Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Θέματα - Αρτέμης

Σελίδες: [1]
1
Εικόνες - Φωτογραφίες / Τοπία του κόσμου μας...
« στις: 24 Ιανουαρίου, 2010, 11:15:32 μμ »

Μέγας εί Κύριε και θαυμαστά τα έργα Σου!

2
Ένα κείμενο που μου τράβηξε την προσοχή και πιστεύω προσπσθεί να εξηγήσει τι είναι αμαρτία..

< 
.......... σκεφτόμουν: γιατί οἱ ἄνθρωποι τόσο συχνὰ ἁπλῶς καταστρέφουν τὴ ζωή τους, βλάπτουν τὸν ἑαυτό τους, σὰν νὰ διακατέχονται ἀπὸ κάποια amor fati.
 
     Θὰ ὑπέθετε κανεὶς πὼς ἕνας ἁπλὸς ἐγωισμὸς καὶ τὸ ἔνστικτό τῆς αὐτοσυντήρησης θὰ τοὺς προφύλασσαν , ἀλλὰ ὄχι, οὔτε αὐτὸ τὸ ἔνστικτο δὲν τοὺς σταματᾶ. Μπορεῖς νὰ διακρίνεις καθαρὰ ἕνα εἶδος τρέλας, ἕνα πραγματικὸ πάθος γιὰ καταστροφή. Αὐτὸ τὸ πάθος εἶναι τὸ «Ἐγώ», δηλ. ἡ ὑπερηφάνεια.

     Ἡ ὑπερηφάνεια μεταμόρφωσε τὸν «ἄγγελο φωτός» σὲ Διάβολο, καὶ τώρα μόνον ἡ ὑπερηφάνεια ἔχει τὴ δύναμη νὰ καταστρέφει τοὺς ἀνθρώπους. Συνεπῶς, τὸ καθετὶ ποὺ συνδέεται, κατὰ τὸν ἕνα ἤ τὸν ἄλλο τρόπο, μὲ τὴν ὑπερηφάνεια, ἀκόμη καὶ σὲ μικροσκοπικὲς δόσεις, συνδέεται μὲ τὸν Διάβολο καὶ μὲ τὸ διαβολικό.

     Ἡ θρησκεία ἐπίσης ἀποτελεῖ ἕνα ἕτοιμο πεδίο δράσης γιὰ τὶς δυνάμεις τοῦ διαβόλου. Τὰ πάντα, ἀπολύτως τὰ πάντα στὴ θρησκεία, εἶναι ἀμφιλεγόμενα, κι αὐτὴ ἡ ἀσάφεια μπορεῖ ν\' ἀρθεῖ μόνο μὲ τὴν ταπείνωση, ἔτσι ὥστε ὁλόκληρη ἡ πνευματικὴ ζωὴ νὰ εἶναι, ἤ νὰ πρέπει νὰ κατευθύνεται, στὴν ἀναζήτηση τῆς ταπείνωσης.

     Τὸ σημάδι τῆς ταπείνωσης: χαρά! Ἡ ὑπερηφάνεια ἀποκλείει τὴ χαρά. Ἔπειτα: ἁπλότητα, δηλαδὴ ἀπουσία κάθε στροφῆς πρὸς τὸν ἑαυτό μας. Τελικά, ἐμπιστοσύνη, ὡς ἡ κύρια κατευθυντήρια γραμμὴ τῆς ζωῆς, ποὺ ἐφαρμόζεται στὸ καθετὶ (καθαρότητα καρδιᾶς, ὅταν ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ δεῖ τὸν Θεό). Σημάδια τῆς ὑπερηφάνειας εἶναι: ἡ ἀπουσία χαρᾶς, περιπλοκότητα καὶ φόβος. Ὅλα αὐτὰ μποροῦν νὰ ἐπαληθευθοῦν κάθε μέρα, κάθε ὥρα, παρατηρώντας τὸν ἑαυτό μας καὶ μελετώντας τὴ ζωὴ γύρω μας.

     Εἶναι τρομερὸ νὰ σκέφτεσαι πώς, κατὰ μία ἔννοια, καὶ ἡ Ἐκκλησία ζεῖ μὲ ὑπερηφάνεια - «τὰ δίκαια τῶν ἐκκλησιῶν», «τὰ δίκαια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου», «ἡ ἀξιοπρέπεια τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας», κ.λπ. καὶ μὲ μιά πλημμύρα ἄχαρης, περίπλοκης καὶ ἐπίφοβης «πνευματικότητας». Εἶναι μιά συνεχὴς αὐτοκαταστροφή.
 
     Προσπαθοῦμε νὰ προστατεύσουμε τὴν «Ἀλήθεια», παλεύουμε μὲ κάτι καὶ γιὰ κάτι δίχως νὰ καταλαβαίνουμε πὼς ἡ Ἀλήθεια ἐμφανίζεται καὶ νικᾶ μόνον ὅπου εἶναι ζωντανή: «...ταπεινώσου, γίνε σὰν δοῦλος», καὶ θὰ ἔχεις μιά χαρὰ καὶ μία ἁπλότητα ποὺ ἀπελευθερώνουν, ἐκεῖ ὅπου ἡ ταπείνωση ἀκτινοβολεῖ τὴ θεϊκή της ὀμορφιά, ὅπου ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτεται στὴ δημιουργία καὶ στὴ σωτηρία. Πῶς θὰ μπορέσω ἐγὼ ὁ ἴδιος νὰ ζήσω μαζί της; Πῶς θὰ μπορέσω νὰ πείσω τοὺς ἄλλους;………..

     ………….Συνεχίζω τὶς χθεσινὲς σημειώσεις μου γιὰ τὴν ὑπερηφάνεια, τὸν ἐγωκεντρισμό, ὡς πηγὴ ἁμαρτίας, ὡς τὸ περιεχόμενο τῆς ἁμαρτίας καὶ ὡς ἡ καταστροφική, ὀλέθρια δύναμή της.

     Σκεφτόμουν σήμερα τὴ σχέση ἀνάμεσα στὴν ἁμαρτία, στὴ σάρκα καὶ στὴ λαγνεία. Λαγνεία εἶναι οὐσιαστικὰ ἡ ἴδια ἐγωκεντρικότητα, ἡ ἴδια ὑπερηφάνεια, ποὺ στρέφει τὸ σῶμα στὸν ἑαυτό του, στὴν αὐτοδικαίωση καὶ στὴν αὐτοϊκανοποίησή του. Ἔτσι, εἶναι ἀδύνατη ἡ γνήσια ταπείνωση δίχως τὴ νίκη ἐνάντια στὴ σάρκα, ἡ ὁποία τελικὰ συνίσταται στὴν πνευματοποίηση τοῦ σώματος.

     Ἀλλὰ ἡ μάχη μὲ τὴ σάρκα μπορεῖ εὔκολα νὰ μετατραπεῖ σὲ ὑπερηφάνεια καὶ σὲ πηγὴ ὑπερηφάνειας ἂν δὲν ριζώνει στὴν ἀναζήτηση καὶ ἐπιδίωξη τῆς ταπείνωσης. Ὁ ἀσκητισμὸς μπορεῖ νὰ ἐντρυφᾶ στὸν ἑαυτό του κι ὄχι στὸν Θεό. Τὰ σημάδια εἶναι σαφῆ. Ὁ φωτεινὸς ἀσκητισμὸς εἶναι χαρούμενος, ἁπλός, ἐλπιδοφόρος.

     Ὁ ψευδὴς ἀσκητισμός, χωρὶς ἐξαίρεση, ζεῖ ἀπεχθανόμενος τὴ σάρκα, τὸν κόσμο, τὴ ζωή. Τρέφεται μὲ τὴν περιφρόνηση, συμμετέχει στὴ βλασφημία τοῦ Διαβόλου ἀπέναντι στὴν κτίση. Γιὰ ἕναν τέτοιο ἀσκητή, ἡ ἁμαρτία - ὅπως καὶ ὁ πειρασμὸς καὶ ὁ κίνδυνος - φαίνεται νὰ βρίσκεται παντοῦ. Ἐνῶ ἡ νίκη πάνω στὴ σάρκα δὲν γίνεται ποτὲ ἀπέχθεια καὶ πάντα ὁδηγεῖ στὸν «καθαρὸ ὀφθαλμό». «Ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ἦ, ὅλον τὸ σῶμα σου σκοτεινὸν ἔσται» (Ματθ. 6,23).>>

3
Βιβλιοπροτάσεις / Ημερολόγιο - π. Αλέξανδρος Σμέμαν
« στις: 13 Δεκεμβρίου, 2009, 06:48:49 μμ »
Καλησπέρα σε όλους, όπως καταλαβαίνετε και από τον τίτλο του θέματος, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου από το βιβλίο \'Ημερολόγιο\' το οποίο αν και δεν διαθέτει κεφάλαια ή δομημένες ενότητες, εντούτοις είναι πέρα ως πέρα θεολογικό,απλό,κατανοητό και προπάντων βγαλμένο μέσα από την ζωή ενός χριστιανού ο οποίος είχε τις ίδιες ανησυχίες που έχει ο καθένας, τα ίδια ερωτήματα αλλά και έναν τρόπο προσέγγισης των θεμάτων πέρα ως πέρα ουσιαστικό και μακρυά από φλυαρίες. Εν ολίγοις, οι \'ανούσιες\' φλύαρες πνευματικές συζητήσεις και οι ενδελεχείς αναλύσεις επί πνευματικών θεμάτων δεν έχουν θέση εδώ πέρα. Αντιθέτως η απλότητα και η άφεση του ευατού μας να ζήσει και να βιώσει αυτό που τον περιβάλλει με μόνο επακόλουθο την δοξολογία στον Κύριο είναι το επιθυμητό και το προσδοκώμενο από τον συγγραφέα. Ακόμα δεν το έχω τελειώσει αλλά το συστήνω ανεπιφύλακτα, μέχρι στιγμής με έχει ενθουσιάσει..

4
Θολολογίας Πέρι / Τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα
« στις: 29 Νοεμβρίου, 2009, 07:27:41 μμ »
Μου έκανε εντύπωση το παρακάτω άρθρο http://users.auth.gr/~stamchr/docs/Articles/11.doc, γραμμένο από τον αναπληρωτή καθηγητή του Α.Π.Θ. Χρυσόστομο Σταμούλη, όπου φαίνεται ότι η θεολογία των 7 θανασίμων αμαρτημάτων αναπτύχθηκε από τους καθολικούς και δυστυχώς έχει υιοθετηθεί και από εμας..Ακόμα και κατηχητές,κήρυκες,ιερείς κάνουν λόγο για τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα δεχόμενοι τα ως ορθόδοξη θεολογία. Το αίσθημα φόβου, τιμωρίας και μη αναστρέψιμης κατάστασης που φέρνει αυτή η αντιμετώπιση των αμαρτιών είναι περά ως πέρα αντίθετη με την ορθόδοξη θεώρηση των πραγμάτων όπου η πτώση συγχωρείται και ο Θεός Πατέρας μας περιμένει πάντα με ανοιχτές αγκάλες, όχι φυσικα να μας τιμωρήσει αλλά να μας ξανακάνει υιούς Του. Άλλο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της δυτικής θεολογίας η οποία θέλει τον άνθρωπο όχι θεωμένο αλλά μια ζωή χρεωμένο απέναντι στο Θεό. Περιμένω τις απόψεις σας!

5
Καλησπέρα σε όλους, είχα ακούσει και κατά το παρελθόν συζητήσεις σχετικά με τα ανοίγματα της Ορθοδοξίας σε άλλα δόγματα, διαχριστιανικούς διαλόγους κτλ και με αφορμή ένα περιστατικό των τελευταίων ημερών που είδα στο youtube(συγκεκριμένα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισκέφτηκε μια Εβραϊκή συναγωγή στην Νέα Υόρκη) ζητώ την γνώμη σας, καθώς και μια συνοπτική παρουσίαση από κάποιον ειδικό(κ.Staboz , Ρωμηέ?) σχετικά με τη στάση της Εκκλησίας σε τέτοια θέματα. Ακούγονται πολλά από διάφορους τα οποία είτε είναι αφοριστικά(είμαστε προδότες που διαλεγόμαστε μαζί τους,κάνουμε εκπτώσεις στην πίστη μας κτλ) είτε είναι πολύ καθησυχαστικά (έλα μωρέ δεν είναι τίποτε, αφού εμείς έχουμε την ορθή πίστη δεν πρέπει να φοβόμαστε κτλ). Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων


6
Διαπροσωπικές Σχέσεις / Εχασε ο έρωτας τη μάχη;
« στις: 15 Σεπτεμβρίου, 2009, 09:26:05 μμ »
Άρθρο που μου το έστειλε ένας φίλος να διαβάσω και πιστεύω αξίζει προσοχής:



Εχασε ο έρωτας τη μάχη;


Άρθρο στην εφημερίδα \"ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ\", 03/08/2009

Ο έρωτας δεν μένει πια εδώ
πουθενά δεν μένει.
Γ. Σκούρτης, Ο έρωτας

Το ελληνικό καλοκαίρι έχει τη δική του αύρα. Δεν αναφέρομαι στα ηλιοβασιλέματα, στα ξενύχτια, στην ανεμελιά. Στο πιοτό και στο τραγούδι. Μιλάω για την αύρα του έρωτα. Των κρυφών πόθων κάποιων πλατωνικών εραστών, των φανερών πόθων κάποιων λάγνων ματιών. Των διαψευσμένων πόθων κάποιων ολοκληρωμένων σχέσεων. Αυτή η αύρα γεμίζει και αδειάζει την ψυχή ντόπιων και ξένων, πλούσιων και φτωχών, όμορφων και λιγότερο όμορφων. Μ\' αυτή την αύρα ζει (και «καίγεται») η θερινή ώρα Ελλάδας. Μόνο που οι διακοπές τελειώνουν γρήγορα. Και αν μαζί τους λήξει και το όνειρο, πάει καλά. Αν όμως τείνει να γίνει πιο σταθερή, πιο μόνιμη, αν παίρνει τη μορφή της αγάπης τότε τα πράγματα περιπλέκονται. Εχουμε άραγε σκεφτεί ποιας μορφής αγάπη μπορούμε ν\' αντέξουμε; Εξηγούμαι:

ΣΥΝΗΘΩΣ, ως κλασικοί μεσογειακοί εραστές (άντρες-γυναίκες), επιλέγουμε την κατοχική αγάπη. Την απόλυτη σχέση, την πλήρη ταύτιση, την αλληλοϋποταγή, το «εις σάρκα μίαν». Η κατοχική αγάπη αρχίζει με όρκους πίστης, αλλά συχνά τελειώνει με αναθέματα, καθώς το ένα μέρος καταλαμβάνει όλο τον ζωτικό χώρο του άλλου, μην αφήνοντάς του ελευθερίες επιλογών. Πολλά ζευγάρια, για να (δια)σώσουν τη σχέση τους, επιχειρούν να μεταποιήσουν την κατοχική αγάπη σε παροχική (πάρε ό,τι θέλεις, κάνε ό,τι θέλεις, αλλά μείνε) ή και σε ενοχική (εσύ φταις για όλα, αν φύγεις θα πεθάνω). Και οι δύο αυτές ψυχικές διέξοδοι ή και τεχνικές διαχείρισης είναι ατελέσφορες. Τι μένει συνεπώς για όσους δεν επιθυμούν μια εποχική αγάπη και θέλουν να ζήσουν την αιώνια έλξη, τον ασίγαστο πόθο, τη θεία συνύπαρξη χωρίς να (κατα)πιέζουν τον άλλο ή να (κατα)πιέζονται από τη σχέση; Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχουν πολλές εναλλακτικές προτάσεις. Ισως μόνο μία. Ή και καμία.

ΑΥΤΟ το λέω γιατί ο έρωτας και η αγάπη εμπεριέχουν έτσι κι αλλιώς ένα έντονο στοιχείο αποκλειστικότητας, άρα και κτητικότητας. Αυτές οι νερόβραστες σχέσεις (εμείς έχουμε διαφορετικά επώνυμα, ζούμε με διαφορετικούς ρυθμούς, κάνουμε διακοπές με διαφορετικές παρέες), αν δεν είναι μεταμφιεσμένες πολυγαμίες σίγουρα δεν πληρούν τις προϋποθέσεις της αγάπης. Παράλληλες βιώσεις μοναξιάς και πολιτισμένης αδιαφορίας μου θυμίζουν.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ αγάπη είναι πάντοτε συγχρονική, συγχρωτική και συντροφική, και ξέρει από μόνη της να (αυτο)περιορίζεται.

ΔΕΝ μας χρειάζονται, συνεπώς, (προ)γαμιαία συμβόλαια ή ρήτρες συμβίωσης ή διακηρύξεις περί δικαιωμάτων και ελευθεριών.

ΛΙΓΟ περισσότερη «συγ-κίνηση» μας χρειάζεται. Πού όμως τη βρίσκει κανείς σήμερα;

7
Αφορμή για το συγκεκριμένο θέμα στάθηκε η σκέψη που μου ήρθε για το τι κάνουμε όσον αφορά την ιεραποστολή στον κόσμο, όχι απαραίτητα εκτός συνόρων αλλά στην δουλειά μας, στις συναναστροφές μας, στις παρέες μας και οπουδήποτε αλλού συνυπάρχουμε με ανθρώπους.Κοιτώντας γύρω μας, το πνεύμα της εποχής είναι αντίθεο ή/και αδιάφορο προς τον Θεό καθώς το μόνο πράγμα που μας ενδιαφέρει πλέον είναι η πρόσκαιρη ευτυχία και η άνεση. Μέσα στο χείμαρρο του κόσμου χανόμαστε και μεις και καθιστούμε τους ευατούς μας αδύνατους να φέρουν την αλλαγή. Αποτέλεσμα είναι να επέρχεται μια απογοήτευση ότι τίποτα δεν μπορεί να γυρίσει πίσω το ποτάμι, ότι όλα πλέον έχουν πάρει το δρόμο τους και με λίγα λόγια ισχύει το \'ο σώζων ευατώ σωθήτω\'. Οπότε τι μπορούμε(έστω και στο ελάχιστο) να κάνουμε? Πιστεύω πως όσο δειλοί και άτολμοι να είμαστε,τουλάχιστον με την προσευχή μας μπορούμε να ελπίζουμε στο έλεος Του. Αυτό που κάνουν οι μοναχοί που βρίσκονται εκτός του κόσμου, οφείλουμε να το προσπαθούμε και εμείς μιας και έχουμε πλέον καταντήσει φροντιστές μόνο του ευατού μας.

8
Αν και καθυστερημένα,επισυνάπτω ένα link με μια ομιλία του Μεσογαίας π.Νικολάου σχετικά με τα Χριστούγεννα.Είναι λίγο μεγάλη (45 λεπτά),οπότε όταν βρει χρόνο ο καθένας ας την ακούσει και αν είναι να συζητήσουμε πάνω στο θέμα.Ακόμα και αν πέρασαν τα Χριστούγεννα είναι πάντα επίκαιρο το θέμα..http://istologio.org/?tag=%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1

9
Ιδίως αυτές τις γιορτινές μέρες ακούγεται η λέξη \'αγάπη\' όλο και περισσότερο από τα στόματα όσων δίνουν τις ευχές τους(κυρίως μέσω των ΜΜΕ).Βλέπουμε επίσης εκδηλώσεις από διαφόρους συλλόγους,οργανώσεις κτλ που προσφέρουν δώρα ή και χρηματικά ποσά σε αναξιοπαθούντες αδερφούς μας ή ιδρύματα και μου γεννάται το ερώτημα:γιατί αυτή την συμπεριφορά δεν την εφαρμόζουμε όλο τον χρόνο αλλά μόνο αυτές τις μέρες?μήπως κατήντησε εθιμοτυπικό?και έρχομαι στον τίτλο του θέματος, όπου στην παραβολή αυτή ο Κύριος μας δείχνει ξεκάθαρα τον δρόμο της σωτηρίας ο οποίος δεν είναι άλλος από την έμπρακτη αγάπη προς τον συνάνθρωπο.Δεν αναφέρει πουθενά εγκράτεια,προσευχή,νηστεία κτλ αλλά μόνο την έμπρακτη αγάπη (ελεημοσύνη,παρηγοριά,φιλοξενία).
Προς Θεού,δεν θέλω να πω ότι δεν χρειάζονται και η εγκράτεια,νηστεία,προσευχή κτλ.Απλά στην παραβολή αυτή πιστεύω πως μας φανερώνεται και το \'δια ταύτα\',το άνοιγμα δηλαδή στον συνάνθρωπο και η φροντίδα γι\'αυτόν.Το λέει και ο Παύλος στον υπέροχο ύμνο της αγάπης όπου αναφέρει(περίπου)πως \'\'..και όλες τις αρετές να έχω,αν δεν έχω αγάπη,δεν έχω τίποτε..\'\'.Αυτά

10
Προβλήματα - Προτάσεις / Ανεπrockοποι radio
« στις: 10 Δεκεμβρίου, 2008, 10:11:23 μμ »
Σας είπε κανείς ότι η εκπομπή δεν είναι καλή και έχετε να κάνετε καινούρια κανα-δυο βδομάδες?

11
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Επεισόδια σε όλη την Ελλάδα
« στις: 09 Δεκεμβρίου, 2008, 03:45:39 μμ »
Φαντάζομαι όλοι είδατε το κομφούζιο που επικρατεί αυτές τις μέρες σε όλη την χώρα από τις διαδηλώσεις για τον θάνατο του νεαρού στην Αθήνα. Αυτό που με εξοργίζει είναι η υποκρισία των συμμετεχόντων που ανέχονται τους λίγους ανεγκέφαλους(άντε μη πω τίποτα βαρύτερο) καθώς είναι προφανές ότι μόνο για να διαμαρτυρυθούν δεν πάνε σ\'αυτές τις πορείες. Ξαφνικά χάσανε το δίκιο τους, και το ψάχνουνε στα σπασμένα και καμμένα μαγαζιά..

12
Φαντάζομαι όλοι από περιέργεια θα έχετε ανατρέξει στο χωρίο ρωμ. ε\' 6-10 με το οποίο υπογράφει ο πολυγραφότατος και αγαπητός κ.staboz.Αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της πίστης μας καθώς μιλάει για την άπειρη αγάπη του Θεού η οποία τελικά θα μας σώσει από τα δεσμά του θανάτου (αν συναινέσουμε και εμείς βέβαια).Γεγονός ελπιδοφόρο που μας δυναμώνει να συνεχίσουμε την προσπάθεια μας παρά τις όποιες δυσκολίες μας γονατίσουν.Μας υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να φανούμε αχάριστοι στην αγάπη αυτή για τον λόγο ότι η θυσία έγινε από τον Δίκαιο για να σωθούν οι άδικοι,οι οποίοι χωρίς την θυσία αυτή δεν θα είχαν στον ήλιο μοίρα..Ο καθένας μας ας αναλογιστεί πως (και πόσο) ανοίγει την καρδιά του σ\'αυτό το δώρο..

13
Περί παντός Θεολογικού επιστητού / Βιοηθική
« στις: 18 Νοεμβρίου, 2008, 08:47:05 μμ »
θέματα βιοηθικής θα μπορούσαν να συζητηθούν στο forum?φαίνεται να μη μας αγγίζουν,αλλά είχα παρακολουθήσει πριν 2 χρόνια ένα συνέδριο βιοηθικής στον Βύρωνα με συντονιστή τον μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.Νικόλαο και άγγιζε πτυχές άγνωστες στους πολλούς.Στην σύγχρονη εποχή όπου η ιατρική κάνει θαύματα πρέπει να σκεφτούμε και λίγο τον Δημιουργό..

14
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Καλώς σας βρήκα
« στις: 30 Οκτωβρίου, 2008, 05:43:54 μμ »
Καλησπέρα σε όλους,πριν λίγες ώρες γράφτηκα ως μέλος στο φόρουμ(μέχρι χτες ήμουν επισκέπτης και ας μην το είχα συνειδητοποιήσει) και θέλω να θέσω ένα μάλλον ασήμαντο ερώτημα:Ποιος πιστεύει ότι ο Ρωμηός πρέπει να κουρευτεί???
Υ.Γ:Υπόσχομαι να επανέλθω με σοβαρότερα θέματα για συζήτηση

Σελίδες: [1]