Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - ρωμηός

Σελίδες: [1] 2 3 ... 37
1
Εκκλησιαστικά δρώμενα / \"Ἐγχειρίδιον\"
« στις: 12 Ιουλίου, 2011, 07:53:57 πμ »
Δὲν ἔχω ἀκόμα φτάσει στὸ ζουμὶ τῆς ὑποθέσεως. Μᾶλλον πρόκειται γιὰ τὶς ἐπιστολὲς ποὺ ἀντάλλαξαν οἱ ὡς ἄνω κατὰ τὴν περίοδο ποὺ ὁ Ρωμανίδης ὑπέβαλε τὴν διδακτορική του διατριβή, μαζὶ μὲ κριτικὰ σχόλια τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ!

2
Θολολογίας Πέρι / Κυριακή Δ´ Ματθαίου.
« στις: 09 Ιουλίου, 2011, 12:16:20 πμ »
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ.
10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011

«Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον»  

Εἶναι πράγματι ἀπὸ τὶς ἐλάχιστες περιπτώσεις, ἵσως καὶ ἡ μοναδική, ποὺ ὁ Κύριος μας ὄχι ἁπλῶς ἀναγνωρίζει καὶ διαβλέπει στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων ζωντανὴ τὴν πίστη τους ἀλλὰ ποὺ ὁμολογεῖ τόσο εὐθαρσῶς τὸν θαυμασμό του: «οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον».

Ἂς μὴν προσπεράσουμε μὲ ἀδιαφορία τὴν περικοπὴ αὐτή, ἀγαπητοί μου, ἀλλὰ ἂς σπουδάσουμε τὰ λεγόμενα, γιὰ νὰ διακριβώσουμε καὶ μεῖς καὶ νὰ ἀποδώσουμε ἴσο τὸ θαυμασμό μας γιὰ τὴν πίστη τοῦ ἐκατόνταρχου.

Ἦλθε λοιπὸν ὁ ἐκατόνταρχος, ἄνδρας δηλαδὴ τῆς στρατιωτικῆς φρουρᾶς, μὲ ἐξουσία στὸ στράτευμά του, καὶ πλησίασε τὸν Κύριο γιὰ νὰ τὸν παρακαλέσει γιὰ τὸν δοῦλο του, ὁ ὁποῖος ἤτο παραλυτικός. Πρῶτο λοιπόν αὐτὸ ἂς σπουδάσουμε ἀδελφοί μου, ὅτι ἂν καὶ δὲν ἤταν Ἰουδαῖος στὴν πίστη ἀλλὰ ἐθνικός, δηλαδή εἰδωλολάτρης, ἂν καὶ δὲν εἶχε γαλουχηθεῖ μὲ τὴ σοφία τῶν προφητῶν οὔτε εἴχε τὴν εὐκαιρία νὰ γνωρίσει στὴ ζωὴ του τὴν ἀλήθεια γιὰ τὸν Ἕνα καὶ Ἀληθινό Θεό, ἐν τούτοις τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του ἔβλεπαν περισσότερο καθαρᾶ καὶ ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτες. Καὶ ὅλα αὐτὰ ἀποδεικνύονται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν λόγο τοῦ Κυρίου μας ποὺ εἶπε:  «οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον».

Προσήλθε λοιπόν στὸν Κύριο καὶ τὶ λέγει; Μήπως ζητάει κάτι; Μήπως ἀπαιτεῖ; Δὲν προτρέχει ὁ ἑκατόνταρχος ἀλλὰ ἀφήνει τὸ πᾶν στὴ Θεότητα. Διότι λέγει μόνον τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο ὑποφέρει καὶ δὲν προτρέχει στὴν αἴτηση, δὲν προαπαιτεῖ θεραπεία ἀλλὰ ἀφήνει τὰ πάντα στὸν Κύριο, ἀποδίδοντας εἰς τὸν Κύριον ὅλην τὴν ἐξουσίαν. Εἶδες πίστη, ποὺ ἐκδηλώνεται ἀπὸ τὴν ἀρχή; Εἶδες σεβασμὸ καὶ ἀναγνώριση τῆς Θεϊκῆς Του δυνάμεως καὶ ἐξουσίας; Ἐθαύμασες τὴν ταπείνωση ποὺ ἐπέδειξε;

Ἂς θαυμάσουμε τώρα τὴν ἀπόκριση του Κυρίου. Διότι δὲν συνήθιζε ὁ Χριστὸς νὰ προτρέχει ἀμέσως εἰς τὴν θεραπείαν. Διότι ὄχι μόνον εἰς τὴν θεραπείαν προσέτρεξε ἀλλά, καὶ τὸ πλέον θαυμαστότερον, ἐπέδειξε ἀπ’ ἀρχῆς τὴν προθυμία του νὰ πάει ὁ ἴδιος στὸ σπίτι τοῦ ἑκατοντάρχου γιὰ νὰ θεραπεύσει τὸν δοῦλο του. Διότι λέγει: «Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν»! Εἶδες πῶς ὁ Κύριος ἀπ’ αρχῆς διέκρινε τὴν πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου; Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι εὔκολο νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε. Εἶπε ὅμως τὰ λόγια αὐτὰ καὶ γιὰ ἕναν ἀκόμη λόγο. Διότι ἤθελε νὰ γίνει φανερὴ σὲ ὅλους ἡ πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου, γιὰ νὰ θαυμάσουν καὶ οἱ παριστάμενοι, γι’ αυτὸ καὶ ὡς ἄριστος τεχνίτης καὶ τέλειος γνώστης τῶν καρδιῶν τῶν ἀνθρώπων προσφέρεται ἀμέσως νὰ ἔλθει στὸ σπίτι του.

  Διότι ἔτσι, ἔδωσε τὴν εὐκαιρία εἰς τὸν ἑκατόνταρχο νὰ ὁμολογήσει εὐθαρσῶς τὴν πίστη του εἰς τὴν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ, λέγοντας: «Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς. Μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου». Ἐν πρώτοις ἂς θαυμάσουμε τὴν ταπείνωσή του. Διότι ἀρχὴ καὶ θεμέλιο τῆς ἀληθοῦς πίστεως εἶναι ἡ μετριοφροσύνη.

«Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς». Ἂν καὶ ἤταν ἄνθρωπος ποὺ εἶχε μεγάλη ἐξουσία στὸ στράτευμα, ἂν καὶ μποροῦσε καὶ διέταζε καὶ εἶχε υποτελεῖς πολλοὺς καὶ ἀπολάμβανε μεγάλο σεβασμό ἀπ’ ὅλους, ἐν τούτοις ὁμολογεῖ εὐθαρσῶς καὶ μάλιστα ἐνώπιον πλῆθος λαοῦ ὄτι δὲν ἀξίζει τῆς τιμῆς αὐτῆς.
Καὶ τὶ συμπληρώνει, λοιπόν, εἰς τὰ λεγόμενα; «μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου». Ἂς θαυμάσουμε ἀδελφοί μου τὴν πίστη του. «Μόνον εἰπὲ λόγῳ καὶ ἰαθήσεται». Τὶ τὸ θαυμάσιον λοιπόν ἔχει ἡ ἀπόκρισίς του; Ἂς ἀφήσουμε τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο νὰ πλέξει τὸ στεφάνι του: «Οὐ γὰρ σωματικὴν παρουσίαν ἐπιζητεῖ, οὐδὲ ἐγγὺς τοῦ ἰατροῦ τὸν κάμνοντα ἤνεγκεν· ὅπερ οὐ μικρὰ φανταζομένου ἦν περὶ αὐτοῦ, ἀλλὰ θεοπρεπῆ τὴν ὑπόνοιαν ἔχοντος».

Δὲν ἐπιζητεῖ δηλαδὴ τὴν σωματικὴν παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ, διότι ἀνεγνώριζε εἰς Ἐκεῖνον τὴν Θεότητα καὶ ὄχι ἀπλῶς κάποιον σπουδαῖον ἀνθρωπο ἤ προφήτη. Οὔτε ἔφερε πρὸς τὸν ἰατρὸ τὸν πάσχοντα! Γνώριζε καλὰ πῶς δὲν ἤταν ἀπαραίτητο, γνώριζε, γνώριζε καλῶς, ὁτι εἶναι Θεὸς καὶ ὄχι ἄνθρωπος!  

«Ὃ γὰρ ἔμελλεν ἅπασιν φανερὸν ὕστερον ἔσεσθαι, τοῦτο οὗτος ἤδη κατάδηλον κατέστησεν, ὅτι καὶ θανάτου καὶ ζωῆς ἐξουσίαν ἔχει», καὶ ἐκεῖνο, δηλαδή, ποὺ ἐπρόκειτο ἀργότερα, ὅταν μὲ τὴν Κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θὰ φωτίζονταν οἱ καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, νὰ γίνει σὲ ὅλους φανερὸ, τοῦτο ἤδη ἐκεῖνος τὸ ὁμολόγησε λέγοντας «Εἰπὲ λόγῳ μόνον». Εἶδες ἀποστολικὴ ψυχή; Καὶ σπουδαιότερη μπορῶ νὰ σοῦ πῶ ἀδελφὲ μου! Διότι ὁ Θωμᾶς, ἂν καὶ μαθητὴς τοῦ Κυρίου, πίστευσε μόνον ὅταν ἐφηλάφησε τὶς πληγὲς του, ὁμολόγησε μόνον διὰ τῆς αἰσθήσεως τῆς ἀφῆς, ἐνῶ ἡ μακαρία ἐκείνη ψυχὴ, ἂν καὶ τίποτα δὲν ἀπόλαυσε ἀπ’ ὅσα ὁ Ἀπόστολος, ὁμολογεῖ με παρρησία τὴ Θεότητα.

Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος θαυμάζει: «οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον». «ἐπειδήπερ αὐτὸν οὐχ εἵλκυσεν εἰς τὴν οἰκίαν, ἀλλ\' ἔφησεν ἀρκεῖν αὐτοῦ τὸ πρόσταγμα». Τὸν ἐθαύμασε δηλαδὴ ἐπειδὴ δὲν τὸν ἔφερε στὴν οἰκία του ἀλλὰ ἐπίστευσε ὅτι ἀρκεῖ τὸ πρόσταγμά του γιὰ νὰ θεραπευθεῖ ὁ δοῦλος του!

Τὴν πίστη του νὰ μιμηθοῦμε καὶ μεῖς ἀδελφοί μου. Διότι καὶ μεῖς σήμερα ζητοῦμε τὰ αἰσθητά καὶ δείχνουμε ἀδιαφορία γιὰ τὴ θεότητα. Πῶς, πὲς μου, ἀναγνώριζεις τὴν θεότητα, ὅταν προτιμᾶς νὰ ἀπλώνεις τὰ χέρια σου καὶ νὰ ἀγγίζεις τὸ φελῶνι καὶ τὸ πετραχείλι τοῦ ἱερέως, ὅταν ἀρνῆσαι νὰ μεταλάβεις τὸν ἴδιο τὸ Θεό; Δὲν ἀποδίδεις ἔτσι μεγαλύτερη τιμὴ στὸ ἔνδυμα παρὰ σὲ ἐκεῖνον ποὺ παρέχει τὸν ἁγιασμό; Καὶ ὄχι μόνον νὰ ἀγγίξεις θέλεις τὸ ροῦχο ἀλλὰ ζητᾶς καὶ ἀπὸ τὸν ἱερέα, καθὼς ξεντύνεται νὰ ἀπλώνει τὰ ἄμφια έπάνω σου; Διότι εἴδα καὶ αὐτὸ νὰ συμβαίνει. Καὶ ἴσως θὰ μποροῦσα νὰ δεχτῶ μιὰ τέτοια εἴδους εὐσέβεια, ἂν σᾶς ἔβλέπα νὰ προστρέχετε εἰς τὸ μυστήριο. Διότι ἂν συμμετέχεις εἰς τὸ μυστήριον, ἂν μεταλαμβάνεις Χριστό καὶ τότε ἐπιδείξεις τέτοιου εἴδους εὐσέβεια εἰς τὰ ἄμφια τοῦ ἱερέως, τότε θὰ μπορούσα νὰ τὸ θεωρήσω αὐτὸ εὐσέβεια καὶ καθαρὴ πίστη, διότι ἀναγνωρίζεις τὸ μεῖζον ἀπὸ τὸ ἔλλατον.    

Διότι πὲς μου ποιός, περπατώντας στὸ δρόμο θὰ προσπεράσει ἀδιάφορα ἕναν πολύτιμο λίθο καὶ ὅταν ἀντικρύσει τσίγκο θὰ τρέξει νὰ τὸν συμμαζεύσει; Διότι τὸ ἴδιο θὰ δεῖς νὰ γίνεται καὶ μὲ τὸ ἀντίδωρο. Διότι καὶ ἐκεῖνο, τὸ ἀντίδωρο, δηλαδή, συγκρινόμενο μὲ τὸ Δῶρον ποὺ εἶναι ὁ Χριστό, τσίγκος εἶναι.
Διότι καὶ ἂν ἀκόμα μοῦ προβάλεις τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι δὲν εἶσαι ἄξιος νὰ κοινωνήσεις, σᾶς τὸ λέω, εἶναι πρόσχημα τῆς ἀδιαφορίας μας. Καὶ ἂν μοῦ τὸ πεῖς αὐτὸ γιὰ τὴ σημερινὴ μας σύναξη, ἴσως νὰ τὸ δεχτῶ. Ἀλλὰ ἐδῶ δὲν συμβαίνει αὐτό, τὸ νὰ κοινωνεῖται δηλαδὴ ὅλοι σας κάθε Κυριακή καὶ σήμερα ἕνας ἢ δύο νὰ ἀπέχουν, ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο, σχεδὸν πάντοτε ἀπέχετε τοῦ Μυστηρίου!

Ποιὰ ἡ ἀξία πὲς μου τῆς ὁμολογίας τῆς ἀναξιότητας σου; Τὶ σημαίνει λοιπὸν τὸ δὲν ἔχω ἐτοιμαστεῖ. Διότι δὲν γίνεται, δὲν γίνεται καὶ σὲ αὐτὴ καὶ στὴν ἑπόμενη καὶ σὲ ὅλες γενικὰ τὶς συνάξεις μας νὰ ἔρχεται κανεὶς ἀπροετοίμαστος!

Διότι ποιὸς, πεῖτε μου, ὁ ὁποῖος ἀναγνωρίζει τὴν ἀναξιότητά του, τὴν ἀσθένειά του καὶ δὲν προστρέχει ἀμέσως στὸν ἰατρό; Ὁρίστε, λοιπόν, ὁ δρόμος! Θέλεις πραγματικὰ να μετέχεις τῆς τραπέζης ἀλλὰ εἶσαι ἀπροετοίμαστος; Πρόσελθε στὸν ἰατρό. Τρεῖς ἰατροὺς διαθέτει ἡ ἐνορία μας. Οἱ δύο ἐξ αὐτῶν μὲ μεγάλη πείρα εἰς τὰ φάρμακα. Πρόσελθε, ἐτοιμάσου, καθαρίσου, ὅσο τὸ δυνατόν. Τότε, μάλιστα, νὰ θέσεις τὴν κεφαλὴ σου κάτω ἀπὸ τὸ πετραχείλι του ἰατροῦ ἀλλὰ ὅταν ἐπιστρέψεις στὴ σύναξη νὰ ἀναγνωρίσεις τὴ θεότητα, νὰ προστρέξεις στὸ μυστήριο, νὰ ὁμολογήσεις τὸν Κύριον σου καὶ Θεόν σου μεταλαμβάνωντάς Τον, ὄχι μια φορά, οὔτε δύο ἀλλὰ σὲ κάθε σύναξη, καὶ ὄχι ἕνας ἀλλὰ ὅλοι μας, ὥστε νὰ γίνουμε ὅλοι μας πράγματι Ἐκκλησία, Νύμφη Χριστοῦ καὶ νὰ ἀπολαύσουμε τὴ Βασιλεία Του καὶ τώρα καὶ παντοτε καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας, Γένοιτο ‘΄αδελφοί μου!

3
Θολολογίας Πέρι / Κυριακή Γ´ Ματθαίου.
« στις: 08 Ιουλίου, 2011, 12:21:36 μμ »
Συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεὸς ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανεν»

Τὸ Ἀποστολικὸ χωρίο μᾶς ὑπενθυμίζει, σήμερα ἀδελφοί μου, τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο ὅλης τῆς ἐν Χριστῷ Θείας Οἰκονομίας. Ἀπὸ τὴν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κτίσεως ὁλάκερης μέχρι τῆς εἰς τὰ ἔσχατα Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, θεμέλιος λίθος εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
 
«… ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανεν»

Μὲ τόσο ἁπλὲς λέξεις ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς περιγράφει μιὰ ἀσύλληπτη καὶ συγκλονιστικὴ ἀλήθεια. Τέτοια εἶναι, ἀδελφοί μου, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καμιά ἀνθρώπινη περιγραφή, καμιὰ ἀνθρώπινη γλώσσα δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδώσει τὸ μέγεθος καὶ τῆ σφοδρότητα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τολμᾶ νὰ παρομοιάσει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ ὡς ἕναν ἄνθρωπο ἐρωτευμένο. Ἀναλογισθεῖτε τὴν εἰκόνα ἑνὸς ἐρωτευμένου ἀνθρώπου. Τίποτα ἄλλο δὲν ζητεῖ, τίποτα ἄλλο δὲν σκέφτεται, τίποτα δὲν ὑπολογίζει προκειμένου νὰ συναντήσει τὸ ἀντικείμενο τοῦ πόθου του.
Καὶ τὶ ζητεῖ σὲ ἀντάλλαγμα τῆς ἀγάπης του ὁ Θεὸς; Μὰ ἀκριβῶς ὄ,τι ζητεῖ καὶ ὁ ἐρωτευμένος. Τὴν ἀνταπόκριση στὸ ἐρωτικό του κάλεσμα. Νὰ τὸν ἀγαπήσουμε καὶ μεῖς μὲ ὅλη τὴν καρδιά μας.  

«Ἐκεῖνος οὐδενὸς δεῖται τῶν παρ’ ἡμῶν». Δὲν χρειάζεται τίποτα ἄλλο ἀπὸ τὰ δικὰ μας. Μήπως ἔχει ἀνάγκη «ἵνα τις αὐτὸν ἐπαινέσῃ; ἵνα τις δοξάσῃ; ἡμεῖς, ἄγγελοι, ἀρχάγγελοι, ἀλλὰ πᾶσα ἡ κτίσις; Καὶ τι τοῦτο; Οὐδέν· ἀνενδεὲς γὰρ τὸ Θεῖον». Μήπως ζητεῖ νὰ τὸν ἐπαινέσουμε; Μήπως ζητεῖ νὰ τὸν δοξάσουμε; Καὶ ποιοὶ νὰ τὸν δοξάσουμε; Ἑμεῖς οἱ ἄνθρωποι, μήπως οἱ ἄγγελοι; Μήπως οἱ ἀρχάγγελοι ἢ ἀκόμα καὶ ὁλάκερη ἡ κτίση; Καὶ ὅλα ἐτοῦτα νὰ γίνουν, μᾶς λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, τίποτα δὲν θὰ ἤταν γιὰ τὸν Θεὸ. Διότι ὁ Θεὸς καμίαν ἀνάγκην δὲν ἔχει. Τίποτα ἀπὸ τὰ δικὰ μας δὲν χρειάζεται. Τίποτα δὲν τοῦ λείπει.
Ἀλλὰ, ἀκριβῶς, ὅπως ἐρωτευμένος, «πάντα ποιεῖ», κάνει τὰ πάντα γιὰ ἑμᾶς «ὑπὲρ τοῦ φιλεῖσθαι παρ’ ἡμῶν» μόνον καὶ μόνο γιὰ νὰ τὸν ἀγαποῦμε.  
Καὶ ἡ ἀγάπη τῶν ἐρωτευμένων εἶναι ἀποκλειστική. Ὁλοκληρωτική. Γι’ αὐτὸ καὶ σήμερα, στὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε: «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει». Θέλει τὴν ἀποκλειστικὸτητα ὁ Χριστὸς στὶς καρδιές μας.
Τὴν ἴδια εἰκόνα, τοῦ ἐρωτευμένου, μᾶς δίνει καὶ γιὰ τὸν Ἀπόστολο τῶν ἐθνῶν, τὸν μακάριο Παῦλο, τὴν μνήμην τοῦ ὁποίου ἑορτάσαμε πρὶν λίγες μέρες, καὶ τὸ τέταρτο στιχηρὸ τῶν αἴνων τῆς ἑορτῆς του: «εἰλικρινῶς ἁπάντων προέκρινε τὴν πολυέραστον θείαν ἀγάπησιν ὡς τοὺς ἐρῶντας συνδέουσαν τῷ ποθουμένῳ». Πάνω καὶ περισσότερο ἀπ’ ὅλα τοῦτο ἐπροτίμησε καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἡ οποία συνδέει τοὺς ἐρωτευμένους μὲ τὸ ἀντικείμενο τοῦ πόθου τους, τὸν Χριστό!  

Αὐτὸ ἂς προτιμήσουμε καὶ μεῖς, ἀδελφοί μου, πρὶν καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα ἂς θέσουμε τὸν Χριστὸ στὴν καρδιά μας. Στὴ ζωὴ μας. Καὶ ὅπως οἱ ἐρωτευμένοι τρέχουν καὶ δὲν σταματοῦν προτοῦ νὰ βροῦν τὸ ἀντικείμενο τοῦ πόθου τους, ἔτσι καὶ ἑμεῖς ἂς προσερχόμεθα σὲ κάθε εὐχαριστιακὴ σύναξη. Τίποτα νὰ μὴν θεωροῦμε ἀναγκαιότερο, τίποτα σπουδαιότερο!

«Τῷ ποθουμένῳ», ὁ ἀσίγαστος πόθος τοῦ Ἀποστόλου, ὁ Χριστὸς, εἶναι παρὼν σήμερα, ἀνάμεσά μας. Θὰ προσφερθεῖ καὶ πάλι καὶ θὰ καλέσει ὅλους μας: «Λάβετε, φάγετε». Θὰ βροντοφονάξει, ὅπως σὲ κάθε σύναξη, ὁ λειτουργός «Προσέλθετε».

Ἂν ἀναλογιζόμασταν τὰ ὅσα ἀκούσαμε σήμερα, ἀδελφοί μου, ἡ παραίνεση καὶ ἡ προτροπὴ μου νὰ μετέχουμε Χριστοῦ θὰ ἤταν περιττή. Τίποτα ἄλλο δὲν θα ἔπρεπε νὰ πῶ ἀλλά, σταματῶντας τὸ λόγο ἐδῶ, ὅλοι θὰ ἔπρεπε νὰ προσερχόμασταν στὸ μυστήριο, νὰ κοινωνούσαμε Χριστό.

Ἀλλά, δυστυχῶς, ἡ συνήθεια δύσκολα ἐκριζώνεται. Καὶ πρέπει πάλι νὰ ἐπιμείνω.  

«Εἰπέ μοι, εἴ τις εἰς ἑστίασιν κληθεὶς, τὰς χεῖρας νίψαιτο καὶ κατακλιθείη, καὶ ἕτοιμος γένοιτο πρὸς τὴν τράπεζαν, εἶτα μὴ μετέχοι, οὐχ ὑβρίζει τὸν καλέσαντα; οὐ βέλτιον τὸν τοιοῦτον μηδὲ παραγενέσθαι;»

Πές μου ἀδελφέ μου, λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἐὰν κάποιος ἔχει προσκληθεῖ σὲ δεῖπνο, καὶ ἀφοῦ καταφθάσει στὸ χῶρο τῆς τράπεζας, πλύνει τὰ χέρια του καὶ καθίσει στὴν τράπεζα ἀλλ’ ὅμως δὲν τρώγει κανένα ἀπὸ τὰ ἐδέσματα ποὺ τοῦ ἔχουν προσφέρει, τότε δὲν προσβάλει αὐτὸν ποὺ τὸν ἔχει προσκαλέσει; Δὲν θὰ ἤταν ἑπομένως καλύτερο τὸ νὰ μὴν εἴχε ἔρθει καθόλου;

Σκληρὸς ὁ λόγος του; Ἀκοῦστε τὶ λέγει σὲ ἄλλο σημεῖο: «πᾶς γὰρ ὁ μὴ μετέχων τῶν μυστηρίων, ἀναίσχυντος καὶ ἱταμὸς ἑστηκώς», ὅποιος, δηλαδὴ δὲν μετέχει τοῦ μυστηρίου, εἶναι ἀναίσχυντος καὶ θρασὺς ὅταν παραμένει στὸ ναό.

Διότι πρέπει νὰ γνωρίζουμε καὶ τοῦτο ἀδελφοί μου. Μὲ τὸ πέρας τῶν ἀναγνωσμάτων, τοῦ Ἀποστολικοῦ καὶ Εὐαγγελικοῦ δηλαδὴ ἀναγνώσματος, γίνεται μυστικῶς ἀπὸ τὸν λειτουργὸ ἡ ἀπόλυσις τῶν κατηχουμένων καὶ μετανοούντων, μετὰ τὸ πέρας τῆς ὁποίας οἱ κατηχούμενοι καὶ ὅσοι ἀπὸ τοὺς πιστοὺς ἔχουν δεχθεῖ ἀπὸ τὸν πνευματικό τους κάποιο ἐπιτίμιο καὶ δὲν μποροῦν νὰ κοινωνήσουν, ἀπομακρύνονται καὶ δὲν μετέχουν τοῦ λοιποῦ τῆς συνάξεως. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀκοῦμε ἀπὸ τὸν λειτουργὸ ἱερέα τὴν ἐντολὴν «Τὰς θύρας, τὰς θύρας».

Καὶ συνεχίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Οὕτω δὴ καὶ σὺ παραγέγονας· μετὰ πάντων ὡμολόγησας εἶναι τῶν ἀξίων τῷ μὴ μετὰ τῶν ἀναξίων ἀνακεχωρηκέναι· πῶς ἔμεινας, καὶ οὐ μετέχεις τῆς τραπέζης;» Ὅλοι μας ἀδελφοὶ μου παραμένουμε, κανεὶς δὲν φεύγει.  Ὅλοι μας, μὲ τὸ νὰ συνεχίζουμε νὰ παριστάμεθα ἐδῶ ὁμολογοῦμε τρόπον τινά ὅτι εἴμαστε μεταξύ τῶν ἀξίων νὰ κοινωνήσουμε! Πῶς λοιπόν ὅταν ἐνῶ παραμένουμε, ἐνῶ ἔχουμε λάβει τὸ Βάπτισμα καὶ γίναμε μέλη Χριστοῦ, ἐνῶ δὲν ἔχουμε λάβει ἐπιτίμιο ἀπὸ τὸν πνευματικό μας, πῶς λοιπόν ἐνῶ παραμένουμε δὲν μετέχουμε τῆς τραπέζης;

«Παρακαλῶμεν ὑμᾶς, οὐχ ἵνα μὴ παραγίνησθε, ἀλλ\' ἵνα καὶ τῆς παρουσίας καὶ τῆς προσόδου ἀξίους ἑαυτοὺς καταστήσητε». Δὲν τὰ λέγει αὐτὰ ὁ Χρυσόστομος γιὰ νὰ ἀπομακρυνθοῦμε. Δὲν μᾶς παρακαλεῖ νὰ φύγουμε ἀλλὰ τουναντίον νὰ προσέλθουμε μέ πόθο στὸ Χριστό, διότι ἡ «ῥᾳθυμία μόνον ἀναξίους ἡμᾶς καθίστησι», διότι μόνον ἡ ραθυμία μᾶς κάμει ἀναξίους καὶ τοὺς ἐρωτευμένους ἡ ραθυμία δὲν τοὺς καταλαμβάνει.

Ἂς ἀγαπήσουμε μὲ τέτοιο πόθο τὸ Χριστό, ὥστε νὰ καταστήσουμε «ἀξίους»τοὺς ἑαυτοὺς μας νὰ μετάσχουμε τῆς τραπέζης τοῦ οἰκοδεσπότου μας καὶ τώρα καὶ πάντοτε καὶ στὴν ἐπουράνιο βασιλεία Του, Γένοιτο!

4
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

«Σὺ πιστεύεις εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ;» ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπε· Καὶ τίς ἐστι, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν; εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Καὶ ἑώρακας αὐτὸν καὶ ὁ λαλῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν. ὁ δὲ ἔφη· Πιστεύω, Κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ.
 
Ἀκούσαμε τὴν εὐαγγελικὴ περικοπή. Θαυμάσαμε τὴν ἀπόκριση τοῦ τυφλοῦ, ποὺ ὅμως ἔβλεπε, καὶ διεκτραγωδήσαμε τὴν στενοκεφαλιά τῶν Ἰουδαίων καὶ Φαρισαίων, ποὺ ἂν καὶ εἴχαν μάτια, ὅμως δὲν ἔβλεπαν. Ὁ τυφλὸς ὅδηγεῖται ἀσφαλῶς στὴ σωτηρία, στὴν πίστη στὸ Χριστό καὶ οἱ ἔχοντες τοὺς σωματικοὺς ὀφθαλμούς τους ὑγιεῖς συντρίβονται στὰ δεσμὰ τῆς ὑποκρισίας καὶ τοῦ φαρισαϊκοῦ τους ἐγωϊσμοῦ.

Ἐμεῖς, ἄραγε, πιστεύουμε εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ;

Ὀφείλουμε καὶ πάλι νὰ βάλουμε βαθιὰ τὸ νυστέρι τῆς αὐτοκριτικῆς. Ἡ πίστη μας ἑδράζεται δυστυχῶς σὲ ἕνα νοητικὸ ἐπιφανειακὸ ἐπίπεδο. Ἡ πίστη μας δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μία ἀφηρημένη ἰδεολογία. Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μιὰ στείρα παράδοση. Ἡ πίστη δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μία τυφλὴ ἀποδοχὴ καὶ μία τυφλὴ τήρηση στερεότυπων κανόνων καὶ δὲν περιχαρακώνεται στὰ γρανάζια καμιᾶς ἠθικῆς.

Καὶ τοῦτο διότι ἡ πίστη εἶναι πρωταρχικὰ μία σχέση. Πιστεύω σημαίνει πρωταρχικὰ σχετίζομαι. Καὶ ἡ σχέση αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μία σχέση ἀφηρημένη. Εἶναι μία σχέση προσώπου μὲ πρόσωπο.

Ἡ πίστη, ἑπομένως, δὲν εἶναι κατόρθωμα τῆς γνώσης. Οὔτε ἀποτέλεσμα πειθοῦς. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔνιωσε ποτὲ τὴν ἀνάγκη νὰ πείσει. Ἡ πίστη στὸ Θεὸ «δὲν εἶναι τὸ συμπέρασμα σὲ μιὰ σειρὰ συλλογισμῶν ἢ λύση σ’ ἕνα μαθηματικὸ πρόβλημα». Εἶναι ἐνεργητικὴ πληρότητα ἀμέσου ἐμπειρίας, ποὺ δὲν κατορθώνεται στὴ βάση μιᾶς μηχανικῆς εὐλαβικῆς τήρησης θρησκευτικῶν καθηκόντων ἀλλὰ εὐοδώνεται ὡς Χάρη καὶ ὡς Χάρισμα στὴ βάση τῆς προσωπικῆς ἑκάστου ἀνταπόκρισης στὸ ἐρωτικὸ κάλεσμα τοῦ Κυρίου μας.

Πίστη, ἐν κατακλείδι, σημαίνει ἀγάπη. Πιστεύω σημαίνει ἀγαπῶ. Καὶ ὅπως μιὰ σχέση προκύπτει ἀπὸ μιὰ ἔκρηξη ἀγάπης, ἔτσι καὶ ἡ σχέση μὲ τὸ Θεὸ, ἡ πίστη στὸ Χριστό, εἶναι προϊόν, ἀποτέλεσμα ἀγάπης. Καὶ αὐτὴ ἡ σχέση, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἑδράζεται στὴν ἀγάπη, εἶναι μιὰ σχέση δυναμικὴ καὶ ὄχι στατικὴ. Ἔτσι, ἡ πίστη δὲν εἶναι ποτὲ κάτι τὸ δεδομένο, εἶναι κάτι ποὺ τὸ ἀνακαλύπτεις καὶ τὸ βεβαιώνεις συνεχῶς.

Σήμερα ὅλα εἶναι ἢ ἔχουν γίνει σύμβολα. Ἡ παρουσία ἑνὸς Θεοῦ στὴ γῆ, ἀπὸ γεγονὸς συγκλονιστικὸ καὶ ἀνατρεπτικὸ γιὰ τὴ ζωή μας, ἔγινε συμβολισμός, ἕνα συμβολικὸ - ἠθικὸ πρότυπο, χωρὶς οὐσιώδεις ἀλληλεπιδράσεις γιὰ τὴν ὕπαρξή μας.

    Κάτι τέτοιο, ὅμως, εἶναι συμβιβασμός, μόδα, ἐφησυχασμός. Η εκκλησία και η διδασκαλία της είναι και φέρει την επανάσταση. Ἡ πίστη στὸ Χριστὸ δὲν συνεπάγεται μακαριότητα οὔτε ἐπανάπαυση ἀλλὰ ριψοκινδύνευμα, πορεία ἄφοβη γιὰ νὰ Τὸν συναντήσουμε.
Σὲ τι, ἀλήθεια πιστεύουμε ἐμεῖς σήμερα; Ἔχουμε ἀναρωτηθεῖ;  Πιστεύουμε σὲ μιὰ Ἐκκλησία τῶν συμβόλων, τῶν ἐθίμων καὶ τῶν παραδόσεων, ποὺ λίγο ἀπέχει ἀπὸ τὸ νὰ θεωρηθεῖ εἶδος φολ κλορ, μιὰ ἀπλὴ πολιτιστικὴ ἰδιοτροπία. Ἀπογυμνώσαμε τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ θεμέλιο της, τὴν Εὐχαριστιακὴ Σύναξη, τὴν Εὐχαριστιακὴ Πρόσληψη τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἴματος τοῦ Χριστοῦ καὶ κρατήσαμε μιὰ εὐσέβεια ἀτομικὴ ποὺ ἀποτυπώνεται σὲ συμβολικὲς καὶ ἐθιμικὲς πράξεις.

   Θέλετε νὰ σᾶς τὸ ἀποδείξω; Τὶ κάνουμε ἐμεῖς σήμερα; Προσερχόμεθα νὰ κοινωνήσουμε Χριστὸ ὅταν μιὰ δυσκολία ἐμφανίζεται στὴ ζωὴ μας, σάμπως τὸ Σῶμα Του καὶ Τὸ Αἶμα Του νὰ εἶναι κάποιο μαγικὸ μαντζούνι. Ἀλήθεια πιστεύουμε τότε στὸν Χριστὸ; Ἔρχεται Πάσχα, λαὸς ὁλόκληρος κοινωνεῖ τὴ Μεγάλη Πέμπτη, λὲς καὶ τότε ἄλλος Χριστὸς παρατίθεται στὴν τράπεζα μας. Τὸ τραγικότερο; Σπρώχνουμε καὶ σπρωχνόμαστε νὰ κοινωνήσουμε, σάμπως νὰ βρισκόμαστε στὴν οὐρὰ τῶν σούπερμάρκετ! Ἀλήθεια πιστεύουμε τότε στὸν Χριστὸ ἢ τὸ ἔθιμο μᾶς καλεῖ;

Βαφτίζουμε τὸ παιδί μας; Τὸ φέρνουμε στὴν Ἐκκλησία γιὰ νὰ τὸ κοινωνήσουμε τρεῖς φορὲς! Ἔτσι λέει τὸ ἔθιμο! Σάμπως μὲ τὴν τέταρτη καίγεσαι; Ἀλήθεια πιστεύουμε τότε στὸν Χριστὸ;  Τὸ ἰλαρώτερον; Φέρνουμε τὰ παιδιά μας νὰ μεταλάβουνε καὶ μεῖς ἀπέχουμε! Ἀλήθεια πιστεύουμε τότε στὸν Χριστὸ; Ἢ ὅλα ἔχουν γίνει σύμβολα καὶ τύπος;  Διότι ἂν πιστεύεις στὸ Χριστὸ καὶ γι’ αυτὸ φέρνεις τὰ παιδιὰ σου νὰ μεταλάβουν, τότε ἐσὺ ἀδελφὲ μου γιατὶ ἀπέχεις;
Δὲν κοινωνοῦμε ἀπὸ φόβο. Δὲν κοινωνοῦμε γιὰ νὰ ξεπεραστοῦν ὡς διὰ μαγείας οἱ δυσκολίες καὶ οἱ κακοτοπιὲς που ταλανίζουν τὴ ζωὴ μας. Δὲν κοινωνοῦμε ἐπειδὴ εἶναι Ἅγιες Μέρες. Δὲν κοινωνοῦμε ἀπὸ ἔθιμο. Κοινωνοῦμε Χριστὸ, διότι πιστεύουμε σ’ Αὐτόν. Κοινωνοῦμε Χριστὸ πάντοτε διότι Τὸν ἀγαποῦμε. Κοινωνοῦμε Χριστὸ διότι ἀγαποῦμε τὸν συνάνθρωπό μας. Κοινωνοῦμε Χριστὸ γιὰ να γίνουμε ὅλοι ἕνα Σῶμα. Κοινωνοῦμε Χριστὸ διότι στὴν Εὐχαριστία, στὴ Θεία Λειτουργία, ἂν καὶ βρισκόμαστε στὸ τώρα τοῦ ἰστορικοῦ γίγνεσθαι, γευόμαστε τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Θέλετε ἀπόδειξη: Ἀκούστε τὴν εὐχὴ τοῦ Ἱερέως λίγο πρὸ τοῦ καθαγιασμοῦ τῶν Τιμίων Δώρων.

Τί λέγει ὁ Ιερέας:
«Μεμνημένοι τοίνυν τῆς σωτηρίου ταύτης ἐντολῆς»… Ἐνθυμούμενοι τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ μας που μᾶς ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία… Ποιὰ ἐντολὴ; Τὴν ἐντολή : «Λάβετε, φάγετε» καὶ «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες», διότι περὶ ἐντολῆς πρόκειται!

«Μεμνημένοι», λοιπὸν, «τοίνυν τῆς σωτηρίου ταύτης ἐντολῆς καὶ πάντων τῶν ὑπὲρ ἡμῶν γεγενημένων» … Ἐνθυμούμενοι λοιπὸν τὴν σωτήριο αὐτὴ ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ ἀλλὰ καὶ ὅλα ὅσα ἔχει κάνει γιὰ τὴν σωτηρία μας»…. Ποιὰ εἶναι λοιπὸν αὐτὰ που ἔχει κάνει γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ πρέπει νὰ τὰ θυμηθοῦμε; Καὶ συνεχίζει ὁ ἱερεὺς:
«τοῦ Σταυροῦ, τοῦ Τάφου, τῆς τριημέρου Ἀναστάσεως, τῆς εἰς οὐρανοὺς ἀναβάσεως, τῆς ἐκ δεξιῶν Καθέδρας, τῆς δευτέρας καὶ ἐνδόξου πάλιν Παρουσίας»
Τὶ λοιπὸν πρέπει νὰ θυμόμαστε; Τὴν σταυρικὴ Του θυσία, τὴν Ἀνάστασή του, τὴν ἀνάβασή Του στοὺς Οὐρανοὺς, τὸ ὅτι ἐκάθισε ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός καὶ τέλος… τὴν Δεύτερη καὶ Ἔνδοξή Του Παρουσία!

Μὰ πότε ἔγινε ἡ Δευτέρα Παρουσία; Κὶ ὅμως στὴν Ἐκκλησία, στὸν λειτουργικὸ χρόνο τῆς Εὐχαριστίας ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας ἔχει ἤδη πραγματοποιηθεῖ. Χριστιανέ μου! Τώρα, ἐδώ, εἶσαι στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστὸς εἶναι παρὼν καὶ ὄχι μόνον ὁ Χριστὸς ἀλλὰ σύνολη ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία, ζῶντες καὶ κεκοιμημένοι ἀπολαμβάνουμε Θεό!  

Ὁ παράλυτος, ἀδελφοί μου, σηκώθηκε καὶ μαζὶ σηκώνει καὶ μᾶς γιὰ νὰ κατευθυνθοῦμε πρὸς τὴν ταραχὴ τοῦ ὕδατος. Ἡ Σαμαρείτιδα γεύτηκε καὶ μᾶς ἐκάλεσε νὰ γευτοῦμε καὶ μεῖς τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν. Ὁ τυφλὸς σήμερα μᾶς ἄνοιξε τὰ μάτια καὶ ἅν καὶ τυφλὸς μᾶς ὁδηγεῖ ασφαλῶς στὴν πίστη στὸ Χριστὸ.
Ἂς ἀνοίξουμε τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας, ἂς ἀποτινάξουμε τὴν τύφλωση τῶν καρδιῶν μας, ἂς πέσουμε εἰς τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος, ἂς δροσιστοῦμε μὲ τὂ ὕδωρ τὸ ζῶν, ἄς πιστέψουμε, ἂς ἀγαπήσουμε τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ γευόμαστε πάντοτε Χριστὸ καὶ τώρα στὴν Εὐχαριστιακὴ μας Σύναξη καὶ πάντοτε καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας, Γένοιτο!

5
Θολολογίας Πέρι / Κυριακή Ε΄ της Σαμαρείτιδος
« στις: 08 Ιουλίου, 2011, 12:18:43 μμ »
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄
ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

«Εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι• Δὸς μοι πιεῖν• σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν.»

Συνταρακτικὸς ὁ λόγος, ἀδελφοί μου, ποὺ ἀπευθύνει ὁ Κύριος στὴν Σαμαρείτιδα. Ἐὰν γνώριζες τὴν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, τὸ δῶρον τὸ ὁποῖον ἐχάρισεν ὁ Θεὸς στοὺς ἀνθρώπους, ἐὰν γνώριζες καὶ ἀντιλαμβανόσουν ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ σοῦ ζητᾶ νερὸ ἀπὸ τὴν πηγὴ γιὰ να ξεδιψάσει, τότε τὸ μόνο ποὺ θὰ ἔκαμες θὰ ἤταν νὰ ζητήσεις ἐσὺ ἀπὸ ἐκεῖνον νὰ σοῦ δώσει τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν, τὸ ὕδωρ που χαρίζει ζωὴ αἰώνιο.

Ἀγνοεῖ ἀδελφοί μου ἡ Σαμαρείτιδα ποιὸς στέκεται ἐνώπιόν της καὶ συνομιλεῖ μαζί της. Ἀλλὰ δὲν μὲ ἐκπλήσσει αὐτό. Τὸ τραγικὸ εἶναι ὅτι δυστυχῶς Τὸν ἀγνοοῦμε καὶ μεῖς σήμερα. Δὲν τὸν γνωρίζουμε καὶ ἂς ἀκοῦμε γιὰ Ἐκεῖνον, καὶ ἂς ὁμιλοῦμε γιὰ ἐκεῖνον, καὶ ἂς πράττουμε πολλὰ στὸ ὄνομα Ἐκείνου.

   Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Μεγάλος ἄγνωστος στὴ ζωή μας. Εἶναι ἀλήθεια αὐτὸ ποὺ λέγω. Δυστυχῶς! Διότι ἂν γνωρίζαμε ποιὸς εἶναι ὁ Χριστός, κανεῖς δὲν θὰ ἤταν ἀμέτοχος τοῦ μυστηρίου. Κανεῖς δὲν θὰ προσέρχονταν ἐδὼ ἀπὸ συνήθεια.

   Ἄγνωστος ὁ Χριστὸς καὶ ἄγνωστη ἡ δωρεά Του. Γνωρίζεις ἀδελφέ μου ὅτι ἐδῶ σήμερα θὰ προσφερθεῖ τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν; Τὸ ὕδωρ ποὺ παρέχει τὴν αἰώνια ζωή; Ἀναγνωρίζεις τὴν φωνὴ Του ὅταν σὲ καλεῖ: Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε;  

   Καὶ ὅμως δὲν εἶναι τὰ αὐτιὰ τοῦ σώματός μας ποὺ μᾶς ἐμποδίζουν νὰ τὸν ἀναγνωρίσουμε. Εἶναι τὰ αὐτιά τοῦ πνεύματός μας, εἶναι ποὺ μετατρέψαμε τὴ ζωὴ μας καὶ τὴ συμμετοχὴ μας στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ γεγονὸς συγκλονιστικὸ καὶ καθοριστικὸ τῆς ὑπάρξεώς μας σὲ δεισιδαιμονικὸ ἀποκοῦμπι γιὰ τὶς φοβίες μας, τὶς ἐνοχὲς μας, τὸν καθωσπρεπισμό μας.

Θεὸς κατεβαίνει καὶ σοῦ προσφέρει ὄχι μόνον τὴν ἀθανασία ἀλλὰ τι; Σοῦ προσφέρει τὴ δυνατότητα νὰ γίνεις Θεός. Αὐτὴ εἶναι ἡ δωρεά του. Τὴν γνωρίζεις;
Ἤρθα νὰ σὲ κάμω Θεό, καὶ σὺ ἀδελφὲ μου θέλεις νὰ παραμείνεις λάσπη; Στὸ ἐπαναλαμβάνω, Θεὸς θὰ γίνεις. Ἀναστήθηκα καὶ ἐθέωσα τὴν ἀνθρώπινη φύση, ποὺ ἔλαβα μὲ τὴ Σάρκωσή μου. Ἐσένα πήρα ἀδελφέ μου, τὴν ίδια φύση που ἔχεις καὶ ἐσὺ καὶ τὴν ἔκαμα Θεό. Σοὺ προσφέρω τὸ ἴδιο δῶρο γιὰ τὴν προσωπικὴ σου φύση. Ποιὰ εἶναι ἡ απόκρισή σου; Να, ὁρίστε, σὲ λίγο θὰ σοῦ προσφέρω τὸ Σῶμα μου καὶ τὸ Αἶμα μου. Τὴ σάρκα μου θὰ φᾶς καὶ τὸ Αἶμα μου θὰ πιεῖς!  
Θεὸ τρῶμε ἀδελφοὶ μου καὶ ὄχι μαγιοβότανα. Διότι ὅταν προσερχόμεθα δύο ἤ τρεῖς φορὲς τὸ χρόνο στὸ μυστήριο, αὐτὸ δηλώνουμε πῶς γνωρίζουμε. Τέρμα τὰ μαγιοβότανα καὶ τὰ ξόρκια. Δὲν εἶναι αὐτὸ Ἐκκλησία. Δὲν κατεβαίνει γι’ αὐτὸ ὁ Χριστὸς.

Καὶ σήμερα ἐδὼ θὰ σταθεῖ καὶ πάλι ὁ Χριστός, ὁ Κύριος μας καὶ ἐνῶ θὰ ἔπρεπε πρὶν σὲ καλέσει, νὰ τρέξεις, νὰ προσέλθεις καὶ νὰ ζητήσεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν, τὸ Σῶμα Του καὶ τὸ Αἶμα Του, σὺ σιωπᾶς καὶ θεωρεῖς ἀπὸ μακριά τὰ γενόμενα, καὶ ἀδιαφορεῖς; Χριστὸς παρατίθεται καὶ σὺ «Οὐδὲν φροντίζεις, οὐδὲν ἡγῇ τὸ πρᾶγμα» λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, γιὰ τίποτα δὲν φροντίζεις, θεωρεῖς τὸ πρᾶγμα ἀσήμαντο;

Καὶ ἐνῶ ἀκούσαμε τὴν περικοπὴ τοῦ εὐαγγελίου, καὶ ἐνῶ ἀκούσαμε τὰ θαυμάσια αὐτὰ καὶ ἀποκαλυπτικὰ λόγια τοῦ Κυρίου, καὶ πάλιν δυστυχῶς δὲν θὰ τὸν ἀναγνωρίσουμε, θὰ τὸν ἀγνοήσουμε ὅταν θὰ μᾶς καλέσει, ἐλάχιστοι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ προσέλθουν!

Ἀλλὰ τὶ; Γνωρίζεις ἀδελφὲ μου τὸ Χριστό; ἀναγνωρίζεις τὴν φωνὴ Του ὅταν σὲ καλεῖ καὶ δὲν προσέρχεσαι; Καὶ ποιὰ ἡ δικαιολογία σου; Τὶ μοῦ ἀποκρίνεσαι; Δὲν εἶμαι ἔτοιμος, δὲν ἔχω ἐτοιμαστεῖ! Καὶ τὶ περιμένεις ἀδελφὲ μου; Θεὸς προσφέρεται καὶ σὺ δὲν ἐφρόντισες νὰ ἐτοιμασθεῖς; Θεὸς προσφέρεται καὶ δὲν κρίνεις ἀπαραίτητο νὰ προσέλθεις ἔτοιμος στὸ μυστήριο; Γι’ αὐτὸ καὶ πάλιν θᾶ σοῦ βροντοφωνάξω. Δὲν τὸν ἀναγνώρισες. «Οὐκ οἶδας τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι• Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε!» Ἂν τὸν ἀναγνώριζες, τίποτα δὲν θὰ προτιμοῦσες σημαντικότερο παρὰ νὰ ἔρθεις ἐδῶ ἔτοιμος νὰ τὸν ζητήσεις. «Εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι• Δὸς μοι πιεῖν• σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν.»

«Ὢ τῆς συνηθείας, ὢ τῆς προλήψεως. Εἰκῇ θυσία καθημερινή, είκῇ παρεστήκαμεν τῷ θυσιαστηρίῳ, οὐδεὶς ὁ μετέχων»! Εἰς μάτην τελοῦμε τὴ θυσία, εἰς μάτην πλαισιώνουμε τὸ θυσιαστήριο. Κανεὶς δὲν μετέχει. Ἔτσι διεκτραγωδεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τὴν κατάστασή μας. Σὲ μᾶς ἀναφέρεται, γιὰ ἑμᾶς τὰ λέει.
 «ὃς δ’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος, οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα…». Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν. Καὶ τὸ ὕδωρ θὰ προσφρεθεῖ καὶ σήμερα. Ἂς καθαρίσουμε τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς μας, ἂς Τὸν ἀναγνωρίσουμε, ἂς Τὸν ζητήσουμε, «ὥστε πάντας γενέσθαι κύκλῳ τῆς τραπέζης», ὥστε ὅλοι νὰ προσέλθουμε γύρω ἀπὸ τὴν Τράπεζα, «καὶ μὴ εἰκῇ μηδὲ ὡς ἔτυχεν ἐνταῦθα συνέρχεσθαι» καὶ ὤστε νὰ μὴ προσερχόμεθα τυχαῖα καὶ ἄνευ λόγου ἀδελφοί μου, Γένοιτο!

6
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Τριάντα ὀκτὼ ἔτη διέμεινε ἐν ἀσθενεία ὁ παράλυτος τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοί. Καὶ γιὰ πολλὰ χρόνια παρέμενε κοντὰ στὴν κολυμβήθρα, μὲ ἐπιμονή καὶ ὑπομονή, περιμένοντας, προσπαθώντας νὰ καταβεῖ στο νερό και νὰ ἀπαλλαχθεί ἀπὸ τὴν ασθένειά του.  
Ἂς ἀναλογισθοῦμε λίγο τὴν κατάστασή του. Ἂς θαυμάσουμε τὴν ἐπιμονή του. Βαθιὰ πεπεισμένος ὅτι ἐκεῖ στὸ ὕδωρ θὰ γιατρευτεῖ, δὲν ἐγκαταλείπει τὴ θέση του καὶ ἀποζητᾶ ἐπίμονα τὴν ὑγεία του.

Ἂς ὁμολογήσουμε τὴ σκληρὴ ἀλήθεια γιὰ τὸν ἑαυτὸ μας. Καὶ μεῖς σήμερα παράλυτοι εἴμαστε. Χρόνια παραλυτικοὶ καὶ ἂς ἀπολαμβάνουμε ἤδη τὴ Διαθήκη τῆς Χάριτος, καὶ ἄς ἀπολαμβάνουμε ἤδη τὶς ὀντολογικὲς προοπτικὲς τῆς Ἀναστάσεώς Του.

 Χριστὸς Ἀνέστη ἀδελφοὶ μου καὶ μεῖς ἀκόμα παράλυτοι; Κατακλύζουμε τὶς ἐκκλησίες καὶ στεκόμαστε ἀμέτοχοι στὴν «ταραχὴ τοῦ ὕδατος». Περιμένουμε μήπως κάποιος μᾶς βοηθήσει νὰ προσέλθουμε στὸ μυστήριο τῶν μυστηρίων; Εἴμαστε ἀνήμποροι νὰ λειτουργήσουμε τὸ θαῦμα τῆς ζωῆς.

Ἡ διαφορὰ μας μὲ τὸν παράλυτο εἶναι ὅτι ἐνὼ ἐκεῖνος θέλει καὶ προσπαθεῖ ἀδυνατεῖ σωματικῶς. Γνωρίζει τὴν ἀσθένειά του καὶ θέλει νὰ ἰαθεῖ. Ἐμεῖς δυστυχῶς πολλὲς φορὲς ἀγνοοῦμε τὴν ἀσθένειά μας. Ἀλλὰ καὶ ὅταν τὴν συναισθανόμαστε, δὲν ἐγγίζουμε τὸ μυστήριο, σάμπως νὰ προτιμοῦμε τὴν ἀρρώστεια μας.
Γιατὶ παραμένουμε ἀπαθεῖς μπροστὰ στὸ κοινὸ ποτήριο; Δὲν κατεβαίνει ἄγγελος ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς καὶ μᾶς προσφέρεται ἀπλόχερα. Καὶ ἐμεῖς; Ἀπαθεῖς! Καλεῖ ὁ Χριστὸς: Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε! Ἐλᾶτε, τὶ περιμένετε; Τὸ ὕδωρ ἔχει ταραχθεῖ, ἡ σωτηρία βρίσκεται δίπλα μας. Ὁ Χριστὸς εἶναι παρών.
Εἴμαστε ἐδὼ συναγμένοι 500, 700, 1000 παράλυτοι καὶ ἐνὼ τὸ ὕδωρ τῆς κολυμβήθρας ἔχει ταραχθεῖ, καὶ ἐνὼ ὁ Χριστὸς δὲν προσφέρεται μόνον γιὰ ἕναν ἀλλὰ γιὰ ὅλους μας, κανεὶς δὲν προσέρχεται. 1000 παράλυτοι καὶ κανεὶς δὲν θέλει νὰ ἰαθεῖ; Κανεὶς δὲν θέλει νὰ γίνει Χριστὸς;

Ἀκούστε τὸ μελωδικὸ κοινωνικὸ: Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἴμα ἐν ἐμοὶ μένει καγὼ ἐν αὐτῷ. Σὲ ποιὲς ἀλυσίδες βαριὲς ἔχουμε προσδεθεῖ ἀδελφοὶ μου; Ποιὰ σατανικὴ πλεκτάνη μᾶς ἔχει σφιχτὰ δεμένους στὴ συνήθεια νὰ κοινωνοῦμε τὸ Πάσχα ἤ τὰ Χριστούγεννα μόνον;
Ἀλήθεια δὲν κατανοοῦμε ὅτι ἔχουμε διαστρεβλώσει τόσο πολύ τὸ ἐκκλησιαστικὸ μας φρόνημα; Καμιὰ νηστεία καμιὰ ἀρετὴ καμιὰ ἐλεημοσύνη δὲν ὑπάρχει ἄνευ Χριστοῦ! Ἂν δὲν ἔχεις Χριστὸ μέσα σου, τίποτα δὲν κάμεις ἀδελφὲ μου.

Πῶς καταντήσαμε ἔτσι ὡς ἐκκλησία; Πῶς νομίζουμε κἂν ὅτι εἴμαστε Ἐκκλησία; Διότι Ἐκκλησία αὐτὸ εἶναι, νὰ εἴμαστε, νὰ γίνουμε ἕνα Σῶμα, Σῶμα Χριστοῦ.
Ἂν δὲν κοινωνοῦμε τὸ Σῶμα Του καὶ τὸ Αἶμα Του, γιὰ ποιὸν ἀλήθεια λόγο πραγματοποιοῦμε σήμερα αὐτὴ τὴ σύναξη. Γιατὶ αλήθεια ἐπιμένουμε νὰ προσερχόμεθα κάθε Κυριακὴ; Θὰ μπορούσαμε ἀπλῶς νὰ παρακολουθοῦμε τὸν ὄρθρο, νὰ προσευχόμεθα εἰς τοὺς ἑσπερινοὺς καὶ στὶς ἄλλες ἀκολουθίες. Ἀλλὰ Ἐκκλησία δὲν θὰ εἴμαστε!
Γιατὶ ἀπομακρύναμε τοὺς ἑαυτοὺς μας ἀπὸ τὸ Κοινὸ Ποτήριο; Γιατὶ ἐνὼ μποροῦμε νὰ εἴμαστε Ἐκκλησία, προτιμοῦμε νὰ γίνουμε μια θρησκευτικὴ ἠθικοπλαστικὴ ὁργάνωση; Διώχνουμε τὸ Χριστὸ ἀπὸ μέσα μας γιὰ να κρατήσουμε μιὰ ἠθική καὶ μάλιστα μια ἠθικὴ τοῦ κόσμου;

Γιατὶ μετατρέψαμε και μετατρέπουμε τὴν Ἐκκλησία σὲ σαβουὰρ βίρβ. Γιατὶ καταφεύγουμε σὲ δεισιδαιμονίες καὶ ἀρνούμαστε τὸ Χριστό; Ἑορτάζουμε τὴν ὀνομαστικὴ μας ἑορτὴ καὶ ζητοῦμε ὕψωμα κατ’ οἶκον. Καὶ τὸ ζητοῦμε ἐπίμονα. Ἔτσι θὰ γιορτάσεις ἀδελφὲ μου; Τὶ θὰ σου προσφέρει τὸ ὕψωμα ὅταν ἀρνῆσαι τὸν Χριστὸ; Ἔρχεσαι στὴν Ἐκκλησία, δὲν κοινωνεῖς τὸν Χριστὸ καὶ περιμένεις μὲ μιὰ εὐχὴ τοῦ ἱερέως νὰ ἰαθεῖς; Τὶ εἴδους ἀρρώστεια μᾶς ἔχει καταβάλει χριστιανοὶ μου; Ἤ μᾶλλον δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποκαλούμεθα Χριστιανοὶ, ἀφοῦ ἔχουμε τὸ Χριστὸ παρόντα καὶ κανεὶς δὲν τὸν δέχεται.

Ἂν νομίζετε ὄτι σᾶς ὁμιλῶ σκληρὰ θὰ σᾶς ἀποκαλύψω κάτι που κάθε Κυριακὴ μᾶς προσβάλει χειρότερα. Διότι Σπρωχνόμαστε νὰ πάρουμε ἀντίδωρο ἀπὸ τὸν ἱερέα, μὲ σακούλες καὶ χαρτομάντηλα πολλὲς φορὲς, χωρὶς νὰ γνωρίζουμε ὅτι αὐτὸ εἶναι πρὸς κατάκρισίν μας και μάλιστα σφοδρὴ. Διότι παίρνουμε τὸ ἀντί τοῦ Δώρου, που εἶναι ὁ Χριστὸς, γιὰ εὐλογία καὶ ἔλεος. Γιὰ νὰ βροῦμε ἔλεος ἀπὸ τὸ Θεὸ. Τὸ ἀντί τοῦ δώρου παίρνεις ἀδελφὲ καὶ διὰ τὸ Δῶρον ἀδιαφορεῖς;    

Ὡς ἄλλος Παράλυτος καὶ γὼ σὲ κάθε σύναξη μας θὰ σᾶς ὑπενθυμίζω, θὰ σᾶς προτρέπω καὶ δὲν θὰ κουραστῶ μέχρις ὅτου ἐκριζώσουμε αὐτὴν τὴν ἄρρωστη συνήθεια μας.

7
Εκκλησιαστικά δρώμενα / \"Ἐγχειρίδιον\"
« στις: 08 Ιουλίου, 2011, 12:13:47 μμ »
Ἔπεσε στὰ χέρια μου καὶ μελετῶ τὸ \"Ἐγχειρίδιον\" (Ἀλληλογραφία Ἰωάννου Ρωμανίδου καὶ Παναγιώτου Τρεμπέλα), ποὺ ἐξεδόθη πρόσφατα ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἀρμός.
Στάμποζ, ἐτοιμάζετε κάτι ἀνάλογο, ἐκ μέρους τῆς ἀδελφότητος;

8
Παράθεση από: ΙΩΑΝΝΗΣ
[font face=Garamond][font size=4]Φτάνει πιά η προπαγάνδα κατά της Παραδόσεως των Πατέρων μας, δεν φτάνει που μας τα κατήργησαν και τα αλλοίωσαν όλα, το έπαιζαν και το παίζουν οι δήθεν 300 του Λεωνίδα που φυλάνε τις \"πνευματικές Θερμοπύλες\", όλοι εκείνοι οι φραγκοθρεμένοι ευσεβιστές, οι δηλωμένοι αρνητές του ησυχασμού --της μόνης απλανής μεθόδου πρός την θεογνωσία- που εφόρτωσαν τον κόσμο με ηθικισμό και πουριτανισμό στέλνοντας εκατοντάδες παιδιά κατευθείαν στους ψυχιάτρους και στα ψυχοφάρμακα!
Εκείνοι, οι οποίοι κατα τ\'άλλα πιστεύουν ότι αυτοί έχουν μίαν ειδικήν απαίτησιν δια την αγάπην του Θεού χάριν της ηθικής των, δέν εδίστασαν για χάρη της δικής τους επιβιώσεως να διασύρουν ανθρώπους και να σκοτώσουν τις ψυχές τους...!
\"Ηραν την κλείδα της γνώσεως, εκείνοι ουκ εισήλθαν και τους εισερχόμενους έκώλυσαν.\"(πρβλ. Λουκά 11-52)
[/fonts][/fontf]
Συγγνώμη ποὺ θὰ ρωτήσω ἀλλὰ μοῦ δίνεις τὴν ἐντύπωση, ἀπὸ τὸ πάθος καὶ τὴν ἔνταση, ὅτι ἀναφέρεσαι κάπου συγκεκριμένα. Μπορεῖς νὰ μᾶς κάνεις τὴν ἀναφορὰ σου κάπως πιὸ συγκεκριμένη;

9
Ὁμιλία σὲ Ἑσπερινό.

10
[font size=4][align=center]Ο ΚΡΟΤΟΣ ΤΟΥ ΤΕΝΕΚΕ ΚΑΙ Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ[/align][/fonts]

[font face=Palatino Linotype][font size=3]«Ὁ κρότος τοῦ ντενεκὲ καὶ ἡ μελῳδία τῆς ἁγιότητος» εἶναι μιὰ βαρβαρότητα ἐκμοντερνισμοῦ τοῦ Ἀποστολικοῦ χωρίου «Ἐὰν ταῖς γλώσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον». Ἐνδεχομένως ὁ κρότος τοῦ τίτλου νὰ ἀποκαλύπτει καὶ γιὰ τὸν ὁμιλητὴ τὸ ἴδιο ἀκριβῶς γιὰ τὸ ὁποῖο θέλει νὰ μιλήσει, τὴν ἀπουσία δηλαδὴ  τῆς ἀγάπης μέσα του, τὸ θορυβῶδες τοῦ τίτλου του ποὺ τὸν κάνει νὰ ἀλαλάζει ἐκκωφαντικὰ ὡς ντενεκές.

Τὸ σίγουρο εἶναι ὅτι ἂν μπορούσαμε νὰ σταθοῦμε γιὰ μιὰ στιγμὴ ἔξω ἀπὸ τὰ σταθερὰ πλαίσια τοῦ τόπου καὶ τοῦ χρόνου, καὶ νὰ ἀποξενωθοῦμε μόνο γιὰ λίγο ἀπὸ τὸν φρενήρη ρυθμὸ τῆς ζωῆς μας, καὶ κάνουμε τὸν κόπο νὰ ἀντικρύσουμε τὸν ἑαυτό μας, τὴ ζωή μας, φοβοῦμαι πὼς πολλοὶ θὰ σταθοῦμε στὴν ἴδια πλευρά, ἑνὸς ντενεκέ, ἄψυχου καὶ θορυβώδους.

Μοῦ δόθηκε πρὸς ἀνάπτυξη τὸ θέμα τῆς ἀγάπης. Καὶ εἶναι βέβαιο πὼς ἔχω καὶ ἔχετε ἀκούσει πολλὲς καὶ πολὺ καλύτερες ἐμβανθύνσεις. Ἂν θὰ ἀποτολμοῦσα κάτι θὰ προσέθετα τὸ ἑξῆς: Στὸ συγκεκριμένο χωρίο ὁ Ἀπόστολος χρησιμοποιεῖ, καὶ πιστεύω ὄχι τυχαῖα, τὸ ρῆμα «ἔχω», ὅταν ὁμιλεῖ γιὰ τὴν ἀγάπη.
Λέγει ὁ Ἀπόστολος: «Ἐὰν… ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω». Χρησιμοποιεῖ ἕνα ρῆμα κτητικό, ποὺ φανερώνει κατοχή. Τὸ «ἀγάπην ἔχω» δὲν εἶναι δηλωτικὸ μιᾶς ἁπλῆς ἐκδήλωσης συναισθημάτων. Ἡ ἀγάπη ποὺ πρεσβεύει ὁ Ἀπόστολος δὲν μπορεῖ νὰ ἐκδηλώνεται τυχαῖα ἢ περιστασιακά. Ὅταν ἔχεις τὴν ἀγάπη μέσα σου δὲν μπορεῖς νὰ ἀγαπᾶς δέκα ἀνθρώπους καὶ ἄλλους δέκα νὰ μισεῖς ἢ γιὰ ἄλλους δέκα νὰ αδιαφορεῖς. Ἢ ἔχεις ἀγάπη γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, γιὰ ὅλη τὴ δημιουργία, γιὰ ὅλη τὴν κτίσιν ἢ δὲν ἔχεις καὶ ἁπλῶς κροτεῖς διαφορετικά, ἀνάλογα μὲ τὸ ποιὸς θὰ ἔρθει σὲ ἐπαφὴ μαζί σου.

Κάποτε τό ‘λεγε ἕνας θεολόγος, ἐμφατικὰ καὶ παράδοξα, ἀλλὰ ἔχει τὴν ἀλήθειά του. Ἕξι δισεκατομμύρια ἀνθρώπους νὰ ἀγαπᾶς, ἕναν νὰ μὴν ἀγαπᾶς, παράδεισο δὲν βλέπεις. Διότι, βλέπετε, τό «ἔχω ἀγάπη» τοῦ Ἀποστόλου δὲν ἀφήνει περιθώρια ἐπιλογῆς. Τό «ἔχω ἀγάπη» ἤ «δὲν ἔχω ἀγάπη» τοῦ Ἀποστόλου εἶναι μιὰ πρόταση ὀντολογική. Δείχνει αὐτὸ ποὺ ἔχουμε. Δείχνει αὐτὸ ποὺ εἴμαστε. Αὐτὸ ποὺ εἶμαι, αὐτὸ ποὺ ἔχω εἶναι ὀντολογικό, εἶναι φύσις, δὲν εἶναι κάτι ἐκτὸς τῆς φύσεως. Ἡ ἐπιλογὴ ἐκεῖ δὲν ἔχει θέση.

Στὸ βαθμὸ ποὺ ἐμφιλοχωρεῖ ἡ ἐπιλογὴ μεταβαίνουμε ἀπὸ τὴν ὀντολογία στὴν ἠθική. Ἡ ἠθικὴ προσφέρει τὴ δυνατότητα τῆς ἐπιλογῆς, ἄρα προϋποθέτει μία φύση ποὺ παλινδρομεῖ μεταξὺ φθορᾶς καὶ ἀφθαρσίας, ἀνήμπορη νὰ τελέσει τὸ ἅλμα τῆς πίστεως καὶ τῆς πλήρους μεταμορφώσεως ποὺ προσφέρει ἡ συσσωμάτωσή μας μὲ τὸν Χριστό. Προτάσσει τό «πρέπει» ἀντὶ τοῦ νά «εἶναι» κανεὶς ἀγάπη. Προτάσσει τὴν ἀγάπη ὡς διηνεκὴ ἐπιλογή, χωρὶς νὰ ἐξασφαλίζει οὔτε κἂν τὴν ἀκεραιότητά της. Διότι, ὅπως κάθε τι ἀνθρώπινο, ἔτσι καὶ οἱ καθημερινές μας ἐπιλογὲς ἔχουν πολλὲς φορές, ἂν ὄχι πάντα, καὶ τὴν ἰδιοτέλειά τους.  

Στὴν Ἐκκλησία ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νὰ ἀγαπήσει, ὄχι περιστασιακῶς καὶ προσωποληπτικῶς, ἀλλὰ ὡς μεταμορφωμένη φύσις μέσα στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ἐκκλησία. Γενόμενος ὁ ἴδιος, ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς, Σῶμα Χριστοῦ, μέλος τοῦ Σώματός του, ἀποτινάσσει τὴν ἐπιλογικὴ ἀγάπη του, ἀποτινάσσει τὸν προσωπικό του τενεκὲ ποὺ σέρνει στὸ διάβα τῆς ἱστορικότητάς του καὶ ἐνδύεται τὴ μελῳδικότητα τῆς ἁγιότητος. Πλέον, δὲν ὀφείλεις ἁπλῶς νὰ ἀγαπήσεις, ἀγαπᾶς διότι δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις ἀλλιῶς. Ἡ ἐπιλογὴ ἔχει συντελεστεῖ καὶ συντελεῖται διαρκῶς στὴ μία καὶ μόνη ὀντολογικὴ ἐπιλογή: νὰ εἶμαι ἐν Χριστῷ, νὰ εἶμαι Χριστός.

Στὴν Ἐκκλησία ἡ ἀγάπη, ὅπως καὶ κάθε ἄλλη ἀρετή, δὲν εἶναι ἠθικὴ κατηγορία ἀλλὰ ὀντολογική. Τὸ αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου, μέσα στὴν Ἐκκλησία, δὲν χορηγεῖται ἔτσι φθηνά, ὥστε νὰ ἐπιλέγει κανεὶς περιστασιακῶς τὰ θύματα τῆς ἀγάπης του. Μιὰ τέτοια φθηνὴ ἐλευθερία δὲν γεννᾶ ἁγίους ἀλλά, ἐνδεχομένως, ὀπαδοὺς μιᾶς κοινωνικῆς κουλτούρας ἢ σέκτας. Τὸ αὐτεξούσιο, γιὰ τὸ ὁποῖο μιλᾶ ἡ Ἐκκλησία οὐσιαστικὰ ἀφορᾶ μία καὶ μόνη ἐπιλογή, τὴν ἀναμέτρηση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν προσδοκία καὶ τὴν βεβαιότητα τῆς ἀναστημένης φύσεως τοῦ Θεανθρώπου, μὲ λίγα λόγια τὴν προσωπική μας μετοχὴ στὴ θέωσιν. Τὸ αὐτεξούσιο εἶναι ἡ σχοινοβασία μεταξὺ τῆς ἀνθρώπινης ἀθλιότητος καὶ τῆς μεγαλειότητος ταυτοχρόνως, μὲ φόντο τὴν αἰωνιότητα.

Γι’ αὐτὸ καὶ τό «ἀγάπην ἔχω» τοῦ Ἀποστόλου ἐνῶ εἶναι κτητικὸ δὲν συνιστᾶ ἀξιομισθία πράξεων, δὲν ἀποτελεῖ κατόρθωμα τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἂν καὶ δὲν χωράει ἐπιλογὴ στὸ πότε καὶ σὲ ποιὸν θὰ ἐκδηλώνεται, ταυτοχρόνως προϋποθέτει καὶ τὴ μοναδική, πραγματικά, ὀντολογικὴ ἐπιλογὴ τοῦ ἀνθρώπου, νὰ εἶναι ἢ νὰ μὴν εἶναι Θεός.

Μὲ ἁπλᾶ λόγια, ἡ ἀγάπη τῆς ἐπιλογῆς εἶναι μιὰ ἠθικὴ διέξοδος, τὴν ὁποία ἄλλοτε ἐξασκοῦμε καὶ ἄλλοτε ὄχι, ἀλλὰ πάντοτε στὰ ἰδιοτελῆ πλαίσια τῆς ἐπιλογῆς ποὺ κάνουμε ἐμεῖς καὶ μόνον ἐμεῖς. Ἀντιθέτως, ἡ ἐπιλογὴ τῆς ἀγάπης, ἡ συγκατάνευση καὶ τὸ πολυπόθητο «ναί» τῆς συνατήσεώς μας μὲ τὸ Θεό, ἡ ἐπιλογὴ τῆς πραγματικῆς ἕνωσης καὶ συσσωματώσεώς μας στὸ Χριστὸ μᾶς ἐξασφαλίζει μιὰ ἀγάπη ποὺ μᾶς δίδεται ἄνωθεν, ὡς χάρη καὶ χάρισμα, διηνεκὴς καὶ μόνιμη, ἐντός μας. Διότι, τότε, μέσα μας, ζεῖ ὁ Χριστὸς καὶ ὁ Χριστὸς δὲν παζαρεύει τὴν ἀγάπη του στὸ ἄθλιο ἀλισβερίσι τῆς ἀνθρωπίνης ἰδιοτέλειας.

Αὐτὸ πρέπει νὰ ζητοῦμε ἢ μᾶλλον καὶ κατεπειγόντως νὰ ἐπιζητοῦμε. Ὁ πρῶτος καὶ μοναδικὰ βεβαιωμένος, ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριό μας, ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ ληστής, ποὺ σταυρώθηκε δίπλα στὸ Χριστό, στὴ μεγάλη ἀναμέτρηση τοῦ αὐτεξουσίου του, δὲν παγιδεύτηκε στὰ δίχτυα καμιᾶς καιροσκοπικῆς ἐπιλογῆς καὶ ἠθικῆς. Στὴ μεγάλη αὐτὴ ἀναμέτρηση τοῦ αὐτεξουσίου του, ποὺ δὲν διήρκησε περισσότερο ἀπὸ δέκα δευτερόλεπτα, κατόρθωσε μὲ τὴν ἐπιλογή του, μὲ τὸ ψέλλισμα καὶ μόνον ἐλαχίστων, φτωχῶν λέξεων, μὲ ἕνα «μνήσθητί μου Κύριε ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου», νὰ ἁρπάξει μιὰ θέση στὸν παράδεισο καὶ νὰ καταστεῖ ὁ πρῶτος πολίτης τοῦ οὐρανοῦ.
Τρανὸ παράδειγμα γιὰ νὰ θυμόμαστε μιὰ καὶ μόνο βασικὴ ἀλήθεια: πὼς οὔτε τὰ κηρύγματα σώζουν, οὔτε οἱ νηστεῖες, οὔτε οἱ μετάνοιες, οὔτε ἡ ἠθική μας ἀξιοσύνη οὔτε τὰ ἀνδραγαθήματά μας. Διότι, πολὺ ἁπλᾶ, σωτηρία δὲν εἶναι τὸ καλύτερο δυνατὸ ποὺ μπορῶ νὰ ἀπογίνω μὲ τὶς πράξεις μου ἀλλὰ σωτηρία σημαίνει νὰ γίνω Θεός. Καὶ αὐτὴ τὴ σωτηρία ἦρθε νὰ φέρει στὸν κόσμο ὁ Χριστός. Καὶ γι’ αὐτὸ ἔγινε ἄνθρωπος, ὄχι γιὰ νὰ δώσει ὑποδείγματα καὶ παραδείγματα ἠθικῶν ἐπιλογῶν, ἀλλὰ γιὰ νὰ θεώσει, νὰ μεταμορφώσει τὴν ἀνθρώπινη φύση, νὰ τὴν κάνει, νὰ μᾶς κάνει Θεούς.

Δυστυχῶς, στὶς μέρες μας, ἔχουμε μεταφέρει τὴν ἠθικὴ καὶ τὴν ἔχουμε στρογγυλοκαθίσει σὲ περίοπτη θέση μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ἔχουμε μολύνει ἀκόμα καὶ τὸ θεμελιωδέστερο ὅλων, τὴ Θεία Εὐχαριστία. Ποιά, ἀλήθεια, εἶναι ἡ μελῳδία μας σήμερα, ὅταν ἐνῶ σφύζουν οἱ ἐκκλησίες, κοινωνοῦν ἐλάχιστοι; Πῶς μπορεῖ κάποιος νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι ἀγαπᾶ ὅταν δὲν μετέχει τοῦ κοινοῦ Ποτηρίου; Ποιὰ ἡ ἀγάπη μας ὅταν στὴ δική μας μεγάλη ἀναμέτρηση τοῦ αὐτεξουσίου μας ἀρνούμαστε ἐμφατικῶς στὸν συνάνθρωπο τοῦ διπλανοῦ μας στασιδίου νὰ γίνουμε ἕνα Σῶμα καὶ μέρη ἐκ μέρους; Ὅταν κοινωνοῦμε ἀπὸ φοβικὰ σύνδρομα πρὸ τοῦ ἐπικρεμάμενου θανάτου μας καὶ μετατρέπουμε τὸ Σῶμα του καὶ τὸ Αἷμα Του σὲ εἶδος τοτὲμ καὶ μαγικοῦ φυλακτοῦ, γιὰ τὴν περίπτωση ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἀληθεύει, ὅταν ὁμιλεῖ γιὰ αἰωνιότητα καὶ κόλαση; Γιὰ ποιὰ ἀγάπη μιλοῦμε, ὅταν σπρωχνόμαστε νὰ κοινωνήσουμε πρῶτοι καὶ γρήγορα, ὅπως κάνουμε στὴν οὐρὰ τῶν ταμείων τοῦ ΣούπερΜάρκετ; Ἀλλὰ ἐκεῖ εἴμαστε συνήθως πιὸ εὐγενικοί!

Πῶς μιλᾶμε γιὰ ἀγάπη καὶ πῶς, ἀλήθεια, πῶς, πιστεύουμε ὅτι εἴμαστε Ἐκκλησία, ἕνα Σῶμα καὶ ὄχι αὐτάρεσκες μονάδες, ὅταν ἡ μετοχή μας στὴ Θεία Εὐχαριστία, ποὺ μὲ τό «Εὐλογημένη» τοῦ Ἱερέως εἰσαγόμαστε στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, εἰδικῶς τὶς μεγάλες ἑορτές, σταματᾶ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀτομικὰ κοινωνήσαμε καί, ἀμέσως, χωρὶς δεύτερη σκέψη, τὴν κοπανᾶμε σὰ κυνηγημένοι ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία καὶ πρὶν τό «Δι’ εὐχῶν» τῆς Βασιλείας, πεπεισμένοι, παρόλα αὐτά, ὅτι ἐκπληρώσαμε ἕνα ὕψιστο κοινωνικὸ καθῆκον; Πόσα ἀκόμη ἐρωτήματα, σκληρὰ εἶναι ἡ ἀλήθεια, μποροῦν νὰ τεθοῦν; Γι’ αὐτὸ καὶ τελικὰ ἐρχόμαστε μέσα στὴν Ἐκκλησία ξένοι ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο καὶ φεύγουμε ξένοι. Τίποτα δὲν μᾶς ἑνώνει καὶ πολλὰ μᾶς χωρίζουν.

Μὰ θὰ κοινωνοῦμε κάθε Κυριακή; Σὲ κάθε Θεία Λειτουργία; Μὰ εἴμαστε ἄξιοι; Γιατὶ μήπως οἱ Ἱερεῖς καὶ σίγουρα πρῶτος ἐγώ, εἴμαστε ἄξιοι; Μήπως ἄξιζε ὁ ληστὴς νὰ ἀντικρύσει τὴν πόρτα τοῦ Παραδείσου; Μήπως ἄξιζε σύνολο τὸ ἀνθρώπινο γένος τὴ θυσιαστικὴ ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας;
Στὴ λογικὴ τῆς ἠθικῆς τὸ ἄξιος εἶναι ἀπόλυτα συνυφασμένο μὲ τὶς πράξεις μας. Μὲ τὶς ἱκανότητες καὶ τὶς ἀτέλειές μας. Ἡ λογικὴ τῆς ἠθικῆς φωνάζει, κροτεῖ καὶ ἀλαλάζει ὅτι ἂν νήστεψες, ἂν προσευχήθηκες, ἂν ἐξομολογήθηκες, ἀκόμα καὶ ἂν μετανόησες, εἶσαι ἄξιος, ἕστω κι ἂν ἀγωνίζεται νὰ μᾶς τὸ ἀποκρύψει, θάβοντάς το στὰ συντρίμια μιᾶς δῆθεν εἰσέτι ἀναξιότητος. Ἐμφωλεύει ὅμως μέσα μας καὶ σὰν τὸ σκόρο ἀπομυζᾶ κάθε ἰκμάδα τῆς ὄντως ζωῆς ἀλλὰ ἐν τέλει ἀποκαλύπτεται ἐν καιρῷ στὴν ὑποκρισία της.

Στὴ  λογικὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἄξιος καθίστασαι ὅταν θέλεις. Ἄξιος γίνεσαι στὴν ἐπιλογὴ τοῦ «ναί, ἔρχου Κύριε Ἰησοῦ». Στὴν καταφατικὴ ἀπόκριση στὸ μυστήριο. Στό «ναί», θέλω νὰ εἶμαι μαζί Σου. Θέλω νὰ γίνω Σῶμα Σου καὶ Σὺ Κεφαλή μου. Εἶναι τὸ «αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται», τόσο ἁπλὸ μὰ καὶ τόσο παράλογο καὶ περίπλοκο γιὰ τὴν ἠθικὴ τοῦ κόσμου. Δὲν τὸ κατακτᾶς ἀλλὰ κατακτιέσαι ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Γι’ αὐτὸ καί «τὰ ἅγια» δίδονται «τοῖς ἁγίοις». Αυτὸ δὲν λέμε μετὰ τὸ «Πρόσχωμεν»; Νὰ δοθοῦν τὰ ἅγια στοὺς ἁγίους; Μήπως εἴμαστε ἅγιοι ἠθικὰ ὅσοι κοινωνοῦμε καὶ ὅσοι δὲν κοινωνοῦμε ὄχι; Αὐτὸ τὸ παράδοξο συμβαίνει στὴν Ἐκκλησία. Στὴν Ἐκκλησία, ὡς μέλος της, μπορῶ νὰ πῶ, χωρὶς ἴχνος ματαιοδοξίας, ὅτι εἶμαι ἅγιος, διότι ἡ ἁγιότητα μοῦ δίδεται ὡς χάρη καὶ ὡς χάρισμα, δὲν εἶναι ἀξιομισθία. Ἀντιθέτως, δὲν μπορῶ νὰ πῶ ὅτι εἶμαι ἀναμάρτητος, διότι σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἁγιότητα, ποὺ δίδεται σὲ ἐκείνους ποὺ τὴν ἀποζητοῦν ἐν Ἐκκλησίᾳ, ἐν κοινωνίᾳ, σὲ ἐκείνους ποὺ θέλουν νὰ γίνουν καὶ γίνονται ἕνα μὲ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἁμαρτία εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου δικὸ μου κατόρθωμα καὶ ψευτο-παληκαριά!

«Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται ὑμῖν» εἶναι τὸ κλειδὶ τοῦ παραδείσου ποὺ πρῶτος παρέλαβε ὁ ληστὴς ἐπάνω στὸ Σταυρό. «Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται» ἡ κλεὶς τῆς μελωδικῆς πενταγράμμου τῆς ἀγάπης ἢ ἄλλως πως τὸ «Πρόσθες ὑμῖν πίστιν» καὶ σὲ παραλλαγὴ τό «πρόσθες ὑμῖν ἀγάπην» τῶν ἀποστόλων. Αἴτημα προσευχῆς διαρκοῦς ἀλλὰ καὶ μετοχῆς διαρκοῦς στὸ Σῶμα Του καὶ τὸ Αἷμα Του, διότι, πάντοτε, καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ὡς στρατευόμενα μέλη Της, κουβαλᾶμε τὴ φθορὰ καὶ σέρνουμε τὸ σαρκίο τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἁμαρτίας. Ἔτσι καὶ μόνον ἔτσι, ἡ ἀγάπη, ὅπως καὶ κάθε ἄλλη ἀρετή, δὲν θὰ μπορεῖ νὰ εἶναι ἐπιλογὴ ἀλλὰ ἡ μόνη ὀντολογική μας ἀπόκριση, ἡ μόνη διέξοδος στὸ ἀδιέξοδο τῆς μίας καὶ μοναδικῆς ἐπιλογῆς μας νὰ εἴμαστε ἐν Χριστῷ, νὰ εἴμαστε Χριστός.

«Εἶδες τὸν ἀδελφόν σου, εἶδες Κύριον τὸν Θεό σου», λέει ἕνα γεροντικὸ ἀπόφθεγμα περὶ ἀγάπης. Ἂς τὸ σπουδάσουμε αὐτό, ὄχι ἠθικῶς ἀλλὰ ἀποκαλυπτικῶς καὶ θὰ διαπιστώσουμε ὅτι προσφέρει καὶ μία ἀκόμη πιὸ δυναμικὴ προοπτική. Ἂς ὀρθοτομήσουμε ὀντολογικά, λέγοντας: «Εἶδες τὸν ἑαυτόν σου εἶδες Κύριον τὸν Θεό σου». Μέσα μας νὰ κατοικεῖ ὁ Χριστὸς καὶ ἡ ἀγάπη πλέον δὲν θὰ ὑποκύψει στὴν ἐλευθερία τοῦ φθαρτοῦ γνωμικοῦ μας θελήματος ἀλλὰ θὰ μεταμορφωθεῖ σὲ ἀναπόδραστη ἀνάγκη, σὲ ἔρωτα μανικὸ καὶ ἐξουσιαστικό, αὐτεξουσιαστικό, ἂν μοῦ ἐπιτρέπεται ἡ ἔκφραση.

Δὲν προσδιορίζουν οἱ πράξεις μας τὸ εἶναι μας, ἀλλὰ τὸ εἶναι μας καθορίζει τὶς πράξεις μας. Ἡ ἀφετηρία τῆς ὕπαρξης εἶναι πάντοτε καὶ πρωταρχικῶς ὀντολογικὴ καὶ ὄχι ἠθική. Τὸ νὰ εἶμαι ἐν Χριστῷ, τὸ νὰ ζεῖ ὁ Χριστὸς ἐν ἐμοί, ἡ σχέση αὐτή, αὐτὴ ἡ ἄθληση καὶ συνάμα συνάθληση, διότι ἐδῶ κανεὶς δὲν εἶναι μόνος, διότι ἐδῶ δὲν εἶναι ΣούπερΜάρκετ, ἀναγκαστικῶς ὁδηγεῖ στὴν ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης καὶ κάθε ἀρετῆς καὶ ἀγωνίσματος, ἐν τόπῳ καὶ χρόνῳ, στὸ τώρα.
Νὰ ἀναθεωρήσουμε, λοιπόν, τὴ ζωὴ μας, νὰ ζοῦμε ὡς ἐν Βασιλείᾳ Θεοῦ, νὰ προγευθοῦμε ἀπὸ τοῦ νῦν τὴν μελῳδικότητα τῆς μελλούσης ζωῆς, νὰ ἀτενίζουμε τὸν κόσμο καὶ τὴν κτίσι μέσα ἀπὸ τὰ ἔσχατα, διὰ μέσου τῶν ἀναστημένων μας βλεμμάτων ἐν τῇ Βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ! Ἀμήν.   [/fonts][/fontf]

11
Ὁ Θεὸς νὰ τὴν ἀναπαύη!

12
Καλά, τὸ τελευταῖο, τοῦ Μουστάκη, καὶ μόνο ἀπὸ τὸ τσουβάλιασμα τοῦ τίτλου δὲν μοῦ φαίνεται καὶ πολὺ ἐπιστημονικό! Ἀλλά, συγγνώμη κιόλας, οἱ ὀργανώσεις ποὺ κολλᾶνε ἐδώ;

13
Ιδεο-γκράφιτι! / Τὸ νέο σύνθημα τῶν ἀναρχικῶν
« στις: 03 Ιουνίου, 2010, 08:50:57 πμ »
Τὸ νέο σύνθημα τῶν ἀναρχικῶν


Δόξα τὰ λεφτά,...... Θεὸ ἔχουμε!!!!!!!

14
Εκκλησιαστικά δρώμενα / Χειροτονία Ρωμιοῦ!
« στις: 17 Μαΐου, 2010, 09:26:46 πμ »
Σᾶς εὐχαριστῶ καὶ πάλι ὅλους. Προσπαθῶ ἀκόμη νὰ τὸ συνειδητοποιήσω!

15
Εκκλησιαστικά δρώμενα / Χειροτονία Ρωμιοῦ!
« στις: 15 Μαΐου, 2010, 01:14:50 μμ »
Σᾶς εὐχαριστῶ ὅλους γιὰ τὶς εὐχές σας.!!!

16
Διαπροσωπικές Σχέσεις / Μια καταπληκτικη ιδεα!!!
« στις: 01 Φεβρουαρίου, 2010, 07:46:20 πμ »
Παράθεση από: MariosV
Παράθεση από: Xenia
Α ο Αρχάγγελος σε κάλυψε, εγώ ξεπέρασα τα όρια, μάλιστα...
Αυτό δεν το έπιασα!
Ἄστο, Γυναῖκες παιδὶ μου, μόνιμα γκρινιάζουν!!!

17
Διαπροσωπικές Σχέσεις / Μια καταπληκτικη ιδεα!!!
« στις: 28 Ιανουαρίου, 2010, 06:45:18 μμ »
Παράθεση από: Xenia
και τωρα πήρε θέση η εξουσία του φόρουμ.
Γειὰ στὴν ἐξουσία τοῦ φόρουμ!!!!!!!!!! :D:D:D

18
Ἠ ἀπάτη τῆς ἁμαρτίας δὲν εἶναι τωρινὸ φαινόμενο. Τὸ πολικὸ ψῦχος δὲν μᾶς πλάκωσε ξαφνικὰ καὶ μόνον ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας. Ὁ πόλεμος μὲ τὴν ἁμαρτία εἶναι ἐφ ὅρου ζωῆς.  Καὶ ἐδὼ ἀνιχνεύουμε μιὰ μεγάλη ἀλήθεια:  ὅτι παρὰ τὸν συνεχή, διαρκὴ πόλεμο, τὸν μανιώδη πόλεμο τοῦ μισανθρώπου, ὁ Χριστὸς γεννιέται 2000 χρόνια τώρα καὶ διατηρεῖ τὸ φῶς τῆς ἐλπίδος ζωντανό. Δὲν εἶναι καιρὸς κατήφειας ἀλλὰ ἀντιθέτως, ἰδίως σήμερα 2000 χρόνια μετά, καιρὸς νὰ εἴμαστε πιὸ βέβαιοι ἀπὸ ποτὲ γιὰ τὸ συγκλονιστικὸ μυστήριο. Μια βεβαιότητα ποὺ θὰ μᾶς σταθεροποιήσει στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας. Μιὰ βεβαιότητα ποὺ πρέπει νὰ μᾶς ἔχει κάνει πιὰ μπετόν ἀρμὲ στὴν ἀγάπη μας γιὰ Ἐκεῖνον.

19
[font size=3]Τὸ θέμα τῆς παγκοσμιοποίησης εἶναι ἀρκετὰ μεγάλο καὶ σπουδαῖο! Νομίζω ὅτι ἡ Οἰκουμενικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας ἔχει ἕνα ἄλλο πιὸ βαθὺ πνευματικό (γιὰ τὴν ἀκρίβεια ὀντολογικό) ὑπόβαθρο.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει νὰ φοβηθεῖ τίποτα ἀπὸ τὴν ὅποια παγκοσμιοποίηση, ἀρκεῖ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸ ὀντολογικὸ της περιεχόμενο! Ὁ πόλεμος (ἂν πρέπει νὰ διεξαχθεῖ κάποιος) ἐναντίον τῆς παγκοσμιοποίησεως δὲν θὰ πρέπει νὰ εἶναι στὴ βάση τῆς ἀπὸ ἄμβωνος κατακεραύνωσης τῶν φαινομένων παγκοσμιοποιήσεως και γενικῶς ἡ διαλεκτικὴ πολεμικὴ ἀντίθεση, ὅσο ἡ βαθύτερη γνώση (ὄχι θεωρητικὴ) καὶ θέση - θέαση πλησίον τοῦ σωτηριώδους Λόγου![/fonts]

20
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Παλιά Παιδικά Παιχνίδια
« στις: 27 Νοεμβρίου, 2009, 12:13:50 μμ »
Ἀθάνατος Νιόνιος! Ὑπέροχο Ἴασπις. Εὐχαριστοῦμε!

21
Ανέκδοτα... προς έκδοσιν / Μια μεγάλη αλήθεια.
« στις: 24 Νοεμβρίου, 2009, 05:34:06 μμ »
Μπάχαλον τὸ ρωμηοπρεπέστατον καὶ θεσπέσιον! Παρακατιανοὶ Θεοειδείς!!!

22
Ηλεκτρονικοί υπολογιστές / Κλείδωμα wi-fi σε Philips CGA5720N/TE
« στις: 24 Νοεμβρίου, 2009, 05:30:19 μμ »
Παράθεση από: Xenia
Αυτο ομως πως θα το κανω?
Ἐ ρὲ γλέντια!!!!!

Θὰ παρακολουθήσουμε ὅλοι τὸ δραματικὸ ἔργο \"Αυτή, τὸ ρούτερ καὶ ἡ κάμαρα μἐ τὸν κρυμμένο κωδικό\";

23
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Ευχή Αγίου Νικοδήμου
« στις: 23 Νοεμβρίου, 2009, 09:36:39 πμ »
Εὐχαριστοῦμε Ἰωάννα. Πολὺ δυνατὰ τὰ νοήματα τῆς προσευχῆς! Μακάρι νὰ τὴ λέμε ὅλοι μας!

24
[font size=3]Ὁ διὰ τῆς προσωπικῆς ἐπαφῆς διάλογος προϋποθέτει καὶ ἄλλα πράγματα...  Εἶναι ὁ τρόπος, τὸ ὕφος, τὰ λεγόμενα (πόσο καλὰ τὸ κατέχουμε...  τὸ ἄθλημα)... Εἶναι τόσα πράγματα πρὶν φτάσουμε στὸ \"παραιτοῦ\".

Βέβαια, θέλω νὰ πιστεύω, οὐσιαστικὰ ποτὲ δὲν παραιτούμαστε. Τὸ κύριο καὶ μεγάλο \"μέσο\" τοῦ διαλόγου εἶναι ἡ προσευχὴ, ἡ ὁποία πρέπει νὰ διαμένει (καὶ νὰ ἐπιμένει ἐς ἀεί)!

Ἐπίσης, τὸ \"παραιτοῦ\" γιὰ μένα ἔχει καὶ ἄλλη σημασία. Θέλει νὰ τονίσει, ἴσως, ὁ Ἀπόστολος ὄτι τὸ ἔργο τῆς καρποφορίας (τὸ νὰ ἔχει ἀποτέλεσμα δηλαδή)  τῶν λόγων μας δὲν εἶναι δικὸ μας ἀλλὰ τοῦ Πνεύματος (ἐν συναρτήσει μὲ τὴν ἐλευθερία τοῦ καθενός). Ἡ ἐπιμονὴ νὰ πείσουν \"τὰ λόγια μας\" εἶναι ἐν μέρει και ἑωσφόρος (ὅταν κινεῖται ἀπὸ ἐγωϊστικὰ ἐλατήρια). Πρέπει νὰ ἀφήνουμε καὶ (κυρίως) τόπο στὸ Πνεῦμα! Αὐτὸ θὰ δώσει νὰ καρποφορήσει ὁ καλὸς λόγος στὶς καρδιὲς τῶν συνανθρώπων μας καὶ τὶς δικὲς μας. Αὐτὸ ισχύει καὶ γιὰ τοὺς ἱεροκήρυκες![/fonts]

25
Εκκλησιαστικά δρώμενα / Σχέσεις Εκκλησίας κράτους
« στις: 18 Νοεμβρίου, 2009, 11:04:19 μμ »
Δῶσε βρὲ ἀδελφὲ, τουλάχιστον τὴ διασύνδεση, γιὰ νὰ \'χουμε ὅλη τὴ συνέντευξη του Μητροπολίτου Ἰωαννίνων.

Σελίδες: [1] 2 3 ... 37