Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Θέματα - ρωμηός

Σελίδες: [1] 2 3 ... 7
1
Θολολογίας Πέρι / Κυριακή Δ´ Ματθαίου.
« στις: 09 Ιουλίου, 2011, 12:16:20 πμ »
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ.
10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011

«Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον»  

Εἶναι πράγματι ἀπὸ τὶς ἐλάχιστες περιπτώσεις, ἵσως καὶ ἡ μοναδική, ποὺ ὁ Κύριος μας ὄχι ἁπλῶς ἀναγνωρίζει καὶ διαβλέπει στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων ζωντανὴ τὴν πίστη τους ἀλλὰ ποὺ ὁμολογεῖ τόσο εὐθαρσῶς τὸν θαυμασμό του: «οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον».

Ἂς μὴν προσπεράσουμε μὲ ἀδιαφορία τὴν περικοπὴ αὐτή, ἀγαπητοί μου, ἀλλὰ ἂς σπουδάσουμε τὰ λεγόμενα, γιὰ νὰ διακριβώσουμε καὶ μεῖς καὶ νὰ ἀποδώσουμε ἴσο τὸ θαυμασμό μας γιὰ τὴν πίστη τοῦ ἐκατόνταρχου.

Ἦλθε λοιπὸν ὁ ἐκατόνταρχος, ἄνδρας δηλαδὴ τῆς στρατιωτικῆς φρουρᾶς, μὲ ἐξουσία στὸ στράτευμά του, καὶ πλησίασε τὸν Κύριο γιὰ νὰ τὸν παρακαλέσει γιὰ τὸν δοῦλο του, ὁ ὁποῖος ἤτο παραλυτικός. Πρῶτο λοιπόν αὐτὸ ἂς σπουδάσουμε ἀδελφοί μου, ὅτι ἂν καὶ δὲν ἤταν Ἰουδαῖος στὴν πίστη ἀλλὰ ἐθνικός, δηλαδή εἰδωλολάτρης, ἂν καὶ δὲν εἶχε γαλουχηθεῖ μὲ τὴ σοφία τῶν προφητῶν οὔτε εἴχε τὴν εὐκαιρία νὰ γνωρίσει στὴ ζωὴ του τὴν ἀλήθεια γιὰ τὸν Ἕνα καὶ Ἀληθινό Θεό, ἐν τούτοις τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του ἔβλεπαν περισσότερο καθαρᾶ καὶ ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτες. Καὶ ὅλα αὐτὰ ἀποδεικνύονται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν λόγο τοῦ Κυρίου μας ποὺ εἶπε:  «οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον».

Προσήλθε λοιπόν στὸν Κύριο καὶ τὶ λέγει; Μήπως ζητάει κάτι; Μήπως ἀπαιτεῖ; Δὲν προτρέχει ὁ ἑκατόνταρχος ἀλλὰ ἀφήνει τὸ πᾶν στὴ Θεότητα. Διότι λέγει μόνον τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο ὑποφέρει καὶ δὲν προτρέχει στὴν αἴτηση, δὲν προαπαιτεῖ θεραπεία ἀλλὰ ἀφήνει τὰ πάντα στὸν Κύριο, ἀποδίδοντας εἰς τὸν Κύριον ὅλην τὴν ἐξουσίαν. Εἶδες πίστη, ποὺ ἐκδηλώνεται ἀπὸ τὴν ἀρχή; Εἶδες σεβασμὸ καὶ ἀναγνώριση τῆς Θεϊκῆς Του δυνάμεως καὶ ἐξουσίας; Ἐθαύμασες τὴν ταπείνωση ποὺ ἐπέδειξε;

Ἂς θαυμάσουμε τώρα τὴν ἀπόκριση του Κυρίου. Διότι δὲν συνήθιζε ὁ Χριστὸς νὰ προτρέχει ἀμέσως εἰς τὴν θεραπείαν. Διότι ὄχι μόνον εἰς τὴν θεραπείαν προσέτρεξε ἀλλά, καὶ τὸ πλέον θαυμαστότερον, ἐπέδειξε ἀπ’ ἀρχῆς τὴν προθυμία του νὰ πάει ὁ ἴδιος στὸ σπίτι τοῦ ἑκατοντάρχου γιὰ νὰ θεραπεύσει τὸν δοῦλο του. Διότι λέγει: «Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν»! Εἶδες πῶς ὁ Κύριος ἀπ’ αρχῆς διέκρινε τὴν πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου; Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι εὔκολο νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε. Εἶπε ὅμως τὰ λόγια αὐτὰ καὶ γιὰ ἕναν ἀκόμη λόγο. Διότι ἤθελε νὰ γίνει φανερὴ σὲ ὅλους ἡ πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου, γιὰ νὰ θαυμάσουν καὶ οἱ παριστάμενοι, γι’ αυτὸ καὶ ὡς ἄριστος τεχνίτης καὶ τέλειος γνώστης τῶν καρδιῶν τῶν ἀνθρώπων προσφέρεται ἀμέσως νὰ ἔλθει στὸ σπίτι του.

  Διότι ἔτσι, ἔδωσε τὴν εὐκαιρία εἰς τὸν ἑκατόνταρχο νὰ ὁμολογήσει εὐθαρσῶς τὴν πίστη του εἰς τὴν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ, λέγοντας: «Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς. Μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου». Ἐν πρώτοις ἂς θαυμάσουμε τὴν ταπείνωσή του. Διότι ἀρχὴ καὶ θεμέλιο τῆς ἀληθοῦς πίστεως εἶναι ἡ μετριοφροσύνη.

«Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς». Ἂν καὶ ἤταν ἄνθρωπος ποὺ εἶχε μεγάλη ἐξουσία στὸ στράτευμα, ἂν καὶ μποροῦσε καὶ διέταζε καὶ εἶχε υποτελεῖς πολλοὺς καὶ ἀπολάμβανε μεγάλο σεβασμό ἀπ’ ὅλους, ἐν τούτοις ὁμολογεῖ εὐθαρσῶς καὶ μάλιστα ἐνώπιον πλῆθος λαοῦ ὄτι δὲν ἀξίζει τῆς τιμῆς αὐτῆς.
Καὶ τὶ συμπληρώνει, λοιπόν, εἰς τὰ λεγόμενα; «μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου». Ἂς θαυμάσουμε ἀδελφοί μου τὴν πίστη του. «Μόνον εἰπὲ λόγῳ καὶ ἰαθήσεται». Τὶ τὸ θαυμάσιον λοιπόν ἔχει ἡ ἀπόκρισίς του; Ἂς ἀφήσουμε τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο νὰ πλέξει τὸ στεφάνι του: «Οὐ γὰρ σωματικὴν παρουσίαν ἐπιζητεῖ, οὐδὲ ἐγγὺς τοῦ ἰατροῦ τὸν κάμνοντα ἤνεγκεν· ὅπερ οὐ μικρὰ φανταζομένου ἦν περὶ αὐτοῦ, ἀλλὰ θεοπρεπῆ τὴν ὑπόνοιαν ἔχοντος».

Δὲν ἐπιζητεῖ δηλαδὴ τὴν σωματικὴν παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ, διότι ἀνεγνώριζε εἰς Ἐκεῖνον τὴν Θεότητα καὶ ὄχι ἀπλῶς κάποιον σπουδαῖον ἀνθρωπο ἤ προφήτη. Οὔτε ἔφερε πρὸς τὸν ἰατρὸ τὸν πάσχοντα! Γνώριζε καλὰ πῶς δὲν ἤταν ἀπαραίτητο, γνώριζε, γνώριζε καλῶς, ὁτι εἶναι Θεὸς καὶ ὄχι ἄνθρωπος!  

«Ὃ γὰρ ἔμελλεν ἅπασιν φανερὸν ὕστερον ἔσεσθαι, τοῦτο οὗτος ἤδη κατάδηλον κατέστησεν, ὅτι καὶ θανάτου καὶ ζωῆς ἐξουσίαν ἔχει», καὶ ἐκεῖνο, δηλαδή, ποὺ ἐπρόκειτο ἀργότερα, ὅταν μὲ τὴν Κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θὰ φωτίζονταν οἱ καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, νὰ γίνει σὲ ὅλους φανερὸ, τοῦτο ἤδη ἐκεῖνος τὸ ὁμολόγησε λέγοντας «Εἰπὲ λόγῳ μόνον». Εἶδες ἀποστολικὴ ψυχή; Καὶ σπουδαιότερη μπορῶ νὰ σοῦ πῶ ἀδελφὲ μου! Διότι ὁ Θωμᾶς, ἂν καὶ μαθητὴς τοῦ Κυρίου, πίστευσε μόνον ὅταν ἐφηλάφησε τὶς πληγὲς του, ὁμολόγησε μόνον διὰ τῆς αἰσθήσεως τῆς ἀφῆς, ἐνῶ ἡ μακαρία ἐκείνη ψυχὴ, ἂν καὶ τίποτα δὲν ἀπόλαυσε ἀπ’ ὅσα ὁ Ἀπόστολος, ὁμολογεῖ με παρρησία τὴ Θεότητα.

Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος θαυμάζει: «οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον». «ἐπειδήπερ αὐτὸν οὐχ εἵλκυσεν εἰς τὴν οἰκίαν, ἀλλ\' ἔφησεν ἀρκεῖν αὐτοῦ τὸ πρόσταγμα». Τὸν ἐθαύμασε δηλαδὴ ἐπειδὴ δὲν τὸν ἔφερε στὴν οἰκία του ἀλλὰ ἐπίστευσε ὅτι ἀρκεῖ τὸ πρόσταγμά του γιὰ νὰ θεραπευθεῖ ὁ δοῦλος του!

Τὴν πίστη του νὰ μιμηθοῦμε καὶ μεῖς ἀδελφοί μου. Διότι καὶ μεῖς σήμερα ζητοῦμε τὰ αἰσθητά καὶ δείχνουμε ἀδιαφορία γιὰ τὴ θεότητα. Πῶς, πὲς μου, ἀναγνώριζεις τὴν θεότητα, ὅταν προτιμᾶς νὰ ἀπλώνεις τὰ χέρια σου καὶ νὰ ἀγγίζεις τὸ φελῶνι καὶ τὸ πετραχείλι τοῦ ἱερέως, ὅταν ἀρνῆσαι νὰ μεταλάβεις τὸν ἴδιο τὸ Θεό; Δὲν ἀποδίδεις ἔτσι μεγαλύτερη τιμὴ στὸ ἔνδυμα παρὰ σὲ ἐκεῖνον ποὺ παρέχει τὸν ἁγιασμό; Καὶ ὄχι μόνον νὰ ἀγγίξεις θέλεις τὸ ροῦχο ἀλλὰ ζητᾶς καὶ ἀπὸ τὸν ἱερέα, καθὼς ξεντύνεται νὰ ἀπλώνει τὰ ἄμφια έπάνω σου; Διότι εἴδα καὶ αὐτὸ νὰ συμβαίνει. Καὶ ἴσως θὰ μποροῦσα νὰ δεχτῶ μιὰ τέτοια εἴδους εὐσέβεια, ἂν σᾶς ἔβλέπα νὰ προστρέχετε εἰς τὸ μυστήριο. Διότι ἂν συμμετέχεις εἰς τὸ μυστήριον, ἂν μεταλαμβάνεις Χριστό καὶ τότε ἐπιδείξεις τέτοιου εἴδους εὐσέβεια εἰς τὰ ἄμφια τοῦ ἱερέως, τότε θὰ μπορούσα νὰ τὸ θεωρήσω αὐτὸ εὐσέβεια καὶ καθαρὴ πίστη, διότι ἀναγνωρίζεις τὸ μεῖζον ἀπὸ τὸ ἔλλατον.    

Διότι πὲς μου ποιός, περπατώντας στὸ δρόμο θὰ προσπεράσει ἀδιάφορα ἕναν πολύτιμο λίθο καὶ ὅταν ἀντικρύσει τσίγκο θὰ τρέξει νὰ τὸν συμμαζεύσει; Διότι τὸ ἴδιο θὰ δεῖς νὰ γίνεται καὶ μὲ τὸ ἀντίδωρο. Διότι καὶ ἐκεῖνο, τὸ ἀντίδωρο, δηλαδή, συγκρινόμενο μὲ τὸ Δῶρον ποὺ εἶναι ὁ Χριστό, τσίγκος εἶναι.
Διότι καὶ ἂν ἀκόμα μοῦ προβάλεις τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι δὲν εἶσαι ἄξιος νὰ κοινωνήσεις, σᾶς τὸ λέω, εἶναι πρόσχημα τῆς ἀδιαφορίας μας. Καὶ ἂν μοῦ τὸ πεῖς αὐτὸ γιὰ τὴ σημερινὴ μας σύναξη, ἴσως νὰ τὸ δεχτῶ. Ἀλλὰ ἐδῶ δὲν συμβαίνει αὐτό, τὸ νὰ κοινωνεῖται δηλαδὴ ὅλοι σας κάθε Κυριακή καὶ σήμερα ἕνας ἢ δύο νὰ ἀπέχουν, ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο, σχεδὸν πάντοτε ἀπέχετε τοῦ Μυστηρίου!

Ποιὰ ἡ ἀξία πὲς μου τῆς ὁμολογίας τῆς ἀναξιότητας σου; Τὶ σημαίνει λοιπὸν τὸ δὲν ἔχω ἐτοιμαστεῖ. Διότι δὲν γίνεται, δὲν γίνεται καὶ σὲ αὐτὴ καὶ στὴν ἑπόμενη καὶ σὲ ὅλες γενικὰ τὶς συνάξεις μας νὰ ἔρχεται κανεὶς ἀπροετοίμαστος!

Διότι ποιὸς, πεῖτε μου, ὁ ὁποῖος ἀναγνωρίζει τὴν ἀναξιότητά του, τὴν ἀσθένειά του καὶ δὲν προστρέχει ἀμέσως στὸν ἰατρό; Ὁρίστε, λοιπόν, ὁ δρόμος! Θέλεις πραγματικὰ να μετέχεις τῆς τραπέζης ἀλλὰ εἶσαι ἀπροετοίμαστος; Πρόσελθε στὸν ἰατρό. Τρεῖς ἰατροὺς διαθέτει ἡ ἐνορία μας. Οἱ δύο ἐξ αὐτῶν μὲ μεγάλη πείρα εἰς τὰ φάρμακα. Πρόσελθε, ἐτοιμάσου, καθαρίσου, ὅσο τὸ δυνατόν. Τότε, μάλιστα, νὰ θέσεις τὴν κεφαλὴ σου κάτω ἀπὸ τὸ πετραχείλι του ἰατροῦ ἀλλὰ ὅταν ἐπιστρέψεις στὴ σύναξη νὰ ἀναγνωρίσεις τὴ θεότητα, νὰ προστρέξεις στὸ μυστήριο, νὰ ὁμολογήσεις τὸν Κύριον σου καὶ Θεόν σου μεταλαμβάνωντάς Τον, ὄχι μια φορά, οὔτε δύο ἀλλὰ σὲ κάθε σύναξη, καὶ ὄχι ἕνας ἀλλὰ ὅλοι μας, ὥστε νὰ γίνουμε ὅλοι μας πράγματι Ἐκκλησία, Νύμφη Χριστοῦ καὶ νὰ ἀπολαύσουμε τὴ Βασιλεία Του καὶ τώρα καὶ παντοτε καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας, Γένοιτο ‘΄αδελφοί μου!

2
Θολολογίας Πέρι / Κυριακή Γ´ Ματθαίου.
« στις: 08 Ιουλίου, 2011, 12:21:36 μμ »
Συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεὸς ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανεν»

Τὸ Ἀποστολικὸ χωρίο μᾶς ὑπενθυμίζει, σήμερα ἀδελφοί μου, τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο ὅλης τῆς ἐν Χριστῷ Θείας Οἰκονομίας. Ἀπὸ τὴν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κτίσεως ὁλάκερης μέχρι τῆς εἰς τὰ ἔσχατα Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, θεμέλιος λίθος εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
 
«… ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανεν»

Μὲ τόσο ἁπλὲς λέξεις ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς περιγράφει μιὰ ἀσύλληπτη καὶ συγκλονιστικὴ ἀλήθεια. Τέτοια εἶναι, ἀδελφοί μου, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καμιά ἀνθρώπινη περιγραφή, καμιὰ ἀνθρώπινη γλώσσα δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδώσει τὸ μέγεθος καὶ τῆ σφοδρότητα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τολμᾶ νὰ παρομοιάσει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ ὡς ἕναν ἄνθρωπο ἐρωτευμένο. Ἀναλογισθεῖτε τὴν εἰκόνα ἑνὸς ἐρωτευμένου ἀνθρώπου. Τίποτα ἄλλο δὲν ζητεῖ, τίποτα ἄλλο δὲν σκέφτεται, τίποτα δὲν ὑπολογίζει προκειμένου νὰ συναντήσει τὸ ἀντικείμενο τοῦ πόθου του.
Καὶ τὶ ζητεῖ σὲ ἀντάλλαγμα τῆς ἀγάπης του ὁ Θεὸς; Μὰ ἀκριβῶς ὄ,τι ζητεῖ καὶ ὁ ἐρωτευμένος. Τὴν ἀνταπόκριση στὸ ἐρωτικό του κάλεσμα. Νὰ τὸν ἀγαπήσουμε καὶ μεῖς μὲ ὅλη τὴν καρδιά μας.  

«Ἐκεῖνος οὐδενὸς δεῖται τῶν παρ’ ἡμῶν». Δὲν χρειάζεται τίποτα ἄλλο ἀπὸ τὰ δικὰ μας. Μήπως ἔχει ἀνάγκη «ἵνα τις αὐτὸν ἐπαινέσῃ; ἵνα τις δοξάσῃ; ἡμεῖς, ἄγγελοι, ἀρχάγγελοι, ἀλλὰ πᾶσα ἡ κτίσις; Καὶ τι τοῦτο; Οὐδέν· ἀνενδεὲς γὰρ τὸ Θεῖον». Μήπως ζητεῖ νὰ τὸν ἐπαινέσουμε; Μήπως ζητεῖ νὰ τὸν δοξάσουμε; Καὶ ποιοὶ νὰ τὸν δοξάσουμε; Ἑμεῖς οἱ ἄνθρωποι, μήπως οἱ ἄγγελοι; Μήπως οἱ ἀρχάγγελοι ἢ ἀκόμα καὶ ὁλάκερη ἡ κτίση; Καὶ ὅλα ἐτοῦτα νὰ γίνουν, μᾶς λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, τίποτα δὲν θὰ ἤταν γιὰ τὸν Θεὸ. Διότι ὁ Θεὸς καμίαν ἀνάγκην δὲν ἔχει. Τίποτα ἀπὸ τὰ δικὰ μας δὲν χρειάζεται. Τίποτα δὲν τοῦ λείπει.
Ἀλλὰ, ἀκριβῶς, ὅπως ἐρωτευμένος, «πάντα ποιεῖ», κάνει τὰ πάντα γιὰ ἑμᾶς «ὑπὲρ τοῦ φιλεῖσθαι παρ’ ἡμῶν» μόνον καὶ μόνο γιὰ νὰ τὸν ἀγαποῦμε.  
Καὶ ἡ ἀγάπη τῶν ἐρωτευμένων εἶναι ἀποκλειστική. Ὁλοκληρωτική. Γι’ αὐτὸ καὶ σήμερα, στὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε: «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει». Θέλει τὴν ἀποκλειστικὸτητα ὁ Χριστὸς στὶς καρδιές μας.
Τὴν ἴδια εἰκόνα, τοῦ ἐρωτευμένου, μᾶς δίνει καὶ γιὰ τὸν Ἀπόστολο τῶν ἐθνῶν, τὸν μακάριο Παῦλο, τὴν μνήμην τοῦ ὁποίου ἑορτάσαμε πρὶν λίγες μέρες, καὶ τὸ τέταρτο στιχηρὸ τῶν αἴνων τῆς ἑορτῆς του: «εἰλικρινῶς ἁπάντων προέκρινε τὴν πολυέραστον θείαν ἀγάπησιν ὡς τοὺς ἐρῶντας συνδέουσαν τῷ ποθουμένῳ». Πάνω καὶ περισσότερο ἀπ’ ὅλα τοῦτο ἐπροτίμησε καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἡ οποία συνδέει τοὺς ἐρωτευμένους μὲ τὸ ἀντικείμενο τοῦ πόθου τους, τὸν Χριστό!  

Αὐτὸ ἂς προτιμήσουμε καὶ μεῖς, ἀδελφοί μου, πρὶν καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα ἂς θέσουμε τὸν Χριστὸ στὴν καρδιά μας. Στὴ ζωὴ μας. Καὶ ὅπως οἱ ἐρωτευμένοι τρέχουν καὶ δὲν σταματοῦν προτοῦ νὰ βροῦν τὸ ἀντικείμενο τοῦ πόθου τους, ἔτσι καὶ ἑμεῖς ἂς προσερχόμεθα σὲ κάθε εὐχαριστιακὴ σύναξη. Τίποτα νὰ μὴν θεωροῦμε ἀναγκαιότερο, τίποτα σπουδαιότερο!

«Τῷ ποθουμένῳ», ὁ ἀσίγαστος πόθος τοῦ Ἀποστόλου, ὁ Χριστὸς, εἶναι παρὼν σήμερα, ἀνάμεσά μας. Θὰ προσφερθεῖ καὶ πάλι καὶ θὰ καλέσει ὅλους μας: «Λάβετε, φάγετε». Θὰ βροντοφονάξει, ὅπως σὲ κάθε σύναξη, ὁ λειτουργός «Προσέλθετε».

Ἂν ἀναλογιζόμασταν τὰ ὅσα ἀκούσαμε σήμερα, ἀδελφοί μου, ἡ παραίνεση καὶ ἡ προτροπὴ μου νὰ μετέχουμε Χριστοῦ θὰ ἤταν περιττή. Τίποτα ἄλλο δὲν θα ἔπρεπε νὰ πῶ ἀλλά, σταματῶντας τὸ λόγο ἐδῶ, ὅλοι θὰ ἔπρεπε νὰ προσερχόμασταν στὸ μυστήριο, νὰ κοινωνούσαμε Χριστό.

Ἀλλά, δυστυχῶς, ἡ συνήθεια δύσκολα ἐκριζώνεται. Καὶ πρέπει πάλι νὰ ἐπιμείνω.  

«Εἰπέ μοι, εἴ τις εἰς ἑστίασιν κληθεὶς, τὰς χεῖρας νίψαιτο καὶ κατακλιθείη, καὶ ἕτοιμος γένοιτο πρὸς τὴν τράπεζαν, εἶτα μὴ μετέχοι, οὐχ ὑβρίζει τὸν καλέσαντα; οὐ βέλτιον τὸν τοιοῦτον μηδὲ παραγενέσθαι;»

Πές μου ἀδελφέ μου, λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἐὰν κάποιος ἔχει προσκληθεῖ σὲ δεῖπνο, καὶ ἀφοῦ καταφθάσει στὸ χῶρο τῆς τράπεζας, πλύνει τὰ χέρια του καὶ καθίσει στὴν τράπεζα ἀλλ’ ὅμως δὲν τρώγει κανένα ἀπὸ τὰ ἐδέσματα ποὺ τοῦ ἔχουν προσφέρει, τότε δὲν προσβάλει αὐτὸν ποὺ τὸν ἔχει προσκαλέσει; Δὲν θὰ ἤταν ἑπομένως καλύτερο τὸ νὰ μὴν εἴχε ἔρθει καθόλου;

Σκληρὸς ὁ λόγος του; Ἀκοῦστε τὶ λέγει σὲ ἄλλο σημεῖο: «πᾶς γὰρ ὁ μὴ μετέχων τῶν μυστηρίων, ἀναίσχυντος καὶ ἱταμὸς ἑστηκώς», ὅποιος, δηλαδὴ δὲν μετέχει τοῦ μυστηρίου, εἶναι ἀναίσχυντος καὶ θρασὺς ὅταν παραμένει στὸ ναό.

Διότι πρέπει νὰ γνωρίζουμε καὶ τοῦτο ἀδελφοί μου. Μὲ τὸ πέρας τῶν ἀναγνωσμάτων, τοῦ Ἀποστολικοῦ καὶ Εὐαγγελικοῦ δηλαδὴ ἀναγνώσματος, γίνεται μυστικῶς ἀπὸ τὸν λειτουργὸ ἡ ἀπόλυσις τῶν κατηχουμένων καὶ μετανοούντων, μετὰ τὸ πέρας τῆς ὁποίας οἱ κατηχούμενοι καὶ ὅσοι ἀπὸ τοὺς πιστοὺς ἔχουν δεχθεῖ ἀπὸ τὸν πνευματικό τους κάποιο ἐπιτίμιο καὶ δὲν μποροῦν νὰ κοινωνήσουν, ἀπομακρύνονται καὶ δὲν μετέχουν τοῦ λοιποῦ τῆς συνάξεως. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀκοῦμε ἀπὸ τὸν λειτουργὸ ἱερέα τὴν ἐντολὴν «Τὰς θύρας, τὰς θύρας».

Καὶ συνεχίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Οὕτω δὴ καὶ σὺ παραγέγονας· μετὰ πάντων ὡμολόγησας εἶναι τῶν ἀξίων τῷ μὴ μετὰ τῶν ἀναξίων ἀνακεχωρηκέναι· πῶς ἔμεινας, καὶ οὐ μετέχεις τῆς τραπέζης;» Ὅλοι μας ἀδελφοὶ μου παραμένουμε, κανεὶς δὲν φεύγει.  Ὅλοι μας, μὲ τὸ νὰ συνεχίζουμε νὰ παριστάμεθα ἐδῶ ὁμολογοῦμε τρόπον τινά ὅτι εἴμαστε μεταξύ τῶν ἀξίων νὰ κοινωνήσουμε! Πῶς λοιπόν ὅταν ἐνῶ παραμένουμε, ἐνῶ ἔχουμε λάβει τὸ Βάπτισμα καὶ γίναμε μέλη Χριστοῦ, ἐνῶ δὲν ἔχουμε λάβει ἐπιτίμιο ἀπὸ τὸν πνευματικό μας, πῶς λοιπόν ἐνῶ παραμένουμε δὲν μετέχουμε τῆς τραπέζης;

«Παρακαλῶμεν ὑμᾶς, οὐχ ἵνα μὴ παραγίνησθε, ἀλλ\' ἵνα καὶ τῆς παρουσίας καὶ τῆς προσόδου ἀξίους ἑαυτοὺς καταστήσητε». Δὲν τὰ λέγει αὐτὰ ὁ Χρυσόστομος γιὰ νὰ ἀπομακρυνθοῦμε. Δὲν μᾶς παρακαλεῖ νὰ φύγουμε ἀλλὰ τουναντίον νὰ προσέλθουμε μέ πόθο στὸ Χριστό, διότι ἡ «ῥᾳθυμία μόνον ἀναξίους ἡμᾶς καθίστησι», διότι μόνον ἡ ραθυμία μᾶς κάμει ἀναξίους καὶ τοὺς ἐρωτευμένους ἡ ραθυμία δὲν τοὺς καταλαμβάνει.

Ἂς ἀγαπήσουμε μὲ τέτοιο πόθο τὸ Χριστό, ὥστε νὰ καταστήσουμε «ἀξίους»τοὺς ἑαυτοὺς μας νὰ μετάσχουμε τῆς τραπέζης τοῦ οἰκοδεσπότου μας καὶ τώρα καὶ πάντοτε καὶ στὴν ἐπουράνιο βασιλεία Του, Γένοιτο!

3
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

«Σὺ πιστεύεις εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ;» ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπε· Καὶ τίς ἐστι, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν; εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Καὶ ἑώρακας αὐτὸν καὶ ὁ λαλῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν. ὁ δὲ ἔφη· Πιστεύω, Κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ.
 
Ἀκούσαμε τὴν εὐαγγελικὴ περικοπή. Θαυμάσαμε τὴν ἀπόκριση τοῦ τυφλοῦ, ποὺ ὅμως ἔβλεπε, καὶ διεκτραγωδήσαμε τὴν στενοκεφαλιά τῶν Ἰουδαίων καὶ Φαρισαίων, ποὺ ἂν καὶ εἴχαν μάτια, ὅμως δὲν ἔβλεπαν. Ὁ τυφλὸς ὅδηγεῖται ἀσφαλῶς στὴ σωτηρία, στὴν πίστη στὸ Χριστό καὶ οἱ ἔχοντες τοὺς σωματικοὺς ὀφθαλμούς τους ὑγιεῖς συντρίβονται στὰ δεσμὰ τῆς ὑποκρισίας καὶ τοῦ φαρισαϊκοῦ τους ἐγωϊσμοῦ.

Ἐμεῖς, ἄραγε, πιστεύουμε εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ;

Ὀφείλουμε καὶ πάλι νὰ βάλουμε βαθιὰ τὸ νυστέρι τῆς αὐτοκριτικῆς. Ἡ πίστη μας ἑδράζεται δυστυχῶς σὲ ἕνα νοητικὸ ἐπιφανειακὸ ἐπίπεδο. Ἡ πίστη μας δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μία ἀφηρημένη ἰδεολογία. Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μιὰ στείρα παράδοση. Ἡ πίστη δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μία τυφλὴ ἀποδοχὴ καὶ μία τυφλὴ τήρηση στερεότυπων κανόνων καὶ δὲν περιχαρακώνεται στὰ γρανάζια καμιᾶς ἠθικῆς.

Καὶ τοῦτο διότι ἡ πίστη εἶναι πρωταρχικὰ μία σχέση. Πιστεύω σημαίνει πρωταρχικὰ σχετίζομαι. Καὶ ἡ σχέση αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μία σχέση ἀφηρημένη. Εἶναι μία σχέση προσώπου μὲ πρόσωπο.

Ἡ πίστη, ἑπομένως, δὲν εἶναι κατόρθωμα τῆς γνώσης. Οὔτε ἀποτέλεσμα πειθοῦς. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔνιωσε ποτὲ τὴν ἀνάγκη νὰ πείσει. Ἡ πίστη στὸ Θεὸ «δὲν εἶναι τὸ συμπέρασμα σὲ μιὰ σειρὰ συλλογισμῶν ἢ λύση σ’ ἕνα μαθηματικὸ πρόβλημα». Εἶναι ἐνεργητικὴ πληρότητα ἀμέσου ἐμπειρίας, ποὺ δὲν κατορθώνεται στὴ βάση μιᾶς μηχανικῆς εὐλαβικῆς τήρησης θρησκευτικῶν καθηκόντων ἀλλὰ εὐοδώνεται ὡς Χάρη καὶ ὡς Χάρισμα στὴ βάση τῆς προσωπικῆς ἑκάστου ἀνταπόκρισης στὸ ἐρωτικὸ κάλεσμα τοῦ Κυρίου μας.

Πίστη, ἐν κατακλείδι, σημαίνει ἀγάπη. Πιστεύω σημαίνει ἀγαπῶ. Καὶ ὅπως μιὰ σχέση προκύπτει ἀπὸ μιὰ ἔκρηξη ἀγάπης, ἔτσι καὶ ἡ σχέση μὲ τὸ Θεὸ, ἡ πίστη στὸ Χριστό, εἶναι προϊόν, ἀποτέλεσμα ἀγάπης. Καὶ αὐτὴ ἡ σχέση, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἑδράζεται στὴν ἀγάπη, εἶναι μιὰ σχέση δυναμικὴ καὶ ὄχι στατικὴ. Ἔτσι, ἡ πίστη δὲν εἶναι ποτὲ κάτι τὸ δεδομένο, εἶναι κάτι ποὺ τὸ ἀνακαλύπτεις καὶ τὸ βεβαιώνεις συνεχῶς.

Σήμερα ὅλα εἶναι ἢ ἔχουν γίνει σύμβολα. Ἡ παρουσία ἑνὸς Θεοῦ στὴ γῆ, ἀπὸ γεγονὸς συγκλονιστικὸ καὶ ἀνατρεπτικὸ γιὰ τὴ ζωή μας, ἔγινε συμβολισμός, ἕνα συμβολικὸ - ἠθικὸ πρότυπο, χωρὶς οὐσιώδεις ἀλληλεπιδράσεις γιὰ τὴν ὕπαρξή μας.

    Κάτι τέτοιο, ὅμως, εἶναι συμβιβασμός, μόδα, ἐφησυχασμός. Η εκκλησία και η διδασκαλία της είναι και φέρει την επανάσταση. Ἡ πίστη στὸ Χριστὸ δὲν συνεπάγεται μακαριότητα οὔτε ἐπανάπαυση ἀλλὰ ριψοκινδύνευμα, πορεία ἄφοβη γιὰ νὰ Τὸν συναντήσουμε.
Σὲ τι, ἀλήθεια πιστεύουμε ἐμεῖς σήμερα; Ἔχουμε ἀναρωτηθεῖ;  Πιστεύουμε σὲ μιὰ Ἐκκλησία τῶν συμβόλων, τῶν ἐθίμων καὶ τῶν παραδόσεων, ποὺ λίγο ἀπέχει ἀπὸ τὸ νὰ θεωρηθεῖ εἶδος φολ κλορ, μιὰ ἀπλὴ πολιτιστικὴ ἰδιοτροπία. Ἀπογυμνώσαμε τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ θεμέλιο της, τὴν Εὐχαριστιακὴ Σύναξη, τὴν Εὐχαριστιακὴ Πρόσληψη τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἴματος τοῦ Χριστοῦ καὶ κρατήσαμε μιὰ εὐσέβεια ἀτομικὴ ποὺ ἀποτυπώνεται σὲ συμβολικὲς καὶ ἐθιμικὲς πράξεις.

   Θέλετε νὰ σᾶς τὸ ἀποδείξω; Τὶ κάνουμε ἐμεῖς σήμερα; Προσερχόμεθα νὰ κοινωνήσουμε Χριστὸ ὅταν μιὰ δυσκολία ἐμφανίζεται στὴ ζωὴ μας, σάμπως τὸ Σῶμα Του καὶ Τὸ Αἶμα Του νὰ εἶναι κάποιο μαγικὸ μαντζούνι. Ἀλήθεια πιστεύουμε τότε στὸν Χριστὸ; Ἔρχεται Πάσχα, λαὸς ὁλόκληρος κοινωνεῖ τὴ Μεγάλη Πέμπτη, λὲς καὶ τότε ἄλλος Χριστὸς παρατίθεται στὴν τράπεζα μας. Τὸ τραγικότερο; Σπρώχνουμε καὶ σπρωχνόμαστε νὰ κοινωνήσουμε, σάμπως νὰ βρισκόμαστε στὴν οὐρὰ τῶν σούπερμάρκετ! Ἀλήθεια πιστεύουμε τότε στὸν Χριστὸ ἢ τὸ ἔθιμο μᾶς καλεῖ;

Βαφτίζουμε τὸ παιδί μας; Τὸ φέρνουμε στὴν Ἐκκλησία γιὰ νὰ τὸ κοινωνήσουμε τρεῖς φορὲς! Ἔτσι λέει τὸ ἔθιμο! Σάμπως μὲ τὴν τέταρτη καίγεσαι; Ἀλήθεια πιστεύουμε τότε στὸν Χριστὸ;  Τὸ ἰλαρώτερον; Φέρνουμε τὰ παιδιά μας νὰ μεταλάβουνε καὶ μεῖς ἀπέχουμε! Ἀλήθεια πιστεύουμε τότε στὸν Χριστὸ; Ἢ ὅλα ἔχουν γίνει σύμβολα καὶ τύπος;  Διότι ἂν πιστεύεις στὸ Χριστὸ καὶ γι’ αυτὸ φέρνεις τὰ παιδιὰ σου νὰ μεταλάβουν, τότε ἐσὺ ἀδελφὲ μου γιατὶ ἀπέχεις;
Δὲν κοινωνοῦμε ἀπὸ φόβο. Δὲν κοινωνοῦμε γιὰ νὰ ξεπεραστοῦν ὡς διὰ μαγείας οἱ δυσκολίες καὶ οἱ κακοτοπιὲς που ταλανίζουν τὴ ζωὴ μας. Δὲν κοινωνοῦμε ἐπειδὴ εἶναι Ἅγιες Μέρες. Δὲν κοινωνοῦμε ἀπὸ ἔθιμο. Κοινωνοῦμε Χριστὸ, διότι πιστεύουμε σ’ Αὐτόν. Κοινωνοῦμε Χριστὸ πάντοτε διότι Τὸν ἀγαποῦμε. Κοινωνοῦμε Χριστὸ διότι ἀγαποῦμε τὸν συνάνθρωπό μας. Κοινωνοῦμε Χριστὸ γιὰ να γίνουμε ὅλοι ἕνα Σῶμα. Κοινωνοῦμε Χριστὸ διότι στὴν Εὐχαριστία, στὴ Θεία Λειτουργία, ἂν καὶ βρισκόμαστε στὸ τώρα τοῦ ἰστορικοῦ γίγνεσθαι, γευόμαστε τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Θέλετε ἀπόδειξη: Ἀκούστε τὴν εὐχὴ τοῦ Ἱερέως λίγο πρὸ τοῦ καθαγιασμοῦ τῶν Τιμίων Δώρων.

Τί λέγει ὁ Ιερέας:
«Μεμνημένοι τοίνυν τῆς σωτηρίου ταύτης ἐντολῆς»… Ἐνθυμούμενοι τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ μας που μᾶς ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία… Ποιὰ ἐντολὴ; Τὴν ἐντολή : «Λάβετε, φάγετε» καὶ «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες», διότι περὶ ἐντολῆς πρόκειται!

«Μεμνημένοι», λοιπὸν, «τοίνυν τῆς σωτηρίου ταύτης ἐντολῆς καὶ πάντων τῶν ὑπὲρ ἡμῶν γεγενημένων» … Ἐνθυμούμενοι λοιπὸν τὴν σωτήριο αὐτὴ ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ ἀλλὰ καὶ ὅλα ὅσα ἔχει κάνει γιὰ τὴν σωτηρία μας»…. Ποιὰ εἶναι λοιπὸν αὐτὰ που ἔχει κάνει γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ πρέπει νὰ τὰ θυμηθοῦμε; Καὶ συνεχίζει ὁ ἱερεὺς:
«τοῦ Σταυροῦ, τοῦ Τάφου, τῆς τριημέρου Ἀναστάσεως, τῆς εἰς οὐρανοὺς ἀναβάσεως, τῆς ἐκ δεξιῶν Καθέδρας, τῆς δευτέρας καὶ ἐνδόξου πάλιν Παρουσίας»
Τὶ λοιπὸν πρέπει νὰ θυμόμαστε; Τὴν σταυρικὴ Του θυσία, τὴν Ἀνάστασή του, τὴν ἀνάβασή Του στοὺς Οὐρανοὺς, τὸ ὅτι ἐκάθισε ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός καὶ τέλος… τὴν Δεύτερη καὶ Ἔνδοξή Του Παρουσία!

Μὰ πότε ἔγινε ἡ Δευτέρα Παρουσία; Κὶ ὅμως στὴν Ἐκκλησία, στὸν λειτουργικὸ χρόνο τῆς Εὐχαριστίας ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας ἔχει ἤδη πραγματοποιηθεῖ. Χριστιανέ μου! Τώρα, ἐδώ, εἶσαι στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστὸς εἶναι παρὼν καὶ ὄχι μόνον ὁ Χριστὸς ἀλλὰ σύνολη ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία, ζῶντες καὶ κεκοιμημένοι ἀπολαμβάνουμε Θεό!  

Ὁ παράλυτος, ἀδελφοί μου, σηκώθηκε καὶ μαζὶ σηκώνει καὶ μᾶς γιὰ νὰ κατευθυνθοῦμε πρὸς τὴν ταραχὴ τοῦ ὕδατος. Ἡ Σαμαρείτιδα γεύτηκε καὶ μᾶς ἐκάλεσε νὰ γευτοῦμε καὶ μεῖς τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν. Ὁ τυφλὸς σήμερα μᾶς ἄνοιξε τὰ μάτια καὶ ἅν καὶ τυφλὸς μᾶς ὁδηγεῖ ασφαλῶς στὴν πίστη στὸ Χριστὸ.
Ἂς ἀνοίξουμε τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας, ἂς ἀποτινάξουμε τὴν τύφλωση τῶν καρδιῶν μας, ἂς πέσουμε εἰς τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος, ἂς δροσιστοῦμε μὲ τὂ ὕδωρ τὸ ζῶν, ἄς πιστέψουμε, ἂς ἀγαπήσουμε τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ γευόμαστε πάντοτε Χριστὸ καὶ τώρα στὴν Εὐχαριστιακὴ μας Σύναξη καὶ πάντοτε καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας, Γένοιτο!

4
Θολολογίας Πέρι / Κυριακή Ε΄ της Σαμαρείτιδος
« στις: 08 Ιουλίου, 2011, 12:18:43 μμ »
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄
ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

«Εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι• Δὸς μοι πιεῖν• σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν.»

Συνταρακτικὸς ὁ λόγος, ἀδελφοί μου, ποὺ ἀπευθύνει ὁ Κύριος στὴν Σαμαρείτιδα. Ἐὰν γνώριζες τὴν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, τὸ δῶρον τὸ ὁποῖον ἐχάρισεν ὁ Θεὸς στοὺς ἀνθρώπους, ἐὰν γνώριζες καὶ ἀντιλαμβανόσουν ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ σοῦ ζητᾶ νερὸ ἀπὸ τὴν πηγὴ γιὰ να ξεδιψάσει, τότε τὸ μόνο ποὺ θὰ ἔκαμες θὰ ἤταν νὰ ζητήσεις ἐσὺ ἀπὸ ἐκεῖνον νὰ σοῦ δώσει τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν, τὸ ὕδωρ που χαρίζει ζωὴ αἰώνιο.

Ἀγνοεῖ ἀδελφοί μου ἡ Σαμαρείτιδα ποιὸς στέκεται ἐνώπιόν της καὶ συνομιλεῖ μαζί της. Ἀλλὰ δὲν μὲ ἐκπλήσσει αὐτό. Τὸ τραγικὸ εἶναι ὅτι δυστυχῶς Τὸν ἀγνοοῦμε καὶ μεῖς σήμερα. Δὲν τὸν γνωρίζουμε καὶ ἂς ἀκοῦμε γιὰ Ἐκεῖνον, καὶ ἂς ὁμιλοῦμε γιὰ ἐκεῖνον, καὶ ἂς πράττουμε πολλὰ στὸ ὄνομα Ἐκείνου.

   Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Μεγάλος ἄγνωστος στὴ ζωή μας. Εἶναι ἀλήθεια αὐτὸ ποὺ λέγω. Δυστυχῶς! Διότι ἂν γνωρίζαμε ποιὸς εἶναι ὁ Χριστός, κανεῖς δὲν θὰ ἤταν ἀμέτοχος τοῦ μυστηρίου. Κανεῖς δὲν θὰ προσέρχονταν ἐδὼ ἀπὸ συνήθεια.

   Ἄγνωστος ὁ Χριστὸς καὶ ἄγνωστη ἡ δωρεά Του. Γνωρίζεις ἀδελφέ μου ὅτι ἐδῶ σήμερα θὰ προσφερθεῖ τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν; Τὸ ὕδωρ ποὺ παρέχει τὴν αἰώνια ζωή; Ἀναγνωρίζεις τὴν φωνὴ Του ὅταν σὲ καλεῖ: Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε;  

   Καὶ ὅμως δὲν εἶναι τὰ αὐτιὰ τοῦ σώματός μας ποὺ μᾶς ἐμποδίζουν νὰ τὸν ἀναγνωρίσουμε. Εἶναι τὰ αὐτιά τοῦ πνεύματός μας, εἶναι ποὺ μετατρέψαμε τὴ ζωὴ μας καὶ τὴ συμμετοχὴ μας στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ γεγονὸς συγκλονιστικὸ καὶ καθοριστικὸ τῆς ὑπάρξεώς μας σὲ δεισιδαιμονικὸ ἀποκοῦμπι γιὰ τὶς φοβίες μας, τὶς ἐνοχὲς μας, τὸν καθωσπρεπισμό μας.

Θεὸς κατεβαίνει καὶ σοῦ προσφέρει ὄχι μόνον τὴν ἀθανασία ἀλλὰ τι; Σοῦ προσφέρει τὴ δυνατότητα νὰ γίνεις Θεός. Αὐτὴ εἶναι ἡ δωρεά του. Τὴν γνωρίζεις;
Ἤρθα νὰ σὲ κάμω Θεό, καὶ σὺ ἀδελφὲ μου θέλεις νὰ παραμείνεις λάσπη; Στὸ ἐπαναλαμβάνω, Θεὸς θὰ γίνεις. Ἀναστήθηκα καὶ ἐθέωσα τὴν ἀνθρώπινη φύση, ποὺ ἔλαβα μὲ τὴ Σάρκωσή μου. Ἐσένα πήρα ἀδελφέ μου, τὴν ίδια φύση που ἔχεις καὶ ἐσὺ καὶ τὴν ἔκαμα Θεό. Σοὺ προσφέρω τὸ ἴδιο δῶρο γιὰ τὴν προσωπικὴ σου φύση. Ποιὰ εἶναι ἡ απόκρισή σου; Να, ὁρίστε, σὲ λίγο θὰ σοῦ προσφέρω τὸ Σῶμα μου καὶ τὸ Αἶμα μου. Τὴ σάρκα μου θὰ φᾶς καὶ τὸ Αἶμα μου θὰ πιεῖς!  
Θεὸ τρῶμε ἀδελφοὶ μου καὶ ὄχι μαγιοβότανα. Διότι ὅταν προσερχόμεθα δύο ἤ τρεῖς φορὲς τὸ χρόνο στὸ μυστήριο, αὐτὸ δηλώνουμε πῶς γνωρίζουμε. Τέρμα τὰ μαγιοβότανα καὶ τὰ ξόρκια. Δὲν εἶναι αὐτὸ Ἐκκλησία. Δὲν κατεβαίνει γι’ αὐτὸ ὁ Χριστὸς.

Καὶ σήμερα ἐδὼ θὰ σταθεῖ καὶ πάλι ὁ Χριστός, ὁ Κύριος μας καὶ ἐνῶ θὰ ἔπρεπε πρὶν σὲ καλέσει, νὰ τρέξεις, νὰ προσέλθεις καὶ νὰ ζητήσεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν, τὸ Σῶμα Του καὶ τὸ Αἶμα Του, σὺ σιωπᾶς καὶ θεωρεῖς ἀπὸ μακριά τὰ γενόμενα, καὶ ἀδιαφορεῖς; Χριστὸς παρατίθεται καὶ σὺ «Οὐδὲν φροντίζεις, οὐδὲν ἡγῇ τὸ πρᾶγμα» λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, γιὰ τίποτα δὲν φροντίζεις, θεωρεῖς τὸ πρᾶγμα ἀσήμαντο;

Καὶ ἐνῶ ἀκούσαμε τὴν περικοπὴ τοῦ εὐαγγελίου, καὶ ἐνῶ ἀκούσαμε τὰ θαυμάσια αὐτὰ καὶ ἀποκαλυπτικὰ λόγια τοῦ Κυρίου, καὶ πάλιν δυστυχῶς δὲν θὰ τὸν ἀναγνωρίσουμε, θὰ τὸν ἀγνοήσουμε ὅταν θὰ μᾶς καλέσει, ἐλάχιστοι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ προσέλθουν!

Ἀλλὰ τὶ; Γνωρίζεις ἀδελφὲ μου τὸ Χριστό; ἀναγνωρίζεις τὴν φωνὴ Του ὅταν σὲ καλεῖ καὶ δὲν προσέρχεσαι; Καὶ ποιὰ ἡ δικαιολογία σου; Τὶ μοῦ ἀποκρίνεσαι; Δὲν εἶμαι ἔτοιμος, δὲν ἔχω ἐτοιμαστεῖ! Καὶ τὶ περιμένεις ἀδελφὲ μου; Θεὸς προσφέρεται καὶ σὺ δὲν ἐφρόντισες νὰ ἐτοιμασθεῖς; Θεὸς προσφέρεται καὶ δὲν κρίνεις ἀπαραίτητο νὰ προσέλθεις ἔτοιμος στὸ μυστήριο; Γι’ αὐτὸ καὶ πάλιν θᾶ σοῦ βροντοφωνάξω. Δὲν τὸν ἀναγνώρισες. «Οὐκ οἶδας τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι• Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε!» Ἂν τὸν ἀναγνώριζες, τίποτα δὲν θὰ προτιμοῦσες σημαντικότερο παρὰ νὰ ἔρθεις ἐδῶ ἔτοιμος νὰ τὸν ζητήσεις. «Εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι• Δὸς μοι πιεῖν• σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν.»

«Ὢ τῆς συνηθείας, ὢ τῆς προλήψεως. Εἰκῇ θυσία καθημερινή, είκῇ παρεστήκαμεν τῷ θυσιαστηρίῳ, οὐδεὶς ὁ μετέχων»! Εἰς μάτην τελοῦμε τὴ θυσία, εἰς μάτην πλαισιώνουμε τὸ θυσιαστήριο. Κανεὶς δὲν μετέχει. Ἔτσι διεκτραγωδεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τὴν κατάστασή μας. Σὲ μᾶς ἀναφέρεται, γιὰ ἑμᾶς τὰ λέει.
 «ὃς δ’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος, οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα…». Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν. Καὶ τὸ ὕδωρ θὰ προσφρεθεῖ καὶ σήμερα. Ἂς καθαρίσουμε τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς μας, ἂς Τὸν ἀναγνωρίσουμε, ἂς Τὸν ζητήσουμε, «ὥστε πάντας γενέσθαι κύκλῳ τῆς τραπέζης», ὥστε ὅλοι νὰ προσέλθουμε γύρω ἀπὸ τὴν Τράπεζα, «καὶ μὴ εἰκῇ μηδὲ ὡς ἔτυχεν ἐνταῦθα συνέρχεσθαι» καὶ ὤστε νὰ μὴ προσερχόμεθα τυχαῖα καὶ ἄνευ λόγου ἀδελφοί μου, Γένοιτο!

5
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Τριάντα ὀκτὼ ἔτη διέμεινε ἐν ἀσθενεία ὁ παράλυτος τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοί. Καὶ γιὰ πολλὰ χρόνια παρέμενε κοντὰ στὴν κολυμβήθρα, μὲ ἐπιμονή καὶ ὑπομονή, περιμένοντας, προσπαθώντας νὰ καταβεῖ στο νερό και νὰ ἀπαλλαχθεί ἀπὸ τὴν ασθένειά του.  
Ἂς ἀναλογισθοῦμε λίγο τὴν κατάστασή του. Ἂς θαυμάσουμε τὴν ἐπιμονή του. Βαθιὰ πεπεισμένος ὅτι ἐκεῖ στὸ ὕδωρ θὰ γιατρευτεῖ, δὲν ἐγκαταλείπει τὴ θέση του καὶ ἀποζητᾶ ἐπίμονα τὴν ὑγεία του.

Ἂς ὁμολογήσουμε τὴ σκληρὴ ἀλήθεια γιὰ τὸν ἑαυτὸ μας. Καὶ μεῖς σήμερα παράλυτοι εἴμαστε. Χρόνια παραλυτικοὶ καὶ ἂς ἀπολαμβάνουμε ἤδη τὴ Διαθήκη τῆς Χάριτος, καὶ ἄς ἀπολαμβάνουμε ἤδη τὶς ὀντολογικὲς προοπτικὲς τῆς Ἀναστάσεώς Του.

 Χριστὸς Ἀνέστη ἀδελφοὶ μου καὶ μεῖς ἀκόμα παράλυτοι; Κατακλύζουμε τὶς ἐκκλησίες καὶ στεκόμαστε ἀμέτοχοι στὴν «ταραχὴ τοῦ ὕδατος». Περιμένουμε μήπως κάποιος μᾶς βοηθήσει νὰ προσέλθουμε στὸ μυστήριο τῶν μυστηρίων; Εἴμαστε ἀνήμποροι νὰ λειτουργήσουμε τὸ θαῦμα τῆς ζωῆς.

Ἡ διαφορὰ μας μὲ τὸν παράλυτο εἶναι ὅτι ἐνὼ ἐκεῖνος θέλει καὶ προσπαθεῖ ἀδυνατεῖ σωματικῶς. Γνωρίζει τὴν ἀσθένειά του καὶ θέλει νὰ ἰαθεῖ. Ἐμεῖς δυστυχῶς πολλὲς φορὲς ἀγνοοῦμε τὴν ἀσθένειά μας. Ἀλλὰ καὶ ὅταν τὴν συναισθανόμαστε, δὲν ἐγγίζουμε τὸ μυστήριο, σάμπως νὰ προτιμοῦμε τὴν ἀρρώστεια μας.
Γιατὶ παραμένουμε ἀπαθεῖς μπροστὰ στὸ κοινὸ ποτήριο; Δὲν κατεβαίνει ἄγγελος ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς καὶ μᾶς προσφέρεται ἀπλόχερα. Καὶ ἐμεῖς; Ἀπαθεῖς! Καλεῖ ὁ Χριστὸς: Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε! Ἐλᾶτε, τὶ περιμένετε; Τὸ ὕδωρ ἔχει ταραχθεῖ, ἡ σωτηρία βρίσκεται δίπλα μας. Ὁ Χριστὸς εἶναι παρών.
Εἴμαστε ἐδὼ συναγμένοι 500, 700, 1000 παράλυτοι καὶ ἐνὼ τὸ ὕδωρ τῆς κολυμβήθρας ἔχει ταραχθεῖ, καὶ ἐνὼ ὁ Χριστὸς δὲν προσφέρεται μόνον γιὰ ἕναν ἀλλὰ γιὰ ὅλους μας, κανεὶς δὲν προσέρχεται. 1000 παράλυτοι καὶ κανεὶς δὲν θέλει νὰ ἰαθεῖ; Κανεὶς δὲν θέλει νὰ γίνει Χριστὸς;

Ἀκούστε τὸ μελωδικὸ κοινωνικὸ: Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἴμα ἐν ἐμοὶ μένει καγὼ ἐν αὐτῷ. Σὲ ποιὲς ἀλυσίδες βαριὲς ἔχουμε προσδεθεῖ ἀδελφοὶ μου; Ποιὰ σατανικὴ πλεκτάνη μᾶς ἔχει σφιχτὰ δεμένους στὴ συνήθεια νὰ κοινωνοῦμε τὸ Πάσχα ἤ τὰ Χριστούγεννα μόνον;
Ἀλήθεια δὲν κατανοοῦμε ὅτι ἔχουμε διαστρεβλώσει τόσο πολύ τὸ ἐκκλησιαστικὸ μας φρόνημα; Καμιὰ νηστεία καμιὰ ἀρετὴ καμιὰ ἐλεημοσύνη δὲν ὑπάρχει ἄνευ Χριστοῦ! Ἂν δὲν ἔχεις Χριστὸ μέσα σου, τίποτα δὲν κάμεις ἀδελφὲ μου.

Πῶς καταντήσαμε ἔτσι ὡς ἐκκλησία; Πῶς νομίζουμε κἂν ὅτι εἴμαστε Ἐκκλησία; Διότι Ἐκκλησία αὐτὸ εἶναι, νὰ εἴμαστε, νὰ γίνουμε ἕνα Σῶμα, Σῶμα Χριστοῦ.
Ἂν δὲν κοινωνοῦμε τὸ Σῶμα Του καὶ τὸ Αἶμα Του, γιὰ ποιὸν ἀλήθεια λόγο πραγματοποιοῦμε σήμερα αὐτὴ τὴ σύναξη. Γιατὶ αλήθεια ἐπιμένουμε νὰ προσερχόμεθα κάθε Κυριακὴ; Θὰ μπορούσαμε ἀπλῶς νὰ παρακολουθοῦμε τὸν ὄρθρο, νὰ προσευχόμεθα εἰς τοὺς ἑσπερινοὺς καὶ στὶς ἄλλες ἀκολουθίες. Ἀλλὰ Ἐκκλησία δὲν θὰ εἴμαστε!
Γιατὶ ἀπομακρύναμε τοὺς ἑαυτοὺς μας ἀπὸ τὸ Κοινὸ Ποτήριο; Γιατὶ ἐνὼ μποροῦμε νὰ εἴμαστε Ἐκκλησία, προτιμοῦμε νὰ γίνουμε μια θρησκευτικὴ ἠθικοπλαστικὴ ὁργάνωση; Διώχνουμε τὸ Χριστὸ ἀπὸ μέσα μας γιὰ να κρατήσουμε μιὰ ἠθική καὶ μάλιστα μια ἠθικὴ τοῦ κόσμου;

Γιατὶ μετατρέψαμε και μετατρέπουμε τὴν Ἐκκλησία σὲ σαβουὰρ βίρβ. Γιατὶ καταφεύγουμε σὲ δεισιδαιμονίες καὶ ἀρνούμαστε τὸ Χριστό; Ἑορτάζουμε τὴν ὀνομαστικὴ μας ἑορτὴ καὶ ζητοῦμε ὕψωμα κατ’ οἶκον. Καὶ τὸ ζητοῦμε ἐπίμονα. Ἔτσι θὰ γιορτάσεις ἀδελφὲ μου; Τὶ θὰ σου προσφέρει τὸ ὕψωμα ὅταν ἀρνῆσαι τὸν Χριστὸ; Ἔρχεσαι στὴν Ἐκκλησία, δὲν κοινωνεῖς τὸν Χριστὸ καὶ περιμένεις μὲ μιὰ εὐχὴ τοῦ ἱερέως νὰ ἰαθεῖς; Τὶ εἴδους ἀρρώστεια μᾶς ἔχει καταβάλει χριστιανοὶ μου; Ἤ μᾶλλον δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποκαλούμεθα Χριστιανοὶ, ἀφοῦ ἔχουμε τὸ Χριστὸ παρόντα καὶ κανεὶς δὲν τὸν δέχεται.

Ἂν νομίζετε ὄτι σᾶς ὁμιλῶ σκληρὰ θὰ σᾶς ἀποκαλύψω κάτι που κάθε Κυριακὴ μᾶς προσβάλει χειρότερα. Διότι Σπρωχνόμαστε νὰ πάρουμε ἀντίδωρο ἀπὸ τὸν ἱερέα, μὲ σακούλες καὶ χαρτομάντηλα πολλὲς φορὲς, χωρὶς νὰ γνωρίζουμε ὅτι αὐτὸ εἶναι πρὸς κατάκρισίν μας και μάλιστα σφοδρὴ. Διότι παίρνουμε τὸ ἀντί τοῦ Δώρου, που εἶναι ὁ Χριστὸς, γιὰ εὐλογία καὶ ἔλεος. Γιὰ νὰ βροῦμε ἔλεος ἀπὸ τὸ Θεὸ. Τὸ ἀντί τοῦ δώρου παίρνεις ἀδελφὲ καὶ διὰ τὸ Δῶρον ἀδιαφορεῖς;    

Ὡς ἄλλος Παράλυτος καὶ γὼ σὲ κάθε σύναξη μας θὰ σᾶς ὑπενθυμίζω, θὰ σᾶς προτρέπω καὶ δὲν θὰ κουραστῶ μέχρις ὅτου ἐκριζώσουμε αὐτὴν τὴν ἄρρωστη συνήθεια μας.

6
Εκκλησιαστικά δρώμενα / \"Ἐγχειρίδιον\"
« στις: 08 Ιουλίου, 2011, 12:13:47 μμ »
Ἔπεσε στὰ χέρια μου καὶ μελετῶ τὸ \"Ἐγχειρίδιον\" (Ἀλληλογραφία Ἰωάννου Ρωμανίδου καὶ Παναγιώτου Τρεμπέλα), ποὺ ἐξεδόθη πρόσφατα ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἀρμός.
Στάμποζ, ἐτοιμάζετε κάτι ἀνάλογο, ἐκ μέρους τῆς ἀδελφότητος;

7
[font size=4][align=center]Ο ΚΡΟΤΟΣ ΤΟΥ ΤΕΝΕΚΕ ΚΑΙ Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ[/align][/fonts]

[font face=Palatino Linotype][font size=3]«Ὁ κρότος τοῦ ντενεκὲ καὶ ἡ μελῳδία τῆς ἁγιότητος» εἶναι μιὰ βαρβαρότητα ἐκμοντερνισμοῦ τοῦ Ἀποστολικοῦ χωρίου «Ἐὰν ταῖς γλώσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον». Ἐνδεχομένως ὁ κρότος τοῦ τίτλου νὰ ἀποκαλύπτει καὶ γιὰ τὸν ὁμιλητὴ τὸ ἴδιο ἀκριβῶς γιὰ τὸ ὁποῖο θέλει νὰ μιλήσει, τὴν ἀπουσία δηλαδὴ  τῆς ἀγάπης μέσα του, τὸ θορυβῶδες τοῦ τίτλου του ποὺ τὸν κάνει νὰ ἀλαλάζει ἐκκωφαντικὰ ὡς ντενεκές.

Τὸ σίγουρο εἶναι ὅτι ἂν μπορούσαμε νὰ σταθοῦμε γιὰ μιὰ στιγμὴ ἔξω ἀπὸ τὰ σταθερὰ πλαίσια τοῦ τόπου καὶ τοῦ χρόνου, καὶ νὰ ἀποξενωθοῦμε μόνο γιὰ λίγο ἀπὸ τὸν φρενήρη ρυθμὸ τῆς ζωῆς μας, καὶ κάνουμε τὸν κόπο νὰ ἀντικρύσουμε τὸν ἑαυτό μας, τὴ ζωή μας, φοβοῦμαι πὼς πολλοὶ θὰ σταθοῦμε στὴν ἴδια πλευρά, ἑνὸς ντενεκέ, ἄψυχου καὶ θορυβώδους.

Μοῦ δόθηκε πρὸς ἀνάπτυξη τὸ θέμα τῆς ἀγάπης. Καὶ εἶναι βέβαιο πὼς ἔχω καὶ ἔχετε ἀκούσει πολλὲς καὶ πολὺ καλύτερες ἐμβανθύνσεις. Ἂν θὰ ἀποτολμοῦσα κάτι θὰ προσέθετα τὸ ἑξῆς: Στὸ συγκεκριμένο χωρίο ὁ Ἀπόστολος χρησιμοποιεῖ, καὶ πιστεύω ὄχι τυχαῖα, τὸ ρῆμα «ἔχω», ὅταν ὁμιλεῖ γιὰ τὴν ἀγάπη.
Λέγει ὁ Ἀπόστολος: «Ἐὰν… ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω». Χρησιμοποιεῖ ἕνα ρῆμα κτητικό, ποὺ φανερώνει κατοχή. Τὸ «ἀγάπην ἔχω» δὲν εἶναι δηλωτικὸ μιᾶς ἁπλῆς ἐκδήλωσης συναισθημάτων. Ἡ ἀγάπη ποὺ πρεσβεύει ὁ Ἀπόστολος δὲν μπορεῖ νὰ ἐκδηλώνεται τυχαῖα ἢ περιστασιακά. Ὅταν ἔχεις τὴν ἀγάπη μέσα σου δὲν μπορεῖς νὰ ἀγαπᾶς δέκα ἀνθρώπους καὶ ἄλλους δέκα νὰ μισεῖς ἢ γιὰ ἄλλους δέκα νὰ αδιαφορεῖς. Ἢ ἔχεις ἀγάπη γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, γιὰ ὅλη τὴ δημιουργία, γιὰ ὅλη τὴν κτίσιν ἢ δὲν ἔχεις καὶ ἁπλῶς κροτεῖς διαφορετικά, ἀνάλογα μὲ τὸ ποιὸς θὰ ἔρθει σὲ ἐπαφὴ μαζί σου.

Κάποτε τό ‘λεγε ἕνας θεολόγος, ἐμφατικὰ καὶ παράδοξα, ἀλλὰ ἔχει τὴν ἀλήθειά του. Ἕξι δισεκατομμύρια ἀνθρώπους νὰ ἀγαπᾶς, ἕναν νὰ μὴν ἀγαπᾶς, παράδεισο δὲν βλέπεις. Διότι, βλέπετε, τό «ἔχω ἀγάπη» τοῦ Ἀποστόλου δὲν ἀφήνει περιθώρια ἐπιλογῆς. Τό «ἔχω ἀγάπη» ἤ «δὲν ἔχω ἀγάπη» τοῦ Ἀποστόλου εἶναι μιὰ πρόταση ὀντολογική. Δείχνει αὐτὸ ποὺ ἔχουμε. Δείχνει αὐτὸ ποὺ εἴμαστε. Αὐτὸ ποὺ εἶμαι, αὐτὸ ποὺ ἔχω εἶναι ὀντολογικό, εἶναι φύσις, δὲν εἶναι κάτι ἐκτὸς τῆς φύσεως. Ἡ ἐπιλογὴ ἐκεῖ δὲν ἔχει θέση.

Στὸ βαθμὸ ποὺ ἐμφιλοχωρεῖ ἡ ἐπιλογὴ μεταβαίνουμε ἀπὸ τὴν ὀντολογία στὴν ἠθική. Ἡ ἠθικὴ προσφέρει τὴ δυνατότητα τῆς ἐπιλογῆς, ἄρα προϋποθέτει μία φύση ποὺ παλινδρομεῖ μεταξὺ φθορᾶς καὶ ἀφθαρσίας, ἀνήμπορη νὰ τελέσει τὸ ἅλμα τῆς πίστεως καὶ τῆς πλήρους μεταμορφώσεως ποὺ προσφέρει ἡ συσσωμάτωσή μας μὲ τὸν Χριστό. Προτάσσει τό «πρέπει» ἀντὶ τοῦ νά «εἶναι» κανεὶς ἀγάπη. Προτάσσει τὴν ἀγάπη ὡς διηνεκὴ ἐπιλογή, χωρὶς νὰ ἐξασφαλίζει οὔτε κἂν τὴν ἀκεραιότητά της. Διότι, ὅπως κάθε τι ἀνθρώπινο, ἔτσι καὶ οἱ καθημερινές μας ἐπιλογὲς ἔχουν πολλὲς φορές, ἂν ὄχι πάντα, καὶ τὴν ἰδιοτέλειά τους.  

Στὴν Ἐκκλησία ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νὰ ἀγαπήσει, ὄχι περιστασιακῶς καὶ προσωποληπτικῶς, ἀλλὰ ὡς μεταμορφωμένη φύσις μέσα στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ἐκκλησία. Γενόμενος ὁ ἴδιος, ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς, Σῶμα Χριστοῦ, μέλος τοῦ Σώματός του, ἀποτινάσσει τὴν ἐπιλογικὴ ἀγάπη του, ἀποτινάσσει τὸν προσωπικό του τενεκὲ ποὺ σέρνει στὸ διάβα τῆς ἱστορικότητάς του καὶ ἐνδύεται τὴ μελῳδικότητα τῆς ἁγιότητος. Πλέον, δὲν ὀφείλεις ἁπλῶς νὰ ἀγαπήσεις, ἀγαπᾶς διότι δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις ἀλλιῶς. Ἡ ἐπιλογὴ ἔχει συντελεστεῖ καὶ συντελεῖται διαρκῶς στὴ μία καὶ μόνη ὀντολογικὴ ἐπιλογή: νὰ εἶμαι ἐν Χριστῷ, νὰ εἶμαι Χριστός.

Στὴν Ἐκκλησία ἡ ἀγάπη, ὅπως καὶ κάθε ἄλλη ἀρετή, δὲν εἶναι ἠθικὴ κατηγορία ἀλλὰ ὀντολογική. Τὸ αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου, μέσα στὴν Ἐκκλησία, δὲν χορηγεῖται ἔτσι φθηνά, ὥστε νὰ ἐπιλέγει κανεὶς περιστασιακῶς τὰ θύματα τῆς ἀγάπης του. Μιὰ τέτοια φθηνὴ ἐλευθερία δὲν γεννᾶ ἁγίους ἀλλά, ἐνδεχομένως, ὀπαδοὺς μιᾶς κοινωνικῆς κουλτούρας ἢ σέκτας. Τὸ αὐτεξούσιο, γιὰ τὸ ὁποῖο μιλᾶ ἡ Ἐκκλησία οὐσιαστικὰ ἀφορᾶ μία καὶ μόνη ἐπιλογή, τὴν ἀναμέτρηση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν προσδοκία καὶ τὴν βεβαιότητα τῆς ἀναστημένης φύσεως τοῦ Θεανθρώπου, μὲ λίγα λόγια τὴν προσωπική μας μετοχὴ στὴ θέωσιν. Τὸ αὐτεξούσιο εἶναι ἡ σχοινοβασία μεταξὺ τῆς ἀνθρώπινης ἀθλιότητος καὶ τῆς μεγαλειότητος ταυτοχρόνως, μὲ φόντο τὴν αἰωνιότητα.

Γι’ αὐτὸ καὶ τό «ἀγάπην ἔχω» τοῦ Ἀποστόλου ἐνῶ εἶναι κτητικὸ δὲν συνιστᾶ ἀξιομισθία πράξεων, δὲν ἀποτελεῖ κατόρθωμα τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἂν καὶ δὲν χωράει ἐπιλογὴ στὸ πότε καὶ σὲ ποιὸν θὰ ἐκδηλώνεται, ταυτοχρόνως προϋποθέτει καὶ τὴ μοναδική, πραγματικά, ὀντολογικὴ ἐπιλογὴ τοῦ ἀνθρώπου, νὰ εἶναι ἢ νὰ μὴν εἶναι Θεός.

Μὲ ἁπλᾶ λόγια, ἡ ἀγάπη τῆς ἐπιλογῆς εἶναι μιὰ ἠθικὴ διέξοδος, τὴν ὁποία ἄλλοτε ἐξασκοῦμε καὶ ἄλλοτε ὄχι, ἀλλὰ πάντοτε στὰ ἰδιοτελῆ πλαίσια τῆς ἐπιλογῆς ποὺ κάνουμε ἐμεῖς καὶ μόνον ἐμεῖς. Ἀντιθέτως, ἡ ἐπιλογὴ τῆς ἀγάπης, ἡ συγκατάνευση καὶ τὸ πολυπόθητο «ναί» τῆς συνατήσεώς μας μὲ τὸ Θεό, ἡ ἐπιλογὴ τῆς πραγματικῆς ἕνωσης καὶ συσσωματώσεώς μας στὸ Χριστὸ μᾶς ἐξασφαλίζει μιὰ ἀγάπη ποὺ μᾶς δίδεται ἄνωθεν, ὡς χάρη καὶ χάρισμα, διηνεκὴς καὶ μόνιμη, ἐντός μας. Διότι, τότε, μέσα μας, ζεῖ ὁ Χριστὸς καὶ ὁ Χριστὸς δὲν παζαρεύει τὴν ἀγάπη του στὸ ἄθλιο ἀλισβερίσι τῆς ἀνθρωπίνης ἰδιοτέλειας.

Αὐτὸ πρέπει νὰ ζητοῦμε ἢ μᾶλλον καὶ κατεπειγόντως νὰ ἐπιζητοῦμε. Ὁ πρῶτος καὶ μοναδικὰ βεβαιωμένος, ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριό μας, ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ ληστής, ποὺ σταυρώθηκε δίπλα στὸ Χριστό, στὴ μεγάλη ἀναμέτρηση τοῦ αὐτεξουσίου του, δὲν παγιδεύτηκε στὰ δίχτυα καμιᾶς καιροσκοπικῆς ἐπιλογῆς καὶ ἠθικῆς. Στὴ μεγάλη αὐτὴ ἀναμέτρηση τοῦ αὐτεξουσίου του, ποὺ δὲν διήρκησε περισσότερο ἀπὸ δέκα δευτερόλεπτα, κατόρθωσε μὲ τὴν ἐπιλογή του, μὲ τὸ ψέλλισμα καὶ μόνον ἐλαχίστων, φτωχῶν λέξεων, μὲ ἕνα «μνήσθητί μου Κύριε ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου», νὰ ἁρπάξει μιὰ θέση στὸν παράδεισο καὶ νὰ καταστεῖ ὁ πρῶτος πολίτης τοῦ οὐρανοῦ.
Τρανὸ παράδειγμα γιὰ νὰ θυμόμαστε μιὰ καὶ μόνο βασικὴ ἀλήθεια: πὼς οὔτε τὰ κηρύγματα σώζουν, οὔτε οἱ νηστεῖες, οὔτε οἱ μετάνοιες, οὔτε ἡ ἠθική μας ἀξιοσύνη οὔτε τὰ ἀνδραγαθήματά μας. Διότι, πολὺ ἁπλᾶ, σωτηρία δὲν εἶναι τὸ καλύτερο δυνατὸ ποὺ μπορῶ νὰ ἀπογίνω μὲ τὶς πράξεις μου ἀλλὰ σωτηρία σημαίνει νὰ γίνω Θεός. Καὶ αὐτὴ τὴ σωτηρία ἦρθε νὰ φέρει στὸν κόσμο ὁ Χριστός. Καὶ γι’ αὐτὸ ἔγινε ἄνθρωπος, ὄχι γιὰ νὰ δώσει ὑποδείγματα καὶ παραδείγματα ἠθικῶν ἐπιλογῶν, ἀλλὰ γιὰ νὰ θεώσει, νὰ μεταμορφώσει τὴν ἀνθρώπινη φύση, νὰ τὴν κάνει, νὰ μᾶς κάνει Θεούς.

Δυστυχῶς, στὶς μέρες μας, ἔχουμε μεταφέρει τὴν ἠθικὴ καὶ τὴν ἔχουμε στρογγυλοκαθίσει σὲ περίοπτη θέση μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ἔχουμε μολύνει ἀκόμα καὶ τὸ θεμελιωδέστερο ὅλων, τὴ Θεία Εὐχαριστία. Ποιά, ἀλήθεια, εἶναι ἡ μελῳδία μας σήμερα, ὅταν ἐνῶ σφύζουν οἱ ἐκκλησίες, κοινωνοῦν ἐλάχιστοι; Πῶς μπορεῖ κάποιος νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι ἀγαπᾶ ὅταν δὲν μετέχει τοῦ κοινοῦ Ποτηρίου; Ποιὰ ἡ ἀγάπη μας ὅταν στὴ δική μας μεγάλη ἀναμέτρηση τοῦ αὐτεξουσίου μας ἀρνούμαστε ἐμφατικῶς στὸν συνάνθρωπο τοῦ διπλανοῦ μας στασιδίου νὰ γίνουμε ἕνα Σῶμα καὶ μέρη ἐκ μέρους; Ὅταν κοινωνοῦμε ἀπὸ φοβικὰ σύνδρομα πρὸ τοῦ ἐπικρεμάμενου θανάτου μας καὶ μετατρέπουμε τὸ Σῶμα του καὶ τὸ Αἷμα Του σὲ εἶδος τοτὲμ καὶ μαγικοῦ φυλακτοῦ, γιὰ τὴν περίπτωση ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἀληθεύει, ὅταν ὁμιλεῖ γιὰ αἰωνιότητα καὶ κόλαση; Γιὰ ποιὰ ἀγάπη μιλοῦμε, ὅταν σπρωχνόμαστε νὰ κοινωνήσουμε πρῶτοι καὶ γρήγορα, ὅπως κάνουμε στὴν οὐρὰ τῶν ταμείων τοῦ ΣούπερΜάρκετ; Ἀλλὰ ἐκεῖ εἴμαστε συνήθως πιὸ εὐγενικοί!

Πῶς μιλᾶμε γιὰ ἀγάπη καὶ πῶς, ἀλήθεια, πῶς, πιστεύουμε ὅτι εἴμαστε Ἐκκλησία, ἕνα Σῶμα καὶ ὄχι αὐτάρεσκες μονάδες, ὅταν ἡ μετοχή μας στὴ Θεία Εὐχαριστία, ποὺ μὲ τό «Εὐλογημένη» τοῦ Ἱερέως εἰσαγόμαστε στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, εἰδικῶς τὶς μεγάλες ἑορτές, σταματᾶ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀτομικὰ κοινωνήσαμε καί, ἀμέσως, χωρὶς δεύτερη σκέψη, τὴν κοπανᾶμε σὰ κυνηγημένοι ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία καὶ πρὶν τό «Δι’ εὐχῶν» τῆς Βασιλείας, πεπεισμένοι, παρόλα αὐτά, ὅτι ἐκπληρώσαμε ἕνα ὕψιστο κοινωνικὸ καθῆκον; Πόσα ἀκόμη ἐρωτήματα, σκληρὰ εἶναι ἡ ἀλήθεια, μποροῦν νὰ τεθοῦν; Γι’ αὐτὸ καὶ τελικὰ ἐρχόμαστε μέσα στὴν Ἐκκλησία ξένοι ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο καὶ φεύγουμε ξένοι. Τίποτα δὲν μᾶς ἑνώνει καὶ πολλὰ μᾶς χωρίζουν.

Μὰ θὰ κοινωνοῦμε κάθε Κυριακή; Σὲ κάθε Θεία Λειτουργία; Μὰ εἴμαστε ἄξιοι; Γιατὶ μήπως οἱ Ἱερεῖς καὶ σίγουρα πρῶτος ἐγώ, εἴμαστε ἄξιοι; Μήπως ἄξιζε ὁ ληστὴς νὰ ἀντικρύσει τὴν πόρτα τοῦ Παραδείσου; Μήπως ἄξιζε σύνολο τὸ ἀνθρώπινο γένος τὴ θυσιαστικὴ ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας;
Στὴ λογικὴ τῆς ἠθικῆς τὸ ἄξιος εἶναι ἀπόλυτα συνυφασμένο μὲ τὶς πράξεις μας. Μὲ τὶς ἱκανότητες καὶ τὶς ἀτέλειές μας. Ἡ λογικὴ τῆς ἠθικῆς φωνάζει, κροτεῖ καὶ ἀλαλάζει ὅτι ἂν νήστεψες, ἂν προσευχήθηκες, ἂν ἐξομολογήθηκες, ἀκόμα καὶ ἂν μετανόησες, εἶσαι ἄξιος, ἕστω κι ἂν ἀγωνίζεται νὰ μᾶς τὸ ἀποκρύψει, θάβοντάς το στὰ συντρίμια μιᾶς δῆθεν εἰσέτι ἀναξιότητος. Ἐμφωλεύει ὅμως μέσα μας καὶ σὰν τὸ σκόρο ἀπομυζᾶ κάθε ἰκμάδα τῆς ὄντως ζωῆς ἀλλὰ ἐν τέλει ἀποκαλύπτεται ἐν καιρῷ στὴν ὑποκρισία της.

Στὴ  λογικὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἄξιος καθίστασαι ὅταν θέλεις. Ἄξιος γίνεσαι στὴν ἐπιλογὴ τοῦ «ναί, ἔρχου Κύριε Ἰησοῦ». Στὴν καταφατικὴ ἀπόκριση στὸ μυστήριο. Στό «ναί», θέλω νὰ εἶμαι μαζί Σου. Θέλω νὰ γίνω Σῶμα Σου καὶ Σὺ Κεφαλή μου. Εἶναι τὸ «αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται», τόσο ἁπλὸ μὰ καὶ τόσο παράλογο καὶ περίπλοκο γιὰ τὴν ἠθικὴ τοῦ κόσμου. Δὲν τὸ κατακτᾶς ἀλλὰ κατακτιέσαι ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Γι’ αὐτὸ καί «τὰ ἅγια» δίδονται «τοῖς ἁγίοις». Αυτὸ δὲν λέμε μετὰ τὸ «Πρόσχωμεν»; Νὰ δοθοῦν τὰ ἅγια στοὺς ἁγίους; Μήπως εἴμαστε ἅγιοι ἠθικὰ ὅσοι κοινωνοῦμε καὶ ὅσοι δὲν κοινωνοῦμε ὄχι; Αὐτὸ τὸ παράδοξο συμβαίνει στὴν Ἐκκλησία. Στὴν Ἐκκλησία, ὡς μέλος της, μπορῶ νὰ πῶ, χωρὶς ἴχνος ματαιοδοξίας, ὅτι εἶμαι ἅγιος, διότι ἡ ἁγιότητα μοῦ δίδεται ὡς χάρη καὶ ὡς χάρισμα, δὲν εἶναι ἀξιομισθία. Ἀντιθέτως, δὲν μπορῶ νὰ πῶ ὅτι εἶμαι ἀναμάρτητος, διότι σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἁγιότητα, ποὺ δίδεται σὲ ἐκείνους ποὺ τὴν ἀποζητοῦν ἐν Ἐκκλησίᾳ, ἐν κοινωνίᾳ, σὲ ἐκείνους ποὺ θέλουν νὰ γίνουν καὶ γίνονται ἕνα μὲ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἁμαρτία εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου δικὸ μου κατόρθωμα καὶ ψευτο-παληκαριά!

«Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται ὑμῖν» εἶναι τὸ κλειδὶ τοῦ παραδείσου ποὺ πρῶτος παρέλαβε ὁ ληστὴς ἐπάνω στὸ Σταυρό. «Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται» ἡ κλεὶς τῆς μελωδικῆς πενταγράμμου τῆς ἀγάπης ἢ ἄλλως πως τὸ «Πρόσθες ὑμῖν πίστιν» καὶ σὲ παραλλαγὴ τό «πρόσθες ὑμῖν ἀγάπην» τῶν ἀποστόλων. Αἴτημα προσευχῆς διαρκοῦς ἀλλὰ καὶ μετοχῆς διαρκοῦς στὸ Σῶμα Του καὶ τὸ Αἷμα Του, διότι, πάντοτε, καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ὡς στρατευόμενα μέλη Της, κουβαλᾶμε τὴ φθορὰ καὶ σέρνουμε τὸ σαρκίο τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἁμαρτίας. Ἔτσι καὶ μόνον ἔτσι, ἡ ἀγάπη, ὅπως καὶ κάθε ἄλλη ἀρετή, δὲν θὰ μπορεῖ νὰ εἶναι ἐπιλογὴ ἀλλὰ ἡ μόνη ὀντολογική μας ἀπόκριση, ἡ μόνη διέξοδος στὸ ἀδιέξοδο τῆς μίας καὶ μοναδικῆς ἐπιλογῆς μας νὰ εἴμαστε ἐν Χριστῷ, νὰ εἴμαστε Χριστός.

«Εἶδες τὸν ἀδελφόν σου, εἶδες Κύριον τὸν Θεό σου», λέει ἕνα γεροντικὸ ἀπόφθεγμα περὶ ἀγάπης. Ἂς τὸ σπουδάσουμε αὐτό, ὄχι ἠθικῶς ἀλλὰ ἀποκαλυπτικῶς καὶ θὰ διαπιστώσουμε ὅτι προσφέρει καὶ μία ἀκόμη πιὸ δυναμικὴ προοπτική. Ἂς ὀρθοτομήσουμε ὀντολογικά, λέγοντας: «Εἶδες τὸν ἑαυτόν σου εἶδες Κύριον τὸν Θεό σου». Μέσα μας νὰ κατοικεῖ ὁ Χριστὸς καὶ ἡ ἀγάπη πλέον δὲν θὰ ὑποκύψει στὴν ἐλευθερία τοῦ φθαρτοῦ γνωμικοῦ μας θελήματος ἀλλὰ θὰ μεταμορφωθεῖ σὲ ἀναπόδραστη ἀνάγκη, σὲ ἔρωτα μανικὸ καὶ ἐξουσιαστικό, αὐτεξουσιαστικό, ἂν μοῦ ἐπιτρέπεται ἡ ἔκφραση.

Δὲν προσδιορίζουν οἱ πράξεις μας τὸ εἶναι μας, ἀλλὰ τὸ εἶναι μας καθορίζει τὶς πράξεις μας. Ἡ ἀφετηρία τῆς ὕπαρξης εἶναι πάντοτε καὶ πρωταρχικῶς ὀντολογικὴ καὶ ὄχι ἠθική. Τὸ νὰ εἶμαι ἐν Χριστῷ, τὸ νὰ ζεῖ ὁ Χριστὸς ἐν ἐμοί, ἡ σχέση αὐτή, αὐτὴ ἡ ἄθληση καὶ συνάμα συνάθληση, διότι ἐδῶ κανεὶς δὲν εἶναι μόνος, διότι ἐδῶ δὲν εἶναι ΣούπερΜάρκετ, ἀναγκαστικῶς ὁδηγεῖ στὴν ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης καὶ κάθε ἀρετῆς καὶ ἀγωνίσματος, ἐν τόπῳ καὶ χρόνῳ, στὸ τώρα.
Νὰ ἀναθεωρήσουμε, λοιπόν, τὴ ζωὴ μας, νὰ ζοῦμε ὡς ἐν Βασιλείᾳ Θεοῦ, νὰ προγευθοῦμε ἀπὸ τοῦ νῦν τὴν μελῳδικότητα τῆς μελλούσης ζωῆς, νὰ ἀτενίζουμε τὸν κόσμο καὶ τὴν κτίσι μέσα ἀπὸ τὰ ἔσχατα, διὰ μέσου τῶν ἀναστημένων μας βλεμμάτων ἐν τῇ Βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ! Ἀμήν.   [/fonts][/fontf]

8
Ιδεο-γκράφιτι! / Τὸ νέο σύνθημα τῶν ἀναρχικῶν
« στις: 03 Ιουνίου, 2010, 08:50:57 πμ »
Τὸ νέο σύνθημα τῶν ἀναρχικῶν


Δόξα τὰ λεφτά,...... Θεὸ ἔχουμε!!!!!!!

9
Tου Χρηστου Γιανναρα

Από αγανάκτηση (ομολογημένη) για τη δίχως αντίλογο προπαγάνδα της «προοδευτικής» δημοσιογραφίας, θα παρακαλούσα να μου επιτραπεί ένα ερώτημα:

Ας υποθέσουμε μια ταινία διάρκειας ενός λεπτού που θα φιλοδοξούσε να παρουσιάσει το Μουσείο του Λούβρου, την ιστορία του, τη σημασία του για τον πολιτισμό. Και δώδεκα δευτερόλεπτα, το ένα πέμπτο της ταινίας, να είχαν διατεθεί για να προβάλουν τον μανιακό, που πριν από μερικά χρόνια στο Λούβρο «μαχαίρωσε» την Τζιοκόντα. Θα καταριόμασταν σαν «σκοταδιστές» και υπέρμαχους της «λογοκρισίας» όσους διαμαρτύρονταν για την υπερβολή (ή τη σκοπιμότητα) της έμφασης στον βανδαλισμό;

Θα ήμουν ειλικρινά ευγνώμων σε όποιον με βοηθούσε να καταλάβω, γιατί στη σημερινή Ελλάδα θεωρείται «προοδευτικός» και εξασφαλίζει καριέρα όποιος κατασυκοφαντεί την ιστορία του τόπου του και του λαού του. Θέλουμε να παρουσιάσουμε στο διεθνές κοινό τη σχέση του λαού μας με τον Παρθενώνα σε μια μονόλεπτη καταγραφή ιστορίας είκοσι πέντε αιώνων. Και αφιερώνουμε το ένα πέμπτο της παρουσίασης στην πικάντικη εξαίρεση: σε κάποιους κάποτε φανατικούς βάνδαλους του κοινωνικού περιθώριου (που υπάρχουν πάντοτε σε κάθε επί γης κοινωνία). Καταλογίζοντας το σύμπτωμα στη σύνολη μεταφυσική παράδοση του λαού των Ελλήνων.

Για τους «προοδευτικούς» δημοσιογράφους, οι ρασοφορεμένοι βάνδαλοι, που στη μονόλεπτη ταινία καταστρέφουν με σφυριά τα μεγαλουργήματα της γλυπτικής τέχνης στον Παρθενώνα, δεν είναι περιθωριακοί ψυχοπαθείς, είναι η Εκκλησία, η θεσμική έκφανση της μεταφυσικής παράδοσης των Ελλήνων. Και τον θεσμό θέλουν να τον βλέπουν όπως τους τον μάθανε στα ιδεολογικά ποιμνιοστάσια: Οχι στην καταγωγική ελληνική του διαμόρφωση, αλλά σαν την εκτρωματική του αλλοτρίωση σε εξουσιαστικό μόρφωμα, όπως το κράτος του Βατικανού στη Δύση.

Ασφαλώς και οι «δεσποτάδες» της ελλαδικής παρακμής σήμερα συνεισφέρουν ενεργά σε αυτή την έκτρωματική, εξουσιαστική αντίληψη για την Εκκλησία – δικαιώνουν τη συμπλεγματική εμπάθεια που θέλει πεισματικά να αγνοεί το εκκλησιαστικό γεγονός ως λαϊκό σώμα. Αλλά την έκπληξη που είναι ο πολιτισμός, ως ιστορική σάρκα της μεταφυσικής παράδοσης των Ελλήνων, τη γέννησε το εκκλησιαστικό σώμα του λαού, όχι οι παρακμιακοί ρασοφόροι του σήμερα ούτε κάποιες εξαιρέσεις ψυχανώμαλων πριν από δεκαέξι αιώνες!

Ο λαός, που συγκροτεί το εκκλησιαστικό γεγονός, συνέχισε με τον Ρωμανό και την Κασσιανή την ποίηση της Σαπφούς και του Πινδάρου (κατέγραψε τη συνέχεια ο C. Trypanis στην ανθολογία του: The Greek Verse, στα Penguin Books). Συνέχισε ο λαός την τραγωδική δραματουργία στην εκκλησιαστική λατρευτική «λειτουργία», την πάλη της γλυπτικής και της αρχιτεκτονικής για θέα τού «όντως υπαρκτού» τη μετέθεσε στη ζωγραφική των Εικόνων του Σινά, της Μονής της Χώρας, του Πανσέληνου, στην αρχιτεκτονική της Αγια-Σοφιάς. Η οργανική συνέχεια του αρχαιοελληνικού φιλοσοφικού λόγου εκφράστηκε δυναμικά στο έργο του Αθανάσιου Αλεξανδρείας, των Καππαδοκών, του Μαξίμου, του Ιωάννη Δαμασκηνού, του Γρηγορίου Παλαμά. Η ηρακλείτεια ταύτιση του κοινωνείν - αληθεύειν, ο πλατωνικός έρως ως οδός γνώσης, η αριστοτελική λογική μέθοδος και το κριτήριο κοινωνικής επαλήθευσης της γνώσης θεμελιώνουν την εκκλησιαστική απαίτηση συνεπούς εμπειρισμού στην ελληνική Ανατολή. Και οδηγούν σε ρήξη (Σχίσμα) με τη μεταρωμαϊκή Δύση των επήλυδων βαρβαρικών φύλων, παγιδευμένων στον πρωτογονισμό της ανάγκης για αυθεντίες, δόγματα - θωράκιση του εγώ με βεβαιότητες.

Οταν ξέρει κανείς ότι επί χίλια χρόνια, στο χλευαστικά ονομαζόμενο από τους Δυτικούς «Βυζάντιο», τα παιδιά ξεκινούσαν ανάγνωση και γραφή με αλφαβητάρι τον Ομηρο, τότε τα δώδεκα δευτερόλεπτα εμφατικής προβολής των ψυχανώμαλων του περιθωρίου στη μονόλεπτη ταινία για τον Παρθενώνα είναι τουλάχιστον ανεξήγητη μεροληψία που μοιάζει με κακόβουλη προπαγάνδα. Αλλά και αν το επίπεδο εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας των ελλαδικών επισκόπτων ήταν διαφορετικό, η συμπλεγματική εμπάθεια της μονόλεπτης για τον Παρθενώνα ταινία, θα είχε συναντήσει μόνο χαμόγελα συγκατάβασης. Οχι απαιτήσεις να επιβάλλεται με τον χωροφύλακα ο σεβασμός στην «επικρατούσα θρησκεία»!

Μέσα στα πέντε τελευταία χρόνια είχαμε οι Ελληνες δύο απανωτές ευκαιρίες (που δεν θα ξανάρθουν) να δηλώσουμε, μπροστά στο σύνολο σχεδόν πληθυσμό του πλανήτη, την πολιτιστική μας ταυτότητα – ενεργό ετερότητα πρότασης πολιτισμού που να ενδιαφέρει πανανθρώπινα: Είχαμε τις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και την ανέγερση του καινούργιου Μουσείου της Ακρόπολης των Αθηνών. Και σκέφτομαι: Πώς θα έκριναν την ανταπόκρισή μας στις μοναδκές αυτές ευκαιρίες μαρτυρίας κάποιοι δάσκαλοί μας από ένα χθες όχι πολύ μακρινό; Ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Πικιώνης, ο Εγγονόπουλος, ο Παπαλουκάς, ο Κόντογλου, ο Ζάχος, ο Κεφαλληνός, ο Σεφέρης, ο Τατάκης, ο Θεοτοκάς, ο Γκάτσος, πώς θα αντιδρούσαν στο αρχιτεκτόνημα του Τσουμί, στην ταινία του Κώστα Γαβρά, πώς θα έκριναν την ιδιοφυή εντυπωσιοθηρία, σκηνογραφική και σκηνοθετική, του Δημήτρη Παπαϊωάννου; Θα κατάπιναν βουβά την παραίτηση από κάθε ετερότητα, την εικόνα μιας Ελλάδας με επιδόσεις μόνο μεταπρατισμού, μόνο επαρχιώτικης μειονεξίας;

Δεν έχει νόημα να εμπλέκουμε τίμια ονόματα του χθες σε διχογνωμίες του σήμερα. Αλλά κάποια ονόματα υπογραμμίζουν αποκαλυπτικά το κενό, την ορφάνια μας σήμερα από μπροστάρηδες μαχητικής ευθυκρισίας, εύτολμης ανιδιοτέλειας. Μοιάζει δίχως αντίλογο σήμερα η αναιδέσατη ταύτιση της «προόδου» με τον αφελληνισμό, με την κατασυκοφάντηση της Ιστορίας, με τον χλευασμό του «ιερού». Ακόμα και όρους υγειονομικής προστασίας για τη μετοχή μας στο Δείπνο της Ευχαριστίας θέλουν να μας επιβάλουν οι «προοδευτικοί» μας δημοσιογράφοι – με την ίδια φασιστική λογική θα αστυνομεύουν σε λίγο και την υγιεινή του έρωτα επιβάλλοντας οπωσδήποτε το προφυλακτικό. Δεν έχει φραγμούς η συμπλεγματική εμπάθεια.

Θα άξιζε, πάντως, να τεθεί η απορία, με αφορμή και την «τσόντα» των δώδεκα δευτερολέπτων: Γιατί τόσο αντιμεταφυσικό μένος στην ελλαδική δημοσιογραφία σήμερα; Γιατί και εφημερίδες παρήγορης σοβαρότητας και αξιοπρέπειας, που απευθύνονται, κατά τεκμήριο, σε κοινό με αίσθηση του «ιερού», κατακλύζονται από κείμενα συμπλεγματικής αντιμεταφυσικής μονομανίας;

Ο πάντοτε ανοιχτός αναζητητής, ο τίμιος αγνωστικιστής, έχει σέβας του «ιερού». Ο φανατικός των αντιμεταφυσικών βεβαιοτήτων (όπως και ο θρησκόληπτος) έχει πρόβλημα. Πρόβλημα βασανιστικής ανασφάλειας. Δεν στομώνει κανείς τις γονιμότερες μέσα του αναζητήσεις, απλώς για να εκδικηθεί κάποιους ανυποψίαστους ρασοφόρους του χθες ή του σήμερα. Ομως, γιατί μια κοινωνία να «παιδαγωγείται», μονότροπα με ψυχολογικές ανασφάλειες;

10
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Τί εἶναι ἁμαρτία!
« στις: 26 Αυγούστου, 2009, 08:35:10 πμ »
Νομίζω ὅτι αὐτὸ θα πρέπει ἐπιτέλους νὰ τὸ ξεκαθαρίσουμε. Σὲ πρῶτο βαθμὸ μὲ κάποιες γενικὲς τοποθετήσεις καὶ ἀκολούθως μὲ συγκεκριμένα παραδείγματα. Θὰ μᾶς ὡφελήσει πιστεύω!

Περιμένω καὶ τὶς δικὲς σας καταθέσεις, μέχρι νὰ μπορέσω νὰ τοποθετηθῶ καὶ ἐγώ.

11
Προβλήματα - Προτάσεις / Προσθήκη νέων γραμματοσειρῶν.
« στις: 26 Αυγούστου, 2009, 08:14:32 πμ »
Μάριε πρόσθεσε, ἂν μπορεῖς καὶ τὴν γραμματοσειρὰ Palatino Linotype!

12
Θολολογίας Πέρι / Περι έρωτος λόγος ερωτιματικός
« στις: 25 Αυγούστου, 2009, 09:31:52 μμ »
ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟΣ
Η Θεοείδειά μας η παρακατιανή;

Ο έρωτας είναι μία έννοια κοινή για την ανθρωπότητα. Είναι κατάκτηση συνόλου του ανθρωπίνου γένους. Δεν περιορίζεται αλλά και ίσως δεν προσδιορίζεται. Δεν μπαίνει σε καλούπια, δεν προϋποθέτει συμβατές κοινωνικές αξίες ούτε ακόμα και θρησκευτικές πεποιθήσεις.
Θα έλεγε κανείς ότι δεν είναι καν εκ του κόσμου τούτου. Οτιδήποτε γεννιέται εντός του φθαρτού - κτιστού κόσμου μπορεί να προσδιοριστεί, και να καταλήξει τελικά εμπροϋπόθετη κατάσταση, δυνάμενη να ελεγχθεί, να ορισθεί, να επιδιωχθεί, να πραγματοποιηθεί.
Ο έρωτας όμως είναι ένα «άχρονο» και «άκτιστο» φαινόμενο. Όχι μόνο δεν είναι εκ του κόσμου τούτου αλλά και δεν χωρά στην κτιστή πεπερασμένη πραγματικότητα και χρονικότητα.
Το άχρονο και άκτιστο του έρωτος ίσως είναι μια προκλητική και σκανδαλώδης «επιθετική» αναφορά για την σημερινή ισοπεδωτική ανθρώπινη πραγματικότητα. Η καθημερινότητα, η συνήθεια και το αδιέξοδο της μόνιμης σεξουαλικής  μη - ικανοποίησης της ανθρώπινης σαρκικότητας και του ατομικιστικού ευδαιμονισμού δεν μπορούν να αφομοιώσουν το καθ’ υπέρβαση ανθρώπινο αυτό γεγονός.
Το τριπρόσωπο της Αγίας Τριάδος ίσως είναι το μόνο «άκτιστο» και «υπεράχρονο» μυστήριο που καταξιώνει την υπερβατικότητα του ανθρωπίνου έρωτος. Αν ο έρωτας δεν ήταν άκτιστο μυστήριο, το τριπρόσωπο της Αγίας Τριάδος θα ήταν όχι μόνο ανεξήγητο αλλά και ίσως ανύπαρκτο. Αν ο έρωτας δεν ήταν υπεράχρονο μυστήριο, ο Θεός θα ήταν απλά μια στυγνή ατομικότητα, ο δε κόσμος απλά πλεονασμός, μία άχρηστη εννόηση, μη αναγκαίος, χωρίς ύπαρξη, κάτι μη όν. Αν ο έρωτας δεν ήταν υπερβατικό μυστήριο, ο Θεός δεν θα ήταν όν, δεν θα ήταν ύπαρξη.
Η ερωτική παραφορά είναι η μόνη βεβαίωση της ύπαρξης του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Η ερωτική παραφορά είναι ίσως το μόνο αιτιώδες γεγονός της ύπαρξης του Υιού και του Αγίου Πνεύματος αλλά και αυτού του ανθρώπου και της κτίσεως. Η ύπαρξή μας πραγματώνεται χάρη σ’ αυτή την άχρονη και άκτιστη ερωτική παραφορά της Αγίας Τριάδος, μιας ερωτικής παραφοράς που επειδή είναι άχρονη και άκτιστη γι’αυτό και εκ της φύσεως της δεν μπορεί να γίνει πεπερασμένη και να περιορισθεί.
Η δημιουργία του κόσμου ήταν μια αναγκαιότητα της Θεϊκής ερωτικής παραφοράς. Έτσι μόνο εξηγείται το απροϋπόθετο όχι μόνο της δημιουργίας του κόσμου αλλά και αυτής της σαρκώσεως του Λόγου. Η ερωτική παραφορά του Θεού για το πλάσμα του αναγκάζει το Θεό, χωρίς αυτό να δηλώνει σχετικοποίηση της Θεϊκής απολύτου ελευθερίας, να σαρκωθεί, να λάβει ολόκληρη την ανθρώπινη φύση μας, να κενωθεί όλος προς όλον τον άνθρωπο, να γίνει ο όλος Θεός, όλος άνθρωπος!
Στο κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση συμπεριέχεται  και η ερωτική παραφορά ως το μόνο καθ’ υπέρβαση γεννητικό γεγονός, ως το μόνο οντολογικό περιεχόμενο της ανθρώπινης ύπαρξης, ως η μόνη γεννησιουργός αιτία συνάμα δε και ως η μόνο θεοειδής πορεία προς τα έσχατα της ανθρώπινης τελείωσης. Θεοείδεια παρακατιανή, Λόγος θεός σεσαρκωμένος, ανθρώπου ίδιον, Θεού συναϊδιον, άκτιστη ικανότητα της Αγίας Τριάδος, εν τω κτιστώ δυνατότητα της ανθρωπίνης σχετικότητος, προαιώνιο, έσχατο και παρών.
Κενώνεται αλλά «ου χωρείται», κοινωνείται αλλά δεν περικλείεται, μετέχεται αλλά δεν «έχεται», βιώνεται αλλά δεν ιδεολογικοποιείται, σαρκώνεται αλλά δεν εξατομικεύεται, πληροί αλλά δεν πληρούται! Κενωθέν μυστήριο που δεν «κενοποιείται», διότι μόνο η κένωσης διασφαλίζει το υπεράχρονο, ασίγητο, ασταμάτητο, και αέναο μυστήριο. Μυστηρίων μυστήριο…
Αν τελικά εναπόκειται στην ανθρώπινη ελευθερία η υποστατική συμ-μετοχή ενός εκάστου στη Θεανθρώπινη φύση του Χριστού, τότε αβίαστα θα λέγαμε ότι αυτή η ελευθερία του ανθρώπου δεν είναι τίποτα άλλο παρά η προσωπική εκστατική ερωτική παραφορά, που μόνο ως «θέλειν» αναδεικνύεται και ποτέ ως «πρέπει», που μόνο ως εκούσια αυτοκένωση πραγματώνεται και ποτέ ως ακούσια εν φόβω Θεού αυθυποβολή.
Τελικά μήπως είναι ο έρωτας εκείνο το Θείο δώρο που καταξιώνει την ανθρώπινη ύπαρξη; Που την θεοποιεί; Είναι, μήπως, η θεοείδεια μας η παρακατιανή;

13
Εκ μεταφοράς, παραθέτω το ερώτημα του Ίασπις.

Παράθεση από: Iaspis
Θέλω νά σάς ρωτήσω:
Μπορεί όποιος θέλει να κάνει μνημόσυνο ; Το επιτρέπει  η εκκλησία ; Ποιά ακολουθία διαβάζει κάποιος γιά ετήσιο μνημόσυνο ; Η Κυριακή, μετά τήν θεία λειτουργία είναι η καταλληλη μέρα ;
Πώς μπορεί κάποιος νά τό κάνει καλύτερα, όταν δέν υπάρχει η δυνατότητα νά παρεβρεθεί ιερέας;
Μπορείτε νά μέ βοηθήσετε;
Όλες οι ακολουθίες είναι προσευχητικές. Και μπορούμε κάλλιστα να προσευχηθούμε, διαβάζοντας την ακολουθία, σε περίπτωση απουσίας ιερέως. Σάββατο θα ήταν πιο πρέπον. Κυριακή είναι μέρα αναστάσεως και σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησία δεν τελούνται μνημόσυνα. Δεν υπάρχει, νομίζω, κατάταξη ακολουθιών μνημοσύνου, με βάση τη χρονική διάρκεια (ετήσια ή 9μηνα). Η ακολουθία είναι η ίδια.

Τέλος, καλύτερο μνημόσυνο είναι η ελεημοσύνη!!! Αυτή να γίνει οπωσδήποτε.

14
Εκκλησιαστικά δρώμενα / Περί όρκου και πάλι!
« στις: 29 Δεκεμβρίου, 2008, 01:37:56 μμ »
Βρε παιδιά, χάσαμε το θέμα περί όρκου????? Πού πήγε?


Για κοιτάξτε κι αυτό!!! Λες και μας διάβαζαν!!

http://www.skai.gr/master_avod.php?id=105520&lsc=2

15
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Χωρίς Χριστό...
« στις: 03 Δεκεμβρίου, 2008, 12:16:22 μμ »
Διαβάστε! Πόσο \"ζωντανή\" καρδιά είχε ο Ιουστίνος Πόποβιτς. Συγκλονιστικό κείμενο. Αυτό είναι ιεράρχιση προτεραιοτήτων ζωής. Αυτό σημαίνει να ζει κανείς. Αυτό σημαίνει να αγαπά. Αυτό σημαίνει να φλέγεται. Αυτό σημαίνει να πιστεύει....Με αυτά τα λόγια ο Ιουστίνος μετακινεί βουνά!!!


\"Σταθήτε όλα τα σύμπαντα, όλοι οι υπάρχοντες κόσμοι και όλα τα όντα! Κάτω όλαι αι καρδίαι, όλοι οι νόες, όλαι αι ζωαί, όλαι αι αθανασίαι, όλαι αι αιωνιότητες! Διότι, όλα αυτά άνευ του Χριστού είναι δι\' εμέ κόλασις. Η μία κόλασις δίπλα εις την άλλην κόλασιν. Όλα είναι αναρίθμητοι και ατελεύτητοι κολάσεις και εις το ύψος και εις το βάθος και εις το πλάτος. Η ζωή άνευ του Χριστού, ο θάνατος άνευ του Χριστού, η αλήθεια άνευ του Χριστού, ο ήλιος άνευ του Χριστού και τα σύμπαντα χωρίς Αυτόν, όλα είναι τρομερά ανοησία, ανυπόφορον μαρτύριον, σισύφειον βάσανον, κόλασις! Δεν θέλω ούτε την ζωήν, ούτε τον θάνατον άνευ Σου, Γλυκύτατε Κύριε! Δεν θέλω ούτε την αλήθειαν, ούτε την δικαιοσύνην, ούτε τον παράδεισον, ούτε την αιωνιότητα. Όχι, όχι! Εσένα μόνον θέλω, Εσύ μόνον να είσαι εις όλα, εν πάσι και υπεράνω όλων! Η αλήθεια, αν δεν είναι  ο Χριστός, δεν μου χρειάζεται, είναι μόνον μία κόλασις. Το ίδιον είναι κόλασις και η δικαιοσύνη και η αγάπη και το αγαθόν και η ευτυχία. Και αυτός ο Θεός, εάν δεν είναι ο Χριστός, είναι κόλασις. Δεν θέλω ούτε την αλήθειαν άνευ του Χριστού, ούτε την δικαιοσύνην άνευ του Χριστού, ούτε την αγάπην άνευ του Χριστού, ούτε τον Θεόν άνευ του Χριστού. Δεν τα θέλω όλα αυτά κατ\' ουδένα τρόπον.Θα δεχθώ κάθε είδους θάνατον. Ας με θανατώσετε με όποιον τρόπο θέλετε, αλλά χωρίς τον Χριστό δεν θέλω τίποτα. Ούτε τον εαυτόν μου, ούτε κι αυτόν τον ίδιον τον Θεόν, ούτε κάτι άλλο μεταξύ των δύο τούτων. Δεν θέλω, δεν θέλω, δεν θέλω!\" (Ιουστίνου Πόποβιτς, Άνθρωπος και Θεάνθρωπος, Εκδόσεις Αστήρ -Παπαδημητρίου, Αθήνα 1970, σελ.184).

16
Η πρώτη συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου      

ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ    
23.11.08  

Εννέα μήνες μετά την εκλογή του, ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος μιλάει πρώτη φορά και ανοίγει τα χαρτιά του στην «Κ.Ε.» σε μια εκ βαθέων
εξομολόγηση. Μ\' έναν διαφορετικό λόγο από εκείνον του Χριστόδουλου, ο αρχιεπίσκοπος μιλάει για «μαύρες τρύπες» που παρέλαβε και εκφράζει την αγωνία του για πολλά:

*Για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου που θεωρεί ότι θα έχει καταλυτικές συνέπειες για την Εκκλησία. Για την εκκλησιαστική περιουσία και την απόδοσή της στο λαό. Για τη σχέση του με τους πολιτικούς, ακόμη και με τους αριστερούς, που θεωρεί ότι είναι πιο κοντά στην Εκκλησία, από τους δεξιούς πολίτες.

*Εκφράζει επίσης την απέχθειά του για τα βαρύγδουπα συνθήματα και την καπηλεία των εννοιών της πατρίδας και της θρησκείας, από ορισμένους. Δεν διστάζει, μάλιστα, να μιλήσει για «πατριδολαγνεία» και «εθνοκαπηλία» κάποιων, οι οποίοι λειτουργούν έτσι «για το δικό τους βόλεμα».

*Οσο για τον ίδιο; Δεν επιθυμεί «φαραωνικά» έργα - και όπως πιστεύει: «Αν δεν κάνουμε τη γη Παράδεισο, μπορούμε να την εμποδίσουμε να γίνει Κόλαση».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
 

*Σας έχουν επικρίνει ότι προτιμάτε τη σιωπή, ακόμη και για τα εθνικά μας θέματα ή ότι δεν λειτουργείτε συχνά, αφήνοντας χώρο σε άλλους αρχιερείς να αναπτύξουν πρωτοβουλίες. Τι απαντάτε σ\' αυτές τις «εσωτερικές» επικρίσεις;

-Στη ζωή μου έχω μια γενική αρχή: Δεν μ\' ενδιαφέρει η εικόνα που θα κομίσει κανείς από το φαίνεσθαι, αλλά να γίνει έργο που θα μιλήσει εκείνο κάποια στιγμή. Και βέβαια λειτουργώ συνέχεια, αλλά δεν βγάζω ανακοινώσεις γι\' αυτό. Από την αρχή νομίζω ότι είχα δύο δρόμους να διαλέξω: Να μιλάω και νομίζω ότι μπορώ να μιλήσω ή να σιωπώ και να σκέπτομαι. Διάλεξα το δεύτερο, διότι τα προβλήματα που συνάντησα είναι τεράστια και οι «μαύρες τρύπες» που παρέλαβα μεγάλες. Μπροστά σε τέτοια θέματα, προτίμησα τη σιωπή.

Για τα εθνικά θέματα, θα με συγχωρήσετε να σας πω ότι αγαπώ τόσο την πατρίδα μου που ευχαρίστως θα έδινα και τη ζωή μου. Αλλά μ\' έχει κουράσει, μ\' έχει απογοητεύσει κι έχω αηδιάσει την πατριδολαγνεία και την εθνοκαπηλία. Γνώρισα τέτοιους ανθρώπους πολλούς, οι οποίοι χρησιμοποιούν την πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια ως σύνθημα και βόλεμα.

Δεν θέλω να ακολουθήσω αυτή τη γραμμή. Προτιμώ κάποτε να μιλήσουν τα έργα και να σβήσουν τα συνθήματα. Ετσι θα πορευθώ. Με στόχο όχι τα φαραωνικά έργα, αλλά εκείνα που θα σκεπάσουν τον πόνο των συνανθρώπων μας.

* Το Βατοπέδι μονοπωλεί το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης επί μήνες τώρα. Υπάρχουν επιπτώσεις στην Εκκλησία;

-Το φαινόμενο Βατοπεδίου μάς έχει προβληματίσει πολύ. Μας έχει πονέσει κι όλοι είμαστε σε αγωνία πώς θα καταλήξει. Οπωσδήποτε θα έχει επιπτώσεις στο χώρο της Εκκλησίας. Πρέπει, όμως, να έχουμε υπομονή να δούμε πού θα καταλήξει το θέμα, το οποίο ωστόσο έχει και παραμέτρους που πρέπει να μας προβληματίσουν κι εμάς και εκείνους που είναι έτοιμοι για επίθεση κατά της Εκκλησίας. Και εννοώ όσους μιλούν ήδη για χωρισμό εκκλησίας-πολιτείας.

Ενας θεσμός όπως είναι η Εκκλησία δεν έχει καθήκον να αξιοποιήσει την περιουσία της για να αντιμετωπίσει τα οποιαδήποτε λειτουργικά έξοδά της στην πορεία της διακονίας της; Αλλη μία παράμετρος είναι ότι ενώ ζούμε σε μια συντεταγμένη πολιτεία που δέχεται την ατομική ιδιοκτησία, έχουμε μια διαφορετική αντιμετώπιση. Ενα ερώτημα είναι τι χρειάζεται την περιουσία η Εκκλησία.

Τη χρειάζεται όχι για τους ιερείς και αρχιερείς, αλλά για να έχει τη δυνατότητα να κάνει ελεύθερα το έργο της. Η υστέρηση και στον άνθρωπο και σε οποιονδήποτε φορέα γεννά τη στέρηση της ελευθερίας. Αλλη μία παράμετρος που δείχνει πολλές φορές την επιπόλαιη αντιμετώπιση ζητημάτων στον τόπο μας είναι κι όσα λέγονται για τα χρυσόβουλα, μολυβδόβουλα, για τον αχτιναμέ ή τα έγγραφα όπου στηρίζονται η Μονή Σινά, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων ή το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που θέλει να υπερασπιστεί την περιουσία του.

Οταν αυτά τα βλέπουμε απαξιωτικά και τα εκμηδενίζουμε εμείς οι ίδιοι, γιατί έχουμε απαίτηση από άλλα κράτη να τα σέβονται.

* Ποιες είναι οι σχέσεις σας με τους πολιτικούς εκπροσώπους της χώρας;

-Συνεργάζομαι με όλους, κι αυτή είναι η διάθεσή μου για το μέλλον.

* Θα προγραμματίσετε και επίσκεψη στα γραφεία του ΚΚΕ;

-Ηδη έχω συναντηθεί με την κυρία Παπαρήγα. Αλλά θέλετε να σας πω κάτι: Πιστεύω ότι οι αριστεροί πολίτες πιστεύουν στο Θεό περισσότερο από τους δεξιούς. Το έχω ζήσει αυτό.

* Μετά την εκλογή σας τον περασμένο Φεβρουάριο, γρήγορα έγινε λόγος για «εσωτερική αντιπολίτευση»...

-Φυσικό είναι να υπάρχει. Χωρίς αντιπολίτευση και χωρίς να ακούσει κανείς την άλλη θέση, δεν υπάρχει πρόοδος. Φτάνει να γίνεται καλοπροαίρετα, βεβαίως.

* Πώς αντιμετωπίζετε, λοιπόν, αυτές τις «αντιπολιτευτικές φωνές»;

-Αντλώ τη δύναμή μου από το Θεό, από τους φίλους και από τη συναίσθηση ότι δεν αισθάνομαι καρφωμένος σε μια καρέκλα εξουσίας. Οποια ώρα καταλάβω ότι δεν έχω να προσφέρω, δεν με απασχολεί να παραμείνω σ\' αυτή την καρέκλα.

* Σας επικρίνουν, όμως, και γιατί δεν κάνετε χειροτονίες νέων κληρικών.

-Νομίζω ότι οι χειροτονίες είναι από τα ουσιαστικότερα θέματα για έναν αρχιερέα. Επομένως θα ήταν επιπόλαιο να χειροτονώ ανθρώπους τους οποίους δεν γνωρίζω. Πώς θα τους ζητήσω ευθύνες αύριο;

* Τι σας λείπει περισσότερο εδώ στην Αρχιεπισκοπή απ\' ό,τι στη Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας;

-Ο φυσικός και «ανθρώπινος» αέρας της επαρχίας.

* Πώς θα πορευθείτε σε σχέση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο;

-Οι σχέσεις μου είναι γνωστές εδώ και πολλά χρόνια. Το μέγα αμάρτημα της Ορθοδοξίας είναι η πολυδιάσπαση και η προσκόλληση στον εθνικισμό. Η Ορθόδοξη Εκκλησία πρέπει το συντομότερο να κλείσει όλες τις ρωγμές που υπάρχουν.

Κι αυτό ήταν η μεγάλη επιτυχία του Οικουμενικού Πατριάρχη στην πρόσφατη σύναξη των προκαθημένων. Αλλά κερδήθηκε μέσω του Κιέβου. Κι είναι σημαντικό σ\' αυτή τη συγκυρία που έχουμε έναν αξιόλογο πατριάρχη όπως ο Βαρθολομαίος.

* Ζούμε αυτές τις μέρες μια δεινή οικονομική κρίση. Πώς η Εκκλησία μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους;

-Η αρχιεπισκοπή προσφέρει σήμερα 3.500 πιάτα φαγητού καθημερινά κι η επιθυμία μου μέχρι το 2009 να γίνουν 20.000. Αυτό μπορεί να γίνει, αν και δεν σώζεται έτσι η κατάσταση. Φτάνει να σας πω ότι καθημερινά, τουλάχιστον 20 άνθρωποι που χάνουν το σπίτι τους έρχονται στην αρχιεπισκοπή, ζητώντας βοήθεια και έχω ένα όραμα και μια επιδίωξη μολονότι ο χρόνος είναι τώρα, λόγω Βατοπεδίου, ακατάλληλος: Θα ήθελα, σε συνεργασία με την Πολιτεία και με διαφάνεια, να αξιοποιηθεί η εκκλησιαστική περιουσία και οι πόροι να πάνε στο λαό. Με διακονία, όμως...

* Μιλάτε για έργα που θέλετε να γίνουν. Εχετε αρχίσει να σχεδιάζετε κάποια από αυτά;

-Έχουμε εξαγγείλει ήδη στέγη κατάκοιτων και εγκαταλελειμμένων γερόντων, έργα για παιδιά με νοητικά προβλήματα, προστασία του αυτιστικού παιδιού, απεξάρτηση των νέων από τα ναρκωτικά, μαθητικές-νεανικές κατασκηνώσεις. Είμαι, μάλιστα, στην ευχάριστη θέση να σας πω ότι μας πρόσφερε ένας ιδιώτης 150 στρέμματα στην περιοχή της Αττικής για την υλοποίηση αυτών των έργων.

* Τι θα πείτε αύριο στη μεγάλη σύναξη των ιερέων της αρχιεπισκοπής;

-Το πρώτο που θα τους πω είναι ότι τίποτα δεν γίνεται αλλά και δεν διορθώνεται ο κόσμος αν δεν διορθώσουμε τον εαυτό μας. Πρώτα ο αρχιεπίσκοπος και μετά οι ιερείς. Αν δεν δούμε τον κόσμο με άλλο μάτι. Πιο απλή ζωή, φροντίδα στον άνθρωπο. Η Εκκλησία είναι χώρος διακονίας και αγάπης. Δεν είναι πολυέλαιοι και κοσμικές εορτές.

Το βάρος πέφτει περισσότερο στην προσωπικότητα του κληρικού στην προετοιμασία εκείνου που θέλει να εισέλθει στον κλήρο, στη στήριξη της οικογένειας του ιερέα. Πρέπει να σας πω ότι εδώ ήρθα σ\' έναν άγνωστο χώρο. Βεβαίως γνώριζα τις ανάγκες των κληρικών, και γενικότερα τα προβλήματα των ανθρώπων. Αλλά τι ακριβώς θα βρω μπροστά μου, δεν το γνώριζα. Ολοι αυτοί οι μήνες που πέρασαν, ήταν χρόνος έρευνας, αποτύπωσης και ψηλάφησης των προβλημάτων.

Εργάστηκα σκληρά. Είδα την πορεία των ενοριών, τη νοοτροπία των ιερέων αλλά κυρίως είδα τα προβλήματα των ανθρώπων. Είδα ανθρώπους που δεν έχουν σπίτι κι ανθρώπους που πεινάνε. Πήγα σε εκδηλώσεις, σε χώρους, που βρίσκονταν άνθρωποι του «περιθωρίου». Εζησα μια δυο μέρες με παιδιά που προσπαθούν να αποτοξινωθούν.

Διαπίστωσα τα προβλήματά τους όταν κόψουν τα ναρκωτικά. Συγχρόνως, όμως, είδα και πώς ζούνε οι πολύ πλούσιοι. Τι σημαίνει να ζει κανείς σήμερα σ\' ένα σπίτι 500 τετραγωνικών με τις πισίνες. Δεν σημαίνει ότι θα αντιμετωπίσουμε όλα τα προβλήματα. Ούτε την ψευδαίσθηση έχω για κάτι τέτοιο, ούτε τη δυνατότητα. Αλλά, πιστεύω ότι όλοι μαζί κάτι μπορούμε να καταφέρουμε.

Γιατί αν δεν μπορούμε να κάνουμε τη γη Παράδεισο, μπορούμε να την εμποδίσουμε να γίνει Κόλαση.

17
Ένα από τα μεγάλα θέματα που έχει ανακύψει στις μέρες μας είναι και το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία. Λέγονται και γράφονται πολλά. Υπάρχει δε μια τάση να μετεξελιχθεί το μάθημα από ομολογιακό σε δια-θρησκειακό. Ήδη υπάρχει σε ισχύ εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας που επιτρέπει (έπειτα από δήλωση του γονέα) να εξαιρείται κάποιος μαθητής από το μάθημα για λόγους συνειδήσεως, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να δηλώσει την θρησκευτική του πεποίθηση.

Επειδή πιστεύω θα χει μεγάλο ενδιαφέρον να ακουστούν διάφορες απόψεις εδώ, είπα να θέσω το ζήτημα και να ξεκινήσω με μερικές πολύ περιεκτικές απόψεις μου:

1ον) Και να γίνει το μάθημα δια-θρησκειακό, η διαφορά δεν είναι μεγάλη. Και σήμερα ως έχουν τα πράγματα, τα θρησκευτικά που διδάσκονται στα σχολεία πόρρω απέχουν από το να διαμορφώνουν ορθόδοξο ήθος - σκέψη στους μαθητές, ένθεν μεν λόγω της ακαταλληλότητας αυτών που διδάσκουν (το πτυχίο της Θεολογίας δεν προφυλάσσει σε τίποτα, τέτοιο έχω και γω και βλέπετε τα χάλια μου) κι από την άλλη λόγω της τρόπου διδασκαλίας που αγγίζει \"την ώρα του παιδιού\", ώρα δηλαδή για χαλάρωση, πλάκα και δεν συμμαζεύεται.

2ον) Αν η Εκκλησία επιχειρήσει να αξιοποιήσει το πολιτικό της ατού (την σχέση της με τον κόσμο και τους ψηφοφόρους) για να επέμβει και να αποτρέψει έναν αποχριστιανισμό του μαθήματος, θα πρέπει να γνωρίζει ότι αυτό θα την κάνει ευάλωτη σε άλλα θέματα που θα επιχειρήσει το κράτος να προωθήσει. Και αυτό είναι το λιγότερο. Μια ανάμειξη της Εκκλησίας, στις σημερινές συνθήκες διαμόρφωσης των κρατών, θα αλλοτριώσει την Εκκλησία, εμπλέκοντάς την όλο και περισσότερο σε ένα πολιτικό παιχνίδι, αναιρετικό της ίδιας της φύσεως της και της αποστολής της. Πρέπει μάλλον (ή επιτέλους) να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε στο Βυζάντιο αλλά σε ένα κράτος στην ουσία άθρησκο.

3ον) Το διαχρονικό ερώτημα (από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους και μετά) επανέρχεται με δριμύτητα πάλι: Γιατί η Εκκλησία πρέπει να στηρίζεται στην κρατική παιδεία για την \"εκκλησιοποίηση\" των μελών της, για την κατήχηση και μύηση στο μυστήριο της Ορθοδοξίας και δεν αναλαμβάνει το Θεόσδοτο χάρισμά της (το προφητικόν), ώστε να μην έχει ανάγκη κανενός; Γιατί αυτή η τεράστια αδράνεια ως προς το προφητικό (=διδασκαλικό) σκέλος κι από την άλλη η τέραστια φροντίδα για όλα τα άλλα (μητροπολιτικά και Συνοδικά Μέγαρα και άλλα τινά)? Ύστερα μας πειράζουν οι αδελφότητες, που μόνες αυτές (ενόσω οι ποιμένες ενύσταζαν) ανέλαβαν την \"προφητεία\", τον \"ευ-αγγελλισμό\" των ανθρώπων.


Αυτά έτσι για αρχή.... Έχει πολύ δουλειά ακόμα το θέμα μας. Περιμένω τις θέσεις  και καταθέσεις σας!

18
Αγιολογικά / Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης της πανσόφου
« στις: 24 Νοεμβρίου, 2008, 01:12:31 μμ »
25 ΝΟΕ


Μνήμην επιτελούμεν τής Αγίας Μεγαλομάρτυρος τού Χριστού καί Πανσόφου Αικατερίνης.

Στα Ιωάννινα δε έχουμε και ναό αφιερωμένο στην Αγία Αικατερινή (μετόχι της Αγ. Αικατερίνας του Σινά).

Απολυτίκιο
 
Την πανεύφημον νύμφην Χριστού υμνήσωμεν,
Αικατερίναν την θείαν και πολιούχον Σινά,
την βοήθειαν ημών και αντίληψιν ότι
εφήμωσε λαμπρώς τους κομψούς
των ασεβών του Πνεύματος τη μαχαίρα,
και νυν ως μάρτυς στεφθείσα,
αιτείται πάσι το μέγα έλεος.



Κοντάκιο
Χορείαν σεπτήν ενθέως, φιλομάρτυρες, εγείρατε νυν
γεραίροντες την πάνσοφον Αικατερίναν, Αύτη γαρ
εν σταδίω τον Χριστόν εκήρυξε και τον όφιν επάτησε
ρητόρων την γνώσιν καταπτύσασα.



Μεγαλυνάριο
Έχει το σον πνεύμα ο ουρανός,
σώμα δε θείον τεθησαύρισται εν Σινά,
αίμα μαρτυρίου εν Αλεξανδρουπόλει,
σοφή Αικατερίνα σκέπε τους δούλους σου.


Η αγία Αικατερίνη καταγόταν από αλεξανδρινή οικογένεια ευγενών και μαρτύρησε στις αρχές του 4ου αιώνα. Ήταν ευφυέστατη και φιλομαθής. Ήδη σε ηλικία δέκα οκτώ χρονών είχε σπουδάσει ελληνική φιλολογία και φιλοσοφία, ενώ ταυτόχρονα ήταν άρτια καταρτισμένη και στα δόγματα της χριστιανικής πίστης. Όταν επί Μαξεντίου διεξαγόταν διωγμός εναντίον των χριστιανών, η Αικατερίνη δε φοβήθηκε, αλλά με παρρησία κήρυττε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός. Έτσι συνελήφθη από τον έπαρχο της περιοχής, ο οποίος προσπάθησε με συζητήσεις να την πείσει να αρνηθεί την πίστη της. Όταν ο έπαρχος διαπίστωσε την ανωτερότητά των λόγων της Αικατερίνης, συγκάλεσε δημόσια συζήτηση με τους πιο άξιους ρήτορες της Αλεξάνδρειας, τους οποίους όμως η Αικατερίνη αποστόμωσε. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κάποιοι από τους συνομιλητές της Αικατερίνης πείσθηκαν για τους λόγους της και ασπάστηκαν την χριστιανική πίστη. Μπροστά σε αυτή την έκβαση, ο έπαρχος διέταξε να τη βασανίσουν σκληρά με την ελπίδα πώς η αγία θα λύγιζε και θα αρνιόταν τον Χριστό. Όμως η Αικατερίνη έμεινε ακλόνητη στην πίστη της. Πέθανε στον τροχό, ύστερα από διαταγή του έπαρχου.

19
Ματθαίου στ΄14  

ΚΕΙΜΕΝΟ[/u]
    \"Ἐάν γάρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καί ὑμῖν ὁ πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος .

ΕΡΜΗΝΕΙΑ[/u]
  \"Πρέπει δέ, ὅταν ζητῆτε τήν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν σας, νά συγχωρῆτε καί σεῖς τούς ἄλλους,   διότι,  ἐάν συγχωρήσετε εἰς τούς ἀνθρώπους τά ἁμαρτήματα, πού ἔκαμαν εἰς σᾶς, καί ὁ Πατήρ σας ὁ οὐράνιος θά συγχωρήσῃ καί εἰς σᾶς τά ἰδικά σας ἀμαρτήματα\" (Ἀπό τήν \"Καινή Διαθήκη μετά συντόμου ἑρμηνείας\" τοῦ Π.Ν.Τρεμπέλα, ἔκδοση \"Ο ΣΩΤΗΡ\").

ΣΧΟΛΙΟ[/u]
   Ὁ φιλάνθρωπος Θεός θέλει νά γίνουμε καί ἐμεῖς φιλάνθρωποι. Ζητεῖ λοιπόν νά συγχωροῦμε ἐκείνους πού μᾶς φταῖνε, μᾶς ἀδικοῦν, μᾶς βλάπτουν, μᾶς λυποῦν. Σ\' ὅλους αὐτούς πρέπει νά  δείξουμε ἐπιείκεια. Πρέπει νά εἴμαστε μακρόθυμοι, ἀνεκτικοί, μεγαλόψυχοι, χωρίς νά κρατοῦμε πάθος καί νά ζητοῦμε ἐκδίκηση, καί χωρίς νά τούς πληρώνουμε μέ τό ἴδιο νόμισμα. Μέ τή στάση δέ αὐτή ἔχουμε πολλά νά κερδήσουμε. Διότι ἔτσι ἴσως φέρουμε σέ συναίσθηση έκεῖνον πού μᾶς φέρθηκε μέ τρόπο κακό. Ἴσως θά τόν κάνουμε νά ντραπεῖ γιά τή διαγωγή του, νά μετανοήσει, νά διορθωθεῖ καί νά μᾶς ὀφείλει εὐγνωμοσύνη. Κι ἄν δέν γίνει αὐτό, ἐμεῖς θά κρατήσουμε τήν εἰρήνη μας καί θά ἔχουμε τήν ἱκανοποίηση, ὅτι δείξαμε παράδειγμα χριστιανικό. Ἐπί πλέον ὅμως θά ἔχουμε ἀνταμοιβή ἀπό τό Θεό ἀνεκτίμητη. Ὁ Θεός τοῦ ἐλέους, πού εἶναι ἕτοιμος νά συγχωρεῖ, θά μᾶς περιβάλει μέ τήν ἀγάπη του καί θά δώσει βραβεῖο αἰώνιο τή συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας      ( Ἀπό τό βιβλίο \"Ἀπό τήν πηγήν τῆς ἀληθείας\", ἔκδοση  \"Ο ΣΩΤΗΡ\").  


Πηγή: \"ο Σωτήρ\"

20
Διαβάζω αυτό τον καιρό κάτι από Χρυσόστομο και μου έκανε κάτι τρομερή εντύπωση. Σε μια σειρά από λόγους του (πάνω από 10 ομιλίες) ο ιερός Χρυσόστομος καταπιάνεται με το θέμα του όρκου. Τα όσα λέει είναι φοβερά, γεγονός που αναδεικνύει την σπουδαιότητα του θέματος.

Ως επί παραδείγματι μόνον θα καταθέσω στην αγάπη σας το τελευταίο χωρίο που βρήκα, το οποίο είναι ενδεικτικό:

\"...κἀκεῖνο φυλάττετε, ὅτι τῆς ἐσχάτης ἀνοίας ἐστίν, εὐαγγέλιον λαμβάνοντας ὀμνύναι, καὶ τὸν νόμον, τὸν κωλύοντα ὀμνύναι, τοῦτον ὅρκον ποιεῖσθαι\". (Ιω. Χρυσοστόμου Ε.Π.Ε. τ. 32ος, Ομιλία 16η, σελ 478.)

Μετάφραση:
\"... να φυλάξετε και εκείνο, ότι είναι η πιο μεγάλη ανοησία να λαμβάνετε στα χέρια σας το ευαγγέλιο και να επιβάλλετε όρκους, και το νόμο, που απαγορεύει τον όρκο, να τον χρησιμοποιείτε για να ορκίζετε τους άλλους\".

Κι όμως αυτή η ανοησία έχει γίνει εκκλησιαστική πρακτική. Ορκίζουμε κυβερνήσεις, δημάρχους, νομάρχες, βουλευτές θέτοντας εμπρός τους το ευαγγέλιο. Ποιοί;;; εμείς;;; Και μάλιστα έχοντας δημιουργήσει (γιατί περί καινοφανούς δημιουργίας πρόκειτε) ακολουθίες - τυπικό της πράξης, η οποία έχει προσαρτηθεί στις υπόλοιπες ακολουθίες και ευχές τις εκκλησίας!!!!

Ω της παραδόξου αυτής ανοησίας!!!! Μα καλά δεν υπάρχει κάποιος, ένας τέλος πάντων ποιμένας να πει και να καταδικάσει αυτή την αισχρή πρακτική;;;

21
Ο αδλεφός συνευωχητής Αρτέμης έθεσε στην αγάπη όλων μας το παρακάτω θέμα -απορία... Το μεταφέρω από άλλο τόπικ εδώ, ανοίγοντας το σα θέμα ξεχωριστό....

Παράθεση από: Αρτέμης
αφού θέλετε θέματα και όχι μόνο καλημέρες-σπέρες-νύχτες και λοιπές φάσεις της ημέρας έχω μια απορία:ενώ τα απτά-τρανταχτά θαύματα επιτρέπονται από τον Θεό σπάνια για τον απλό λόγο ότι δεν θέλει να τον πιστέψουμε και αγαπήσουμε εξαναγκαστικά μέσα από την επίδειξη δύναμης,ίσως σε μερικούς ένα τέτοιο συμβάν αποτελέσει μια επιβεβαίωση της ύπαρξης Του (όλοι μας έχουμε περάσει λίγο έως πολύ δύσκολες στιγμές και χρειαζόμασταν άμεσα λύση και απάντηση στο πρόβλημα μας) και από εκείνο το σημείο στραφούν ολοκληρωτικά στο Θεό. Βέβαια μακάριοι αυτοί που θα πιστέψουν χωρίς να δουν αλλά εδώ ολόκληρος Θωμάς ήθελε ν\'αγγίξει τα σημάδια για να πειστεί..

22
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Μετά την εξομολόγηση...
« στις: 05 Νοεμβρίου, 2008, 08:28:46 μμ »
Μεταφέρω από τη γραφίδα του ιερού Χρυσοστόμου μια παραίνεση πολύ ωφέλιμη και διδακτική για όλους. Αν την εφαρμόσουμε θα επιτύχουμε πολλά με τη χάρη του Θεού:

«Κἄν ἁμάρτῃς καὶ συγχωρήσῃ σοι τὴν ἁμαρτίαν ὁ Θεός, τὴν μὲν συγχώρησιν δέξαι καὶ εὐχαρίστησον, τῆς δὲ ἁμαρτίας μὴ ἐπιλάθῃ, οὐχ ἵνα σαυτὸν κατατρύχῃς τῷ λογισμῷ, ἀλλ’ ἵνα τὴν ψυχὴν παιδεύσῃς μὴ σκιρτᾶν, μηδὲ περιπίπτειν πάλιν τοῖς αὐτοῖς.» (Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Ομιλίαι Περιστατικαί [12η], ΕΠΕ τ. 32ος, σελ. 334-336)

Καίριος αλλά και πρακτικός. Πασιφανής η διάκριση. Η ενθύμηση της αμαρτίας δεν είναι σαδισμός ούτε προτείνεται για να δημιουργήσει κομπλεξικά ενοχικά αδιέξοδα. Η ενθύμηση της αμαρτίας είναι προς παίδευσιν μόνον ασφαλής, κατά το κράτα το νουν σου εις τον Άδη και μη απελπίζου. Η Εκκλησία είναι μυστήριο χαράς και όχι μιζέριας. Δέξαι καὶ εὐχαρίστησον, να εφρανθείς για την συγχώρηση που έλαβες και να θυμάσαι ποιός ήσουν και τι σου έχει συγχωρέσει ο Θεός, ώστε να συνεχώς να ευχαριστείς και να δοξολογείς την αγάπη Του και όχι να μαστιγώνεσαι (ηδυνόμενος πολλές φορές, ως τάχα τι και πάνυ ευσεβές) ως μη έχων Πατέρα φιλόστοργο.

23
Πως να φιλοσοφήσουμε τα κτυπήματα της σαρκός; Πως να υποδεχτούμε τη βάσανο του σώματος? Πως δεν θα μας καταβάλει η αρρώστεια που χτυπά τον οργανισμό μας; Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, απευθυνόμενος στον Φιλάγριο λέγει: \"...γενναίως ἐμφιλοσοφεῖς τοῖς πάθεσιν τοῦ σώματος, ὥσπερ βάσανον ἀρετῆς, ἀλλ\' οὐχ ὕλης ἀνωμαλίαν τό πράγμα δεξάμενος, ἵνα ᾖ σοι τό κακοπαθεῖν τῆς τῶν ἄλλων ὑγιείας μακαριώτερον.\" (Γρηγορίου του Θεολόγου, Επιστολή 92 Φιλαγρίω, ΕΠΕ τόμος 7ος, σελ. 166)

Μετάφραση:

\"Φιλοσοσοφείς με γενναιότητα τα πάθη του σώματος, αντιμετωπίζοντας το πράγμα ως δοκιμασία αρετής και όχι ως ανωμαλία της σάρκας, για να είναι για σένα η κακοπάθεια μακαριότερη από την υγεία των άλλων.\"

24
Σήμερα αγαπητοί αδελφοί μου λύθηκε μια μεγάλη απορία που είχα πάντοτε... Την έχω συζητήσει με πολλούς και πολλές φορές με έχουν ρωτήσει γι\' αυτό το ζήτημα. (αρκετές συζητήσεις κάναμε και με τον αρχάγγελο).

Είναι ένα καθαρά ανθρώπινο ερώτημα, το οποίο έχει ως εξής: Αν αξιωθούμε να απολαύσουμε της τρυφής του Παραδείσου και ο αδελφός μας ή ο πατέρας μας ή ένα άλλο από τα αγαπημένα μας πρόσωπα δεν απολαμβάνουν της ιδίας ευτυχίας αλλά βασανίζονται και θλίβονται, βρισκόμενοι έξω από τη χαρά του Παραδείσου, πως εμείς θα μπορούμε πράγματι να είμαστε ευτυχισμένοι? Πως θα μπορούμε να είμαστε ειλικρινά χαρούμενοι?

Στον Χρυσόστομο βρήκα μόνο μια αναφορά σήμερα. Βέβαια δεν διευκρινίζει απόλυτα το πως αλλά διασαφηνίζει το τί θα γίνεται.

Διότι λέγει:

Παράθεση
\"Οὐ γὰρ ἐκ σιδήρου τὰ δεσμὰ ἐκεῖνα (εννοεί της κολάσεως), ἀλλ’ ἀπὸ πυρός εἰσιν οὐδέποτε σβεννυμένου, οὐδὲ ὁμότιμοί τινες οἱ ἐφεστῶτες ἡμῖν, οὕς καὶ ἐκμειλίξασθαι πολλάκις ἔνι, ἀλλ’ ἄγγελοι φοβεροὶ καί ἀσυμπαθεῖς, οἷς οὐδὲ ἀντιβλέψαι δυνατόν, σφοδρῶς ὑπὲρ ὧν τὸν Δεσπότην ὑβρίσαμεν ὀργιζόμενοι. Οὐκ ἔστι, καθάπερ ἐνταῦθα, τοὺς μὲν ἀργύριον, τοὺς δὲ τροφάς, τοὺς δὲ λόγους εἰσάγοντας παρακλητικοὺς ἰδεῖν καὶ παραμυθίας τυχεῖν, ἀλλὰ πάντα ἐκεῖ ἀσύγγνωστα. Κἄν Νῶε ᾖ κἄν Ἰὼβ κἄν Δανιήλ, καὶ τοὺς οἰκείους ἴδωσι κολαζομένους, οὐ τολμῶσι παραστῆναι καὶ χεῖρα ὀρέξαι. Καὶ γὰρ τὴν ἐκ φύσεως συμπάθειαν ἀναιρεῖσθαι τότε  συμβαίνει. Ἐπειδή γὰρ εὑρίσκονται δίκαιοι τέκνων καὶ ἁμαρτωλῶν πατέρες, καὶ παῖδες ἀγαθοὶ γονέων πονηρῶν (οὐ γὰρ φύσεώς ἐστιν, ἀλλὰ γνώμης τὰ  κακά), ὥστε καθαρὰν αὐτοῖς εἶναι τὴν εὐφροσύνην, καὶ μὴ τῇ τῆς συμπαθείας ἀνάγκῃ κατακλᾶσθαι τοὺς ἀπολαύοντας τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων, καὶ ταύτην σβέννυσθαι τότε ἐστί, καὶ αὐτοὺς συναγανακτεῖν τῷ Δεσπότῃ κατὰ τῶν οἰκείων σπλάγχνων.
Μετάφραση:

Παράθεση
\"Τα δεσμά εκείνα δεν είναι από σίδηρο αλλά είναι από φωτιά, που δεν σβήνει ποτέ. Και ούτε θα υπάρχουν εκεί συνάνθρωποί μας, οι οποίοι θα μας συμπαραστέκονται και με τους οποίους θα συνομιλούμε φιλικά. Αντίθετα, θα υπάρχουν άγγελοι φοβεροί και ασυμπαθείς, τους οποίους δεν θα μπορούμε ούτε να τους βλέπουμε και οι οποίοι θα οργίζονται πολύ για τις ύβρεις που προκαλέσαμε με τη ζωή και τα έργα μας στον Δεσπότη μας. Εκεί δεν θα συμβαίνει το ίδιο, όπως συμβαίνει τώρα εδώ, όπου άλλοι με χρήματα, άλλοι με τρόφιμα, άλλοι με παρηγορητικούς λόγους προσφέρουν κάποια ανακούφιση σε εμάς, διότι εκεί όλα είναι ασυγχώρητα. Ακόμα κι αν είναι ο Νώε, ή ο Ιώβ ή ο Δανιήλ και βλέπουν τους οικείους τους να τιμωρούνται, δεν μπορούν να τους συμπαρασταθούν και να τους προσφέρουν βοήθεια. Διότι τότε δεν θα ισχύει η εκ φύσεως συμπάθεια. Εκεί θα βρίσκονται δίκαιοι πατέρες αμαρτωλών τέκνων και παιδιά ενάρετα γονέων πονηρών (διότι το κακό, η αμαρτία δεν εξαρτάται από τη φυσική συγγένεια αλλά από την προαίρεση του καθενός), και η χαρά και η ευφροσύνη των δικαίων θα είναι καθαρή και δεν θα θλίβονται εκείνοι που απολαμβάνουν τα αγαθά εκείνα, εξαιτίας της αναγκαστικής φυσικής συμπάθειας, αλλά ακόμη περισσότερο θα συναγανακτούν μαζί με τον Κύριο εναντίον των οικείων τους.\"
Δεν θα ισχύει τότε, λοιπόν, η φυσική συμπάθεια και η χαρά των δικαίων θα είναι πλήρης. Και ο Χρυσόστομος προχωρά και παραπέρα με το συναγανακτείν. Είναι λίγο δύσκολο βέβαια να το κατανοήσουμε και ακόμα ίσως πιο δύσκολο να βρούμε το πώς θα συμβεί αυτό. Ίσως η θέα του Θεού να είναι τόσο καταλυτική στις ψυχές μας, που να μην αφήνει περιθώρια στη θλίψη να εισχωρήσει μέσα μας; Ίσως κάτι άλλο; (Σκέφτομαι κάτι άλλο, που έχει σχέση με την προαίρεση, την οποία τονίζει κατεξακολούθησιν ο ιερός Χρυσόστομος, αλλά θα το διατυπώσω εδώ εν καιρώ). Όποιος θέλει ας προσθέσει κάποια σκέψη.

Το ζήτημα όμως σχετίζεται λίγο και με τη θεωρία περί αποκαταστάσεως των πάντων (αρχικώς νομίζω διετυπώθη από τον Ωριγένη, αργότερα και από τον Νύσσης, κατεκρίθη όμως από την Εκκλησία). Διότι αν σκεφθούμε ότι εμείς λυπούμεθα για τα αγαπητά μας πρόσωπα, πόσο μάλλον ο Θεός, ο πλήρης αγάπης και ελέους, ο σκανδαλωδώς αγαπών ημάς. Αν λοιπόν εμείς 1 φορά θέλουμε να συναπολαμβάνουμε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα την τρυφή του παραδείσου, ο Θεός θα θέλει μυριάδες φορές περισσότερο.

Πως λοιπόν αυτός ο Δημιουργός μας, που η αγάπη του δεν γνωρίζει όρια, θα αντέξει να βλέπει τα δημιουργήματά του βασανιζόμενα στην κάμινο της αιωνίου κολάσεως; Είναι ένα εύλογο ερώτημα (το ίδιο εύλογο με το ανωτέρω, γι’ αυτό και τα συνδύασα, διότι πιστεύω ότι αν απαντήσουμε σε αυτό εύκολα θα παραδεχθούμε και το πρώτο, έστω κι αν φαίνεται κάπως απάνθρωπο τώρα σε μας).

Αυτή η σκέψη λοιπόν οδήγησε ορισμένους (όπως τον Ωριγένη) στο να διατυπώσουν τη θεωρία περί της Αποκαταστάσεως των Πάντων. Ότι δηλαδή ένεκα της απείρου φιλανθρωπίας του ο Θεός θα σώσει όλους τους ανθρώπους και δεν θα αφήσει κανένα πλάσμα του να υποφέρει.

Ο Χρυσόστομος στην ίδια ομιλία απαντάει πολύ ηχηρά και πειστικά ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Ο κίνδυνος να τιμωρούμαστε αιωνίως, αδιάκοπα και ατελεύτητα, δεν είναι απλή απειλή, για να μας εμβάλει σε φόβο αλλά είναι πραγματική κατάληξη (και το φοβερώτερο εκούσια) για όλους μας, όσοι δεν ανταποκριθούμε στην αγάπη του θεού και δεν ζήσουμε σύμφωνα με τις εντολές Του. Να μην παραμυθιαζόμαστε, λέει ο Ιερός Χρυσόστομος. Αλλά ας αφήσω τον ίδιο να μιλήσει στις ψυχές μας:

Παράθεση
«Ἀλλὰ φιλάνθρωπός ἐστιν ὁ Θεός, οὐκ ἔσται τοῦτο, φησίν. Οὐκοῦν εἰκῇ γέγραπται; Οὐχί, φησίν, ἀλλά πρὸς ἀπειλὴν μόνον, ἵνα σωφρονῶμεν. Ἄν οὖ μὴ σωφρονῶμεν, ἀλλὰ μένωμεν κακοί, οὐκ ἐπάξει τὴν κόλασιν; Εἰπέ μοι. Οὐκοῦν οὐδὲ τοῖς ἀγαθοῖς ἀποδώσει τὰς ἀμοιβάς; Ναί, φησί, τοῦτο γὰρ πρέπον αὐτῷ καὶ ὑπὲρ τὴν ἀξίαν εὐεργετεῖν. Ὥστε ἐκεῖνα ἀληθῆ καὶ πάντως ἔσται, τὰ δὲ τῶν κολάσεων οὐ πάντως; Ὦ τῆς πολλῆς τοῦ διαβόλου κακοτεχνίας, ὦ τῆς ἀπανθρώπου ταύτης φιλανθρωπίας. Ἐκείνου γὰρ ἐστιν οὗτος ὁ λογισμὸς χάριν ἀνόνητον χαριζόμενος καἰ ρᾳθύμους ποιῶν.»
Μετάφραση:

Παράθεση
«Λέγουν όμως μερικοί:
- Ο Θεός είναι φιλάνθρωπος, δεν μπορεί να συμβεί αυτό (δηλαδή να κολαστούν οι άνθρωποι).
-Δηλαδή ασκόπως έχουν γραφτεί αυτά περί κολάσεως;
-Όχι ασκόπως, αλλά μόνον ως απειλή ώστε να γινόμαστε σώφρονες.
- Αν λοιπόν δεν γίνουμε σώφρονες και παραμείνουμε στην κακία μας, δεν θα έρθει επάνω μας η κόλαση ως τιμωρία; Πες μου. Ούτε πάλι θα αποδώσει στους δίκαιους τα αγαθά που τους αναλογούν;
-Βεβαίως στους δίκαιους θα αποδώσει τα αγαθά, διότι αυτό αρμόζει στον Κύριο μας, να αμείβει και παρά την αξία.
-Ώστε λοιπόν αυτά θα συμβούν πραγματικά, το δίχως άλλο, αλλά τα σχετικά με την κόλαση δεν πρόκειται να συμβούν ποτέ; Πω πω, τη μεγάλη δολιότητα σπέρνει ο διάβολος στις ψυχές μας με αυτά τα νοήματα και πόσο πραγματικά απάνθρωπη είναι αυτού του είδους η φιλανθρωπία; Ο συλλογισμός αυτός είναι του διαβόλου , που δημιουργεί ψεύτικη και ανώφελη, φαινομενική χάρη και μας κάνει ράθυμους και τεμπέληδες στον πνευματικό μας αγώνα.»
Απάνθρωπη, λοιπόν, αυτή η φιλανθρωπία. Η κόλαση δεν είναι αποκύημα της φαντασίας ούτε μέτρο εκφοβισμού. Είναι προοπτική της ελευθέρας προαίρεσής μας. Είναι η επιλογή μας. Και εδώ είναι το φοβερό και το τραγικό. Διότι την κόλαση την δημιουργούμε εμείς για τον εαυτό μας. Εμείς ετοιμάζουμε τα κάρβουνα.
Στην προαίρεση λοιπόν στέκομαι για να απαντήσω και στα δύο. Ίσως πιο ολοκληρωμένα κάποια άλλη στιγμή, όχι τώρα.  

Υγ. Και οι δύο οι μεταφράσεις είναι ελεύθερες αποδόσεις δικές μου. Για μεγαλύτερη ασφάλεια κοιτάξτε το πρωτότυπο ή κάποια άλλη μετάφραση.

25
Βιβλιοπροτάσεις / Διανομή βιβλίων
« στις: 04 Ιουλίου, 2008, 08:24:52 μμ »
Εδώ και ένα χρόνο σας το χρωστάω, καιρός να το ξεπληρώσω.

Ο στάμποζ μου είχε αποστείλει ένα κουτί με βιβλία του, τα οποία προορίζονται για σας, τα μέλη του φόρουμ.

Αγαπητοί αδελφοί ακολουθεί ο πίνακας των βιβλίων που έχω στη διάθεσή μου. Επιλέξτε ένα απο αυτά και δηλώστε την προτίμησή σας εδώ με ένα μήνυμα. Μόλις ολοκληρωθεί αυτή η πρώτη φάση και έχουν όλοι διαλέξει από ένα τότε θα σας πω πως θα ολοκληρωθεί η διανομή.

Λοιπόν έχουμε και λέμε:

1) Τα αιώνια σύνορα της Ορθοδοξίας και οι Αντιχαλκηδόνιοι (αντίτυπα 4)

2) Ο Παναγιώτης Τρεμπέλας, Επί της Οικουμενικής κινήσεως και των Θεολογικών Διαλόγων (αντίτυπα 4)

3) Η Εκκλησία πολεμουμένη και νικώσα (αντίτυπα 5)

4) Σύλλογοι και Αδελφότητες στο σώμα του Ζώντος Χριστού (αντίτυπα 5)

5) Εκκλησία και Εκκλησιαστικό φρόνημα (αντίτυπα 5)


Περιμένω προτιμήσεις!!!

Σελίδες: [1] 2 3 ... 7