Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Ratsas

Σελίδες: [1] 2
1
H πόλη του Παρισιού έχει αποφασίσει, επ\' ευκαιρίας της χρονιάς της Τουρκίας στη Γαλλία (1η Ιουλίου 2009 μέχρι το τέλος Μάρτιος 2010), να φωτίσει αρχές Οκτωβρίου τον Πύργο του Άιφελ με τα χρώματα της Τουρκίας.

Πώς μπορεί η Γαλλία, η χώρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να τιμήση την Τουρκία μια χωρα που δεν σέβεται τα ανθρωπίνα δικαιωμάτα φωτίζοντας τον Πύργο του Άιφελ το πιο δημοφιλές αξιοθέατο με τα Τουρκικά χρώματα

Nα θυμήσουμε τους Γάλλους ότι οι Τούρκικες αρχές σήμερα αρνούνται να παραδεκτούν τα μαζικά εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητος που έχουν διαπράξει, με την Αρμενική Γενοκτονία… 1.500.000 νεκρούς, την Μικρασιάτικη Γενοκτονία … 1.500.000 νεκρούς την γενοκτονία των Ασυρίων, …1.000.000 νεκρούς, είναι σαν να ξεχνάνε ότι η Τουρκία έχει καταλάβει παράνομα από το 1974 το βόρειο μέρος της Κύπρου που είναι χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και ότι αρνείται να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία

Επίσης να υπενθυμήσουμε ότι το έτος της Βραζιλίας και το έτος της Αρμενίας δέν τιμηθήκανε με αυτο τον τροπο, τότε γιατί το Παρίσι, η πόλη του φωτός να τιμήση μια Τουρκία που ακόμη και σήμερα σηνεχίζει να καταπατά τα Ανθρώπινα δικαιώματα

πηγή: http://diaspora-grecque.com

2
[color=666666]Μου έστειλαν αυτή την είδηση και μου φάνηκε ενδιαφέρουσα. Βέβαια παρόμοια έχουν ξανασυμβεί σε μουσουλμανικές χώρες. Μου έκανε εντύπωση... οι διωγμοί και τα μαρτύρια συνεχίζονται για κάποιους χριστιανούς και στην εποχή μας...[/color]

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2009, 20:23

Την έντονη αντίδραση και την ταυτόχρονη αγανάκτηση των ανθρωπιστικών οργανώσεων έχει προκαλέσει η ιστορία δύο γυναικών στο Ιράν, οι οποίες καταδικάστηκαν σε θάνατο, επειδή άλλαξαν θρήσκευμα και από μουσουλμάνες έγιναν χριστιανές, σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Bild.

Πρόκειται για την 27χρονη Meriem Rostambur και την 30χρονη Marziech Amirizadeh, οι οποίες συνελήφθησαν στις 5 Μαρτίου, ύστερα από έφοδο που έγινε στο σπίτι τους, όπου οι Αρχές βρήκαν αντίτυπο της Καινής Διαθήκης.

Από τότε, οι δύο γυναίκες ζουν ένα πραγματικό μαρτύριο. Κρατούνται στη φυλακή Evin της Τεχεράνης και μαστιγώνονται πέντε φορές κάθε μέρα, όποτε ο τοπικός ιμάμης καλεί για προσευχή τους πιστούς μουσουλμάνους.

Μάλιστα, σύμφωνα με τα όσα έφερε στο «φως» η υπερασπιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συγγραφέας, Sabatina James, οι δύο γυναίκες βρίσκονται σε απομόνωση και εκτός από το μαστίγωμα, κάθε φορά που δεν «μετανοούν», στερούνται ολοένα και περισσότερο το νερό και το φαγητό.

Οι δύο γυναίκες πέρασαν από δίκη στις 9 Αυγούστου, όταν και τους ζητήθηκε από τον δημόσιο κατήγορο να απαρνηθούν την πίστη τους γραπτά και προφορικά.

Η άρνησή τους στο αίτημα αυτό και η δήλωσή τους περί πίστης στον χριστιανισμό αποδείχτηκε καταδικαστική, αφού το δικαστήριο αποφάσισε να θανατωθούν, αν δεν αλλαξοπιστήσουν.

Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από το διάλογο που είχε η Amirizadeh με τον δημόσιο κατήγορο, όταν αυτός της είπε ότι είναι αδύνατο για τον Θεό να μιλάει με τους ανθρώπους.

Η 30χρονη απάντησε: «Αμφισβητείτε την παντοδυναμία του Θεού»;

- «Δεν είσαι άξια για να μιλάει μαζί σου ο Θεός.»

-«Ο Θεός αποφασίζει αν είμαι άξια.»

Η σύλληψη και η καταδίκη των δύο γυναικών έρχεται σε μια περίοδο που οι ανθρωπιστικές οργανώσεις πιέζουν τις Αρχές του Ιράν, σχετικά με τη συμπεριφορά τους απέναντι στους χριστιανούς.

Σύμφωνα με την οργάνωση Compass Direct, που παρακολουθεί τέτοια θέματα, τουλάχιστον 30 χριστιανοί, οι οποίοι αλλαξοπίστησαν από μουσουλμάνοι, συνελήφθησαν μέσα σε περίοδο δύο εβδομάδων στα τέλη Ιουλίου.


πηγή: www.zougla.gr

3
Να προσέξουμε την ερώτηση πριν ψηφίσουμε. Ρωτάει αν μας αρέσει να χρησιμοποιούμε το πολυτονικό στο forum.
Εκφράζεται καλύτερα η γλώσσα μας και γενικά μπορεί να μας αρέσει, όμως δεν ενδείκνυται για forum. Καλώς ή κακώς το σύστημα έγινε μονοτονικό και οι νέες γενιές έχουμε από μικρή έως καθόλου επαφή με το πολυτονικό. Η σολομώντια λύση θα ήταν να χρησιμοποιείτε κατά βούληση στα post, όπως γίνονταν μέχρι τώρα...

(Παρεμπιπτόντως τι δουλειά έχει η συζήτηση αυτή στο Ημερολόγιο καθημερινότητας;; Μήπως έπρεπε να μπει στο Προβλήματα-Προτάσεις, αφού αφορά το forum...)

4
Ανέκδοτα... προς έκδοσιν / .::Ανέκδοτα::. - Mega Topic -
« στις: 23 Ιουνίου, 2009, 05:35:53 μμ »
Διαγωνιζόμενη στο τηλεπαιχνίδι \"Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος;\" έχει φτάσει στην τελευταία ερώτηση. Aν απαντήσει σωστά, κερδίζει 1.000.000. Aν απαντήσει λάθος, κερδίζει μόνο 32.000. Oπως ήταν αναμενόμενο, η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου δεν ήταν εύκολη υπόθεση: «Ποιο από τα παρακάτω είδη πουλιών δεν χτίζει μόνο του τη φωλιά του, αλλά χρησιμοποιεί τις φωλιές άλλων πουλιών; Eίναι: A) ο κόνδορας; B) το χελιδόνι; Γ) ο κούκος; ή Δ) το σπουργίτι;»

H γυναίκα βρισκόταν σε δύσκολη θέση. Δεν γνώριζε την απάντηση. Kαι ήταν σε ακόμα πιο δύσκολη θέση γιατί είχε εξαντλήσει δύο από τις τρεις βοήθειες, του κοινού και το 50-50. Tο μόνο που της απέμενε ήταν να τηλεφωνήσει σε μια φίλη, και η γυναίκα απευχόταν τη χρήση αυτής της βοήθειας, γνωρίζοντας πως η μοναδική φίλη της που θα βρισκόταν σπίτι εκείνη την ώρα ήταν... ξανθιά.

Aλλά η διαγωνιζόμενη δεν είχε εναλλακτική. Tηλεφώνησε στη φίλη της και της διάβασε την ερώτηση και τις τέσσερις πιθανές απαντήσεις.
Xωρίς κανέναν απολύτως δισταγμό, η ξανθιά απαντάει: «Eίναι πανεύκολο. H σωστή απάντηση είναι το Γ): O κούκος».

H διαγωνιζόμενη έπρεπε να αποφασίσει γρήγορα. Eξέτασε το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσει μια «αντίστροφη στρατηγική» δηλαδή να επιλέξει μία από τις άλλες τρεις απαντήσεις αποκλείοντας την απάντηση που της έδωσε η φίλη της. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η φίλη της ήταν ξανθιά, φαινόταν λογική επιλογή. Aπό την άλλη όμως, η ξανθιά είχε απαντήσει με τόση αυτοπεποίθηση, που η διαγωνιζόμενη δεν μπορούσε παρά να την εμπιστευτεί.

«Xρειαζόμαστε μία απάντηση,» λέει ο παρουσιαστής.
H διαγωνιζόμενη λέει, «Γ: O κούκος».
«Aυτή είναι και η τελική απάντηση;» ρωτά ο παρουσιαστής.
«Nαι, η τελική», λέeι εκείνη.

Yστερα από δύο λεπτά αγωνίας ακούει τον παρουσιαστή να της λέει:
«Σας πληροφορώ ότι η απάντησή σας είναι... απόλυτα σωστή. Eίστε εκατομμυριούχος!!!!»

Tρεις μέρες αργότερα, η νικήτρια διοργανώνει ένα πάρτι για οικογένεια και φίλους, συμπεριλαμβανομένης της ξανθιάς φίλης που τη βοήθησε να κερδίσει.
«Tζένη, δεν ξέρω πώς να σε ευχαριστήσω», είπε η νικήτρια. «Xάρη σ\' εσένα, είμαι εκατομμυριούχος. Kαι ξέρεις κάτι; Ήταν η ταχύτητα και σιγουριά με την οποία απάντησες την ερώτηση που με έπεισε να επιλέξω το \"Γ\". Παρεμπιπτόντως... πώς και γνώριζες τη σωστή απάντηση;»
«Eλα τώρα...» της λέει η ξανθιά. «Oλοι γνωρίζουν πως οι κούκοι δεν χτίζουν φωλιές. Aφού ζουν σε ρολόγια, ρε χαζούλα...»!!!!!

5
Μουσική / Δεν ξέρω πόσο σ\' αγαπώ!
« στις: 18 Ιουνίου, 2009, 09:38:59 μμ »
Συγγνώμη για την αυθάδειά μου αλλά... mistral ΔΕΝ την παλεύεις καθόλου! Έλεος! Αυτά τα δακρύβρεχτα, μακροσκελέστατα, αψυχολόγητα πόστ... Δεν φτιάχτηκε αυτό το φόρουμ για παρεξηγο-εξηγήσεις, εκτόνωση νεύρων και παρόμοιες ψυχωτικές καταστάσεις... Ήμαρτον! Λυπήσου και μας και τον εαυτό σου πρώτα, και βρες ένα τρόπο να ξεφύγεις απ\' αυτό το ψυχοφθόρο σκηνικό...

6
Έλαβα την γνωστή πια επιστολή, μαζί με κάποιο σχόλιο στην αρχή, σε mail και σκέφτηκα να την παραθέσω! Είναι στα ελληνικά και στο σύνδεσμο μπορείτε να βρείτε και την αυθεντική αγγλική.

Με μία εντυπωσιακότατη κίνηση 220 ακαδημαϊκοί από όλο τον κόσμο (απο πανεπιστημιακους στην ελλαδα ελαχιστοι συγκινουνται)και μέλη των πλέον φημισμένων πανεπιστημίων του εξωτερικού απέστειλαν προς την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ΗΠΑ) μακροσκελή επιστολή ζητώντας να εξασκήσει όλη της την επιρροή προς την κυβέρνηση των Σκοπίων για να σταματήσει η παραχάραξη της ιστορίας.

«Βοηθείστε την κυβέρνηση της ΠΓΔΜ να καταλάβει πως δεν μπορεί να οικοδομεί μία εθνική ταυτότητα εις βάρος της ιστορικής αλήθειας» αναφέρουν στην επιστολή τους οι ακαδημαϊκοί.

 Ας σημειωθεί πως στην λίστα υπάρχουν ονόματα από καθηγητές των πανεπιστημίων του Πρίνστον, του Χάρβαρντ και την Οξφόρδης.

 Εκτός των ελληνικών ιδρυμάτων, οι επιφανείς ακαδημαϊκοί αντιπροσωπεύουν και πανεπιστήμια για παράδειγμα από την Γερμανία, την Ελβετία, την Ιταλία, την Αυστρία, τον Καναδά το Ηνωμένο Βασίλειο καθώς και τις ΗΠΑ.

 Ας σημειωθεί δε πως οι υπογραφές δεν είναι μόνο Ελλήνων ή ελληνικής καταγωγής ακαδημαϊκών, αλλά πραγματικά έχει λάβει παγκόσμιες διαστάσεις.

 Στην επιστολή τους οι ακαδημαϊκοί απαντάνε σε όλα τα ερωτήματα σχετικά με το θέμα και φυσικά καταλήγουν πως δεν είναι δυνατόν μία χώρα, με την βοήθεια των ίδιων των ΗΠΑ, να παραχαράζει ιστορικά δεδομένα με σκοπό να δημιουργήσει την δική της ταυτότητα.

 Έτσι καλούν την Ουάσιγκτον να διορθώσει τα «λάθη» της κυβέρνησης του Τ. Μπούς στο συγκεκριμένο θέμα.

Για την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα, είναι σαφές λοιπόν πως ο «Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας, δεν ήταν Σλάβος, καθώς οι Σλάβοι και η γλώσσα τους κατέφθασαν στην περιοχή 1000 χρόνια αργότερα».

Σημειώνουν δε και ζητούν η κυβέρνηση των ΗΠΑ «να βρει τους κατάλληλους τρόπους ώστε η κυβέρνηση των Σκοπίων να καταλάβει ότι δεν μπορεί να οικοδομηθεί μια εθνική ταυτότητα εις βάρος της ιστορικής αλήθειας.

Η διεθνής κοινωνία δεν μπορεί να επιβιώσει, όταν η ιστορία έχει αγνοηθεί, πόσο μάλλον όταν η ιστορία είναι κατασκευασμένη».

 Οι υπογραφές αυξάνονται καθημερινά καθώς έχει δημιουργηθεί ειδική ιστοσελίδα για το θέμα αυτό με όλες τις λεπτομέρειες και τη συνέχιση της συλλογής υπογραφών.

Αυτό είναι το link της ιστοσελίδας: http://macedonia-evidence.org/



Η μετάφραση της επιστολής και οι πρώτες 221 υπογραφές!

Προς τον Αξιότιμο Barack Obama
Πρόεδρο των ΗΠΑ,
Λευκό Οίκο, 1600 Λεωφόρος Πενσυλβανίας
Ουάσινγκτον, DC 20500

Αγαπητέ Πρόεδρε Obama,

Οι υπογράφοντες πανεπιστημιακοί Καθηγητές σε τομείς της Ελληνικής και Ρωμαϊκής αρχαιότητας, ζητούμε με σεβασμό την παρέμβασή σας, γιά να ξεκαθαρίσουν διάφορα ιστορικά ερείπια, που έχουν εναπομείνει στην νοτιοανατολική Ευρώπη, από προηγούμενες αμερικανικές Κυβερνήσεις.

Την 4η Νοεμβρίου 2004, δύο ημέρες μετά την επανεκλογή του Προέδρου George W. Bush, η Κυβέρνησή του αναγνώρισε μονομερώς τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Η ενέργεια αυτή, όχι μόνο ακύρωσε γεωγραφικά και ιστορικά γεγονότα, αλλά παράλληλα προκάλεσε μία επικίνδυνη επιδημία ιστορικού ρεβιζιονισμού, της οποίας το πλέον εμφανές σύμπτωμα, είναι η κατάχρηση από την Κυβέρνηση των Σκοπίων του πλέον διάσημου από όλους τους Μακεδόνες, του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Πιστεύουμε ότι αυτή η ανοησία έχει πάει πολύ μακριά και οι ΗΠΑ δεν έχουν δουλειά να υποστηρίζουν την ανατροπή της Ιστορίας. (Η στοιχειοθέτηση αυτών των γεγονότων, τα οποία εδώ σημειώνονται με έντονη γραφή, βρίσκεται στην Ιστοσελίδα http://macedonia-evidence.org/documentation.html)

Η υπό συζήτηση χώρα, με τη σύγχρονη πρωτεύουσα της τα Σκόπια, στην αρχαιότητα ονομαζόταν Παιονία. Τα βουνά Βαρνούς και Όρβηλος, τα οποία είναι σήμερα τα βόρεια όρια της Ελλάδας, αποτελούν ένα φυσικό σύνορο, το οποίο διαχώριζε και διαχωρίζει την Μακεδονία από το βόρειο γείτονά της. Η μόνη πραγματική σύνδεση είναι κατά μήκος του ποταμού Αξιού/Βαρδάρη, αν και ακόμη αυτή η κοιλάδα, δεν αποτελεί γραμμή επικοινωνίας, διότι διακόπτεται από φαράγγια.

Παρά το ότι είναι αληθινό πως οι Παίονες κατακτήθηκαν περί το 358 π.Χ. από τον Φίλιππο τον ΙΙ, πατέρα του Αλεξάνδρου, οι Παίονες δεν ήταν Μακεδόνες και δεν ζούσαν στη Μακεδονία. Παρομοίως, παραδείγματος χάρη, οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι κατακτήθηκαν από τον Αλέξανδρο, διοικήθηκαν από τους Μακεδόνες, στους οποίους περιλαμβάνεται και η περίφημη Κλεοπάτρα, αλλά ποτέ δεν ήταν οι Αιγύπτιοι Μακεδόνες, και ποτέ η Αίγυπτος δεν ονομαζόταν Μακεδονία.

Η Μακεδονία και οι Έλληνες Μακεδόνες είναι από τουλάχιστον 2.500 ετών, εκεί που βρίσκεται και η σημερινή Ελληνική επαρχία της Μακεδονίας. Η ίδια ακριβώς σχέση ισχύει γιά την Αττική και τους Αθηναίους Έλληνες, το Άργος και τους Αργίους Έλληνες, την Κόρινθο και τους Κορίνθιους Έλληνες κτλ

Δεν καταλαβαίνουμε πως οι σημερινοί κάτοικοι της Παιανίας, που μιλούν Σλαβικά, γλώσσα που εισήχθη στα Βαλκάνια περίπου μία χιλιετία μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, μπορούν να τον παρουσιάζουν ως Εθνικό τους Ήρωα. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν καθ’ ολοκληρία και αναμφισβήτητα Έλληνας. Ο προ-προπάππος του Αλέξανδρος Ι, είχε πάρει μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες, στους οποίους η συμμετοχή περιοριζόταν μόνο σε Έλληνες.

Ακόμη και πριν από τον Αλέξανδρο Ι, οι Μακεδόνες έλκυαν τη καταγωγή τους από το Άργος και πολλοί Μακεδόνες Βασιλιάδες χρησιμοποίησαν σε νομίσματά τους την κεφαλή του Ηρακλή, που αποτελούσε την πεμπτουσία του Έλληνα Ήρωα.

Ο Ευριπίδης, που πέθανε και ενταφιάστηκε στη Μακεδονία, έγραψε στην Ελληνική γλώσσα το έργο του Αρχέλαος, προς τιμή θείου του Αλεξάνδρου. Ευρισκόμενος ο Ευριπίδης στη Μακεδονία, έγραψε και το έργο του Βάκχες, επίσης στην Ελληνική γλώσσα. Προφανώς, το Μακεδονικό ακροατήριο καταλάβαινε διαβάζοντας τη γλώσσα στην οποία είχε γράψει ο Ευριπίδης και καταλάβαινε επίσης αυτή τη γλώσσα αυτή όταν την άκουγε.

Ο πατέρας του Αλεξάνδρου Φίλιππος, κέρδισε νίκες σε ιππικά αγωνίσματα στην Ολυμπία και τους Δελφούς, δύο από τα πλέον Ελληνικά Ιερά από όλα τα Ιερά της αρχαίας Ελλάδας, στους αγώνες των οποίων μόνο Έλληνες είχαν δικαίωμα συμμετοχής. Με άλλα λόγια, ο πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου και οι πρόγονοί του ήταν Έλληνες 100%. Ελληνική ήταν η γλώσσα που χρησιμοποιούσε ο Δημοσθένης και η Αθηναϊκή αντιπροσωπία, η οποία επισκέφτηκε τον Φίλιππο το 346 π.Χ.

Ο Αριστοτέλης, ένας ακόμη Έλληνας από τη βόρεια Ελλάδα, φοίτησε γιά 20 περίπου χρόνια στην Ακαδημία του Πλάτωνα. Ο Αριστοτέλης επιστρέφοντας στη Μακεδονία, έγινε Δάσκαλος του Αλεξάνδρου ΙΙΙ. Στα μαθήματά τους χρησιμοποιούσαν την Ελληνική γλώσσα, όπως μπορούμε και σήμερα ακόμη να διαπιστώσουμε κοντά στη Νάουσα, πόλη της Μακεδονίας.

Ο Αλέξανδρος είχε μαζί του σε όλες τις εκστρατείες του την Ιλιάδα του Ομήρου, που είχε εκδώσει ο Αριστοτέλης. Επίσης ο Αλέξανδρος διέδωσε την Ελληνική γλώσσα και τον Ελληνικό πολιτισμό σε όλη του την Αυτοκρατορία, εγκαθιδρύοντας πόλεις και κέντρα σπουδών. Έτσι συναφείς επιγραφές που αφορούν σε τέτοια, τυπικά Ελληνικά ιδρύματα και γυμνάσια, ανακαλύπτονται σήμερα ακόμη και μέχρι το μακρινό Αφγανιστάν. Όλες αυτές οι επιγραφές, είναι γραμμένες στην Ελληνική γλώσσα.

Μετά τα προαναφερόμενα προκύπτουν ερωτήσεις όπως:
· Γιατί η Ελληνική ήταν κοινή γλώσσα σε όλη την Αυτοκρατορία του Αλέξανδρου, εάν αυτός ήταν «Μακεδόνας» και όχι Έλληνας;
· Γιατί η Καινή Διαθήκη, γιά παράδειγμα, γράφτηκε στην Ελληνική γλώσσα;

Οι απαντήσεις είναι ξεκάθαρες. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας και όχι Σλάβος. Οι Σλάβοι και η γλώσσα τους, που εμφανίστηκαν 1000 χρόνια αργότερα, δεν είχαν τίποτε το κοινό με τον Αλέξανδρο ή την πατρίδα του. Αυτή η διαπίστωση μας επιστρέφει στην γεωγραφική περιοχή, που κατά την αρχαιότητα ήταν γνωστή ως Παιονία. Γιατί οι σημερινοί κάτοικοι αυτής της περιοχής ονομάζουν τους εαυτούς τους Μακεδόνες και την χώρα τους Μακεδονία; Γιατί υποκλέπτουν μιά πλήρως Ελληνική προσωπικότητα και την αναγορεύουν σε Εθνικό τους Ήρωα;

Οι αρχαίοι Παίονες, είναι πιθανό να ήταν ή να μην ήταν Έλληνες, αλλά εξελληνίστηκαν και δεν ήταν ποτέ Σλάβοι. Επίσης δεν ήταν Μακεδόνες. Η αρχαία Παιονία, ήταν μέρος της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας, όπως επίσης ήταν η Ιωνία, η Συρία η Παλαιστίνη, η Αίγυπτος η Μεσοποταμία, η Βαβυλωνία, η Βακτριανή και πολλές άλλες περιοχές. Μπορεί οι προαναφερόμενοι τόποι να έγιναν προσωρινά «Μακεδονικοί», αλλά κανένας από αυτούς δεν αποτέλεσε τη «Μακεδονία». Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η κλοπή του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου, από μιά χώρα που ποτέ δεν υπήρξε Μακεδονία.

Οι παραδόσεις της αρχαίας Παιονίας, μπορούν να γίνουν αποδεκτές από τους σημερινούς της κατοίκους, με σημαντική κατανόηση. Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η επέκταση της γεωγραφικής ονομασίας «Μακεδονία», στην νότια Γιουγκοσλαβία. Ακόμη και στα τέλη της του 19ου αιώνα, αυτή η κατάχρηση δείχνει αρρωστημένες εδαφικές διεκδικήσεις.

Τα ίδια κίνητρα διαφαίνονται και σε σχολικούς χάρτες στη Σλαβική γλώσσα, που δείχνουν την ψευδομεγάλη Μακεδονία να εκτείνεται από τα Σκόπια μέχρι και τον Όλυμπο. Οι ίδιοι χάρτες και διεκδικήσεις εμφανίζονται σε ημερολόγια, τραπεζικά χαρτονομίσματα, αυτοκόλλητα κτλ, τα οποία κυκλοφορούν από το 1991, που η περιοχή αυτή αποσχίστηκε και ανεξαρτοποιήθηκε από την Γιουγκοσλαβία. Γιατί μιά χώρα περίκλειστη από στεριές αποτόλμησε αυτή την ιστορική ανοησία; Γιατί αναιδέστατα εμπαίζει και προκαλεί τον γείτονά της;

Όπως και να χαρακτηρισθεί η προαναφερόμενη συμπεριφορά, δεν αποτελεί προφανώς ιστορική αλήθεια και δεν συμβάλλει στην σταθερότητα των Βαλκανίων. Είναι λυπηρό που οι ΗΠΑ υποκινούν και υποβοηθούν αυτή τη συμπεριφορά.

Απευθυνόμαστε σε σας κ. Πρόεδρε, προκειμένου όπως σεις κρίνετε ενδεδειγμένο, να βοηθήσετε την Κυβέρνηση των Σκοπίων να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να δημιουργήσει μιά εθνική ταυτότητα σε βάρος της ιστορικής αλήθειας. Η κοινή διεθνής μας κοινωνία, δεν μπορεί να επιβιώσει, όταν αγνοείται η Ιστορία, ιδίως δε όταν η Ιστορία κατασκευάζεται.

Ειλικρινώς,
Ακολουθούν τα ονόματα και οι τίτλοι 221 Καθηγητών Πανεπιστημίων διαφόρων χωρών

Harry C. Avery, Professor of Classics, University of Pittsburgh (USA)
John P. Anton, Distinguished Professor of Greek Philosophy and Culture
University of South Florida (USA)
Dr. Dirk Backendorf. Akademie der Wissenschaften und der Literatur Mainz
(Germany)
Elizabeth C. Banks, Associate Professor of Classics (ret.), University of Kansas (USA)
Luigi BESCHI, professore emerito di Archeologia Classica, Università di
Firenze (Italy)
Josine H. Blok, professor of Ancient History and Classical Civilization, Utrecht University (The Netherlands)
Efrosyni Boutsikas, Lecturer of Classical Archaeology, University of Kent (UK)
Keith Bradley, Eli J. and Helen Shaheen Professor of Classics, Concurrent Professor of History, University of Notre Dame (USA)
Stanley M. Burstein, Professor Emeritus, California State University, Los Angeles (USA)
Francis Cairns, Professor of Classical Languages, The Florida State University (USA)
John McK. Camp II, Agora Excavations and Professor of Archaeology, ASCSA, Athens (Greece)
Paul Cartledge, A.G. Leventis Professor of Greek Culture, University of Cambridge (UK)
Paavo Castrén, Professor of Classical Philology Emeritus, University of Helsinki (Finland)
William Cavanagh, Professor of Aegean Prehistory, University of Nottingham (UK)
Angelos Chaniotis, Professor, Senior Research Fellow, All Souls College, Oxford (UK)
Paul Christesen, Professor of Ancient Greek History, Dartmouth College (USA)
Ada Cohen, Associate Professor of Art History, Dartmouth College (USA)
Randall M. Colaizzi, Lecturer in Classical Studies, University of Massachusetts-Boston (USA)
Kathleen M. Coleman, Professor of Latin, Harvard University (USA)
Michael B. Cosmopoulos, Ph.D., Professor and Endowed Chair in Greek Archaeology, University of Missouri-St. Louis (USA)
Kevin F. Daly, Assistant Professor of Classics, Bucknell University (USA)
Wolfgang Decker, Professor emeritus of sport history, Deutsche Sporthochschule, Köln (Germany)
Luc Deitz, Ausserplanmässiger Professor of Mediaeval and Renaissance Latin, University of Trier (Germany), and Curator of manuscripts and rare books, National Library of Luxembourg (Luxembourg)
Michael Dewar, Professor of Classics, University of Toronto (Canada)
John D. Dillery, Associate Professor of Classics, University of Virginia (USA)
Sheila Dillon, Associate Professor, Depts. of Art, Art History & Visual Studies and Classical Studies, Duke University (USA)
Douglas Domingo-Forasté, Professor of Classics, California State University, Long Beach (USA)
Pierre Ducrey, professeur honoraire, Université de Lausanne (Switzerland)
Roger Dunkle, Professor of Classics Emeritus, Brooklyn College, City University of New York (USA)
Michael M. Eisman, Associate Professor Ancient History and Classical Archaeology, Department of History, Temple University (USA)
Mostafa El-Abbadi, Professor Emeritus, University of Alexandria (Egypt)
R. Malcolm Errington, Professor für Alte Geschichte (Emeritus) Philipps- Universität, Marburg (Germany)
Christos C. Evangeliou, Professor of Ancient Hellenic Philosophy, Towson University, Maryland, USA, Honorary President of International Association for Greek Philosophy
Panagiotis Faklaris, Assistant Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)
Denis Feeney, Giger Professor of Latin, Princeton University (USA)
Elizabeth A. Fisher, Professor of Classics and Art History, Randolph-Macon College (USA)
Nick Fisher, Professor of Ancient History, Cardiff University (UK)
R. Leon Fitts, Asbury J Clarke Professor of Classical Studies, Emeritus, FSA, Scot., Dickinson Colllege (USA)
John M. Fossey FRSC, FSA, Emeritus Professor of Art History (and Archaeology), McGill Univertsity, Montreal, and Curator of Archaeology, Montreal Museum of Fine Arts (Canada)
Robin Lane Fox, University Reader in Ancient History, New College, Oxford (UK)
Rainer Friedrich, Professor of Classics Emeritus, Dalhousie University, Halifax, N.S. (Canada)
Heide Froning, Professor of Classical Archaeology, University of Marburg (Germany)
Peter Funke, Professor of Ancient History, University of Muenster (Germany)
Traianos Gagos, Professor of Greek and Papyrology, University of Michigan (USA)
Robert Garland, Roy D. and Margaret B. Wooster Professor of the Classics,
Colgate University, Hamilton NY (USA)
Douglas E. Gerber, Professor Emeritus of Classical Studies, University of Western Ontario (Canada)
Hans R. Goette, Professor of Classical Archaeology, University of Giessen (Germany); German Archaeological Institute, Berlin (Germany)
Sander M. Goldberg, Professor of Classics, UCLA (USA)
Erich S. Gruen, Gladys Rehard Wood Professor of History and Classics, Emeritus, University of California, Berkeley (USA)
Christian Habicht, Professor of Ancient History, Emeritus, Institute for Advanced Study, Princeton (USA)
Donald C. Haggis, Nicholas A. Cassas Term Professor of Greek Studies,
University of North Carolina at Chapel Hill (USA)
Judith P. Hallett, Professor of Classics, University of Maryland, College Park, MD (USA)
Prof. Paul B. Harvey, Jr. Head, Department of Classics and Ancient Mediterranean Studies, The Pennsylvania State University (USA)
Eleni Hasaki, Associate Professor of Classical Archaeology, University of
Arizona (USA)
Miltiades B. Hatzopoulos, Director, Research Centre for Greek and Roman Antiquity, National Research Foundation, Athens (Greece)
Wolf-Dieter Heilmeyer, Prof. Dr., Freie Universität Berlin und Antikensammlung der Staatlichen Museen zu Berlin (Germany)
Steven W. Hirsch, Associate Professor of Classics and History, Tufts University (USA)
Karl-J. Hölkeskamp, Professor of Ancient History, University of Cologne (Germany)
Frank L. Holt, Professor of Ancient History, University of Houston (USA)
Dan Hooley, Professor of Classics, University of Missouri (USA)
Meredith C. Hoppin, Gagliardi Professor of Classical Languages, Williams
College, Williamstown, MA (USA)
Caroline M. Houser, Professor of Art History Emerita, Smith College (USA) and Affiliated Professor, University of Washington (USA)
70. Georgia Kafka, Visiting Professor of Modern Greek Language, Literature and History, University of New Brunswick (Canada)
Anthony Kaldellis, Professor of Greek and Latin, The Ohio State University
(USA)
Andromache Karanika, Assistant Professor of Classics, University of
California, Irvine (USA)
Robert A. Kaster, Professor of Classics and Kennedy Foundation Professor of Latin, Princeton University (USA)
Vassiliki Kekela, Adjunct Professor of Greek Studies, Classics Department, Hunter College, City University of New York (USA)
Dietmar Kienast, Professor Emeritus of Ancient History, University of Duesseldorf (Germany)
Karl Kilinski II, University Distinguished Teaching Professor, Southern Methodist University (USA)
Dr. Florian Knauss, associate director, Staatliche Antikensammlungen und Glyptothek Muenchen (Germany)
Denis Knoepfler, Professor of Greek Epigraphy and History, Collège de France (Paris)
Ortwin Knorr, Associate Professor of Classics, Willamette University (USA)
Robert B. Koehl, Professor of Archaeology, Department of Classical and Oriental Studies Hunter College, City University of New York (USA)
Georgia Kokkorou-Alevras, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)
Ann Olga Koloski-Ostrow, Associate Professor and Chair, Department of Classical Studies, Brandeis University (USA)
Eric J. Kondratieff, Assistant Professor of Classics and Ancient History,
Department of Greek & Roman Classics, Temple University
Haritini Kotsidu, Apl. Prof. Dr. für Klassische Archäologie, Goethe-Universität, Frankfurt/M. (Germany)
Lambrini Koutoussaki, Dr., Lecturer of Classical Archaeology, University of Zürich (Switzerland)
David Kovacs, Hugh H. Obear Professor of Classics, University of Virginia (USA)
Peter Krentz, W. R. Grey Professor of Classics and History, Davidson College
(USA)
Friedrich Krinzinger, Professor of Classical Archaeology Emeritus, University of Vienna (Austria)
Michael Kumpf, Professor of Classics, Valparaiso University (USA)
Donald G. Kyle, Professor of History, University of Texas at Arlington (USA)
Prof. Dr. Dr. h.c. Helmut Kyrieleis, former president of the German Archaeological Institute, Berlin (Germany)
Gerald V. Lalonde, Benedict Professor of Classics, Grinnell College (USA)
Steven Lattimore, Professor Emeritus of Classics, University of California, Los Angeles (USA)
Francis M. Lazarus, 
President, 
University of Dallas (USA)
Mary R. Lefkowitz, Andrew W. Mellon Professor in the Humanities, Emerita
Wellesley College (USA)
Iphigeneia Leventi, Assistant Professor of Classical Archaeology, University of Thessaly (Greece)
Daniel B. Levine, Professor of Classical Studies, University of Arkansas (USA)
Christina Leypold, Dr. phil., Archaeological Institute, University of Zurich (Switzerland)
Vayos Liapis, Associate Professor of Greek, Centre d’Études Classiques & Département de Philosophie, Université de Montréal (Canada)
Hugh Lloyd-Jones, Professor of Greek Emeritus, University of Oxford (UK)
Yannis Lolos, Assistant Professor, History, Archaeology, and Anthropology, University of Thessaly (Greece)
Stanley Lombardo, Professor of Classics, University of Kansas, USA
Anthony Long, Professor of Classics and Irving G. Stone Professor of Literature, University of California, Berkeley (USA)
Julia Lougovaya, Assistant Professor, Department of Classics, Columbia University (USA)
A.D. Macro, Hobart Professor of Classical Languages emeritus, Trinity College (USA)
John Magee, Professor, Department of Classics, Director, Centre for Medieval Studies, University of Toronto (Canada)
Dr. Christofilis Maggidis, Associate Professor of Archaeology, Dickinson College (U.S.A.)
Jeannette Marchand, Assistant Professor of Classics, Wright State University, Dayton, Ohio (USA)
Anna Marmodoro, Faculty of Philosophy, University of Oxford (UK)
Richard P. Martin, Antony and Isabelle Raubitschek Professor in Classics, Stanford University
Maria Mavroudi, Professor of Byzantine History, University of California, Berkeley (U.S.A.)
Alexander Mazarakis Ainian, Professor of Classical Archaeology, University of Thessaly (Greece)
James R. McCredie, Sherman Fairchild Professor emeritus; Director, Excavations in Samothrace Institute of Fine Arts, New York University (USA)
James C. McKeown, Professor of Classics, University of Wisconsin-Madison (USA)
Robert A. Mechikoffm Professor and Life Member of the International Society of Olympic Historians, San Diego State University (USA)
Andreas Mehl, Professor of Ancient History, Universitaet Halle-Wittenberg (Germany)
Harald Mielsch, Professor of Classical Archeology, University of Bonn (Germany)
Stephen G. Miller, Professor of Classical Archaeology Emeritus, University of California, Berkeley (USA)
Phillip Mitsis, A.S. Onassis Professor of Classics and Philosophy, New York University (USA)
Peter Franz Mittag, Professor für Alte Geschichte, Universität zu Köln (Germany)
David Gordon Mitten, James Loeb Professor of Classical Art and Archaeology,
Harvard University (USA)
Margaret S. Mook, Associate Professor of Classical Studies, Iowa State University (USA)
Anatole Mori, Associate Professor of Classical Studies, University of Missouri- Columbia (USA)
Jennifer Sheridan Moss, Associate Professor, Wayne State University (USA)
Ioannis Mylonopoulos, Assistant Professor of Greek Art History and Archaeology, Columbia University, New York (USA).
Richard Neudecker, PD of Classical Archaeology, Deutsches Archäologisches Institut Rom (Italy)
James M.L. Newhard, Associate Professor of Classics, College of Charleston (USA)
Carole E. Newlands, Professor of Classics, University of Wisconsin, Madison (USA)
John Maxwell O\'Brien, Professor of History, Queens College, City University of New York (USA)
James J. O\'Hara, Paddison Professor of Latin, The University of North Carolina, Chapel Hill (USA)
Martin Ostwald, Professor of Classics (ret.), Swarthmore College and Professor of Classical Studies (ret.), University of Pennsylvania (USA)
Olga Palagia, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)
Vassiliki Panoussi, Associate Professor of Classical Studies, The College of William and Mary (USA)
Maria C. Pantelia, Professor of Classics, University of California, Irvine (USA)
Pantos A.Pantos, Adjunct Faculty, Department of History, Archaeology and Social Anthropology, University of Thessaly (Greece)
Anthony J. Papalas, Professor of Ancient History, East Carolina University (USA)
Nassos Papalexandrou, Associate Professor, The University of Texas at Austin (USA)
Polyvia Parara, Visiting Assistant Professor of Greek Language and Civilization, Department of Classics, Georgetown University (USA)
Richard W. Parker, Associate Professor of Classics, Brock University (Canada)
Robert Parker, Wykeham Professor of Ancient History, New College, Oxford (UK)
Anastasia-Erasmia Peponi, Associate Professor of Classics, Stanford University (USA)
Jacques Perreault, Professor of Greek archaeology, Université de Montréal, Québec (Canada)
Yanis Pikoulas, Associate Professor of Ancient Greek History, University of
Thessaly (Greece)
John Pollini, Professor of Classical Art & Archaeology, University of Southern California (USA)
David Potter, Arthur F. Thurnau Professor of Greek and Latin. The University of Michigan (USA)
Robert L. Pounder, Professor Emeritus of Classics, Vassar College (USA)
Nikolaos Poulopoulos, Assistant Professor in History and Chair in Modern Greek Studies, McGill University (Canada)
William H. Race, George L. Paddison Professor of Classics, University of North Carolina at Chapel Hill (USA)
John T. Ramsey, Professor of Classics, University of Illinois at Chicago (USA)
Karl Reber, Professor of Classical Archaeology, University of Lausanne (Switzerland)
Rush Rehm, Professor of Classics and Drama, Stanford University (USA)
Werner Riess, Associate Professor of Classics, The University of North Carolina at Chapel Hill (USA)
Robert H. Rivkin, Ancient Studies Department, University of Maryland
Baltimore County (USA)
Barbara Saylor Rodgers, Professor of Classics, The University of Vermont (USA)
Robert H. Rodgers. Lyman-Roberts Professor of Classical Languages and Literature, University of Vermont (USA)
Nathan Rosenstein, Professor of Ancient History, The Ohio State University (USA)
John C. Rouman, Professor Emeritus of Classics, University of New Hampshire, (USA)
Dr. James Roy, Reader in Greek History (retired), University of Nottingham (UK)
Steven H. Rutledge, Associate Professor of Classics, Department of Classics, University of Maryland, College Park (USA)
Christina A. Salowey, Associate Professor of Classics, Hollins University (USA)
Guy D. R. Sanders, Resident Director of Corinth Excavations, The American School of Classical Studies at Athens (Greece)
Theodore Scaltsas, Professor of Ancient Greek Philosophy, University of Edinburgh (UK)
Thomas F. Scanlon, Professor of Classics, University of California, Riverside
(USA)
Bernhard Schmaltz, Prof. Dr. Archäologisches Institut der CAU, Kiel (Germany)
Rolf M. Schneider, Professor of Classical Archaeology, Ludwig-Maximilians- Universität München (Germany)
Peter Scholz, Professor of Ancient History and Culture, University of Stuttgart (Germany)
Christof Schuler, director, Commission for Ancient History and Epigraphy of the German Archaeological Institute, Munich (Germany)
Paul D. Scotton, Assoociate Professor Classical Archaeology and Classics, California State University Long Beach (USA)
Danuta Shanzer, Professor of Classics and Medieval Studies, The University of Illinois at Urbana-Champaign and Fellow of the Medieval Academy of America (USA)
James P. Sickinger, Associate Professor of Classics, Florida State University (USA)
Marilyn B. Skinner 
Professor of Classics, 
University of Arizona (USA)
Niall W. Slater, Samuel Candler Dobbs Professor of Latin and Greek, Emory University (USA)
Peter M. Smith, Associate Professor of Classics, University of North Carolina at Chapel Hill (USA)
Dr. Philip J. Smith, Research Associate in Classical Studies, McGill University (Canada)
Susan Kirkpatrick Smith Assistant Professor of Anthropology Kennesaw State University (USA)
Antony Snodgrass, Professor Emeritus of Classical Archaeology, University of Cambridge (UK)
Theodosia Stefanidou-Tiveriou, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece).
Andrew Stewart, Nicholas C. Petris Professor of Greek Studies, University of California, Berkeley (USA)
Oliver Stoll, Univ.-Prof. Dr., Alte Geschichte/ Ancient History,Universität Passau (Germany)
Richard Stoneman, Honorary Fellow, University of Exeter (England)
Ronald Stroud, Klio Distinguished Professor of Classical Languages and Literature Emeritus, University of California, Berkeley (USA)
Sarah Culpepper Stroup, Associate Professor of Classics, University of Washington (USA)
Nancy Sultan, Professor and Director, Greek & Roman Studies, Illinois Wesleyan University (USA)
David W. Tandy, Professor of Classics, University of Tennessee (USA)
James Tatum, Aaron Lawrence Professor of Classics, Dartmouth College
Martha C. Taylor, Associate Professor of Classics, Loyola College in Maryland
Petros Themelis, Professor Emeritus of Classical Archaeology, Athens (Greece)
Eberhard Thomas, Priv.-Doz. Dr.,Archäologisches Institut der Universität zu Köln (Germany)
Michalis Tiverios, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)
Michael K. Toumazou, Professor of Classics, Davidson College (USA)
Stephen V. Tracy, Professor of Greek and Latin Emeritus, Ohio State University (USA)
Prof. Dr. Erich Trapp, Austrian Academy of Sciences/Vienna resp. University of Bonn (Germany)
Stephen M. Trzaskoma, Associate Professor of Classics, University of New Hampshire (USA)
Vasiliki Tsamakda, Professor of Christian Archaeology and Byzantine History
of Art, University of Mainz (Germany)
Christopher Tuplin, Professor of Ancient History, University of Liverpool (UK)
Gretchen Umholtz, Lecturer, Classics and Art History, University of Massachusetts, Boston (USA)
Panos Valavanis, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)
Athanassios Vergados, Visiting Assistant Professor of Classics, Franklin & Marshall College, Lancaster, PA
Christina Vester, Assistant Professor of Classics, University of Waterloo (Canada)
Emmanuel Voutiras, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)
Speros Vryonis, Jr., Alexander S. Onassis Professor (Emeritus) of Hellenic Civilization and Culture, New York University (USA)
Michael B. Walbank, Professor Emeritus of Greek, Latin & Ancient History, The University of Calgary (Canada)
Bonna D. Wescoat, Associate Professor, Art HIstory and Ancient Mediterranean Studies, Emory University (USA)
E. Hector Williams, Professor of Classical Archaeology, University of British Columbia (Canada)
Roger J. A. Wilson, Professor of the Archaeology of the Roman Empire, and Director, Centre for the Study of Ancient Sicily, University of British Columbia, Vancouver (Canada)
Engelbert Winter, Professor for Ancient History, University of Münster
(Germany)
Timothy F. Winters, Ph.D. Alumni Assn. Distinguished Professor of Classics
Austin Peay State University (USA)
Ian Worthington, Frederick A. Middlebush Professor of History, University of Missouri-Columbia (USA)
Michael Zahrnt, Professor für Alte Geschichte, Universität zu Köln (Germany)
Paul Zanker, Professor Emeritus of Classical Studies, University of Munich (Germany)

7
Παράθεση από: Xenia
Τι σημαίνει για \"μένα\", η λέξη γάμος?
Νομίζω ότι σαν λέξη δεν λέει και πολλά στις μέρες μας, έχει ευτελιστεί... (λευκός γάμος, πολιτικός γάμος, γάμος ομοφιλοφύλων...).
Παρά ταύτα η έννοια-σκοπός του γάμου, ως μυστήριο της εκκλησίας μας, είναι μια ένωση, μια ΠΟΡΕΙΑ. Είναι η μία πορεία απ\' τις δυο που μπορούν να ακολουθήσουν οι Χριστιανοί. Πορεία όχι ατομική(σε αντίθεση με την άλλη πορεία, την κατά Χριστόν αγαμία) αλλά ομαδική, που αλλιώς λέγεται οικογένεια! Προορισμός αυτής της πορείας(όπως και της άλλης) είναι ο Παράδεισος και η αγιότης. Και η πορεία αυτή μπορεί να περνά μέσα από όλα αυτά που είπες Ξένια (ευθύνη, ανάπαυση, εξασφάλιση, ικανοποίηση, σκλαβιά, χαρά, αδιαφορία, χρήμα, οικογένεια-παιδιά) κ.α. αρκεί να μην παρεκκλίνει τού προορισμού της...

Αυτό είναι γενικά ο γάμος για μένα, παραλληλίζοντάς τον και με την αγαμία! Πιστεύω να μη σας μπέρδεψα...

8
Παράθεση από: mistral
Υγ. Ratsas μήπως περιμένεις να σου στείλω κανένα pm?
      Αφενός δεν ανήκω στο γυναικείο φύλο ..
      Αφετέρου παρατηρώ πως δεν προλαβαίνω να logάρω
        και logάρεις λές και κάτι περιμένεις..
      Χμμμμ.. μήπως βλέπω πολλά αστυνομικά έργα;    
      Μήπως πιάσαν οι ζέστες.... έχουν περάσει και τα χρόνια..
       Ή μήπως θέλεις να με ρωτήσεις κάτι;
       Χαλαρά... μην ντρέπεσαι.

       Αν πάντως είναι απλώς η ιδέα μου.. λογισμοί και τέτοια.. ξέρεις..
       ζητώ συγγνώμη. Ξέχνα το.
:offtopic: :yikes::yikes::yikes::yikes::yikes:
Χαίρομαι που βρίσκεις μόνος σου τις απαντήσεις, για να μη χρειαστεί να απαντήσω εγώ...
Μην περιμένεις ούτε ώρα! Χρειάζεσαι επειγόντως διακοπές!!!

9
[color=666666]Tου Χρηστου Γιανναρα
Καθημερινή, 31-5-09
[/color]

Ψηφίζουμε μονάρχη, όχι κόμμα

Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι πρωθυπουργοκεντρικό, που σημαίνει: μοναρχία όχι συνταγματική, αλλά απόλυτη. Το Σύνταγμα το αλλάζει ο πρωθυπουργός κατά την ανεξέλεγκτη βούλησή του, αρκεί να διαθέτει 180 έδρες στη Βουλή – το είδαμε στην πράξη το 1985. Αν δεν μπορεί να επέμβει και στο Σύνταγμα, αξιοποιεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο απεριόριστο της πρωθυπουργικής μοναρχίας.

Δεν δεσμεύεται από κανέναν όρο εσωκομματικού δημοκρατικού ελέγχου. Χρησιμοποιεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να επιβάλει όποια σύνθεση της κυβέρνησης θέλει – έστω και με κραυγαλέα ανίκανους ή προκλητικά φαύλους υπουργούς. Σπάνια (και για λόγους εντυπώσεων) επιτρέπει στους βουλευτές του να ψηφίσουν «κατά συνείδησιν» – τους νόμους που τον εξυπηρετούν τους ψηφίζουν οι βουλευτές έστω και «παρά συνείδησιν», σαν ανέγνωμα πιόνια. Ελέγχει τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων του κόμματός του, γεγονός που τον καθιστά αδιαμφισβήτητο σατράπη με αυλή κολάκων και λακέδων. Μαγειρεύει και επιβάλλει εκλογικούς νόμους προσαρμοσμένους σε επικαιρικές διευκολύνσεις της επανεκλογής του, αποφασίζει, με ιδιοτελή και μόνο κριτήρια, πότε θα διενεργηθούν εκλογές. Διορίζει τις ηγεσίες της Δικαιοσύνης, των Ενόπλων Δυνάμεων, της Αστυνομίας, όλων των Δημόσιων Οργανισμών, τους προέδρους και τους διευθύνοντες συμβούλους όλων των κρατικών εταιρειών. Ορίζει όλες τις υποψηφιότητες νομαρχών και δημάρχων του κόμματός του σε ολόκληρη τη χώρα και, βέβαια, τους ευρωβουλευτές του. Επιλέγει και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον επιβάλλει με την κοπαδιασμένη κοινοβουλευτική του πλειοψηφία ή τον παζαρεύει, υπό την απειλή εκλογών, εξευτελίζοντας τον θεσμό.

Με αυτά τα δεδομένα ο λαός δεν ψηφίζει κόμμα στις εκλογές, ψηφίζει απόλυτο μονάρχη. Σήμερα αυτή η επιλογή δεσμεύεται και από συγκεκριμένες δυναστείες: Οι υποψήφιοι έχουν διαδοχή εξ αίματος από οίκους και πατριές διαλαμψάντων μοναρχών στην προσχηματική και κατ’ επίφασιν «δημοκρατία» μας. Καμιά πολιτική προσωπικότητα, οποιωνδήποτε προσόντων, δεν μπορεί να αντιταχθεί στους κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες των δύο κομματικών σατραπειών που διεκδικούν την πρωθυπουργική μοναρχία.

Η χώρα σήμερα έχει παγιδευτεί σε πολιτικό αδιέξοδο, γιατί οι πολίτες οφείλουν να επιλέξουν απόλυτο μονάρχη ανάμεσα σε δύο άκρως προβληματικούς δελφίνους. Η δέσμευση στη διλημματική επιλογή καθορίζει τους δείκτες υπανάπτυξης της ελλαδικής κοινωνίας: Σύμφωνα με τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις το 62% των ψηφοφόρων είναι έτοιμο να δώσει την ψήφο του και πάλι στις δύο κομματικές σατραπείες, στους άκρως προβληματικούς, αλλά κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες τους. Και από αυτή την πλειοψηφία των ψηφοφόρων το μέγιστο ποσοστό (60%) αιτιολογεί την πρόθεση της ψήφου του επικαλούμενο μόνο τον εθισμό – δηλώνει, δίχως αιδώ ή λύπην, ότι ψηφίζει πάντοτε σταθερά μία από τις δύο εκδοχές απόλυτης μοναρχίας χωρίς κριτική επανεκτίμηση της προτίμησής του («Κ» 23.5.2009).

Εφιαλτική υπανάπτυξη, ανατριχιαστική απερισκεψία ή ασυνείδητη και ενστικτώδης, όμως «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης; Η λευκή ψήφος δεν υπονομεύει, ευνοεί τον διπολισμό και τρίτη κομματική επιλογή για τον νοήμονα ψηφοφόρο δεν υπάρχει. Τα μικρά κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν πολιτική σοβαρότητα, είναι μετερίζια ουτοπικών φιλοδοξιών ή αρρωστημένης δημοσιολαγνείας πολιτευτών, φυγάδων από τα δυναστικά ποιμνιοστάσια. Δεν υπάρχει μικρό κόμμα που να κυοφορεί ρεαλιστικές προϋποθέσεις ανατροπής του θεσμικά κατεστημένου διπολισμού, των φεουδαρχών που εκ περιτροπής καταληστεύουν και ρημάζουν τη χώρα.

Τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς γραδάρουν τον βυθό της πολιτικής και παιδευτικής μας υπανάπτυξης. Το ένα, το τάχα και «εκσυγχρονιστικό» έχει μεταλλάξει τα κοινωνιοκεντρικά οράματα της Αριστεράς σε συντεχνιακό καμουφλάζ αδίστακτου καριερισμού, ωμού ατομοκεντρισμού συμφερόντων – υιοθετεί τη βία και τον γκανγκστερικό εκβιασμό σαν όπλα δήθεν «κοινωνικής πάλης», ενώ πρακτορεύει απροκάλυπτα στην ελληνική κοινωνία τον νεοταξικό εθνομηδενισμό. Το άλλο, το «συντηρητικό» κόμμα, έχει επιλέξει τη φυγή στο παράλογο, στο εξωπραγματικό: ζει στο αστρικό νεφέλωμα νοσταλγίας του Σταλινισμού, συνθηματολογεί στοχεύοντας σε παραισθησιογόνα τεχνητής αναβίωσης του σοβιετικού «παραδείσου». Πρέπει να έχει κανείς σοβαρό πρόβλημα απώλειας της επαφής με την πραγματικότητα για να ψηφίσει ένα από τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα.

Υποδηλώνει λοιπόν ενστικτώδη, αλλά «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης το 62% των πολιτών που εμμένουν στον διπολισμό; Είπαμε ότι πρόκειται σαφέστατα για επιλογή μονάρχη, όχι επιλογή κόμματος ή πολιτικής ή κοινωνικού στόχου. Και το δίλημμα εντοπίζεται σε δύο δελφίνους με πολλά κοινά γνωρίσματα και κάποιες δευτερεύουσες διαφορές:

Και οι δύο δεν χρειάστηκε να παλαίψουν ποτέ για τίποτα στη ζωή τους: Δεν κρίθηκαν στον επαγγελματικό - κοινωνικό στίβο προτού φιλοδοξήσουν να διαχειριστούν τα κοινά. Κάθε μέρα που ξημερώνει ξυπνούν ξέροντας ότι τους έτυχε ο πρώτος λαχνός του λαχείου. Η δυναμική της ανέλιξής τους βασίζεται στο οικογενειακό τους όνομα και μόνο.

Επομένως είναι και εξαιρετικά δύσκολο να έχουν φίλους, σχεδόν αδύνατο να ακούσουν ειλικρινή, ρεαλιστική κριτική. Εζησαν και ζουν στη γυάλα του οικογενειακού τους ονόματος, δεν έχουν ζυμωθεί με την κοινωνία. Γι’ αυτό και δεν ξέρουν να εντοπίζουν ανθρώπινη ποιότητα. Βασίζονται σε συγκυριακά «φιλαράκια», σε ρηχόμυαλους συγγενείς.

Στην πολιτική τους διαδρομή έχουν κοινό το στίγμα της αποτυχίας: Ο ένας χρημάτισε υπουργός παροιμιώδους ανεπάρκειας, ο άλλος πρωθυπουργός ανεπανάληπτης ατολμίας και ραστώνης. Ως κομματικοί αρχηγοί δεν έχουν δώσει το παραμικρό δείγμα δημιουργικής φαντασίας, σθένους για να τολμήσουν τομές, να πρωτοτυπήσουν, να διακινδυνεύσουν γόνιμες ανατροπές.

Είναι και οι δύο εξίσου ενδοτικοί στο ψεύδος: Ο ένας αυτοχαρακτηρίζεται «σοσιαλιστής» (ύψιστε Θεέ!), ο άλλος, ο μνημειώδους ατολμίας, καυχάται συνεχώς για «μεταρρυθμίσεις»! Δεν επεξεργάστηκαν ούτε αποτόλμησαν ποτέ λύσεις των καίριων προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας, επαγγέλλονται συνεχώς «διαλόγους», συμβιβάζονται με ασήμαντες «βελτιώσεις», αναμηρυκάζουν καυχήσεις για το τίποτα. Η δημοκοπική τους ρητορική είναι αναξιοπρεπής ψευδολογία καλοχτενισμένη από μαστόρους της εξαπάτησης.

Διαφέρουν στα δευτερεύοντα: Ο ένας δεν διαθέτει παιδικά βιώματα πατρίδας στη χώρα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει και τα ελληνικά δεν είναι μητρική του γλώσσα – η εκφραστική αδεξιότητα τον εκθέτει. Μιμείται ύφος και χειρονομίες του πατέρα του, τον αδικεί και το παρουσιαστικό του: φιγούρα επαρχιακού γυμνασιάρχη περασμένων εποχών. Ο άλλος έχει σίγουρο ρητορικό ταλέντο, αλλά δείχνει να μην έχει αισθήματα, να μην τον αγγίζει τίποτα, να είναι όλα ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Σαν να ασχολείται με την πολιτική όπως με το σκάκι, το μπριτζ ή το τάβλι. Από βαρεμάρα.

Αν είναι αυτές οι συντεταγμένες του διπολισμού, η ελληνική κοινωνία τον συντηρεί όχι από ενστικτώδη «σοφία» αυτοπροστασίας. Μόνο από απαιδευσία και υπανάπτυξη.

10
Ανέκδοτα... προς έκδοσιν / .::Ανέκδοτα::. - Mega Topic -
« στις: 01 Ιουνίου, 2009, 06:04:17 μμ »
Mία αλογόμυγα, πάει και κάθεται πάνω στην μύτη ενός λυκόσκυλου και το ρωτάει:
- Τι είσαι εσύ;
- Λυκόσκυλο.
- Και γιατί λέγεσαι έτσι;
- Γιατί ο πατέρας μου ήταν λύκος και η μάνα μου σκύλα. Εσύ τι είσαι;
- Αλογόμυγα
- Άσε ρε...  :laugh::laugh:

11
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Πατέρας και γιός...
« στις: 29 Μαΐου, 2009, 02:43:14 μμ »
Να προσθέσω ένα ακόμα βίντεο σε αυτή την παλιά και ίσως γνωστή ιστορία...
Είναι πολύ διδακτική και ο πατέρας ήρωας, άξιος θαυμασμού! Ας σκεφτούμε τι έκανε. Εμείς έχουμε έστω τη διάθεση για κάτι τέτοιο..;
Κάπου διάβασα ότι του πρότειναν να αγωνιστεί μόνος, γιατί θα έκανε ρεκόρ. Αρνήθηκε, λέγοντας ότι το κάνει μόνο και μόνο για το γιο του...

http://www.tangle.com/view_video.php?viewkey=8cf08faca5dd9ea45513

12
Αληθινό και συγκλονιστικό...


13
Γράφει κάποιος: \"Όταν διαθέτει κανείς το κουράγιο να παρακολουθήσει τις εκπομπές του Λαζόπουλου νοσταλγεί την άγνοια του ανθρώπου των σπηλαίων...\".
Πάντως δεν περίμενα από τον Staboz ειδικά, να τον θαυμάζει και να ενθουσιάζεται. Δεν μ\' αρέσουν όμως οι πολυλογίες για μη σημαντικά θέματα. Οπότε ας μείνουμε σ\' αυτά.

14
Staboz, με εκπλήτεις(όχι δυσάρεστα)... και μου αρέσουν οι εκπλήξεις!

Παράθεση από: staboz
Οι άγιοι ωφελούνται από τα πάντα... εμείς όχι;
Η απάντηση είναι προφανής νομίζω. Κατά το λόγο του Κυρίου προσπαθούμε να μιμηθούμε τους αγίους. Δεν είμαστε(εγώ τουλάχιστον). Ούτε έχω τη χάρη του ερημήτου. Οπότε και δεν μπορώ να ανταποκριθώ σαν άγιος...

Επίσης δεν είμαι \"ξερόλας\" (όπως ο εν λόγο \"διδάσκαλος\" που έχει λόγο για όλα) και ούτε διεκδικώ αυτόν τον τίτλο. Οπότε ίσως να έχεις δίκιο! Δεν ξέρω όμως κατά πόσο πονάει το Άγιο Όρος και τον μοναχισμό, σχολιάζοντάς τα...

Αλλά γενικώς είσαι πιο ξεκάθαρος στις θέσεις σου. Τι εννοώ; Απορώ πως προβάλεις λόγους του Λαζόπουλου τόσο εύκολα. Βρήκες μια εξυπνάδα απ΄τις τόσες φανφαρολογίες που λέει και μας την προβάλεις. Γιατί; Έχεις δει εκπομπές του; Έχει τόση βαρύτητα η άποψη του Λαζόπουλου; Εκτός αν τον έχεις τοποθετήσει και συ τόσο ψηλά μέσα σου, όπως οι περισσότεροι έλληνες που τον παρακολουθούν και άκριτα δέχονται ότι τους ταίζει...

15
Συγκλονιστική διδασκαλία από τον Λαζόπουλο:o;; Έπρεπε να το πει ο \"κριτής των πάντων\"; Δεν το ξέρατε; Ωραίο δάσκαλο βρήκαμε...

16
Βιβλιοπροτάσεις / Ο τρελο-Γιάννης
« στις: 11 Μαΐου, 2009, 12:13:49 μμ »
Αν και δεν είμαι φίλος του βιβλίου, το Πάσχα έπεσε στα χέρια μου αυτό το μικρό βιβλίο. Συγκλονιστικό! http://www.orthodoxia.gr

Το βιβλίο έχει πολλά σημεία προβληματισμού, κυρίως γιατί περιγράφει περιστατικά σε μια γειτονιά της Αθήνας στις μέρες μας.

Μου έμειναν περισσότερο αυτά τα δυο: μακάρι να κάνουμε και ‘μείς παρόμοιες τρέλες στη ζωή μας και ας μην είμαστε εύκολοι στις κρίσεις μας για τους άλλους…
Το δεύτερο είναι πιο εύκολο και απαραίτητο!

17
Εθνικά Θέματα / Εθνικός ύμνος a la Παλαβάνο!
« στις: 10 Απριλίου, 2009, 10:26:56 πμ »
Δεν είναι πρωτοφανές ή ιδιαίτερο περιστατικό, αυτή είναι η Βουλή των Ελλήνων...
Για του λόγου το ακριβές δείτε και το βίντεο.
http://www.megatv.com/summaries.asp?catid=14539&subid=2&tag=11465&pubid=1919725

18
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Ο βιολιστής
« στις: 09 Απριλίου, 2009, 11:35:13 μμ »
Πολύ ωραίο κείμενο-περιστατικό! Πολλά συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε.
Να θίξω λίγο και το γεγονός ότι πολλές φορές έχουμε τον θησαυρό δίπλα μας, μπροστά μας και μεις εθελοτυφλώντας τον αναζητούμε –μάταια- εκεί που φωτίζουν οι προβολείς...

19
Α\' Ιωάννου ε\',16: \"Ἐάν τις ἴδῃ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἁμαρτάνοντα ἁμαρτίαν μὴ πρὸς θάνατον, αἰτήσει, καὶ δώσει αὐτῷ ζωήν, τοῖς ἁμαρτάνουσι μὴ πρὸς θάνατον. ἔστιν ἁμαρτία πρὸς θάνατον· οὐ περὶ ἐκείνης λέγω ἵνα ἐρωτήσῃ.\"

Διάβαζα την ερμηνεία του καθηγητή Π. Τρεμπέλα: ...θά ζητήσῃ παρά τοῦ Θεοῦ καί θά δώσῃ εἰς αὐτόν ὁ Θεός ζωήν· ἐννοῶ ὅτι θά δώσῃ ὁ Θεός ζωήν εἰς ἐκείνους, πού ἁμαρτάνουν μή θανάσιμα ἁμαρτήματα. Ὑπάρχει ἁμαρτία, πού οδηγεῖ εἰς τόν πνευματικόν θάνατον. Δεν συνιστῶ διά τήν θανάσιμον αὐτήν ἁμαρτίαν νά παρακαλέσῃ κανείς τόν Θεόν.

Δηλαδή υπάρχουν θανάσιμες αμαρτίες για τις οποίες \"δεν αξίζει τον κόπο\" να προσευχόμαστε; Δεν συγχωρούνται; Γιατί απ\' τα λίγα που ξέρω, δεν υπάρχει αμαρτία που να μην συγχωρεί ο Θεός, όσο μεγάλη και αν είναι...

20
Ανέκδοτα... προς έκδοσιν / .::Ανέκδοτα::. - Mega Topic -
« στις: 13 Μαρτίου, 2009, 11:30:22 πμ »
Είναι ένας πελαργός και κουβαλάει ένα γέροντα 80 χρονών.
Κάποια στιγμή γυρνάει ο γέροντας και λέει στον πελαργό: \"Παραδέξου ότι χαθήκαμε!\"



Πάει ένας Κύπριος σε ένα εστιατόριο Everest.
-Θέλω ένα σάντουιτς...
-Τι να βάλω μέσα;
-Τυρίν, ντομάταν, πιπεριάν...
-Ρε φίλε, σε παρακαλώ, μπορείς να μη βάζεις \"ν\" στο τέλος των λέξεων;
-ΟΚ!
-Συνέχισε λοιπόν, τι άλλο να βάλλω στο σάντουιτς;
-Ζαμπό, μπέικο...



Το λεωφορείο του ΚΤΕΛ γεμάτο επιβάτες ξεκινάει και αρχίζει να κατηφορίζει το δρόμο.
Από πίσω τρέχει κάποιος προσπαθώντας να το προλάβει.
-Σιγά μην σταματήσει ο οδηγός να σε πάρει! του φωνάζει ένας περαστικός...
-Το ξέρω! φωνάζει ο άλλος τρέχοντας.
-Τότε γιατί τρέχεις;
-Γιατί εγώ είμαι ο οδηγός!



-Μπαμπά, μπαμπά... εκείνο εκεί κάτω, καράβι είναι;
-Όχι, παιδί μου, είναι υπερωκεάνειο.
-Ααααα, μάλιστα. Και πώς γράφεται μπαμπά;
-Χμ... μπα... μάλλον καράβι είναι!

21


Πιστεύεται, ότι ο Θεός διατήρησε το Λείψανο σε τόσο θαυμαστή κατάσταση αφθαρσίας, διότι ο Άγιος Αλέξανδρος είναι ο μόνος Άγιος μετά τον Πατριάρχη Αβραάμ, ο όποιος αξιώθηκε επισκέψεως της Αγίας Τριάδος με μορφή τριών Αγγέλων. Κατά την διάρκεια αυτής της επισκέψεως, ή Αγία Τριάς μέχρι που άγγιξε τον Άγιο, και αυτό το άγγιγμα προφανώς ήταν που έκανε το σώμα του απρόσβλητο στην φθορά. Θαυμαστός ο Τριαδικός Θεός, ο ενδοξαζόμενος εν τοις Άγίοις Αυτού!
Ό Άγιος Αλέξανδρος αναχώρησε για την Ουράνιο Βασιλεία την 30ή Αυγούστου του 1533, σε ηλικία 85 ετών.
Ό Άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ εδοξάσθη με θαυμαστά σημεία και θαύματα κατά την διάρκεια της ζωής του και μετά την Κοίμηση του. Το 1545, ο μαθητής και διάδοχος του Ηγούμενος Ηρωδίων συνέθεσε τον Βίο του. Το 1547 άρχισε ο τοπικός εορτασμός της μνήμης του και συν­ετέθη ή Ακολουθία του. Στις 17 Απριλίου του 1641, κατά την διάρ­κεια της ανακαινίσεως του Ναού της Μεταμορφώσεως, όπου ο Άγιος είχε ταφή, αποκαλύφθηκε τα άγιο Λείψανο του σε κατάσταση πλήρους Αφθαρσίας· έκτοτε, ή Εκκλησία εορτάζει την μνήμη του δύο φορές: την ήμερα της Κοιμήσεως του, 30ή Αυγούστου, και την ήμερα της επισήμου Διακηρύξεως της Αγιότητας του και της ανακομιδής του Ιερού Λειψάνου του, 17η Απριλίου.
Ό Άγιος Αλέξανδρος, όπως του υποσχέθηκε ή Υπεραγία Θεοτόκος, άφησε πίσω του μεγάλο πλήθος μαθητών, πολλοί από τους οποίους ηγίασαν και τιμώνται μέχρι σήμερα από την Εκκλησία του Θεού επί γης ως Άγιοι.
Έκτοτε, το αδιάφθορο άγιο Λείψανο του Άγιου Αλεξάνδρου αποτελούσε πηγή αγιασμού, προσκυνήσεως και θεραπείας: οι τυφλοί ελάμβαναν το φως τους, οι παραλυτικοί ελάμβαναν την δύναμη των ποδών τους, και όσοι έπασχαν από οποιαδήποτε ασθένεια, ελάμβαναν την πλήρη ίαση. Οι δαίμονες έφευγαν από τους δαιμονισμένους και στείρες γυναίκες συνελάμβαναν...
Θαυμαστός είναι ο Πανάγαθος Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού, ο Όποιος δόξασε τον δούλων Αυτού σε αύτη την εφήμερη ζωή με θαύματα και σημεία, τα όποια εγίνοντο δια των χειρών του. Και μετά τον θάνατο του ακόμη αξίωσε να τοποθετηθεί το πάντιμο και ιερό Σκήνωμά του στην Εκκλησία Του, για να καταυγάζει από εκεί, ως μέγας φάρος, με τα πανένδοξα Θαύματα του!...

Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΤΟΥ ΖΒΙΡ
Την 30ή Ιουλίου του 1998, οι πιστοί της Ρωσίας έσπευσαν κατά χιλιάδες να προσκυνήσουν το νεωστί ανακαλυφθέν ιερό Λείψανο του Αγίου Αλεξάνδρου του Σβίρ στον Ναό των Αγίων Σοφίας, Πίστεως, Αγάπης και Ελπίδος στην Αγία Πετρούπολη. Μετά απουσία περί­που 80 χρόνων, ένας από τους πλέον αγαπητούς Αγίους της Θηβαΐδος του Βορρά επέστρεψε στον τόπο των μοναχι­κών του αγώνων.


Οκτώ δεκαετίες ενωρίτερα, στις 5 Ιανουαρίου του 1918, οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν το μεγαλύτερο τμήμα της Ρωσικής Θηβαΐδος του Βορρά: την περιοχή γύρω από το Όλονετς και το Λοντέϊνογιε Πολιέ. Την αμέσως επομένη ήμερα οι Μπολσεβίκοι έκαναν την εμφάνιση τους στο Μοναστήρι του Σβίρ στην λειψανοθήκη του Αγίου Αλεξάνδρου. Ένα τέτοιο ταμείο αγιότητας αποτελούσε ένα προφανές εμπόδιο στον διάβολο και τα όργανα του, τα όποια είχαν καταλάβει τότε την γη της Ρωσίας. Όμως, στην περίπτωση εκείνη ήταν ανεξήγητα ανίκανοι να προκαλέσουν κάποια βλάβη στο Λείψανο του Αγίου ή να το μετακινήσουν. Οι Κομμουνιστές έκαναν ακόμη κάποιες απόπειρες και μόνον στην έκτη τους προσπάθεια, στις 20 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους (1918), κατόρθωσαν να μετακινήσουν το αδιάφθορο Λείψανο του Αγίου Αλεξάνδρου. Τούτο εγκαινίασε την θλιβερή «εκστρατεία κατασχέσεως των λειψάνων», ή οποία συνεχίσθηκε από το 1919 ως το 1922, οπότε τα Λείψανα 63 Ρώσων Αγίων εκλάπησαν, υπεβλήθησαν σε «επιστημονικές εξετάσεις», παρουσιάσθηκαν ως «μούμιες», ή ακόμη και ως «κίβδηλα», σε αντιθρησκευτικά μουσεία ή κατεστράφησαν.
Κατά την περίοδο αυτήν, ολόκληρη ή βόρεια περιοχή της Ρωσίας μετεβλήθη σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Ή Θηβαΐδα του Βορρά βεβηλώθηκε και μολύνθηκε, αλλά ταυτοχρόνως και αγιάστηκε, γινομένη ένας Γολγοθάς από τους πολλούς στην Ρωσία. Ή Μονή του Αγίου Αλεξάνδρου του Σβίρ δοκίμασε την ίδια μοίρα των πολλών Μοναστηριών της περιοχής: έγινε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, γνωστό ως «Σβίρλαγκ» («Στρατόπεδο του Σβίρ»). Αργότερα, έγινε διαδοχικά οίκος αναπήρων πολέμου, οίκος παιδιών, τεχνική σχολή και στρατόπεδο. Τελικά, το τμήμα της Αγίας Τριάδος της Μονής μετατράπηκε σε ψυχια­τρικό άσυλο, ένα μέρος του οποίου παραμένει τέτοιο μέχρι σήμερα.
Ή Μονή υπέστη άσχημες φθορές με την πάροδο των χρόνων. Όμως, ο Θεός δεν επέτρεψε να χαθεί το Λείψανο του Αγίου Αλεξάνδρου. Μετά την κατάσχεση του από τους Μπολσεβίκους, πρώτα εφέρθη στο Λοντέϊνογιε Πολιέ. Ή τοπική επιτροπή των Τσεκιστών ζήτησε να γίνει μία έρευνα για την αυθεντικότητα του Λειψάνου. Εξετάσθηκε από Σοβιετικούς επιστήμονες με την ελπίδα αποδείξεως ότι ήταν κίβδηλο - μία απάτη της Εκκλησίας για την αποβλάκωση των πιστών. Όμως, προς αμηχανία των Μπολσεβίκων, τα αποτελέσματα τους επιβεβαίωσαν όσα είχαν καταγραφή κατά την πρώτη ανακάλυψη του Λειψάνου του Αγίου το 1641· ότι δηλαδή επρόκειτο πράγματι περί του Αγίου Αλεξάνδρου και ότι το σώμα του ήταν, σε εκπληκτικό βαθμό, αδιάφθορο. Το δέρμα του ήταν λευκό και ελαστικό. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ήσαν καθαρά διακρινόμενα και έφεραν μία εντυπωσιακή ομοιότητα με τις εικόνες του Αγίου, οι οποίες αγιογραφήθηκαν μεταξύ του 16ου και του 18ου αιώνος. Ένας ακαδημαϊκός, ο Πέτρος Πέτροβιτς Ποκρύσκιν, δεν φοβήθηκε σε εκείνη την εποχή των διωγμών να γράψει μία θαρραλέα απάντηση στην αίτηση των Τσεκιστών: «Αναγνωρίζοντας ότι το Λείψανο του Αγίου Αλεξάνδρου του Σβίρ αποτελεί αναμφισβήτητα ιστορικό γεγονός, ή θέσης των οποίου πρέπει να είναι σε μία εκκλησία, ζητούμε να ληφθούν μέτρα για την διαφύλαξη Αυτού του εθνικού ιστορικοί θησαυρού».
Από το Λοντέϊνογιε Πολιέ το Λείψανο εφέρθη στην Αγία Πετρούπολη (τότε Πέτρογκραντ). Την εποχή εκείνη ήλθε εντολή από το Κομμισαριάτο της Δικαιοσύνης να τοποθετηθούν όλα τα Λείψανα σε μουσεία. Το Λείψανο του Άγιου Αλεξάνδρου έφέρθη στο ανατομικό μουσείο της πόλεως, το όποιο στεγαζόταν στην Στρατιωτική Ιατρική Ακαδημία. Εκεί το Λείψανο εξετέθη ως έκθεμα, αλλά έμεινε χωρίς εγγραφή -μία προφανής προσπάθεια από τους υπαλλήλους του μουσείου να αποκρυφθή. Ταυτόχρονα, έγιναν απόπειρες να επιδειχθούν ψεύτικα λείψανα του Αγίου στο κοινό, τα όποια δεν ομοίαζαν στην ιστορική του περιγραφή, ως μέρος σχεδίου των Κομμουνιστών να πλήξουν την Εκκλησία, άλλα αυτές οι απόπειρες απέτυχαν. Χάρις σε έναν από τους επιστήμονες, τον Β. Ν. Τόνκοβ, ο όποιος δεν ήταν «στρατευμένος αθεϊστής» όπως οι συνάδελφοι του, το Λείψανο παρέμεινε στην Στρατιωτική Ιατρική Ακαδημία της Αγίας Πετρουπολέως, εξορισμένο στην λήθη. Εκεί έμεινε για περίπου οκτώ δεκαετίες, με αναμονή της στιγμής, κατά την οποία, θεία πρόνοια, θα επέστρεφε στους πιστούς.


Στις 14 Ιουνίου 1997, περί­που έξι χρόνια μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού ολο­κληρωτισμού στην Ρωσία, το τμήμα της θείας Μεταμορφώ­σεως της Μονής του Αγίου Αλεξάνδρου του Σβίρ επεστράφη ολόκληρο στην Εκκλη­σία. Το τμήμα της Αγίας Τριά­δος, το όποιο απέχει ένα τρίτο μιλίου από το έτερο τμήμα, επεστράφη μερικώς στην Εκ­κλησία στις 22 Σεπτεμβρίου 1998.
Ή έρευνα για τον Άγιο Αλέξανδρο άρχισε το 1997, με την ευλογία του Μητροπολίτου της Αγίας Πετρουπολέως Βλαδίμηρου. Τα περισσότερα ντοκουμέντα από την σοβιετική περίοδο είτε εχάθησαν είτε κατεστράφησαν, όμως οι προσευχητικές ερευνητικές προσπάθειες των Αδελφών της Γυναικείας Μονής της Αγίας Σκέπης Τερβενίτσι, υπό την καθοδήγηση του πνευματικού τους Πατρός, του Ηγουμένου Λουκιανού (Κουτσένκο), Προϊσταμένου τώρα της Μονής του Αγίου Αλεξάνδρου Σβίρ, ανταμεί­φθηκαν τελικά. Τον Δεκέμβριο Αυτού του έτους (1997) το Λείψανο του Αγίου ευρέθη! Όταν αυτό εξετάσθηκε, ήταν ακριβώς εφάμιλλο προς την αρχική περιγραφή της πρώτης ανακομιδής του Λειψάνου του 1641. Ήταν το ίδιο αδιάφθορο όσο και πριν από την κατάσχει του. Σύμφωνα με ανθρωπολόγους και εθνολόγους ειδικούς, το Λείψανο άνηκε σε άνδρα της φυλής των Βεπ-μιας πολύ μικρής ομάδος Φινλανδικής καταγωγής, ή οποία κατοικούσε στην περιοχή όπου ο Άγιος Αλέξανδρος γεννήθηκε και όπου αργότερα έκτισε την Μονή του.
Τελικά, μετά την έκτος πάσης αμφιβολίας απόδειξη της ταυτότητος του Αγίου, ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος έδωσε την ευλογία του, ώστε το πλήρες θείας Χάριτος Λείψανο να μεταφερθεί στον Ναό των Αγίων Μαρτύρων Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης για τέσσερις μήνες, προκειμένου να τεθεί σε δημόσια προσκύνηση προ της επιστροφής του στην Μονή του Αγίου. Πριν από την μεταφορά του Λειψάνου στον Ναό, έτελέσθη μία δέηση στην αίθουσα εξετάσεων της Ιατρικής Ακαδημίας. Προς έκπλησιν και πνευματική άγαλλίασιν των παρόντων, τα χέρια και τα πόδια του Αγίου άρχισαν να αναβλύζουν σταγόνες ευώδους μύρου, σαν ο Άγιος να έλεγε: «Ναι, σάς ακούω· εγώ είμαι»! Αυτή ή έκχυσης Χάριτος συνεχίσθηκε και όταν το Λείψανο μετεφέρθη στον Ναό. Ή ροή του ευώδους μύρου ήταν τόσο ισχυρή, ώστε πετούσαν μέλισσες κοντά στα πόδια του Αγίου.
Ό Κληρικός Αλέξιος Γιάνγκ (τώρα Ιερομόναχος Αμβρόσιος) ήταν στην Αγία Πετρούπολη όταν το Λείψανο ευρέθη. Περιγράφων την εμπειρία της προσκυνήσεώς του, γράφει αυτός ο αμερικανός προσκυνητής: «Με έκπληξη είδα, ότι ο Άγιος δεν ήταν μόνον αδιάφθορος, αλλά το δέρμα του δεν είχε καθόλου σκουρύνει από την πάροδο πέντε περίπου αιώνων ήταν τόσο λευκό όσο κάποιου πού ζει σήμερα. Ασπαζόμενος τα ακάλυπτα πόδια του, μπορούσα να ιδώ τον σχηματισμό του θαυματουργού μύρου, σαν σταγόνες πλουσίου μέλιτος, μεταξύ των δακτύλων».
Εικόνες του Αγίου, οι όποιες ευλογήθηκαν στην λειψανοθήκη, άρχισαν ομοίως να αναδίδουν είτε μύρο είτε εύωδία. Ό Δόκι­μος Αλέξανδρος της Μονής του Αγίου Αλεξάνδρου του Σβίρ στεκόταν συνεχώς στην λειψα­νοθήκη, παρατηρώντας όχι μόνον την ποσότητα του ρέοντος μύρου, άλλα και τις θαυματουργικές θεραπείες, οι όποιες ελάμβαναν χώρα εκεί. θεραπεύθηκαν άνθρωποι με πολλές ασθένειες: παραλυτικοί, καρκινοπαθείς, πάσχοντες από δερματικές παθήσεις ή παθήσεις των οστών και δαιμονισμένοι.Μετά την μεταφορά του Λειψάνου στην Μονή του Αγίου Αλεξάνδρου του Σβίρ τον Νοέμβριο του 1998, οι θεραπείες συνέχισαν να συμβαίνουν ενώπιον του. Ή ροή του μύρου επίσης συνεχίσθηκε απαραμείωτα. Παρατηρήθηκε, ότι αυτό το θαύμα αυξάνει σε ένταση όταν καταφθάνουν στην Μονή ομάδες ανθρώπων, στις όποιες δεν συμπεριλαμβάνονται μόνον πιστοί, άλλα και αμφισβητίες επίσης. Μέχρι και σήμερα ή Μονή καταγράφει τα θαύματα, τα όποια τελούνται στο Λείψανο του Αγίου του Θεού

Η ΖΩΟΠΟΙΟΣ AΓΙΑ ΤΡΙΑΣ ΕΝΕΦΑΝΙΣΘΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΤΟΥ ΣΒΙΡ
Το μέγα αυτό θαύμα έγινε ως εξής. Το έτος 1508 σε ηλικία 60 ετών αφ` ότου ο όσιος Αλέξανδρος άρχισε τότε να ασκείται με αγώνες που υπερβαίνουν την ανθρώπινη δύναμη σε πείνα, δίψα και στην αν­τοχή του ψύχους, ελπίζοντας ότι με το πρόσκαιρο αυτό ψύχος του χειμώνα θα αποφύγει τη μέλλουσα αιώνια κόλαση. Οι δαίμονες όμως, βλέποντας να καταπολεμούνται απ\' τον Όσιο και καταλα­βαίνοντας ότι επρόκειτο να εξοστρακιστούν απ\' αυτόν, προσπάθη­σαν απ\' την αρχή να τον τρομοκρατήσουν. Εμφανίζονταν άλλοτε μεν σαν θηρία και άλλοτε σαν φίδια πού έτρεχαν κατεπάνω του με συριγμούς και θηριώδη αγριότητα και του προκαλούσαν πολλούς άλλους πειρασμούς.
Μια νύχτα ό όσιος Αλέξανδρος πήγαινε προς το μοναχικό ερημητήριο του οπού συνήθιζε να προσεύχεται μόνος του, όταν ξα­φνικά εμφανίστηκε μπροστά του ένα αναρίθμητο πλήθος δαιμόνων, σαν νάταν στρατός πολύς, και άρχισαν να πηδούν κατεπάνω του με μανία, να τρίζουν τα δόντια τους, ενώ απ\' το στόμα τους φαινόταν έβγαινε μια μεγάλη φλόγα και με λύσσα να του φωνάζουν:
-Φύγε, φύγε απ\' αυτόν τον τόπο, αναχώρησε γρήγορα απ\' εδώ, για να μην πεθάνεις με θάνατο κακό.
Ό Όσιος όμως, σαν καλός μαχητής του Ιησού Χριστού οπλι­σμένος με προσευχή, δεν τρομοκρατήθηκε καθόλου απ\' αυτούς, γιατί γνώριζε την ασθενική δύναμη τους. Και ή προσευχή ,του έβγαινε από το στόμα του σαν πύρινη φλόγα και κατέκαψε και αφάνισε όλες τις ανίσχυρες λεγεώνες των δαιμόνων.
Ό όσιος Αλέξανδρος συνέχισε τότε το δρόμο του και ήρθε στο μοναχικό ερημητήριο του όπου έκανε τις συνηθισμένες προσευχές του στο Θεό, οπότε ξαφνικά ένας άγγελος με λαμπρά ενδύματα παρουσιάστηκε μπροστά του. Βλέποντας τον ό Όσιος αισθάνθηκε φόβο και τρόμο και πέφτοντας στο έδαφος έμεινε εκεί σαν νεκρός. Ό άγγελος τον έπιασε από το χέρι και του είπε:
Είμαι άγγελος Κυρίου και ό Θεός με έστειλε να σε διαφυλάξω απ` όλες τις απάτες του πονηρού διαβόλου και να σου υπενθυμίσω τα θεια οράματα πού είχες δει σ\' αυτόν τον τόπο πού έχεις εγκατα­σταθεί- γιατί οι εντολές Του πρέπει να εκτελεστούν- ό Κύριος σεεξέλεξε να γίνεις οδηγός σε πολλούς για τη σωτηρία τους. Σού δη­λώνω ότι το θέλημα του Θεού είναι να χτίσεις σ\' αυτόν τον τόπο μια εκκλησία στο όνομα της Αγίας Τριάδος, να συγκεντρώσεις αδελ­φούς και να ιδρύσεις μοναστήρι.
Κι αφού είπε αυτά ό άγγελος έγινε άφαντος.
Ό όσιος Αλέξανδρος όμως αγαπούσε την ησυχία και ήθελε να ζήσει σ\' αύτη όλες τις μέρες της ζωής του- γι\' αυτό προσευχόταν όλο και περισσότερο στο Θεό να τον ελευθερώσει από κάθε απάτη του εχθρού. Κάποτε πού είχε απομακρυνθεί απ\' την καλύβα του και όπως το συνήθιζε προσευχόταν μερικές ώρες συνέχεια, ξαφνικά εμ­φανίστηκε πάλι ό άγγελος Κυρίου και του είπε:
-Αλέξανδρε, όπως σου είπα την προηγούμενη φορά, φτιάξε μια εκκλησία, συγκέντρωσε αδελφούς και ίδρυσε μοναστήρι, γιατί πολ­λοί πού επιζητούν να σωθούν θα έρθουν σε σένα και πρέπει να τους οδηγήσεις «εις οδόν σωτηρίας».
Και λέγοντας αυτά ό άγγελος έγινε και πάλι άφαντος.
Κατά το 1508 πάλι, πού ό Όσιος συμπλήρωνε τον 23ο χρόνο σ\' αυτή την έρημο κι ενώ ήταν στο ερημικό κελί του μια νύχτα και κατά τη συνήθεια του προσευχόταν, ξαφνικά στο σημείο πού βρι­σκόταν έλαμψε ένα μεγάλο φως. Ό Όσιος ξαφνιάστηκε και σκέφ­τηκε: «Τι να σημαίνει αυτό;» Και αμέσως είδε τρεις ανθρώπους να έρχονται προς αυτόν ντυμένοι με λαμπρά, λευκά ενδύματα. Ήταν ωραιότατοι και αγνοί, λάμποντας περισσότερο απ\' τον ήλιο και αστράφτοντας με μια ανέκφραστη ουράνια δόξα.. Καθένας τους Κρατούσε στο χέρι κι ένα σκήπτρο. Όταν τους είδε ό Όσιος έτρεμε ολόκληρος, γιατί τον κατέλαβε φόβος και τρόμος Και μόλις συν­ήλθε λίγο προσπάθησε να τους προσκυνήσει μέχρι το έδαφος. Εκείνοι όμως τον έπιασαν απ\' το χέρι, τον σήκωσαν και του είπαν:
Έχε ελπίδα, μακάριε, και μη φοβάσαι.

Και ό Άγιος είπε:
-Κύριοι μου, εάν βρήκα κάποια χάρη ενώπιον σας, πέστε μου ποιοι είστε πού, ενώ έχετε τόση δόξα και λαμπρότητα, καταδεχθήκατε να έρθετε προς το δούλο σας, γιατί ποτέ μου δεν είδα κανένα με τέτοια δόξα Όπως εσείς.
Εκείνοι του απάντησαν:
-Μη φοβάσαι, άνθρωπε θείων επιθυμιών, γιατί το Άγιο Πνεύμα ευαρεστήθηκε να κατοικήσει σε σένα για την αγνότητα της καρδιάς σου και όπως σου προείπα πολλές φορές έτσι και τώρα σου λέω ότι πρέπει να φτιάξεις εκκλησία, να συγκεντρώσεις αδελφούς και να δημιουργήσεις μοναστήρι, γιατί με σένα ευδόκησα να σώσω πολλές ψυχές και να τους φέρω στην επίγνωση της αλήθειας.
Ακούγοντας αυτά ό Όσιος γονάτισε και πλημμυρισμένος από δάκρυα είπε:
- Κύριε μου, ποιος είμαι εγώ ό αμαρτωλός, ό χειρότερος απ\' όλους τους ανθρώπους, πού θα ήμουν άξιος ν\' αναλάβω τέτοιες ευ­θύνες, σαν κι αυτές για τις οποίες μου μίλησες; Είμαι αδύνατος για ν\' αποδεχτώ τέτοια αποστολή. Γιατί εγώ ό ανάξιος δεν ήρθα σ\' αυτόν τον τόπο για να κάνω αυτά πού με προστάζεις, αλλά μάλλον για να κλάψω τις αμαρτίες μου.
Μόλις είπε αυτά ό Όσιος κειτόταν κάτω στο έδαφος και ό Κύ­ριος τον έπιασε πάλι απ\' το χέρι, τον σήκωσε και του είπε:
-Σήκω όρθιος, πάρε θάρρος και δύναμη και κάνε όλα όσα σε πρόσταξα.
Ό Όσιος απάντησε:
- Κύριε μου, μη θυμώνεις μαζί μου πού τόλμησα να σου αντιμιλήσω- πες μου, σε τίνος το όνομα θέλεις να τιμάται ή εκκλησία πού ή αγάπη Σου για το ανθρώπινο γένος θέλει να χτιστεί σ\' αυτόν τον τόπο;
Και ό Κύριος είπε στον Όσιο:
-Όπως βλέπεις τον ένα να σου μιλάει με τρία πρόσωπα, φτιάξε την εκκλησία στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, της Αγίας Τριάδος «εν μια τη ουσία». Σου αφήνω την ειρήνη Μου και ή ειρήνη Μου πού σου χαρίζω θα είναι μαζί σου.
Και ξαφνικά ό Όσιος είδε τον Κύριο με απλωμένα φτερά να βαδίζει στο έδαφος, σαν να περπατούσε με τα πόδια, και μετά έγινε άφαντος.
Ό όσιος Αλέξανδρος ήταν συνεπαρμένος από πολλή χαρά και φόβο και ευχαρίστησε θερμά γι\' αυτό το Θεό, πού τόσο αγαπάει το ανθρώπινο γένος. Μετά άρχισε να σκέπτεται πώς και πού θα χτίσει την εκκλησία. Αφού σκέφτηκε πολύ και προσευχήθηκε γι\' αυτό στο Θεό, άκουσε ξαφνικά μια μέρα μια φωνή να του μιλάει από ψηλά. Κοιτάζοντας προς τα πάνω ό Όσιος είδε έναν άγγελο του Θεού πού φορούσε μανδύα και κουκούλια να στέκεται στον αέρα με απλωμένα φτερά και με τον ίδιο τρόπο πού άλλοτε εμφανίστηκε στο μεγάλο Παχώμιο, με τα χέρια του τεντωμένα προς τον ουρανό να λέει: «Εις Άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός, Αμήν». Και μετά είπε στον Όσιο:
- Αλέξανδρε, ας χτιστεί ή εκκλησία σ\' αυτόν τον τόπο στο όνομα του Κυρίου πού εμφανίστηκε σε σένα με τρία πρόσωπα, του Πατρός και του Υιού και του Άγιου Πνεύματος, της αδιαιρέτου Τριάδος.
Και λέγοντας αυτά σημείωσε στον τόπο εκείνο το σημείο του σταυρού με το χέρι του και έγινε άφαντος. Ό Όσιος ευφράνθηκε πολύ με το όραμα αυτό, δοξολόγησε το Θεό πού δεν παρείδε τη δέηση του και στο σημείο αυτό τοποθέτησε ένα σταυρό.

22
Ανέκδοτα... προς έκδοσιν / .::Ανέκδοτα::. - Mega Topic -
« στις: 09 Μαρτίου, 2009, 01:56:38 μμ »
Δεν ξέρω αν υπάρχουν εδώ μέσα ή τα έχετε ξανακούσει αλλά αξίζουν... :lol::lol:

Eνας τύπος σε κακό χάλι, γεμάτος γρατσουνιές στο πρόσωπο και στο λαιμό , συναντιέται με έναν φίλο του.
Εκείνος ανήσυχος τον ρωτά :
- Μα καλά...Τί έπαθες ; είσαι χάλια.
- Aσε, θάψαμε χθες την πεθερά μου...
- Και καλά, τί είναι όλες αυτές οι γρατσουνιές ;
- Δεν ήθελε !!!


[color=990000]Τι έχει κέρατα, ζει στο δάσος και μοιάζει με ρύζι;
-Το πελάφι[/color]


Μπαμπά, μπαμπά στο σχολείο, με φωνάζουν μαφιόζο...
-Καλά, θα περάσω να το κανονίσω..
-Ωραία, κοίτα να φανεί σαν ατύχημα ε;


[color=990000]Μπαίνει ένας βλάχος σ\' ένα κατάστημα:
- Θέλου μια φουτουγραφική μηχανή!
- Με φλας; τον ρωτάει η πωλήτρια
- Γιατί, άμα σε φλίσου θα μτι δώσεις τζάμπα;[/color]

23
Στίχοι τραγουδιών / Σε μία τόση δα στιγμή
« στις: 08 Μαρτίου, 2009, 06:20:52 μμ »
Σε μία τόση δα στιγμή
Στίχοι-εκτέλεση: Ραψωδός Φιλόλογος

Έχεις άραγε σκεφτεί πότε πόσο πολύτιμα είναι
όλα αυτά που θεωρείς δεδομένα, δικά σου,
έχεις διανοηθεί πότε πως όλα αυτά μπορεί
να φύγουν μέχρι να ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρά σου?
Έχεις οραματιστεί πότε πως θα \'ταν η ζωή
χωρίς να έχεις δίπλα σου την οικογένεια σου,
έχεις κλάψει με λυγμούς πότε όταν κάποιος
που αγαπούσες έφυγε και δεν είναι πλέον κοντά σου?

Μην ξεγελιέσαι από τον χρόνο, όλα παρέρχονται,
οι περασμένες στιγμές σε κοιτούν, σε μέμφονται,
μιλώ γι\' αυτά που φύγαν και γι\' αυτά που έπονται,
γιατί τα λάθος λόγια που \'χεις πει δεν επιστρέφονται.
Μιλώ για όλα εκείνα που δεν εκτιμάς
ή που φοβάσαι να τους πεις πως τα αγαπάς,
μιλώ γι\' αυτά που κάθε μέρα προσπερνάς,
που σε περιμένουν κάθε μέρα σπίτι όταν γυρνάς...

Σαν ένα φίλο, αγαπημένο, παιδικό σου...
Σαν ένα μήνυμα απλό στο κινητό σου...
Σαν ένα χάδι της μητέρας στα μαλλιά σου...
Σαν ένα παθιασμένο φιλί από την κοπελιά σου...
Πράγματα τόσο μικρά μα τόσο πολύτιμα,
πράγματα που δεν θεωρείς μεγάλο ζήτημα,
πράγματα καθημερινά, συνηθισμένα
που έχεις μάθει δυστυχώς να θεωρείς δεδομένα...

Σε μια τόση δα στιγμή, οι αποχρώσεις του γκρι,
με του χρόνου το πινέλο χρωματίζουν τη γη,
και βουτώντας στην παλέτα βάφουν μαύρη τη ζωή,
όταν κάποιος από \'μας το άσπρο δεν ήθελε να δει.
Τα όμορφα συνήθως βρίσκονται μπροστά μας,
δεν μας αφήνει να τα δούμε η άγνοια μας,
κι αν θα τα χάσουμε η φύγουν από κοντά μας
δεν πρόκειται να τα επιστρέψουν τα δάκρυα μας.

Το κάθε αύριο θολό είναι κι απρόβλεπτο,
τα πάντα αλλάζουν μέσα σ\' ένα δευτερόλεπτο,
γι\' αυτό όταν γελάς να θυμάσαι και το γιατί,
γιατί τα πιο πολλά χαμόγελα σβήνουν πριν το πρωί.
Και όσα κάνει ο χρόνος δεν μπορείς ν\' αλλάξεις,
τα λόγια δεν αλλάζουν κι ίσως τώρα πράξεις,
μια τόση δα στιγμή είναι αρκετή για να σου πει
πως πρέπει κάθε μια μέρα σου ν\' αδράξεις.

Ζήσε τώρα το τώρα κι όχι αργότερα,
ζήσε μ\' όσα έχεις, μη θες περισσότερα,
βουτά στην ζωή πριν μείνουν μόνο απόνερα,
γιατί όσα έχουμε είναι τα πιο όμορφα όνειρα...

24
Θολολογίας Πέρι / Όταν ένας άνθρωπος φεύγει...
« στις: 06 Ιανουαρίου, 2009, 08:15:16 μμ »
Πράγματι ο Θεός είναι τόσο σπλαχνικός
Παράθεση
\"που δε θα μπορεί να αποδεχτεί να πάει κάποιος μακριά Του...\"
Όμως εμείς είμαστε ελεύθεροι στην αγάπη Του, να Του κλείσουμε την πόρτα. Αυτήν την πόρτα που έχει \"χερούλι\" μόνο απ\' την πλευρά μας. Προσωπικά έτσι το καταλαβαίνω: Ο Θεός είναι υπερβολικά σπλαχνικός(ένα βήμα αν κάνουμε προς Αυτόν, 10 θα κάνει προς εμάς), μέχρι το σημείο που Του επιτρέπουμε...

Από αυτό φαίνεται και η μεγάλη αγάπη του Θεού: το δημιούργημα βάζει όρια στον Δημιουργό του!!

25
Ηλεκτρονικοί υπολογιστές / Η Συν Ευωχία και στο facebook
« στις: 02 Ιανουαρίου, 2009, 11:52:14 πμ »
Προφανώς και δεν είναι κακό από μόνο του, ούτε το facebook ούτε οι υπολογιστές. Άλλωστε το αποδεικνύουμε και \'μεις που συμμετέχουμε σε αυτό το forum. Απλά πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο. Η τεχνολογία είναι στις υπηρεσίες του ανθρώπου όταν χρησιμοποιείται σωστά και με μέτρο.
Τελευταία υπάρχει μια άγρια εισβολή της τεχνολογίας στη ζωή μας και χάνετε η επικοινωνία, η κοινωνία προσώπων. Και αν εμάς δεν μας αγγίζει πολύ φοβάμαι ότι θα παρα-αγγίξει τις επόμενες γενιές , αυτές που τώρα είναι στο λύκειο και κάτω. Ίσως να είναι και θέμα παιδείας για το πως να χρησιμοποιείται αυτός ο \"πυρηνικός αντιδραστήρας\" που λέγεται Διαδίκτυο και για αυτό πρέπει να φροντίσουμε εμείς...

Σελίδες: [1] 2