχοντας ὅλα τὰ μέσα γιὰ τὴ σωτηρία μου. Αὐτὸς πληρεῖ τὰ πάντα, ἀπὸ μένα ὅμως κρυβόταν κι ἐγὼ ἒβλεπα τὸν θάνατο ὂχι στὸ σῶμα, ὂχι στὴν γήινη μορφὴ του, ἀλλὰ στὴν αἰωνιότητα.

..........

«Μεγάλη συμφορὰ ἡ πνευματικὴ ἀμάθεια»! Στὴν περίπτωσὴ μου ὄμως, αὐτὴ ἀκριβως ἡ ἂγνοια συνετέλεσε στὸ νὰ μπορέσω νὰ ἀντέξω γιὰ πολλὰ χρόνια τὴ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ μου ποὺ πλούσια χυθηκε πάνω μας: τὴ χάρη τῆς μνήμης τοῦ θανάτου, τῆν ὁποία ἰδιαιτέρως τονίζουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες.

.........

Εἶναι ἀδύνατον νὰ διηγηθοῦμε ἐδῶ ὅλες τὶς μορφὲς μὲ τὶς ὁποῖες ἡ ἐξαφάνιση κάθε ζωῆς, ὅπως ἐγὼ τὴν ἒβλεπα, ἐμφανιζόταν στὸ πνεῦμα μου. Θυμᾶμαι καθαρὰ ἓνα ἀπὸ τὰ πιὸ χαρακτηριστικὰ ἐπεισόδια τῶν ἡμερῶν ἐκείνων: Διάβαζα καθισμένος στὸ γραφεῖο μου ἀκουμπωντας τὸ κεφάλι μου στὸ χέρι, καὶ ξαφνικὰ αἰσθάνθηκα νὰ κρατῶ τὸ κρανίο μου καὶ νὰ τὸ παρατηρῶ νοερὰ ἀπὸ ἒξω. Ἀπὸ φυσικὴ ἂποψη ἢμουν ἀκόμη νέος, καὶ γενικὰ ὑγιής. Χωρὶς νὰ καταλαβαίνω τὶ μοῦ συνέβαινε προσπαθοῦσα νὰ ἀπαλαγῶ ἀπὸ κάθε ἐρέθισμα ποὺ σταματοῦσε τὴν εἰρηνικὴ πορεία τῆς ἐργασίας μου. «Ἒχω ἀκόμη μπροστὰ μου ὁλόκληρη ζωή· ἲσως σαράντα καὶ περισσότερα χρόνια γεμάτα δραστηριότητα...» Καὶ τὶ συνέβη; Ξαφνικὰ ἦρθε μία ἀπάντηση ποὺ δὲν τὴν ἐπινόησα: «Κι ἂν ἀκόμη ζήσεις καὶ χίλια χρόνια...ἒπειτα τί»; Καὶ τὰ χίλια χρόνια ἒπαιρναν τέλος στὴ συνείδησὴ μου, πρὶν ἀκόμη ὁ λογισμὸς πάρει μορφή.
Κάθετι τὸ φθαρτὸ ἐμφανιζόταν σὰν νὰ μὴν ἒχει γιὰ μένα ἀξία. Ὃταν κοίταζα τοὺς ἀνθρώπους, πρὶν ἀκόμη σκεφθῶ κάτι γιὰ αὐτοὺς, τοὺς ἒβλεπα ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ θανάτου, νὰ πεθαίνουν, καὶ ἡ καρδιὰ μου γέμιζε μὲ συμπόνια γι᾽ αὐτοὺς. Δὲν ἐπιθυμοῦσα οὒτε δόξα ἀπὸ τοὺς «θνητοὺς», οὒτε ἐξουσία πάνω τους· δὲν περίμενα τὴν ἀγάπη τους. Περιφρονοῦσα τὸν ὑλικὸ πλοῦτο καὶ δὲν ἐκτιμοῦσα ἰδιαίτερα τὴ διανόηση, ἐπειδῆ ἦταν ἀνίκανη νὰ δώσει ἀπάντηση στὴν ἀναζήτησὴ μου. Ἂν μοῦ πρότειναν αἰῶνες εὐτυχισμένης ζωῆς, δὲν θὰ τοὺς δεχόμουν. τὸ πνεῦμα μου ἀπαιτοῦσε αἰώνια ζωὴ καὶ ἡ αἰωνιότητα, ὃπως ἀντιλήφθηκα ἀργότερα, στεκότα μπροστὰ μου καὶ μὲ ἀναγεννοῦσε πραγματικά. Ἢμουν τυφλὸς χωρὶς ἐπίγνωση. Ἡ αἰωνιότητα χτυποῦσε τὴν πόρτα τῆς ψυχῆς μου, ποὺ ἦταν ἀπὸ φόβο κλεισμένη στὸν ἐαυτὸ της.

........

Στοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας συνάντησα τὴ διδασκαλία γι῾αὐτὴ τὴ μορφὴ τῆς χάριτος. Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου εἶναι ἰδιαίτερη κατάσταση τοῦ πνεύματὸς μας, ἐντελὼς διαφορετικὴ ἀπὸ τὴ φυσικὴ γνώση ὃτι κάποια ἡμέρα θὰ πεθάνουμε. Ἡ θαυμαστὴ αὐτὴ μνήμη ἐλευθερώνει τὸ πνεῦμα μας ἀπὸ κάθε γήινη ἕλξη. Εἶναι μία δύναμη ποὺ Ἄνωθεν καὶ μᾶς ἀνεβάζει πάνω ἀπὸ τὰ πάθη τῆς γῆς. Μᾶς ἀποδεσμεύει ἀπὸ τὴν ἐξουσία τῶν προσκαίρων ἐπιθυμιῶν καὶ ποσκολλήσεων καὶ ἒτσι, μὲ φυσικὸ τρόπο, ἐγκαινίζει μέσα μας τὴν ἁγία ζωή. Ἅν καὶ μὲ ἀρνητικὴ μορφὴ μᾶς συνδέει ὡστόσο ἀρρήτως μὲ τὸν Αἰώνιο.

........

Τὸ γεγονὸς ὃτι μᾶς ἐπιτρέπει νὰ ζήσουμε τὸν θάνατὸ μας ὡς τὸ τέλος ὃλης τῆς κτίσεως ἐπαληθεύει τὴν ἀποκἀλυψη ποὺ μᾶς δόθηκε, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποῖα ὁ ἂνθρωπος εἶναι εἰκὸνα τοὺ Θεοῦ, καὶ συνεπὼς εἶναι ἰκανὸς νὰ περιλάβει μέσα του καὶ τὸν Θεὸ καὶ τὸν κτιστὸ κόσμο. Αὐτὸ ἀποτελεῖ  καὶ τὴν ἀρχὴ τῆς συγκεκριμενοποίησης μέσα μας τῆς ὑποστατικῆς ἀρχῆς.Ἡ ἐμπειρία αὐτὴ προετοιμάζει τὸ πνεῦμα μας γιὰ τὴν ὀντολογικὴ προσληψη τῆς χριστιανικῆς Ἀποκαλύψεως καὶ γιὰ τὴ Θεολογία ἐκείνη ποὺ ἒχει ὡς βάση τὴ ἐμπειρία ἑνὸς ἂλλου Εἶναι.

........

Στενὴ καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς τῆς πίστεως μας: Ὅλη ἡ ζωὴ μας καλύπτεται ἀπὸ πληγὲς σὲ ὃλα τὰ ἐπίπεδα, καὶ ὁ πόνος φθάνει μέχρις ἐκεῖνο τὸ ὃριο, ὃπου ὁ νοῦς ποὺ πάσχει σιωπᾶ σὲ κατάσταση ἐντατικῆς παραμονῆς ἔξω ἀπὸ τὸν χρόνο.Ἐπιστρέφοντας ἀπὸ τὴν ὀντολογική αὐτὴ θεωρία, ἀνακαλύπτουμε στὸ βάθος τῆς καρδιᾶς ἓτοιμους ἢδη λογισμοὺς, ποὺ δὲν τοὺς ἐπινοήσαμε ἐμεῖς· στοὺς λογισμοὺς αὐτοὺς περιέχεται ἡ πρόγευση ἂλλων μετέπειτα ἀποκαλύψεων γιὰ τὸν Θεό. Τὸ χαρισματικὸ αὐτὸ δῶρο δὲν μπορεῖ νὰ περιγραφεῖ μὲ τὰ δικὰ μας τετριμένα λόγια. Ἡ πείρα διδάσκει ὅτι τὸ δῶρο αὐτὸ δὲν ἀφομοιώνεται παρὰ μόνο ὓστερα ἀπὸ μακροχρόνια διαδικασία ὀλοκληρωτικῆς κενώσεως. Τότε, πέρα ἀπὸ κάθε προσδοκία, ἒρχεται τὸ Ἄκτιστο Φῶς καὶ θεραπεύει κάθε τραῦμα. Ὅταν μᾶς ἐπισκεφθεῖ τὸ Φῶς αὐτὸ, ἡ «στενὴ» ὁδὸς ποὺ διανύσαμε παρουσιάζεται ὡς ὁμοίωση μὲ τὴν Κένωση τοῦ Χριστοῦ, διὰ τῆς ὁποίας παρέχεται καὶ σὲ μᾶς ἡ υἱοθεσία ἀπὸ τὸν Θεὸ Πατέρα.

.......

«Εἲη τὸ ὂνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων!».



[font size=3]Πηγή: Ἀρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ)
ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ
ΕΚΔ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ
Τετάρτη ἔκδοσις[/fonts]

28
Μουσική / Κοιμήσου ἀγγελούδι μου.
« στις: 09 Αυγούστου, 2010, 11:17:15 μμ »

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Κώστας Βίρβος

29
«Συνέχομαι δὲ ἐκ τῶν δύο, τὴν ἐπιθυμίαν ἔχων εἰς τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι· πολλῷ γὰρ μᾶλλον κρεῖσσον· τὸ δὲ ἐπιμένειν ἐν τῇ σαρκὶ ἀναγκαιότερον δι\' ὑμᾶς.» (Φιλιπ. α´ 23-24)
Ὁ ἀπόστολος δὲν μιλᾶ κἄν περὶ τοῦ θανάτου ἀλλὰ μόνο περὶ τῆς μετάβασης ἀπ᾽ αὐτὴ τὴ ζωὴ στὴν ἄλλη ζωή. Καὶ χαίρεται περισσότερο ἐκείνη τὴ ζωὴ παρὰ αὐτήν.
Ρώτησα πρόσφατα ἕνα ὑγιὴ γέρο: «Τὶ θὰ ἐπιθυμοῦσες ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ σοῦ δώσει περισσότερο στὸν κόσμο;» Ἔβαλε τὸ χέρι στὴν καρδιὰ καὶ ἀπάντησε: «Τὸν θάνατο καὶ μόνο τὸν θάνατο»! «Πιστεύεις στὴν ζωὴ μετὰ ἀπὸ τὸν θάνατο;» «Ἀκριβὼς λόγω αὐτῆς τῆς πίστης ἐπιθυμῶ ὅσο πιὸ γρήγορα τὸν θάνατο», εἶπε ὁ γέρος.
Οἱ ἄπιστοι φοβοῦνται τὸν θάνατο, ἀφοῦ θεωροῦν ὅτι ὁ θάνατος εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου καταστροφὴ τῆς ζωῆς. Πολλοὶ ἄνθρωποι ποὺ πιστεύουν πάλι φοβοῦνται τὸν θάνατο ἐπειδὴ νομίζουν, ὅτι δὲν ὁλοκλήρωσαν τὸ καθῆκον τους σ᾽ αὐτὸν τὸν κόσμο: Δὲν ἔβαλαν τὰ παιδιὰ στὸν ὀρθὸ δρόμο ἀκόμα, ἤ δὲν ὁλοκλήρωσαν ὅ,τι ἄρχισαν. Ἀκόμα καὶ κάποιοι ἅγιοι ἄνθρωποι εἶχαν φόβο τὴν ὥρα τοῦ θανάτου. Ὅταν κατέβηκαν οἱ ἄγγελοι νὰ πάρουν τὴν ψυχὴ τοῦ ἁγίου Σίσογιε, αὐτὸς ὁ ἀγγελικὸς ἄνθρωπος προσευχόταν, νὰ τὸν ἀφήσουν ἀκόμα λίγο στὴ ζωὴ ἕνεκεν μετάνοιας καὶ προετοιμασίας γιὰ τὴν ἄλλη ζωή. Οἱ ἅγιοι, λοιπὸν, δὲν φοβόντουσαν τὸν θάνατο ἀλλὰ τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ μετὰ τὸν θάνατο. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος δικαιολογημένος φόβος τοῦ χριστιανοῦ, ὁ ὁποῖος πιστεύει σταθερὰ στὴν ἄλλη ζωὴ καὶ στὴ κρίση τοῦ Θεοῦ.
Ἐνῶ χωρὶς τὴν πίστη στὴν ἄλλη, τὴν οὐράνια ζωὴ, ὁ φόβος εἶναι τὸ σχοινὶ γύρω ἀπὸ τὸν λαιμὸ, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ θάνατος τραβὰ τοὺς καταδικασμένους στὰ ἔγκατὰ του. Ἡ ζωὴ γιὰ τὸν ἄπιστο δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ ὁ ἄνεμος τοῦ θανάτου, ὁ ἄνεμος ποὺ σηκώνει καὶ ρίχνει τὴ νεκρὴ στάχτη του ἀνακατεύει αὐτὴ τὴν στάχτη καὶ τὴν ἠρεμεῖ. Ἐὰν ὁ ἄπιστος ἕως τὸ τέλος σκεφτόταν λογικὰ, θὰ ἔπρεπε νὰ πεῖ ὅτι ἡ ζωὴ στὴν πραγματικότητα δὲν ὑπάρχει. Γι᾽ αὐτὸν ἡ μόνη του πίστη εἶναι ὁ θάνατος, μόνη αἰώνια δύναμη ὁ θάνατος, μοναδικὸς Θεὸς, ὁ θάνατος. Γιὰ μᾶς τοὺς χριστιανοὺς, ὅμως, ὁ θάνατος εἶναι ὁλοκλήρωση ἑνὸς σχολείου, τὸ σῆμα γιὰ τὸ τέλος τῆς ὑπηρεσίας στὸν στρατὸ, καὶ γέφυρα γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν πατρίδα. Στὴν πραγματικότητα ὁ θάνατος δὲν ὑπάρχει καθαυτὸς γιὰ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι πιστεύουν στὸν Χριστό. Αὐτὸς εἶπε στὴν Μάρθα - καὶ τοῦτο τὸ λέει καὶ σὲ μᾶς σήμερα- «ἐγὼ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ, κἄν ἀποθάνη, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνη εἰς τὸν αἰῶνα» (Ἰωανν. 11, 25-26). Σὲ ποιὸν θὰ πιστεύουμε, ἐὰν ὄχι στὸν Χριστὸ, ἀδελφέ; Στοὺς  ἀνθρώπους δὲν μπορεῖς νὰ πιστεύεις οὔτε ὅταν λένε τὸ ὀνομὰ τους, ἀκόμα λιγότερο ὅταν λένε « Θὰ σὲ πληρώσω αὔριο», καὶ ἐλάχιστα ὅταν μιλοῦν γιὰ βαθιὰ καὶ ὑψηλὰ πράγματα. Ἐκτὸς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ κανεὶς δὲν ξέρει τίποτα οὔτε περὶ τοῦ θανάτου οὔτε περὶ ἐκείνου ποὺ μᾶς περιμένειμετὰ τὸν θάνατο. Ἀλλὰ Αὐτὸς ἤξερε καὶ φανερώθηκε καὶ ἔδειξε. «Κετεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος» (Α´ Κορ. 15 54) κατὰ τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου.Τότε τὶ ἔχουμε νὰ φοβόμαστε ἀπ´ ἐκεῖνο ποὺ κατεπόθη μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ; Δὲν συμβαδίζει ὁ φόβος τοῦ θανάτου γιὰ τοὺς προσκολλημένους στὸν Χριστὸ, τὸν νικητὴ  τοῦ θανάτου καὶ Ζωοδόχο.
Ὅμως, ἕνας φόβος παραμένει, ἐντελως ἀμετακίνητος καὶ δικαιολογημένος. Εἶναι ἐκεῖνος ὁ φόβος, ποὺ τὸν αἰσθάνονταν καὶ οἱ ἅγιες ψυχὲς στὴν ὀψη τοῦ θανάτου. Τοῦτος εἶναι φόβος ὄχι ἀπὸ τὸν θάνατο ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀνετοιμότητα γιὰ ἐκείνη τὴν ἀθάνατη ζωή. Ὁ φόβος ἀπὸ τὴν ἀκαθαρσια τῆς ψυχῆς μας. Ἀφοῦ οἱ ἀκάθαρτοι δὲν θὰ δοῦν τὸν Θεὸ, οὔτε τὴν πραγματικὴ ζωὴ στοὺς ἁγίους οὐρανούς.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ
Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται
ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Α´ (ἐκδ. ἐν πλῶ)
σ. 270-272

30
-Ὁ Κύριος μοῦ ἀπεκάλυψε, εἶπε ὁ μεγάλος στάρετς, ὅτι ἀπὸ τὰ παιδικὰ σας χρόνια ἐπιθυμοῦσατε πολὺ νὰ μάθετε ποιὸς εἶναι ὁ σκοπός τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, καὶ εἲχατε ρωτήσει πολλὲς φορὲς μεγάλες πνευματικὲς προσωπικότητες.

- Πράγματι, ἀπήντησα, ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν δώδεκα ἐτῶν μὲ ἀπασχολοῦσε ἐπίμονα αὐτὸς ὁ λογισμὸς καὶ εἶχα ἀπευθυνθῆ σὲ πολλοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ οἱ ἀπαντήσεις τους δὲν μὲ ἱκανοποιοῦσαν.

-Μάλιστα, συνέχισε ὁ πατὴρ Σεραφείμ. Κανεὶς δὲν σᾶς εἶχε δώσει ὁριστικὴ ἀπάντησι.Νὰ ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, ἒλεγαν: Νὰ πηγαίνεις στὴν ἐκκλησία, νὰ προσεύχεσαι στὸν Θεὸ, νὰ τηρῆς τὶς  εντολὲς Του, νὰ κάνης τὸ καλό. Ὡρισμένοι δυσανασχετοῦσαν μαζὶ σας καὶ σᾶς ἒλεγαν ὅτι ἀσχολεῖσθε μὲ μία περιέργεια ποὺ δὲν ἀρέσει στὸν Θεό. «Μὴ ζητᾶς πράγματα πάνω ἀπὸ τὶς δυνάμεις σου», συμπλήρωναν. Κανεὶς ὅμως δὲν σᾶς ἒδωσε τὴ σωστὴ ἀπάντησι. Ὁρίστε λοιπὸν, ἐγὼ  ὁ πτωχὸς Σεραφεὶμ θὰ σᾶς ἐξηγήσω τώρα ποιὸς εἶναι πράγματι αὐτὸς ὁ σκοπός:  Ἡ προσευχὴ, ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καὶ κάθε χριστιανικὸ ἒργο, ὅσο κι ἀν εἶναι καλὸ καθ᾽ ἑαυτὸ, δὲν ἀποτελεῖ τὸν σκοπὸ τῆς χριστιανικῆς μας ζωῆς, ἀλλὰ χρησιμεύει σὰν μέσο γιὰ τὴν ἐπιτυχία του. Ὁ πραγματικὸς σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόκτησις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
..........

-Τὶ σημαίνει ἀπόκτησις; ρώτησα τὸν στάρετς.Δὲν μπορῶ νὰ τὸ καταλάβω.

-Ἀποκτῶ, σημαίνει μαζεύω, συγκεντρώνω, ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος. Γνωρίζετε τὶ σημαίνει ἀποκτῶ χρήματα. Τὸ ἲδιο ἰσχύει καὶ  γιὰ τὴν ἀπόκτησι τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ. Γνωρίζεις τὴ σημασία τῆς λέξεως «ἀποκτῶ» μὲ τὴν κοσμικὴ ἒννοια; Ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ ἀποκτησις χρημάτων, ἐνῶ τῶν εὐγενῶν- ἐκτὸς ἀπὸ χρήματα-  καὶ ἡ ἀπόκτησις τιμῶν, διακρίσεων καὶ ἂλλων ἀνταμοιβῶν γιὰ τὶς ὑπηρεσίες τους στὸ κράτος.
Ἡ ἀποκτησις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι κάτι παρόμοιο, μόνο ποὺ εἶναι εὐλογημένο καὶ αἰώνιο.Ἀποκτᾶται μὲ τοὺς ἲδιους περίπου τρόπους, ὁπως τὸ χρηματικὸ κεφάλαιο ἢ τὰ διάφορα ἀξιώματα.
Ὁ Θεὸς Λόγος, ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς  Χριστὸς, παρωμοίασε τὴ ζωὴ μας μὲ ἀγορὰ καὶ τὰ ἒργα μας μὲ ἐμπορευόμενα πράγματα καὶ μᾶς λέει: «Πραγματεύσασθε ἐν ᾧ ἒρχομαι» (Λουκ. ιθ´ 13), «ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρὸν, ὅτι αἰ ἡμέραι πονηραὶ εἰσι» (Ἑφεσ. ε´ 16). Δηλαδὴ, ἐκμεταλλευθῆτε τὸν χρόνο σας, ὥστε μὲ τὰ ἐπἰγεια ἀγαθὰ νὰ ἀποκτήσετε τὰ οὐράνια.Ἐπίγεια ἐμπορεύματα εἶναι τὰ καλὰ ἒργα ποὺ γίνονται γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ μᾶς ἐξασφαλίζουν τὴ χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Χωρὶς Αὐτὸ δὲν ὑπάρχει σωτηρία.
Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐγκαθίσταται μόνο Του στὶς ψυχὲς μας. Γιὰ νὰ κατοικήση ὅμως καὶ νὰ συμπαραμείνη μὲ τὸ δικὸ μας πνεῦμα, πρέπει προηγουμένως νὰ ἀγωνισθοῦμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις γιὰ νὰ τὸ ἀποκτήσουμε. Τότε ἐκεῖνο θὰ προετοιμάση στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα μας τὴν κατοικία Του, σύμφωνα μὲ τὸν ἀψευδῆ λόγο τοῦ Κυρίου: «Ἐνοικήσω ἐν ὑμῖν καὶ ἐμπεριπατήσω καὶ ἒσομαι ὑμῶν Θεὸς, καὶ ὑμεῖς ἒσεσθε μοι λαὸς» (πρλβ. Λευϊτ. κστ᾽ 12).

............

-Μπάτουσκα, μιλᾶτε διαρκῶς γιὰ τὴν ἀπόκτησι τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σὰν τὸν σκοπὸ τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Πῶς ὅμως καὶ ποῦ μπορῶ νὰ τὸ δῶ; Τὰ καλὰ ἒργα φαίνονται. Θὰ μποροῦσα ἂραγε νὰ δῶ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα; Πῶς μπορῶ νὰ γνωρίζω, ἐὰν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι μαζὶ μου ἢ ὂχι;

Στὶς ἡμέρες μας, ἀποκρίθηκε ὁ στάρετς, ὑπάρχει γενικὴ ψυχρότης πρὸς τὴν ἁγία πίστι τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀδιαφορία πρὸς ὅσα ἐνεργεῖ ἠ θεία Πρόνοια γιὰ νὰ μᾶς φέρη κοντὰ Του.Ἡ ψυχρότης καὶ ἡ ἀδιαφορία αὐτὴ μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι μᾶς ἀπεμάκρυναν σχεδὸν ἐντελῶς ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωὴ. Μᾶς φαίνονται τώρα κάπως παράξενα τὰ λόγια τῆς Γραφῆς, ὅπως π.χ. ἐκεῖνα ποὺ εἶπε ὁ προφήτης Μωϋσῆς γιὰ τοὺς πρωτοπλάστους: «Ἢκουσαν τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ....» (Γεν. γ´ 8), ἢ τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Κωλυθέντες ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος λαλῆσαι τὸν λόγον ἐν τῇ Ἀσίᾳ ἐζητήσαμεν ἐξελθεῖν εἰς Μακεδονίαν, συμβιβάζοντες ὅτι προσκέκληται ἡμᾶς ὁ Κύριος εὐαγγελίσασθαι αὐτοὺς» (Πράξ. ιστ´ 7-10). Συχνὰ ἀναφέρεται ἡ ἐμφάνισις τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους καὶ σὲ ἄλλα μέρη τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ μερικοὶ ὑποστηρίζουν καὶ λένε: « Τὰ χωρία αὐτὰ εἶναι ἀκατανόητα. Πῶς μποροῦν οἱ ἂνθρωποι μὲ τὰ ἲδια τους τὰ μάτια νὰ δοῦν τὸν Θεὸ;». Τίποτε ὅμως ἀκατανόητο δὲν ὑπάρχει ἐδῶ. Ἡ δυσκολία προέρχεται ἀπὸ τὸ ὅτι ἀπομακρυνθήκαμε ἀπὸ τὴν ἁπλότητατῆς πρωταρχικῆς χριστιανικῆς γνώσεως, καὶ μὲ τὴν πρόφασι τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσεως μπήκαμε σὲ τέτοιο σκοτάδι ἀγνοίας, ὥστε μᾶς φαίνονται ἀκατανόητα ἐκεῖνα ποὺ γιὰ τοὺς παλαιοὺς ἦταν τόσο κατανοητά. Καὶ στὶς καθημερινὲς ἀκόμη συζητήσεις τους ἡ ἒννοια τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Θεοῦ δὲν ἦταν γι᾽ αὐτοὺς  κάτι παράξενο. Οἱ ἂνθρωποι αὐτοὶ δὲ ἒβλεπαν τὸν Θεὸ καὶ τὴ χάρι τοῦ  Ἁγίου Του  Πνεύματος στὸν ὕπνο καὶ στοὺς ρεμβασμοὺς τους οὒτε σὲ μία φανταστικὴ καὶ ἀρρωστημένη ἒκστασι, ἀλλὰ φανερὰ καὶ ἀληθινά. Σήμερα δυστυχῶς γίναμε πολὺ ἀδιάφοροι γιὰ τὴ σωτηρία μας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δίνουμε λανθασμένη ἑρμηνεία σὲ πολλὰ ἁγιογραφικὰ χωρία. Αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ δὲν ζητᾶμε τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ, δὲν τῆς ἐπιτρέπουμε ἐξ αἰτίας τοῦ ἐγωϊσμοῦ νὰ κατοικήση στὴν ψυχὴ μας. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ δὲν ἒχουμε τὸν πραγματικὸ φωτισμό. Ὁ Κύριος στέλνει τὸν φωτισμὸ Του μόνο στὶς καρδιὲς ποὺ μὲ ὅλη τους τὴ δύναμη καρτεροῦν καὶ διψοῦν τὴν ἀλήθεια.

Τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος λαμβάνουν ὃλοι οἱ χριστιανοὶ στὸ μυστήριο τοῦ ἁγίου χρίσματος, ὃταν σφραγίζωνται στὰ κυριώτερα μέλη τοῦ σώματος, καθὼς ὁρίζει ἡ ἁγία μας ἐκκλησία, ὁ αἰώνιος  φύλακας αὐτῆς τῆς χάριτος. Στὸ μυστήριο τοῦ ἁγίου χρίσματος ἀναφέρεται: «Σφραγὶς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου». Ἐμεῖς οἱ χοϊκοὶ, φιλόθεε, βάζουμε τὴ σφραγῖδα μας σὲ σκεύη ποὺ κρύβουν κάτι πολύτιμο. Τὶ πολυτιμότερο ὃμως ὑπάρχει ἀπὸ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ μᾶς δίνονται ἂνωθεν κατὰ τὸ μυστήριο τοῦ ἁγίου βαπτίσματος;
Ἃν δὲν ἁμαρτάναμε ποτὲ μετὰ τὴ βαπτισὶ μας, θὰ παραμέναμε αἰωνίως ἅγιοι, ἂσπιλοι, ἀπηλλαγμένοι ἀπὸ κάθε σωματικὸ καὶ ψυχικὸ μολυσμὸ καὶ εὐάρεστοι στὸν Θεό. Δυστυχῶς ὃμως αὐξανόμενοι στὴν ἡλικία δὲν αὐξανόμεθα καὶ στὴ χάρι καὶ στὴ σοφἰα ὃπως ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ἀντιθέτως σιγὰ-σιγὰ διαφθειρόμεθα, χάνουμε τὴ θεία χάρι καὶ ἁμαρτάνουμε μὲ ποικίλες καὶ βαρειές ἁμαρτίες.
Ἃν παρακινηθῆ κάποιος ἀπὸ τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ καὶ ἀποφασίση νὰ ἀφιερώση τὴ ζωὴ του σ᾽ Αὐτὸν, πρέπει νὰ μετανοήση εἰλικρινὰ γιὰ ὃλες τὶς ἁμαρτίες του καὶ νὰ ἐπιδοθῆ στὶς ἀντίθετες ἀρετὲς. Μὲ τὴν ἐξάσκηση τῶν ἀρετῶν αὐτῶν θὰ ἀποκτήση τὸ Ἃγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο ἐνεργεῖ μέσα μας καὶ θεμελιώνει τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ δίδεται κατὰ τὸ ἃγιο βάπτισμα εἰς τὸ ὂνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, λάμπει στὴν καρδιὰ μας σὰν ἀνέσπερο φῶς τοῦ Χριστοῦ. Λάμπει παρ᾽ ὃλες τὶς ἁμαρτωλὲς μας πτώσεις, παρ᾽ ὅλο τὸ σκοτάδι ποὺ περιβάλλει τὴν ψυχὴ μας. Τὸ Ἃγιον Πνεῦμα, ὃταν ὁ ἁμαρτωλὸς ἀκολουθήση τὸν δρόμο τῆς μετανοίας, ἐξαλείφει ἐντελῶς καὶ τὰ ἲχνη ἀκόμη τῶν ἁμαρτιῶν του καὶ ἐνδύει τὸν πρώην ἒνοχο πάλι μὲ τὴν ἂφθαρτη στολὴ, τὴν ὑφασμένη μὲ τὴν χάρι Του, γιὰ τὴν ἀποκτησι τῆς ὁποίας-σὰν σκοπὸ τῆς χριστιανικῆς ζωῆς- σοῦ μιλῶ τόση ὣρα.


Πηγὴ:
Ὅσιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ (ἐκδ. Ἱερὰ μονὴ Παρακλήτου) Κεφ´ ΙΔ´ (ἀποσπάσματα)

31
Μουσική / Νάνι του Ρήγα το παιδί
« στις: 19 Ιουνίου, 2010, 04:57:28 μμ »

ΝΑΝΙ ΤΟΥ ΡΗΓΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ
[font size=1]Μ. Χατζιδάκις-Ν. Γκάτσος[/fonts]

Νάνι του Ρήγα το παιδί
του βασιλιά τ\' αγγόνι
νάνι του κήπου η πασχαλιά
του Μάη το χελιδόνι

Κοιμήσου φώς της χαραυγής
άστρο χρυσό τ\' Απρίλη
κι η Παναγιά στον ύπνο σου
χαμογελάει στα χείλη

Κάμε τον ύπνο σύννεφο
και τ\' όνειρο σου πάχνη
κι ένα πουλί τ\' αυγερινού
να σ\' ανταμώσει ψάχνει

33
Μουσική / Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου.
« στις: 23 Απριλίου, 2010, 02:06:20 πμ »

34
Μουσική / Αερικό
« στις: 16 Απριλίου, 2010, 02:37:50 πμ »

Στίχοι/Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Όλα του κόσμου τα πουλιά
όπου κι αν φτερουγίσαν
όπου κι αν χτίσαν την φωλιά
όπου κι αν κελαηδήσαν

Εκεί που φτερουγίζει ο νους
εκεί που ξημερώνει
μαργώνουν τα πουλιά της γης
κι ούτε ένα δεν ζυγώνει

Σαν αερικό θα ζήσω
σαν αερικό

Ανάσα είναι καυτερή
και στέπα του Καυκάσου
η σκέψη που παραμιλά
και λέει τα όνειρά σου

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές
κι αν ο κλοιός στενεύει
ο νους μας είναι αληταριό
που όλο θα δραπετεύει

Σαν αερικό θα ζήσω
σαν αερικό

Σαν αερικό θα ζήσω
σαν αερικό

35

Χωρίς σχόλια...

36
«46 Καὶ ἔρχονται εἰς ῾Ιεριχώ. καὶ ἐκπορευομένου αὐτοῦ ἀπὸ ῾Ιεριχὼ καὶ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ καὶ ὄχλου ἱκανοῦ, ὁ υἱὸς Τιμαίου Βαρτιμαῖος τυφλὸς ἐκάθητο παρὰ τὴν ὁδὸν προσαιτῶν. 47 καὶ ἀκούσας ὅτι ᾿Ιησοῦς ὁ Ναζωραῖός ἐστιν, ἤρξατο κράζειν καὶ λέγειν· υἱὲ Δαυῒδ ᾿Ιησοῦ, ἐλέησόν με. 48 καὶ ἐπετίμων αὐτῷ πολλοὶ ἵνα σιωπήσῃ· ὁ δὲ πολλῷ μᾶλλον ἔκραζεν· υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με. 49 καὶ στὰς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπε· φωνήσατε αὐτόν· καὶ φωνοῦσι τὸν τυφλὸν λέγοντες αὐτῷ· θάρσει, ἔγειρε· φωνεῖ σε. 50 ὁ δὲ ἀποβαλὼν τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν. 51 καὶ ἀποκριθεὶς λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· τί σοι θέλεις ποιήσω; ὁ δὲ τυφλὸς εἶπεν αὐτῷ· ραββουνί, ἵνα ἀναβλέψω. 52 καὶ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ὕπαγε, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. καὶ εὐθέως ἀνέβλεψε, καὶ ἠκολούθει τῷ ᾿Ιησοῦ ἐν τῇ ὁδῷ. » (Μαρκ. 10, 46-52)

«46 Και έρχονται στην Ιεριχώ. Και ενώ έβγαινε από την Ιεριχώ αυτός και οι μαθητές του και αρκετό πλήθος, ο γιος του Τιμαίου, ο Βαρτίμαιος, ένας τυφλός ζητιάνος, καθόταν δίπλα στο δρόμο. 47 Και όταν άκουσε ότι ο Ιησούς ο Ναζαρηνός είναι, άρχισε να κράζει και να λέει: «Γιε του Δαβίδ, Ιησού, ελέησέ με». 48 Και πολλοί τον επιτιμούσαν για να σωπάσει. Εκείνος όμως πολύ περισσότερο έκραζε: «Γιε του Δαβίδ, ελέησέ με». 49 Και τότε στάθηκε ο Ιησούς και είπε: «Φωνάξτε τον». Και φωνάζουν τον τυφλό λέγοντάς του: «Έχε θάρρος, σήκω, σε φωνάζει». 50 Εκείνος, αφού πέταξε το πανωφόρι του, αναπήδησε και ήρθε προς τον Ιησού. 51 Και του απεύθυνε το λόγο ο Ιησούς και του είπε: «Τι θέλεις να σου κάνω;» Ο τυφλός τότε του απάντησε: «Ραβουνί, να ξαναδώ». 52 Και ο Ιησούς του είπε: «Πήγαινε, η πίστη σου σε έχει σώσει». Και ευθύς ξαναείδε και τον ακολουθούσε στο δρόμο. »


Μού κάνει εντύπωση πού ο Κύριος ερωτά έναν τυφλό ζητιάνο πού Τόν παρακαλεί νά τόν ελεήσει «τί σοι θέλεις ποιήσω; », δηλαδή «Τι θέλεις να σου κάνω;».
Γιατί δηλαδή ο Κύριος πού εκτός από τό ότι  είναι παντογνώστης τού θελήματός μας, δέν θεωρεί δεδομένο καί βέβαιο ότι ένας τυφλός ζητιάνος θέλει νά βρεί τό φώς του, καί ερωτά τόν άνθρωπο «τί σοι θέλεις ποιήσω; ».

37
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Διδασκαλία ελληνικών
« στις: 01 Φεβρουαρίου, 2010, 12:19:00 πμ »
Είχα τήν μοναδική ευκαιρία νά παρακολουθήσω γιά μία ώρα τό μάθημα σέ ελληνικό γυμνάσιο τού εξωτερικού. Τά παιδιά ήταν ηλικίας γυμνασίου-λυκείου από 13-17 ετών, ελληνόπουλα 2ης γεννιάς. Ο καθηγητής τους ήταν θεολόγος/φιλόλογος, διορισμένος από τό ελληνικό δημόσιο. Τό μάθημά τους είναι εβδομαδιαίο, καί τά αντικείμενα είναι κυρίως γλώσσα, ιστορία καί θρησκευτικά. Οι μαθητές, γεννημένοι καί μεγαλωμένοι  στό εξωτερικό, μετέχουν στήν εκπαιδευτική διαδικασία τής εν λόγω χώρας, καί η φοίτησή τους στό ελληνικό σχολείο (δημοτικό ή γυμνάσιο) είναι φυσικά δωρεάν αλλά προαιρετική! Τά παιδιά ομιλούν άπταιστα τήν εγχώρια γλώσσα, καί η μητρική τους γλώσσα, δηλαδή τά ελληνικά, είναι η δευτερή τους (στήν καλύτερη περίπτωση). Τό μάθημα στό γυμνάσιο είναι τρείς ώρες τήν εβδομάδα καί λόγω τού περιορισμένου χρόνου, μόνον βασικά καί θεμελιώδη θέματα μπορούν νά διδαχθούν, όπως βασικοί κανόνες γραμματικής καί συντακτικού γιά τήν γλώσσα, σταθμοί τής ελληνικής ιστορίας, τά θεμελιώδη τής Ορθοδόξου πίστεως κ.ο.κ. Φυσικά γιά θετικές επιστήμες (όπως μαθηματικά, φυσική κ.ο.κ), ούτε κουβέντα...Συνειδητοποίησα, ότι στόν θεσμό τής εκπαίδευσης, οι λεγόμενες θετικές επιστήμες είναι κοινές σέ όλον τόν κόσμο..Ίσως νά είναι καί οι μόνες πού «δικαιούνται» τήν ονομασία επιστήμη! Τό ερώτημα είναι τί είναι οι υπόλοιπες;

Ας επανέλθω...στήν τάξη! Η ώρα πού παρακολούθησα είχε σάν θέμα... τήν «Κωνσταντινούπολη». Προβλήθηκε ενδιαφέρον video μέ τήν ιστορία τής Πόλης, πού είχε ιδιαίτερη αναφορά στήν εορτή καί τό προσκύνημα στήν Μονή τού Αγ. Γεωργίου στά Πριγγιπόνησσα. Επίσης τό video παρουσίασε ώρες διδασκαλίας σέ ελληνικό γυμνάσιο τής Πόλης, κάτι πού έκανε τούς μαθητές νά συγκρίνουν τήν δική τους φοίτηση μέ εκείνη τών ομοεθνών τους στήν Τουρκία... Πολύ ενδιαφέρουσες οι ομοιότητες αλλά καί οι διαφορές!
Θά χρειαζόταν πολύς χώρος γιά νά περιγράψει κάποιος τίς πολυάριθμες παραμέτρους αυτής τής εξαιρετικά πολύπλοκης καί ενδιαφέρουσας διδασκαλίας τών «ελληνικών» σέ σχολεία εκτός Ελλάδος! Ιδιαιτέρως σήμερα πού στήν παγκόσμια εκπαίδευση δεσπόζουν, από χρόνια τώρα, οι λεγόμενες θετικές επιστήμες. Εγώ σάν επισκέπτης τό είδα σάν ένα σχολείο χωρίς «τέτοιες»....
Τό μάθημα; ημέρα Σάββατο σέ δανεική αίθουσα ενός γυμνασίου.
Πολλές φορές σκέφθηκα: Νά πηγαίναμε καί εμείς σέ ένα τέτοιο κρυφό σχολείο! Γιατί κρυφό; Μά γιατί εκ τών πραγμάτων κρύβονται καί προστατεύονται οι μαθητές, από τίς επιταγές καί τόν καταναγκασμό πού ασκείται στήν σύγχρονη λεγόμενη εκπαιδευτική διαδικασία. Τήν  εκπαίδευση τών τύπων... τής λήθης.. Καί τί διδάσκονται; Τήν μνήμη!

Γραφική λεπτομέρεια: Ο καθηγητής άριστος γνώστης καί χρήστης τής αλλοδαπής γλώσσας, ομιλεί μέ τούς μαθητές του ελληνικά, μεταφράζοντας όμως συχνά  κάποιες δύσκολες. γι αυτά τά παιδιά, ελληνικές  λέξεις στήν ξένη γλώσσα γιά νά τίς μαθαίνουν έτσι τά παιδιά!
Κάποια στιγμή ο Σπύρος μέ τόν Γιώργο πιάνουν κουβέντα ψιθυρίζοντας τήν ώρα τού μαθήματος...καί ο καθηγητής τους «εκνευρισμένος» τούς επαναφέρει στήν τάξη λέγοντάς τους: Σπύρο καί Γιώργο, δέν έχουμε πεί 100 φορές ότι εδώ κάθε Σάββατο, μιλούμε μεταξύ μας ΜΟΝΟΝ Ελληνικά; Νά ψιθυρίζεται καί νά ομιλείται τήν ώρα τού μαθήματος  στά Ελληνικά δέν μέ πειράζει!
Άκούς εκεί καθηγητής νά προτρέπει τούς μαθητές νά ψιθυρίζουν τήν ώρα τού μαθήματος;

Πολύ διδακτική εμπειρία!

38
Μουσική / Μικρή πατρίδα
« στις: 28 Ιανουαρίου, 2010, 02:30:42 πμ »

39
Σύνδεσμοι / Download video από youtube
« στις: 27 Ιανουαρίου, 2010, 10:40:11 μμ »
Βέβαια δέν συσχετίζεται μέ τό θέμα αυτό πού θά πώ, όμως συσχετίζεται μέ τόν τίτλο τού τόπικ, πού άνοιξε ο diabaths.
Μού σύστησαν μία ιστοσελίδα, όπου μπορεί κάποιος νά κάνει copy-paste τό link από τό YouTube video, καί νά τό κατεβάσει στόν σκληρό του κατευθείαν χωρίς νά χρειάζεται άλλο πρόγραμμα.
Είναι αυτή:
http://www.videodownloader.ch/

ΥΓ: Στό τέλος θά τό κάνουμε τεχνολογικό ινστιτούτο τό κατάστημα τού Ρωμηού!
Πλάκα κάνω ε;


(το μήνυμα αυτό είναι αποτέλεσμα μεταφοράς από άλλο θέμα)

40
Μουσική / Άδεια μου αγκαλιά
« στις: 22 Ιανουαρίου, 2010, 12:50:46 πμ »

41
Μουσική / Φεύγω
« στις: 22 Ιανουαρίου, 2010, 12:28:54 πμ »

42
Μουσική / Θαλασσογραφία
« στις: 22 Ιανουαρίου, 2010, 12:07:58 πμ »
Θαλασσογραφία - Διονύσης Σαββόπουλος



Από το «περιβόλι του τρελού»

43
Μουσική / Έλα πάρε μου τη λύπη
« στις: 18 Ιανουαρίου, 2010, 01:40:55 πμ »

44
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Εκκλησιασμός
« στις: 27 Δεκεμβρίου, 2009, 01:21:14 πμ »
Μήπως θέλετε νὰ συζητήσουμε γιὰ τὸ πῶς πρέπει οἱ πιστοὶ νὰ εκκλησιάζονται; Τὶ ἀτμόσφαιρα ἐπικρατεῖ στὴν ἐνορία σας; Ακούγονται τὰ λόγια τῆς Θ. Λειτουργίας; Συμμετέχουν οἱ πιστοὶ στὴν ψαλμωδία; Τὶ ατμόσφαιρα ἐπικρατεῖ τὴν Κυριακὴ μέσα στὸν ναὸ σας; Τὶ «γεύση» σᾶς μένει ἐπιστρέφοντας ἀπὸ τὴν Θ. Λειτουργία;

Ἀν θέλετε περιγράψτε. Τὸ βρίσκω ἐνδιαφέρον νὰ δοῦμε τὶ ἐπικρατεῖ στὶς διάφορες ἐνορίες.

45
Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα του Μακαριωτάτου
Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου
23/12/2009

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ὅπου κι̉ ἄν στρέψουμε τό βλέμμα στόν τόπο μας καί στήν Οἰκουμένη ὁλόκληρη εἶναι εὔκολο νά νοιώσουμε τό ἀγκάθι τῆς ἀπογοήτευσης νά μᾶς πληγώνει. Τά ἀπανταχοῦ τῆς γῆς εἰδησεογραφικά δεδομένα εἶναι ἀψευδεῖς καθημερινοί μάρτυρες τῶν προβλημάτων καί τῶν ὀδυνῶν πού μαστίζουν κάθε γωνιά τῆς γῆς.

Ἐν μέσω τῶν θλίψεων καί τῶν δοκιμασιῶν πού μοιάζουν νά ἀπειλοῦν ἀκόμη καί τή φυσική ἐπιβίωση τοῦ πλανήτη μας καί τῶν κατοίκων του νοιώθω βαθιά τήν εὐθύνη καί ἔντονη τήν ἐπιθυμία νά ὑπενθυμίσω στεντορίᾳ τῇ φωνῇ σέ ὅλους καί στόν καθένα προσωπικά ὅτι ὁ Θεός μᾶς ἀγαπᾶ.

Ὁ Θεός μᾶς ἀγαπᾶ ὅλους ἀνεξαιρέτως καί κανείς δέν στερεῖται τοῦ δικαιώματος στήν ἐλπίδα.

Ἡ ἀκλόνητη βεβαιότης ὅτι ὁ Θεός εἶναι παρών στή ζωή μας καί μᾶς ἀγαπᾶ δέν στηρίζεται σέ ὑποθέσεις, θεωρίες καί φιλοσοφικούς στοχασμούς. Ἡ μεγάλη ἑορτή τῶν Χριστουγέννων φανερώνει μέ τόν πλέον κατηγορηματικό τρόπο τήν ἔμπρακτη καί ἀπέραντη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά ἑμᾶς, διότι «ἐν τούτῳ ἐφανερώθη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐν ἡμῖν͵ ὅτι τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἀπέσταλκεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν κόσμον ἵνα ζήσωμεν δι΄ Αὐτοῦ» (Ἰωαν. 4, 9).

Ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἀποκαλύπτει μέ τόν πιό ἄμεσο, τόν πιό ὁρατό, τόν πιό φιλάνθρωπο καί ἀδιαμφισβήτητο τρόπο ὅτι «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστίν» (Ἰωαν. 4, 8).

Χριστούγεννα σημαίνει ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος «ἵνα θεώσῃ τόν ἄνθρωπον». Σημαίνει ὅτι ὁ Θεός ἦρθε νά ἑνωθεῖ μέ τήν ἀνθρωπότητα καί νά εἶναι γιά κάθε ἄνθρωπο καί γιά ὅλους ὁ Ἐμαννουήλ «ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός» (Ματθ. 1, 23). Ἦρθε νά μοιραστεῖ τόν πόνο καί τήν ἀγωνία μας καί νά μᾶς λυτρώσει ἀπ̉ αὐτά καί ἀπό ὅσα ἄλλα προσπαθοῦν νά ἐπιβάλλουν τήν ἐξουσία τοῦ θανάτου ἐπί τῆς ζωῆς. Ἦρθε «καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰωαν. 1, 14). Ἦρθε, ἔμεινε καί θά παραμένει μεθ̉ ἡμῶν «πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. 28, 20).

Χριστούγεννα σημαίνει ὅτι τίποτα πιά, καμιά θλίψη, καμιά δυσκολία, καμιά τραγωδία δέν μπορεῖ νά ἀφανίσει τήν ἐλπίδα, δέν μπορεῖ νά ὑπερνικήσει τή βεβαιότητα ὅτι στό τέλος θά ἐπικρατήσουν ἡ ἀλήθεια καί ἡ ἀγάπη στή ζωή τοῦ κόσμου. Τίποτα δέν μπορεῖ νά νικήσει τήν ἐλπίδα πού γεννᾶ ἡ ἐπίγνωση ὅτι ὁ Χριστός γεννήθηκε γιά νά μᾶς λυ-τρώσει ἀπό τήν ἁμαρτία καί τό θάνατο.

Δέν εἶναι κρίμα λοιπόν τό μήνυμα τῆς ἐλπίδας πού ἀναδύεται ἀπό τή φάτνη τοῦ νε-ογέννητου Χριστοῦ νά χάνεται μέσα σέ πλαστικοποιημένες καί κενές νοήματος τάχα γιορταστικές ἀποδράσεις; Δέν εἶναι κρίμα οἱ ἀπανταχοῦ τῆς γῆς ἄρχοντες νά ἀποφασίζουν γιά τή ζωή τοῦ κόσμου, ἀλλά καί ὁ καθένας μας γιά τή δική του ζωή, σάν νά μήν γεννήθηκε ὁ Χριστός;

Δέν ἔχουμε πιά τό δικαίωμα νά ζοῦμε σάν νά μήν ἔχουμε δεῖ νά ἐπαληθεύεται ἔμπρακτα καί ὀδυνηρά τό γεγονός ὅτι, ὅπου ἐξορίζεται ὁ Χριστός ἀπό τή ζωή μας καί περιφρονεῖται τό Εὐαγγέλιο Του, ἐκεῖ ἐπικρατοῦν ἡ ἀδικία, ἡ ἀλαζονεία, ἡ καταπίεση, ἡ ἀπληστία, ἡ ἐκμετάλλευση, ἡ ὑποκρισία καί ἡ ἀπαξίωση τοῦ ἀνθρώπου. Καί τότε κάνουν τήν ἐμφάνιση τους οἱ ποικῖλες τραγικές συνέπειες: τά μίση, οἱ πόλεμοι, ἡ ἐκμετάλλευση καί ἐξουθένωση τῶν φτωχῶν καί τῶν ἀδυνάτων, οἱ οἰκονομικές κρίσεις, οἱ οἰκολογικές καταστροφές καί ἄλλα πολλά, πού ὑποδεικνύουν ὅτι ἡ ἐπικράτηση τῆς ἁμαρτίας δέν εἶναι ἄμοιρη συνεπειῶν γιά τόν ἄνθρωπο.

Χριστούγεννα σημαίνει ὅτι τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας πού γεννᾶ τήν ἀδικία καί ἀπανθρωπίζει τόν ἄνθρωπο διαλύεται στό φῶς πού ἀκτινοβολεῖ ἡ ἀνατολή τοῦ «Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης». Σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθωπος μπορεῖ νά ξαναβρεῖ τίς ἀληθινές διαστάσεις τῆς ἀνθρωπιᾶς καί τῆς ἁγιότητας. Σημαίνει ὅτι ἡ δυνατότητα τῆς χαρᾶς δέν ἔχει χαθεῖ ἀπό τόν κόσμο.

Ἐπιτρέψτε μου λοιπόν νά ἀπευθύνω στήν ἀγάπη σας τά ἴδια λόγια πού ἄκουσαν οἱ ποιμένες τῆς Βηθλεέμ ἀπό τά χείλη τοῦ ἀγγέλου: «Μὴ φοβεῖσθε˙ ἰδού γὰρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντὶ τῷ λαῷ͵ ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτὴρ, ὅς ἐστιν Χριστὸς Κύριος, ἐν πόλει Δαυίδ. Καὶ τοῦτο ὑμῖν τὸ σημεῖον˙ εὑρήσετε βρέφος ἐσπαργανωμένον, κείμενον ἐν φάτνῃ» (Λουκ. 2, 10-12).

Μήν ἀφήνετε λοιπόν τίς δοκιμασίες καί τούς πειρασμούς νά σᾶς καταβάλλουν.

Μή Φοβεῖσθε! Σήμερα γιορτάζουμε τά Χριστούγεννα καί ἔχουμε κάθε λόγο καί κάθε δικαίωμα νά νοιώθουμε χαρά μεγάλη. Διότι σήμερα γεννήθηκε ὁ Σωτήρ τοῦ κόσμου, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ἄς κάνουμε ξανά τήν πίστη καί τήν ἐμπιστοσύνη στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τρόπο ζωῆς καί ἄς ψάξουμε βαθιά μέσα μας, στή φάτνη τῆς καρδιᾶς μας. Καί θά βροῦμε ἐκεῖ τό σημεῖο καί τήν αἰτία τῆς χαρᾶς καί τῆς ἐλπίδας: θά βροῦμε τόν Θεό ὡς «βρέφος ἐσπαργα¬νωμένον, κείμενον ἐν φάτνῃ».

Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα Χριστούγεννα.


Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

46
Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ –ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ KΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Αδελφοί συλλειτουργοί και τέκνα εν Κυρίω ευλογημένα,

«Ο ουρανός και η γη σήμερον ηνώθησαν, τεχθέντος του Χριστού. Σήμερον Θεός επί γης παραγέγονε, και άνθρωπος εις ουρανούς αναβέβηκε»!
(Ιδιόμελον Λιτής Χριστουγέννων)
Η απόστασις και πόλωσις ανάμεσα εις τον Θεόν και τον άνθρωπον, την οποίαν είχεν επιφέρει η αμαρτία του ανθρώπου, κατηργήθη με την πρόσληψιν ακεραίας της ανθρωπίνης φύσεως από τον Μονογενή Υιόν και Προαιώνιον Λόγον του Θεού. Η κατά την «ευδοκίαν» του Θεού, κατά το πρώτον δηλαδή και ολόθυμον θέλημά Του, Σάρκωσις του Υιού Του, καταργεί κάθε απόστασιν, ενώνει τον ουρανόν με την γην και συνάπτει το δημιούργημα με τον Δημιουργόν!
«Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις», έψαλεν η Εκκλησία κατά την εορτήν των Εισοδίων της Θεοτόκου, η οποία, δια της αφιερώσεως της μακαρίας Μαρίας εις τον Ναόν και της εκεί προετοιμασίας της δια να γίνη χωρίον του Αχωρήτου Θεού, ήνοιγε τον δρόμον της Ενσάρκου Οικονομίας του Θεού και προεκήρυττε την σωτηρίαν μας.
«Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις˙ ο Υιός του Θεού Υιός της Παρθένου γίνεται», έψαλε πάλιν η Εκκλησία κατά την εορτήν του Ευαγγελισμού, τότε που συνετελέσθη εκ Πνεύματος Αγίου η άσπορος σύλληψις του Ασυλλήπτου εις την αγίαν κοιλίαν της Θεοτόκου και ήρχισε να «συνυφαίνεται», η θεία με την ανθρωπίνην φύσιν, και ο Θεός άνθρωπος γέγονεν, «ίνα ημείς θεοποιηθώμεν», κατά την έκφρασιν του Μ. Αθανασίου. Η «ευδοκία», λοιπόν, η οποία εχαιρετίσθη κατά τα Εισόδια, και η σωτηρία, η οποία «εκεφαλαιώθη» και εφανερώθη κατά τον Ευαγγελισμόν, σήμερον, κατά την μεγάλην και αγίαν ημέραν των Χριστουγέννων, καθίσταται απτή πραγματικότης! Σήμερον «ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν»,[1] και οι Άγγελοι επανηγύρισαν το γεγονός ψάλλοντες: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία»![2]
Με την Σάρκωσιν, την Ενανθρώπησιν του Λόγου, ήδη η σωτηρία του ανθρωπίνου γένους έχει δυνάμει συντελεσθή. Διότι, εκείνοι οι οποίοι, αφού πιστεύσουν εις τον Ιησούν, ζήσουν ζωήν σύμφωνον με την πίστιν αυτήν, σύμφωνον με τας εντολάς και την όλην διδασκαλίαν του Ιησού, υψώνονται με την τοιαύτην θεάρεστον βιοτήν και καθίστανται φίλοι και κοινωνοί του Θεού! Γίνονται «θείας κοινωνοί φύσεως»,[3] θεοί κατά χάριν! Τούτο συντελείται αποκλειστικώς μέσα εις την Εκκλησίαν, όπου ο άνθρωπος αναγεννάται εν Χριστώ και υιοθετείται υπό του Πατρός δια του αγίου Βαπτίσματος, και, εν συνεχεία, δια των αγίων Μυστηρίων και της καλλιεργείας της αρετής, πληρούται θείας χάριτος και Πνεύματος Αγίου και αυξάνει «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού»,[4] μέχρις ότου φθάσει να λέγη μετά του Αποστόλου Παύλου: «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».[5] Τους ούτω τελειουμένους ο Χριστός δεν τους θεωρεί απλώς φίλους Του η αδελφούς Του, αλλά τους αναγνωρίζει ως μέλη του Σώματός Του. Δια τούτο και έλεγεν από του ύψους του Σταυρού προς την Παναγίαν Μητέρα Του περί του Ευαγγελιστού Ιωάννου: «Γύναι, ίδε ο υιός σου» και εις τον Ιωάννην «ιδού η Μήτηρ σου».[6] Τα Χριστούγεννα, λοιπόν, ανοίγουν διάπλατα την θύραν της κατά χάριν χριστοποιήσεως και θεοποιήσεως του ανθρώπου, και ένεκα τούτου ακριβώς «άγει εορτήν, εν χαρά πάσα η κτίσις, και οι ουρανοί συν ημίν αγαλλιώνται» κατά την εύσημον και σωτήριον αυτήν ημέραν!
Με αυτά τα χαρμόσυνα και ελπιδοφόρα δεδομένα εις χείρας, απευθύνομεν, από της εν Φαναρίω καθηγιασμένης καθέδρας του πανσέπτου Οικουμενικού Πατριαρχείου, θερμά εόρτια συγχαρητήρια και εγκαρδίους Πατριαρχικάς ευχάς επί τη «μητροπόλει των εορτών» προς άπαντα τα ανά τον κόσμον προσφιλή και επιπόθητα τέκνα της αγιωτάτης Μητρός Εκκλησίας, κληρικούς παντός βαθμού, μονάζοντας και λαϊκούς, άρχοντας και αρχομένους, μικρούς και μεγάλους, μάλιστα δε προς τους εμπεριστάτους, τους εν θλίψει, ανάγκη και δοκιμασία ευρισκομένους. Είθε, ο εν σπηλαίω γεννηθείς και εν φάτνη ανακλιθείς προαιώνιος Υιός του Θεού και χάριν ημών Υιός του Ανθρώπου, να καταστήση πάντας ημάς αξίους της κενωτικής αγάπης και της αγίας και προσκυνητής ενσάρκου οικονομίας Του!

Φανάριον, Χριστούγεννα ,βθ’
+ Ο Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος
Διάπυρος προς Θεόν ευχέτης πάντων υμών


[1] Ιωάν. 1: 14
[2] Λουκ. 2: 14
[3] Β Πέτρ. 1: 4.
[4] Εφεσ. 4: 13.
[5] Γαλ. 2: 20.
[6] Ιωάν. 19: 26-27.

47
Εἰκόνες, συνθέσεις καὶ ἁγιογραφίες τοῦ κ. Σταῦρου ποὺ βρήκα στὸ HD μου. Τὶς παραθέτω μαζὶ μὲ τὶς εὐχὲς μου γιὰ καλὰ καὶ εὐλογημένα Χριστούγεννα!











49
Aποσπάσματα από συνέντευξη  θύματος δολοφονικής επίθεσης. Μού έκαναν εντύπωση οι απαντήσεις της:

Παράθεση
Ένας χρόνος συμπληρώνεται τον Δεκέμβριο από την ημέρα που η Κωνσταντίνα Κούνεβα δέχθηκε δολοφονική επίθεση με βιτριόλι.

Έντεκα μήνες μετά, εξακολουθεί να νοσηλεύεται στον Ευαγγελισμό. Έπειτα από οκτώ χειρουργικές επεμβάσεις, η όρασή της από το ένα μάτι έχει εν μέρει αποκατασταθεί, ενώ παρά τα εγκαύματα που υπέστη ο οισοφάγος της, μπορεί να καταπίνει και να μιλάει, με τραχειοτομή.

Αυτό που συγκινεί είναι το πώς μιλάει για τους ανθρώπους που προσπάθησαν να τη σκοτώσουν.

«Είπα στον γιο μου να μην έχει θυμό και μίσος. Ούτε για τον άνθρωπο αυτό, ούτε για αυτόν που τον πλήρωσε. Εγώ πιστεύω ότι όσο μεγαλύτερος ήταν ο φόβος τους τόσο πιο σκληρή ήταν η επίθεση. Δεν έχω μίσος. Τον λυπάμαι (σ.σ. τον δράστη). Αυτός ο άνθρωπος έχει προβλήματα μεγάλα. Πρόβλημα με την ψυχή του, τον εαυτό του. Έχει εγωισμό και φόβο. Σ\' εμένα το κακό φαίνεται, σ΄ εκείνον δεν φαίνεται, αυτός τραβάει πολύ περισσότερα από μένα. Είμαι σίγουρη. Όταν κάνεις επίθεση σε έναν άνθρωπο, αυτό πολλαπλασιάζεται και γυρνάει σε σένα».

...

Η νεαρή γυναίκα από τη Βουλγαρία, η οποία έχει σπουδάσει εθνογράφος, αναγκάστηκε να εγκατασταθεί στη χώρα μας πριν από μερικά χρόνια επειδή ο γιος της -που αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας- έπρεπε να νοσηλευτεί εδώ.

Όπως λέει, αρχικά δούλευε σε αποθήκη σούπερ μάρκετ και αργότερα ξεκίνησε να εργάζεται ως καθαρίστρια -μέσω ιδιωτικής εταιρείας- στον ΗΣΑΠ. Ο μισθός της ήταν 720 ευρώ, αλλά σταδιακά -αντί να αυξάνεται- μειωνόταν.

...

Ποια είναι η ιδεολογία σας όμως;

Δεν έχω. Δεν χρειάζεται ιδεολογία στη ζωή, χρειάζεται σοφία. Οι άνθρωποι χιλιάδες χρόνια πριν από εμάς, έχουν ανακαλύψει τη σοφία.

...

Έγιναν διαδηλώσεις, έγραψαν συνθήματα.

Με αυτό, που γράφουν δηλαδή συνθήματα στους τοίχους, δεν συμφωνώ. Καλό είναι να έχεις άποψη, αλλά να μη χαλάς κάτι που δεν μπορείς να το φτιάξεις ξανά ο ίδιος. Πρέπει να προσέχουμε το περιβάλλον γύρω μας. Και τα μαγαζιά, τον κόσμο.

Δεν πιστεύετε δηλαδή στη βία. Ούτε ως απάντηση στη βία του κράτους.

Ε βέβαια, η βία δεν χρειάζεται. Υπάρχει ένας τρόπος πολύ καλός: ο λόγος.

Μπορείς να αλλάξεις τον  κόσμο μόνο με τον λόγο;

Δεν είναι καθόλου δύσκολο. Βία σημαίνει φόβος. Βία χρησιμοποιεί αυτός που φοβάται. Για ποιον λόγο να χρησιμοποιήσει βία ο εργαζόμενος; Τι έχει να κερδίσει;

...

Του γιου σας του Εμμανουέλ  τι του είπατε;

Να μην έχει θυμό και μίσος. Ούτε για τον άνθρωπο αυτό ούτε για αυτόν που τον πλήρωσε. Εγώ πιστεύω ότι όσο μεγαλύτερος ήταν ο φόβος τους τόσο πιο σκληρή ήταν η επίθεση.

Μιλάτε σαν να μην έχετε μίσος μέσα σας.

Όντως δεν έχω μίσος, ναι. Ούτε καν γι΄ αυτόν, τον συγκεκριμένο άνθρωπο που το ΄κανε;

Τον λυπάμαι, αυτός ο άνθρωπος έχει προβλήματα μεγάλα. Πρόβλημα με την ψυχή του, τον εαυτό του. Έχει εγωισμό και φόβο.

Σας έκανε ένα μεγάλο κακό όμως.

Σ΄ εμένα το κακό φαίνεται, σ΄ εκείνον δεν φαίνεται, αυτός τραβάει πολύ περισσότερα από μένα. Είμαι σίγουρη. Όταν κάνεις επίθεση σε έναν άνθρωπο, αυτό πολλαπλασιάζεται και γυρνάει σε σένα.
Πηγή: Ολόκληρη η συνέντευξη
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=4544903

50
Μουσική / Τό Παράπονο.
« στις: 27 Οκτωβρίου, 2009, 02:43:02 πμ »


   [font size=4]Το παράπονο [/fonts]    
    
Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη


Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι\' αλλού γι\' αλλού ξεκίνησα.

Στ\' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ\' ομολογώ.
Σαν να \'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.


Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα \'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Σελίδες: 1 [2] 3 4 ... 6