Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Θέματα - Iaspis

Σελίδες: [1] 2 3 ... 6
1
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Μία ἀλήθεια!
« στις: 06 Ιουνίου, 2012, 01:15:31 πμ »


«ΑΝ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΩΜΟΙ ΝΑ ΣΕ ΣΗΚΩΣΟΥΝ!»

Σύνθημα γραμμένο στὸν τοῖχο ἰεροῦ ναοῦ! Καταπληκτικό!

2

Παρότι εἶναι ἀγανακτισμένος καὶ βρίζει, ἔχει ἀπόλυτο δίκαιο καὶ ἀνθρώπινη εὐαισθησία! Μπράβο του!

3
Διεθνείς Εξελίξεις / «Ἡ συμμορία τοῦ εὐρώ»
« στις: 16 Μαΐου, 2012, 01:07:30 πμ »
Νομίζω ὅτι ἔχει μεγάλο ἐνδιαφέρον καὶ δείχνει ὅτι τὸ μόνο ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν στερεῖται ὁ στερημένος τόπος, εἶναι ἀπό ἀνθρώπους ποὺ μποροῦν νὰ ἡγηθοῦν μίας προσπάθειας ἀπεξάρτησης ἀπό τὴν παγκόσμια λαίλαπα ποὺ μᾶς ἔχει βάλλει μπροστά!


4
Tα 10 αναπάντητα ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτελείου
Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:
Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία,
το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό 
χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα 
έρχονται να σώσουν εμάς;
Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς
πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε
ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να ” ξετινάξει” μία χώρα;
Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και
τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές
πετρελαίου;
Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή
 καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ
μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της
ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης,
 ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;
Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα
και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;
Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην
Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:
α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 
2.500 ευρώ τον μήνα μισθό! 
β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος»
και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών! 
γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με
την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.
 δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που 
δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!
Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα
13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το 
Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά
ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;
Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το
 98% των χρημάτων του;
Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο
πολύ χρήμα;
Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;
Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;
Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν
είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο 
στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί
ένας παγκόσμιος έλεγχος ;

Prof. Konstantinos Tokmakidis
Aristotle University of Thessaloniki
Greece

5
[font size=4]Χρίστος Τσολάκης.
Πως πρέπει να είναι ο δάσκαλος.[/fonts]



«Δὲν γνωρίζει κανείς καλὰ, παρὰ μόνο ὅ,τι τὸν ἔχει κάνει νὰ τὸ ἀγαπήσει»!

6
[font size=4]Γέρων Παΐσιος[/fonts]



- Ὅταν, Γέροντα, λέω: «Τόσο μπορῶ νὰ δουλέψω, αὐτὴ εἶναι ἡ ἀντοχή μου», ἀπὸ φιλαυτία τὸ λέω;

- Ὅσο κάθεται κανείς, τόσο χαλαρώνει· ὅσο δουλεύει, τόσο δυναμώνει. Ἐκτὸς ποὺ διώχνει τὴν μούχλα μὲ τὴν δουλειά, βοηθιέται καὶ πνευματικά.

Ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ φθάση νὰ χαίρεται ὁ ἄνθρωπος περισσότερο ἀπὸ τὴν κακοπάθεια παρὰ ἀπὸ τὴν καλοπέραση. Ἂν ξέρατε πῶς ζοῦν μερικὰ γεροντάκια ἐκεῖ στὸ Ἅγιον Ὅρος, ἀλλὰ καὶ τί χαρὰ νιώθουν!

Νά, ἕνα γεροντάκι, ποὺ ἔμενε μόνο του ἕνα χιλιόμετρο πιὸ πέρα ἀπὸ τὸ Καλύβι μου, τί αὐταπάρνηση εἶχε! Τὸ Καλύβι του ἦταν ψηλά, σὲ ἕνα πολὺ ἀπότομο μέρος, καὶ τὸ καημένο ἀρκουδώντας κατέβαινε ἀπὸ τὸ μονοπάτι γιὰ νὰ πάη σὲ ἕνα ἄλλο γεροντάκι πιὸ κάτω, ὅταν χρειαζόταν κάτι. Ἤθελαν νὰ τὸ πάρουν στὸ γηροκομεῖο, ἀλλὰ δὲν δεχόταν, καὶ ὅλοι μετὰ ἔλεγαν: «αὐτὸς εἶναι πλανεμένος», γιατί καθόταν μόνος του ἐκεῖ.

Μιὰ μέρα ποὺ ἦρθε στὸ Καλύβι, μοῦ εἶπε γιὰ ποιὸν λόγο δὲν ἤθελε νὰ φύγη: Ὅταν ζοῦσε ὁ Γέροντάς του, τὸ Καλύβι τους δὲν εἶχε ναὸ καὶ ἐκεῖνος παρακαλοῦσε τὸν Γέροντά του νὰ κάνουν ναό. «Ἂς κάνουμε ναό, τοῦ εἶπε τελικὰ ὁ Γέροντάς του, ἀλλὰ μετὰ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ φύγης ἀπὸ ‘δῶ, γιατί θὰ μένη στὸ Ἱερὸ ὁ Φύλακας Ἄγγελος καὶ δὲν κάνει νὰ τὸν ἀφήσης μόνον». Τότε αὐτὸς τοῦ ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ μείνη γιὰ πάντα στὸ Καλύβι, καὶ ἔτσι ἔκαναν τὸν ναό. Τελευταία εἶχε γκρεμισθῆ καὶ τὸ Κελλί του καὶ ἔμενε μέσα στὴν ἐκκλησία· κοιμόταν σὲ ἕνα στασίδι. Τέτοια αὐταπάρνηση!
Εἶχα φροντίση νὰ ἔχη μερικὰ ροῦχα, γιὰ νὰ ἀλλάζη τουλάχιστον, γιατί ὑπέφερε ἀπὸ τὰ ἔντερα καὶ εἶχε κοψίματα. Μία μέρα ἔστειλα ἕναν γνωστὸ γιατρὸ νὰ πάη νὰ τὸν δῆ. Πῆγε μὲ ἕναν ἄλλον, χτυποῦν, ξαναχτυποῦν, τίποτε. Ὅταν ἄνοιξαν, τὸν βρῆκαν πεθαμένο στὸ στασίδι ποὺ ἔμενε, σκεπασμένο μὲ μιὰ κουβέρτα. Ἐκεῖ ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ!

Ἡ σκληρότητα στὴν ζωή μας γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ φέρνει στὴν καρδιὰ τὴν τρυφεράδα τοῦ Χριστοῦ. Οἱ θεῖες ἡδονὲς γεννιοῦνται ἀπὸ τὶς σωματικὲς ὀδύνες. Οἱ Πατέρες ἔδωσαν αἷμα καὶ ἔλαβαν πνεῦμα. Μὲ ἱδρώτα καὶ κόπο πῆραν τὴν Χάρη. Πέταξαν τὸν ἑαυτό τους καὶ τὸν βρῆκαν στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.

Πολὺ μὲ συγκίνησε τὸ συναξάρι τῶν Ἁγίων Ἀσκητῶν τοῦ Σινᾶ. Πέντε χιλιάδες ἀσκητὲς ἔζησαν στὸ Σινᾶ καὶ πόσοι ἄλλοι στὸ Ἅγιον Ὅρος! Χίλια χρόνια πόσοι Πατέρες ἁγίασαν! Ἀλλὰ καὶ οἱ Ὁμολογητὲς καὶ οἱ Μάρτυρες τί τράβηξαν! Καὶ ἐμεῖς γκρινιάζουμε γιὰ τὴν παραμικρὴ ταλαιπωρία. Ζητᾶμε νὰ ἀποκτήσουμε χωρὶς κόπο τὴν ἁγιότητα. Σπανίζει ἡ αὐταπάρνηση. Οὔτε ἐμεῖς οἱ μοναχοὶ δὲν καταλάβαμε ὅτι «τὰ καλὰ κόποις κτῶνται» καὶ ἔχουμε τὴν ἐπιείκεια στὸν ἑαυτό μας· δικαιολογοῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ βρίσκουμε ἐλαφρυντικὰ γιὰ τὸ καθετί. Ἀπὸ ‘κεῖ ξεκινάει τὸ κακό. Καὶ ὁ διάβολος βρίσκει δικαιολογίες γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὰ χρόνια περνᾶνε.

Γι’ αὐτὸ νὰ μὴν ξεχνιώμαστε· νὰ θυμώμαστε καὶ λίγο ὅτι ὑπάρχει καὶ θάνατος. Μιὰ ποὺ θὰ πεθάνουμε, νὰ μὴν προσέχουμε καὶ τόσο πολὺ τὸ σῶμα· ὄχι νὰ μὴν προσέχουμε καὶ νὰ παθαίνουμε ζημιές, ἀλλὰ νὰ μὴν προσκυνοῦμε τὴν ἀνάπαυση.


http://serafeimtousarof.blogspot.com/2012/03/blog-post_7511.html

7
Εθνικά Θέματα / \" 1940-2011 φιλικά, Αλέξανδρος \"
« στις: 04 Μαρτίου, 2012, 12:41:50 πμ »

Προβλήθηκε στο 4 Λύκειο Βύρωνα κατά τη διάρκεια της γιορτής της 28ης Οκτωβρίου

9
Πολιτική Α-κομματική... / Ἀποκαλυπτικό!
« στις: 27 Φεβρουαρίου, 2012, 12:51:41 πμ »
Νομίζω ὅτι  ἀποκαλύπτει τὰ πολιτικὰ ἔκτροπα ποὺ ζεῖ ἡ χῶρα!


10
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Πολιτισμός!
« στις: 21 Φεβρουαρίου, 2012, 11:10:49 μμ »
[font size=4]Θαυμᾶστε πολιτισμό....[/fonts]


11
Ημερολόγιο καθημερινότητας / 1999-2012
« στις: 19 Φεβρουαρίου, 2012, 03:00:18 πμ »

12
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Ἐκλογές.
« στις: 15 Φεβρουαρίου, 2012, 01:06:13 πμ »

13
Πολιτική Α-κομματική... / Ἐμπνευσμένο!
« στις: 28 Ιανουαρίου, 2012, 02:27:48 πμ »
Παράθεση
[font size=4]Φεύγετε την Ευρώπην[/fonts]

[font size=3]Αγίου Αθανασίου Παρίου[/fonts]

Δεν δύναμαι, ούτε να ακούω ούτε να αναγινώσκω με υπομονήν τους ταλανισμούς του ημετέρου γένους, με το να πάσχη αμάθειαν της έξω φιλοσοφίας. Όλοι σχεδόν, όσοι εις τας ακαδημίας της Ευρώπης υπάγουσι και εκεί βλέπουσι τόσα πλήθη φιλοσόφων, άλλοι δια ζώσης φωνής και άλλοι εν τοις προλεγομένοις των βιβλίων, οπού εκδίδουσι εις το κοινόν φως, τόσους ταλανισμούς και τόσας θρηνολογίας κάνουσι του γένους μας δια την στέρησιν της έξω σοφίας, ώστε οπού και τυφλόν και σκοτεινόν και ελεεινόν και μυρίων δακρύων άξιον το ονομάζουσι, τόσος φαίνεται να είναι ο ζήλος των. Αλλά τάχα ο ζήλος αυτών ούτος, είναι ένας ζήλος επαινετός ή όχι;

Αδόκιμος κρίνεται ο ζήλος ούτος. Διατί; Επειδή του λείπει η επίγνωσις. Ήγουν διατί δεν αισθάνονται, ούτε διακρίνουσι τί θέλει να ειπή γη, και τί θέλει να ειπή ουρανός· τί θέλει να ειπή σώμα και τί θέλει να ειπή ψυχή· τί θέλει να ειπή κόσμος, και τί θέλει να ειπή Εκκλησία· τί θέλει να ειπή φιλοσοφία, και τί θέλει να ειπή Αγία Γραφή.

Ηξεύρω βέβαια πως ο λόγος ούτος ούτος θέλει φανή απαράδεκτος, και πολλούς έχει να λυπήση από εκείνους οπού μάλιστα και σεμνύνονται εις αυτήν (την φιλοσοφίαν) παρά εις την λογικήν τους ψυχήν. Όμως εγώ βάνοντας σκοπόν να ωφελήσω κοινώς, καθ’ όσον δυνηθώ, τους απλούς αδελφούς μου, δεν ψηφώ των ολίγων την ματαίαν λύπην και οργήν. Το παρόν μου εγχειρίδιον λοιπόν θέλει εξετάσει πρώτον, τί πράγμα είναι τούτη η φιλοσοφία, εις την οποίαν ούτως ακράτως οι ημέτεροι φέρονται και την οποίαν τόσον πολλά εκθειάζουσι και υπερυψώνουσι.

Μέγα τίποτας και εξαίσιον χάρισμα παρά Θεού εδόθη εις τον άνθρωπον ο νους. Τέχνας επινοεί, επιστήμας ευρίσκει διαφόρους [...] Και επειδή όλα αυτά οπού εξετάζει ο νους είναι ποιήματα Θεού, διά τούτο η φιλοσοφία, οπού είναι γνώσις τούτων απάντων, ονομάζεται από τους παλαιούς γνώσις θείων πραγμάτων. Και η γνώσις αύτη λέγεται το θεωρητικόν μέρος της φιλοσοφίας. Διατί ονομάζεται πρακτικόν το άλλο μέρος, εκείνο οπού καταγίνεται εις την εξέτασιν των ανθρωπίνων πράξεων. Ανθρώπινα δε πράγματα λέγουσι τας αρετάς και τας κακίας. Τούτο είναι το μέρος εκείνο, οπού δείχνει εις τον άνθρωπον ποία είναι εκείνα οπού πρέπει να κάνη ως λογικός οπού είναι [...]

Η λογική ταύτη παιδεία δεν είναι διά τον ουρανόν, είναι διά την γην, διά τας πόλεις, διά τα βασίλεια, αυτή είναι ένα από τα οργανικά αγαθά, καθώς είναι δηλαδή τα χρήματα, τα κάλλη, η ρώμη του σώματος, τα αξιώματα και τα τοιαύτα, με ταύτην την διαφοράν, ότι αυτή είναι το πρώτον και τιμιώτατον των οργανικών καλών. Διατί όλα τα αλλά είναι και λέγονται υλικά και σωματικά, η δε μάθηση είναι λογική, δηλαδή της λογικής ψυχής γέννημα και καρπός εξαίρετος. Πλην και αυτή δεν είναι από την εδικήν της φύσιν ούτε κακή, ούτε καλή, αλλά από την μεταχείρισιν των εχόντων αυτήν, γίνεται ή καλή ή κακή. Λοιπόν η κατάχρηση της έξω σοφίας δίδει εις αυτήν το όνομα να λέγεται κακή. Δεν είναι όμως η κατάχρηση αυτή απλή και μονοειδής, αλλά πολλών λογιών. Πρώτη κατάχρηση ευρίσκεται εκείνη, οπού πολλοί την κρατούν εις μίαν υπόληψιν υπερτάτην, φρονούντες και λέγοντες πως αυτή μόνη, ήγουν η φιλοσοφία, είναι φως. Και όσοι την έχουν, εκείνοι μόνοι ιλλουμινάτοι και είναι και λέγονται, ήγουν φωτισμένοι. Οι δε άλλοι είναι σκοτεινοί και τυφλοί. Τέτοια ήτον η δόξα του παράφρονος Βαρλαάμ του Καλαβρού, και τέτοια είναι η των Γάλλων και των ομοίων τους. Δευτέρα κατάχρηση είναι εκείνη, οπού μερικοί καταγηράσκουσι και φθείρονται επάνω εις πράγματα πάντη άχρηστα, διά να επαινούνται πως είναι πνεύματα υψηλά και περίεργα. Τρίτη κατάχρηση είναι, οπού πολλοί ιερωμένοι, αφήνοντες την τάξιν τους και την ευσχημοσύνην του επαγγέλματός των, υπάγουν και κυλίονται εις τους βορβωρώδεις τόπους των αθεωτάτων γενών της Ευρώπης, διά να παραλάβουν μαθήματα πάντη ανοίκεια και αλλότρια του ιδίου των επαγγέλματος. Τετάρτη και τελευταία και χειρίστη απασών κατάχρηση είναι εκείνη, οπού τολμά να κρίνη και να ανακρίνή τας θείας γραφάς, και να μεταχειρίζεται την αντίθεον γλώσσαν της εναντίον εις την θείαν πρόνοιαν.

Ούτω γίνεται και κακή και ολεθρία και ψυχοβλαβεστάτη, και μίσους αξία και αποφυγής η έξω μάθηση. Λοιπόν δια να βάλλωμεν όρια εις εκείνους οπού θέλουν και καταδέχονται να μας ακούσουν, λέγομεν και συμβουλεύομεν να παύσουν και να λείψουν από μιας από την Ευρώπην, αν θέλουν να είναι και να μένουν Χριστιανοί…

Άξιον είναι να απορήση τινάς διά τον μυθολογικόν πίνακα του Κέβητος, ότι εκείνος ονομάζει εκεί ψευδοπαιδείαν όλα ομού τα είδη της φιλοσοφίας, και δεν είναι κανένας χριστιανός δεισιδαίμων εκείνος οπού τους δίδει αυτήν την επωνυμίαν. Είναι έλλην παλαιός, μάλιστα και από την καρδίαν της Ελλάδος, ήτοι από τας Θήβας της Βοιωτίας. Ιδού επί λέξεως, ούτοι δε, φησί, οι άνθρωποι οι έσω των περιβόλων ανακάμπτοντες τίνες εισίν; οι τας ψευδοπαιδείας, έφη, ερασταί ηπατημένοι, οιόμενοι μετά της αληθινής παιδείας συνομιλείν. Τίνες ουν καλούνται ούτοι; Οι μεν ποιηταί, έφη, οι δε ρήτορες, οι δε διαλεκτικοί, οι δε μουσικοί, οι δε αριθμητικοί, οι δε γεωμέτραι, οι δε αστρονόμοι, οι δε ηδονικοί, οι δε περιπατητικοί, οι δε κριτικοί και όσοι άλλοι τούτοι εισί παραπλήσιοι.

Τώρα να ονομάση ψευδοπαιδείαν την ποιητικήν και την ρητορικήν και την διαλεκτικήν και αλλά τοιαύτα είδη μαθήσεως, και η ύλη το δέχεται και το είδος το συγχωρεί. Αλλά να λέγη ψευδοπαιδείαν την γεωμετρίαν και τα σύστοιχα αυτή μαθήματα, τούτο βέβαια είναι παράξενον και μεγάλης απορίας άξιον. Αλλά δεν ονομάζει ο Κέβης ούτε την γεωμετρίαν ούτε καμμίαν άλλην επιστήμην ψευδοπαιδείαν, ότι τάχα σφάλλει και δεν ορθοποδεί εις τας αποδείξεις της, όχι λέγω κατά τούτο. Αλλ’ επειδή παιδεία θέλει να ειπή αγωγή ωφέλιμος της ψυχής, επιμόνως πολλάκις των από κακίας κυλίδων αυτήν εκκαθαίρουσα. Και πάλιν παιδεία, ηθών κατόρθωσα επί το κρείττον φέρουσα. Και απλώς ειπείν, παιδεία εστίν η αρετή. Επειδή, λέγω, τούτο θέλει να ειπή παιδεία, και έπειτα καμμία από αυτάς, έξω από την εδικήν τους παρουσίαν ήτοι έξω από την εδικήν τους γνώσιν, καμμίαν βελτίωσιν δεν κάνουσι της ψυχής, ούτε του θυμού, ούτε της επιθυμίας, αλλά και είναι και γνωρίζονται οι περισσότεροι από αυτούς εμπαθέστατοι, φαυλοβιότατοι, ανδράποδα των ηδονών, δούλοι των ιδίων τους παθών, και μηδέν κατά τα ήθη διαφέροντες των πάντη απαίδευτων και αμαθών, διά ταύτα ονομάζει ο Κέβης, αλλά και προ του Κέβητος ο Σωκράτης, ψευδοπαιδείαν την λογικήν, ήτοι την διά λόγων περαινομένην και ποριζομένην φιλοσοφίαν. Αληθινήν παιδείαν καλούνε την των αλόγων παθών κάθαρσιν και των αρετών πασών κατόρθωσιν, ήγουν την ανδρείαν, την δικαιοσύνην, την σωφροσύνην, την επιείκειαν, την πραότητα, την συμπάθειαν και τας λοιπάς εννοίας. Αι οποίαι με έναν λόγον, ηθική φιλοσοφία ονομάζονται και εις την μητέρα, ήτοι εις την ευδαιμονίαν, αυταί φέρουσι τον άνθρωπον. Και τοιούτοι φιλόσοφοι ήσαν και ωνομάζοντο οι αναχωρηταί και ασκηταί λεγόμενοι. Λοιπόν όταν και οι έλληνες ακόμη ονομάζουσι ψευδοπαιδείαν την γεωμετρίαν και τας άλλας λογικάς επιστήμας, ωσάν οπού καμμίαν ηθικήν ωφέλειαν δεν προξενούν εις την ψυχήν, μάλιστα και την γεμίζουν από φαντασίαν και δαιμονικήν υψηλοφροσύνην [...]

Με εσάς αδελφοί ομιλώ οπού έτι εδώ ευρίσκεσθε, και όλον ένα διανοείσθε και βουλεύεσθε, να κινήσητε ή να μη κινήσητε. Δεν ομιλώ με εκείνους οπού ήδη απήλθον. Ότι είναι περιττός διά εκείνους κάθε λόγος, όχι μόνον διατί απήλθον, αλλ’ ότι και καλώς έπραξαν κομπάζουσι, και επήγαν και ήνοιξαν τα ομμάτιά τους.

Φεύγετε όσον δύνασθε την Εύρώπην. Και ακόμη και εκείνοι οπού έρχονται από την Ευρώπην. Ότι οι λόγοι τους ρέουσι από τα χείλη τους γλυκύτεροι από το μέλι. Μα αλοίμονον, αυτοί απαραλλάκτως είναι εκείνοι διά τους οποίους ο προφήτης λέγει τάδε: ότι ουκ έστιν εν τω στόματι αυτών αλήθεια, η καρδία αυτών ματαία.

Εγώ κατά αλήθειαν φρίττω και αμηχανώ, όταν από το ένα μέρος στοχάζομαι την σημερινήν κατάστασιν της Ευρώπης, και από το άλλο μέρος βλέπω τούτους τους ημετέρους, οπού έτσι ακράτως φέρονται εις την απόλαυσιν των δήθεν καλών αυτής. Οι μεν γαρ εμπορίας χάριν, οι δε φιλοσοφίας, εκεί τρέχουσι. Φρίττω λέγω και απορώ. Διατί ένα καιρόν ημείς οι ανατολικοί είχαμεν φόβον διά εκείνους οπού επήγαιναν εις την Ευρώπην, μη τύχη και πάθουν ένα από τα δύο, ή την σωφροσύνην να χάσουν, ή να πέσουν εις λατινισμόν. Την σήμερον αυτά και τα δύο λογίζονται παραμικρά και σχεδόν το ουδέν ως προς το έσχατον και ακρότατον των κακών, την αθεΐαν. Οι γάλλοι την επαρρησίασαν, αποβάλλοντες κοινώς τον Χριστιανισμόν, από τον οποίον και προ τούτου χριστιανοί ονομαζόμενοι, δεν είχαν καμμίαν ωφέλειαν. Τα άλλα μέρη της Ευρώπης ακόμα γελούν τον εαυτό τους τάχα πως είναι χριστιανοί, ουδέ μόρφωσιν καν έχοντες, ει μη μόνους τους ναούς και πολλάς και μεγάλας καμπάνας και τας πυκνάς λιτανείας και τα ποικίλα και διάφορα σχήματα και τα βδελυκτά και θεοστυγή τάγματα και τα λεγόμενα μοναστήρια. Τα δε αλλά πάντα γάλλοι αυτόχρημα. Αυτοί οι ίδιοι οι φιλόσοφοι εις τους οποίους τρέχουσι ούτοι διά να λάβωσι το μέγα φως, ότι είναι φιλόσοφοι και το κομπάζουσι, χριστιανοί δε και να τους υπολαμβάνουν πως είναι αισχύνονται και το αναγουλιάζουσι.

Λοιπόν αυτοί οπού τόσον ακρατώς εκείσε τρέχουσι, τάχα δεν μανθάνουσι από άλλους πως η Ευρώπη είναι το χάος της απωλείας; Οι περισσότεροι όμως και ακούουσι και μανθάνουσι, αλλά δεν ψηφούσι τίποτας την τοιαύτην βροντήν. Μα διατί; Διατί πιστεύουσι εις τους λογισμούς των, ότι αυτοί δεν έχουν να πάθουν τίποτες. Έπειτα αφού υπάγουν και πάθουν, μάλιστα και καυχώνται εις την ελεεινήν τους διαστροφήν. Λέγοντες πώς επήγαν και απέβαλον τας δεισιδαιμονίας, δεισιδαιμονίας ονομάζοντες οι κακοδαίμονες τας νενομισμένας νηστείας, τας προσευχάς τας ευλαβείας, σημεία και χρέη αχώριστα των ευσεβούντων Χριστιανών.
πηγή Επιμέλεια κειμένου· Παναγιώτης Νέλλας, Περιοδικό «Σύναξη», τεύχος 5, Χειμώνας 1983.

14
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Chicken a la Carte
« στις: 28 Ιανουαρίου, 2012, 02:11:45 πμ »

15
Εθνικά Θέματα / 1843
« στις: 12 Δεκεμβρίου, 2011, 01:14:03 πμ »
Παράθεση
[font size=4]1843[/fonts]

Ελλάς: 168 ολόκληρα χρόνια μετά! Λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα. Μια απίστευτη ιστορική αναδρομή σε γεγονότα που συνέβησαν τότε, αλλά είναι πιστή αντιγραφή όσων συμβαίνουν στην χώρα μας σήμερα!


Ο Όθωνας δέχτηκε το στέμμα της Ελλάδας, αφού προηγουμένως, η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία επανέλαβαν την υπόσχεση που `χανε δώσει και στον Λεοπόλδο για το δάνειο των εξήντα εκατομυρίων φράγκων. Η υπόσχεση δόθηκε με τη συνθήκη που υπόγραψαν στις 07-05-1932, οι \"τρεις προστάτιδες δυνάμεις\" και η Βαυαρία.

Τη μεσιτεία για το δάνειο τούτο την ανέλαβε ο οίκος Έιχταλ του Μονάχου.

Η έκδοση δεν ήταν δυνατό να γίνει στη χρηματαγορά του Λονδίνου, επειδή είχε σταματήσει η πληρωμή του τόκου των δανείων της ανεξαρτησίας κι η Ελλάδα είχε γραφτεί στο μαυροπίνακα των χρεοκοπημένων κρατών. 

Από τα 57 εκατομμύρια πού κανονίστηκε να πάρουμε, οι τοκογλύφοι τραπεζίτες κράτησαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, 33 ολόκληρα εκατομμύρια για προκαταβολικούς τόκους και χρεολύσια και για τα λοιπά έξοδα του δανείου. 

Οι τρεις Μεγάλες “προστάτιδες” Δυνάμεις κράτησαν άλλα 2,5 εκατομμύρια φράγκα για εξόφληση των προκαταβολών πού είχανε δώσει, καθώς είδαμε, στον Καποδίστρια.

Το ποσόν των 12.500.000 αποφασίστηκε να τα πάρουν οι Τούρκοι, για την εξαγορά τάχα των επαρχιών της Αττικής, της Ευβοίας και της Φθιώτιδας. 

Ενώ στην πραγματικότητα, όμως, κι οι Τούρκοι πήραν \"αέρα κοπανιστό\", γιατί ο όρος αυτός της αποζημίωσης μπήκε στη συμφωνία επίτηδες για να πάρει η Τσαρική Ρωσία μιαν αποζημίωση από 6 εκατομμύρια, που είχε καταδικαστεί να της πληρώσει η Τουρκία. 

Τα υπόλοιπα σίγουρα θα τα πήραν οι άλλοι δύο συνέταιροι. Τώρα μας μένει ένα υπόλοιπο κάπου 9 εκατομμύρια δραχμές. Κι αυτά τα καταβρόχθισαν μέχρις εσχάτων οι Βαυαροί.

Mια δεκαετία μετά την εγκαθίδρυση της μοναρχίας του Όθωνα και ενώ όλοι οι «δείκτες» προεξοφλούσαν την γρήγορη ανάπτυξη της νεαρής Eλλάδας, ξεσπά μεγάλη κρίση στην πραγματική οικονομία.

Μέσα σε μιά δεκαετία τα “λαμόγια” της εποχής ξεκοκκαλίζουν το εναπομείναν δάνειο και αποτελειώνουν αυτό που ξεκίνησαν οι Τραπεζίτες όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα!!! 

Oι εγγυήτριες Tρεις Δυνάμεις (Aγγλία, Γαλλία, Pωσία) για το δανεισμό του υπερχρεωμένου πλέον, ελληνικού βασιλείου (τοκογλυφικά δάνεια ανεξαρτησίας και οθωμανικό δάνειο του 
1832), απαιτούν την κανονική καταβολή των τοκοχρεολυσίων. 
Tυπικά, καταβάλλουν οι ίδιες (οι εγγυήτριες Tρεις Δυνάμεις) στους ομολογιούχους τις δόσεις, αφού από το 1827 έχει κηρυχθεί «στάση πληρωμών» (η πρώτη νεοελληνική πτώχευση).
Στις εκβιαστικές επίσημες και άτυπες ανακοινώσεις, η τότε κυβέρνηση έδειξε πρόθυμη ν’ ανταποκριθεί, επιβάλλοντας αιματηρές οικονομίες παντού.

Προχώρησε σε μαζικές απολύσεις, περικοπές μισθών και συντάξεων με το διαχρονικό πρόσχημα ότι όλα αυτά γίνονται «περί του μέλλοντος των δημοσίων υπαλλήλων και των οικογενειών αυτών»
Oι Ιστορικές πηγές αποτυπώνουν εικόνες μαζικής εξαθλίωσης στις αγροτικές και αστικές περιοχές.

Tα μέτρα λιτότητας της εποχής ήταν, όπως από διάφορες πηγές των χρόνων 1842-1843 προκύπτουν, τα εξής:

Aπολύθηκε γύρω στο 1/3 των δημόσιων υπαλλήλων και οι μισθοί μειώθηκαν κατά 15-20%.

Έγιναν μεγάλες περικοπές στις στρατιωτικές δαπάνες (συνολικά ο στρατός περιορίστηκε στους 5.000 άνδρες).

Σταμάτησαν να χορηγούνται συντάξεις. Σε στρατιωτικούς, αντί για μισθούς δίνονταν «εθνικές γαίες».

Πάρθηκαν δραστικά φορολογικά μέτρα, με αλλαγές στην είσπραξη των άμεσων φόρων και προκαταβολή της «δεκάτης» (του κυριότερου φόρου στην παραγωγή). Aυξήθηκαν οι δασμοί και ο φόροι χαρτοσήμου.

Nομιμοποιήθηκαν τα καταπατημένα δημόσια οικόπεδα και τα αυθαίρετα κτίσματα με την καταβολή προστίμων.

Mε την καταβολή σχετικά μικρών ποσών «περαιώθηκαν» όλες οι παλιότερες φορολογικές εκκρεμότητες (5 περίπου, εκατομύρια δραχμές).

Kαταργήθηκαν οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό.

Aπολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησε η εκτέλεση έργων.

Kαταργήθηκαν όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες.

Aπολύθηκαν οι δασονόμοι, το προσωπικό του εθνικού τυπογραφείου, αρκετοί καθηγητές πανεπιστημίου (επί συνόλου, μόλις 26)
Eντυπωσιακή είναι η απουσία μέτρων (κυρίως φορολογικών) για τη μεγάλη ακίνητη και κινητή περιουσία, αλλά και του μεγάλου κεφαλαίου (τράπεζες, μεγαλοαστούς, κτλ). 

Οι εγγυήσεις  όμως που απόσπασαν οι «προστάτες» μας, οι \"φύλακες-άγγελοί\" μας, σήμαιναν την οικονομική και πολιτική υποδούλωση της χώρας μας σε αυτούς, γιατί υποχρέωναν την Ελλάδα να “διαρρυθμίσει\" με τέτοιον τρόπο τα πρώτα “πρόσοδα” του κράτους, ώστε τα πραγματικά έσοδα του Δημόσιου Ελληνικού Ταμείου να διατίθενται πριν άπ` όλα για την εξυπηρέτηση του δανείου, και να μη χρησιμοποιηθούν σε καμιά περίπτωση για κανέναν άλλο σκοπό, αν δεν εξασφαλιστούν τα τοκοχρεολύσια, που `χαν εγγυηθεί οι τρεις δυνάμεις. 
Έτσι τώρα επιχειρούσαν την ολοκληρωτική εξάρτηση της χώρας μας και τον έλεγχο πάνω σ` αυτή, σε βαθμό πού να μην μπορεί να πάρει “ανάσα”.

ΠΑΣΑ ΟΜΟΙΟΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ !!!

Δηλαδή εκτός από το δάνειο έφαγαν και αρκετά εκατομμύρια από τον αναιμικό προϋπολογισμό της φτωχής και ρημαγμένης τότε χώρας μας.

Η αντιμετώπιση της χώρας μας είναι η ίδια (προτεκτοράτο) με ελάχιστες αποκλίσεις, λόγω, περισσότερο αλλαγής γεοπολιτικών συνθηκών παρά πολιτικής επιλογής τους, η οποία παραμένει η ίδια.
Είναι άξιον να επισημανθεί η ομοιότης της αντιμετώπισης της Ελλάδος, απο τίς τότε (1843) και τώρα (2011), εγγυήτριες Δυνάμεις (κυρίως την Γαλλία, και την Γερμανία).

Ούτε εταίροι, ούτε συνεταίροι, υποτακτικοί είμαστε και δεν μας το λένε οι εκχωρήσαντες την Εθνική μας κυριαρχία, \"δοσίλογοι πολιτικοί\" μας.

Το 1843  η κυβέρνηση δήλωσε ότι δεν μπορούσε να πληρώσει το τοκοχρεολύσιο του δανείου του 1833. Ή Ελλάδα βρέθηκε πολύ φτωχότερη άπ` ό,τι ήτανε την ήμερα πού `κανε το δάνειο (ομοιότης με σήμερα:Το έτος 2009 το χρέος ήταν 120% του ΑΕΠ, το έτος 2021 ύστερα απο 12 χρόνια σκληρής προσπάθειας, εφαρμόζοντας τα μέτρα λιτότητος, θα είναι πάλι 120% του ΑΕΠ).

Η συνταγή είναι η ίδια τότε, η ίδια και σήμερα. 

Το χρέος είχε φτάσει στα 90 εκατομμύρια από 60. Και με έσοδα 14 εκατομμύρια έπρεπε κάθε χρόνο να πληρώνει μια δόση 6 εκατομμύρια, δηλαδή τα 43% των δημοσίων εσόδων. 

Οι «προστάτιδες δυνάμεις» πήραν τότε τα μέτρα τους. Όχι βέβαια για να μας σώσουν, αλλά για ν` αρπάξουν ό,τι είχε απομείνει.

Κι υστέρα από την επίσημη κήρυξη της χρεοκοπίας, οι τρεις δυνάμεις που είχαν εγγυηθεί το δάνειο υπογράψανε στο Λονδίνο το Μάη του 1843 ένα πρωτόκολλο κι αποφασίσανε να επέμβουνε στα εσωτερικά μας, (σήμερα το λένε “μνημόνιο”) για ν` αναγκάσουν την κυβέρνηση να κάνει οικονομίες, να τους πληρώσει και να τους παραχωρήσει τις εισπράξεις του τελωνείου της Σύρου.

Δηλαδή ανοιχτό οικονομικό και πολιτικό έλεγχο. Οι Έλληνες «πολιτικοί» δεν είχαν καμίαν αντίρρηση.

Τότε όμως ο λαός πήρε το λόγο, έχυσαν “ποτάμι το αίμα\" για να λευτερωθούν από τους Τούρκους κι έβλεπαν ότι τώρα σκλαβώθηκαν στους ξένους τραπεζίτες και τους ντόπιους συνεργάτες τους. 

Γι` αυτό κι η εξέγερση του 1843, πήρε μεγαλειώδη χαρακτήρα και στράφηκε όχι μονάχα εναντίον του Όθωνα, μα και σ` όλους τους ξένους γενικά.

Οι πολιτικοί του ηγέτες αυτού του δυσμοιρου λαού, βαλθήκανε να μην αφήσουν τίποτα όρθιο. Για να πάρουν από τον αγρότη με τους φόρους ακόμα και το τελευταίο σπυρί στάρι πλαστογραφήσανε (στην κυβέρνηση Κωλέττη) τους μέσους όρους της παραγωγής του σταριού που τους παίρνανε σαν βάση για τον καθορισμό της φορολογίας. 

Όταν αποκαλύφθηκε η \"βρωμοδουλειά\", ο υπουργός των Οικονομικών την παραδέχτηκε, δήλωσε όμως, ότι το φταίξιμο είναι περισσότερο του πρωθυπουργού.

Τότε η Βουλή πρότεινε να παραπεμφθεί ο Κωλέττης σε δίκη (παρόλο πού οι περισσότεροι βουλευτές ήταν οπαδοί του), άλλά ο κυριότερος μάρτυρας της κατηγορίας πέθανε δηλητηριασμένος, κι ο Όθωνας έπιασε και κατάφερε πολλούς βουλευτές να ψηφίσουν ενάντια στην πρόταση. 

Ο Κωλέττης εκείνη την περίοδο είχε μια σωματοφυλακή από 140 μπράβους, πού τους συντηρούσε κι επίσημα με λεφτά του δημοσίου και κρυφά με τις επιχορηγήσεις του Γάλλου πρεσβευτή.

Κι όταν τον κατηγόρησαν στη Βουλή ότι παίρνει μισθό πάνω από τον κανονικό, ο “άθλιος” χωρίς να δικαιολογηθεί, δήλωσε ότι θα επέστρεφε, όσα πήρε παραπάνω. Μόλις πέθανε αποκαλύφθηκε ότι είχε γδύσει σε τέτοιο βαθμό το δημόσιο, ώστε για να αποκατασταθεί ένα μέρος από το έλλειμμα, δημεύτηκε όλη του ή περιουσία του Κωλέττη.

Tο «μνημόνιο» μεταξύ Eλλάδας και των τριών προστάτιδων δυνάμεων (Aγγλία, Γαλλία, Pωσία), υπογράφεται επισήμως στις 2 Σεπτεμβρίου 1843. 

Aκριβώς την παραμονή της επανάστασης, που θα καταργήσει επισήμως τη μοναρχία του Oθωνα και τη βαυαροκρατία.

Tο δημοσιονομικό αδιέξοδο, η φτώχεια και η πείνα, που έφερε η ανελέητη λιτότητα, και επιβλήθηκε διά ροπάλου, προκειμένου να πληρώνονται τα τοκοχρεολύσια, πυροδότησαν την έκρηξη της επανάστασης.

H μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος δημιούργησε, νέες δυνατότητες και καταστάσεις για την αντιμετώπιση της δραματικής κατάστασης, δημιούργησε προσδοκίες, δυστυχώς.Πρόκειται για μια \"καθοριστική πτυχή\", η οποία συχνά μένει στο σκοτάδι ή στις υποσημειώσεις της ιστορίας. 

H άμεση σύνδεση επανάστασης και συνεπειών από τα οικονομικά μέτρα αναδεικνύεται από τότε, που διαδραματίζονται τα γεγονότα.
Ας το λάβουν σοβαρά υπ’όψιν οι μελετούντες επικοινωνιολόγοι και μελετητές των αντιδράσεων της σημερινής Ελληνικής κοινωνίας, για να αποκομίσουν ασφαλή συμπεράσματα περί της κρισιμότητος της κατάστασης που επικρατεί σήμερα στον τόπο μας.



\"Η φτώχεια είναι σαν τιμωρία, για ένα έγκλημα που δεν έχεις διαπράξει\":(Ιλαι Καμάρωφ)
http://www.aegeantimes.gr/article.asp?id=39711&type=1&kata=0

16
Πολιτική Α-κομματική... / Τὰ χρέη
« στις: 26 Οκτωβρίου, 2011, 04:32:25 πμ »

Μὲ αὐτὰ τὰ χρέη τὶ θὰ γίνει;


17
Ημερολόγιο καθημερινότητας / ...Γιὰ να γίνει Μητέρα
« στις: 20 Οκτωβρίου, 2011, 03:49:07 πμ »
Πολὺ συγκινητικὸ! Αὐτὸ εἶναι ὁ ἄνθρωπος...

Παράθεση
[font size=4]Υπέκυψε στον καρκίνο για να γίνει μητέρα[/fonts]


Την υπέρτατη θυσία έκανε μια αμερικανίδα για να δώσει ζωή στην αγέννητη κόρη της. Αρνήθηκε τη χημειοθεραπεία, όταν διεγνώσθη με καρκίνο, για να καταφέρει να γεννήσει τη μονάκριβη κόρη της.

Για την 41χρονη, Στέισι Κριμ, που μετά από προσπάθειες πολλών ετών και τις διαβεβαιώσεις των γιατρών ότι δεν μπορεί να κάνει παιδιά, η είδηση ότι ήταν έγκυος ισοδυναμούσε με θαύμα.

Ωστόσο, λίγους μήνες μετά η Στέισι διεγνώσθη με καρκίνο του αυχένα. Η ίδια αρνήθηκε πεισματικά τη χημειοθεραπεία, που μπορεί να την έσωζε, καθώς θα έπρεπε να τερματίσει την εγκυμοσύνη της.

Όταν ήταν 5 μηνών έγκυος κατέρρευσε και οι γιατροί διέγνωσαν μετάσταση στον εγκέφαλο.

Όταν οι καρδιακοί παλμοί του μωρού άρχισαν να πέφτουν δραματικά και η ίδια υπέστη έμφραγμα, οι γιατροί αποφάσισαν να φέρουν στη ζωή τη μικρή με καισαρική τομή, τέσσερις μήνες νωρίτερα και ενώ ζύγιζε κάτι λιγότερο από ένα κιλό!

Σύμφωνα με τον αδερφό της, Ρέι, η Στέισι απαγορευόταν να δει το νεογέννητο στη θερμοκοιτίδα, τη στιγμή που η ίδια βρισκόταν στην εντατική.

Ύστερα από κινητοποίηση των νοσοκόμων και την επιμονή του αδερφού της διαμόρφωσαν έτσι το χώρο της εντατικής, ώστε να έχει δίπλα της, σε μια ειδική θερμοκοιτίδα, το μωρό της.

Η Στέισι κράτησε στα χέρια της μια μόνο φορά την κόρη της και τρεις μέρες μετά άφησε την τελευταία πνοή της.
Η μικρή Ντότι ζυγίζει πλέον 3 κιλά και ετοιμάζεται να αφήσει πίσω της το νοσοκομείο και να ζήσει μαζί με την οικογένεια του θείου της.
http://www.nooz.gr/woman/upekupse-ston-karkino-gia-na-ginei-mitera

18
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Le Grec
« στις: 20 Οκτωβρίου, 2011, 03:36:16 πμ »

19
Θολολογίας Πέρι / Ἄλλο.
« στις: 15 Οκτωβρίου, 2011, 11:21:09 πμ »
Εἶναι ἄλλο νὰ πιστεύουμε  στὸν Θεὸ, καὶ ἄλλο νὰ ἐλέγχουμε τοὺς συνανθρώπους μας γιὰ τὴν πίστη τους. Εἶναι  ἄλλο τὸ νὰ διδασκόμεθα ἀπὸ τὴν πίστη τοῦ συνανθρώπου, καὶ ἄλλο νὰ νιώθουμε ἱκανοποίηση ἀπὸ τὴν δικὴ μας πίστη.

Εἶναι ἄλλο νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολές, καὶ ἄλλο νὰ κοιτοῦμε ποιὸς καὶ κατὰ πόσο τὶς τηρεῖ. Εἶναι ἄλλο νὰ θαυμάζουμε καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε τὸ παράδειγμα τοῦ ἀδελφοῦ ποὺ προοδεύει, καὶ ἄλλο νὰ θαυμάζουμε τὸν ἐαυτὸ μας γιὰ τὴν πρόοδὸ του.

Εἶναι ἄλλο νὰ μελετοῦμε καὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ βιώσουμε τὸν Λόγο τῶν Ἁγίων Πατέρων, καὶ ἄλλο νὰ ἀσχολούμεθα μὲ τὸ ἄν καὶ τὸ πῶς Τοὺς κατανοοῦν καὶ Τοὺς βιώνουν οἱ ἀδελφοὶ μας. Εἶναι ἄλλο νὰ βλέπουμε τὰ μέτρα μας μέσα ἀπὸ τὴν πνευματικὴ πρόοδο τοῦ ἀδελφοῦ, καὶ ἄλλο νὰ προτείνουμε καὶ καυχώμεθα γιὰ τὰ δικὰ μας πνευματικὰ μέτρα.

Εἶναι ἄλλο νὰ μετέχουμε ζωντανὰ καὶ ὁλόψυχα στὴν Θεία Λειτουργία καὶ τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ ἄλλο νὰ κοιτοῦμε τὸ πῶς καὶ ἄν συμμετέχουν οἱ συνάνθρωποι. Εἶναι ἄλλο νὰ παραδειγματιζόμαστε ἀπὸ πνευματικὼς ὑπάκουους ἀνθρώπους, καὶ ἄλλο νὰ ἐπιζητοῦμε τὴν ὑπακοὴ τοῦ πνευματικὼς «ἀδύναμου».

Εἶναι ἄλλο νὰ βλέπουμε τὴν ἁμαρτωλότητα καὶ τὴν ἀπιστία μας, καὶ ἄλλο νὰ τὰ βλέπουμε στοὺς συνανθρώπους μας. Εἶναι ἄλλο νὰ διδασκόμεθα ἀπὸ τὴν ταπείνωση, τὸν ἀγώνα καὶ τὴν πἰστη τοῦ ἀδελφοῦ, καὶ ἄλλο νὰ ἐπιζητοῦμε νὰ διδάσκονται ἄλλοι ἀπὸ ἑμᾶς.

Εἶναι ἄλλο νὰ ὁμολογοῦμε τὴν Πίστη τῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, καὶ ἄλλο νὰ ὁμολογοῦμε τὴν δικὴ μας πίστη. Εἶναι ἄλλο νὰ ἀναγνωρίζουμε ὅτι ἡ πίστη δὲν εἶναι δικὴ μας, ἀλλὰ εἶναι χάρη τοῦ Σωτήρα, καὶ ἄλλο νὰ θεωροῦμε τὸν ἐαυτὸ μας ἱκάνο γιὰ αὐτὴν Χάρη.

Εἶναι ἄλλο ἡ γνώση τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς ἀποστασίας μας, καὶ ἄλλο ἡ κρίση στὴν  ἀπιστία καὶ τὴν ἀποστασία τῶν ἄλλων. Εἶναι ἄλλο ἡ κατανόηση, καὶ ἡ συμπάθεια στὴν πτώση καὶ τὴν ἀπιστία τοῦ συνανθρώπου, καὶ ἄλλο ἡ ἀναζήτηση δικαιολογίας καὶ συμπάθειας γιὰ τὶς δικὲς μας πτώσεις.

Εἶναι ἄλλο ἡ διαπίστωση τοῦ αἰρετικοῦ πνεύματος μέσα μας, καὶ ἄλλο ἡ ἴδια διαπίστωση ποὺ κάνουμε γιὰ τὸν ἀδελφὸ. Εἶναι ἄλλο τὸ νὰ μὴν ξεπουλᾶμε στὸν ἐχθρὸ τὸν ἀδελφὸ ποὺ φάνηκε ἀδόκιμος, καὶ ἄλλο τὸ νὰ ἐπιζητοῦμε δικαιολογία γιὰ τὴν δικὴ μας ἀδοκιμότητα.

Εἶναι ἄλλο ἡ ἀγάπη μας γιὰ τὸν συνάνθρωπο καὶ τὸν Θεὸ, καὶ ἄλλο οἱ ἀπόψεις μας γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ συνανθρώπου μας καὶ τὴν κατεύθυνσὴ της. Εἶναι ἄλλο τὸ νὰ συμπονοῦμε τὸν ἀδελφὸ ἀκόμα καὶ γιὰ ἀποτρόπαιη πράξη, καὶ ἄλλο νὰ ἐπιζητοῦμε τὴν ἐπιβεβαίωση γιὰ τὴν δικὴ μας πράξη ἀγάπης.

Εἶναι ἄλλο ἡ Προσωπικὴ, ὅσο καὶ μοναδικὴ μας σχέση μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία, καὶ ἄλλο τὸ πῶς «βλέπουμε» νὰ συσχετίζεται καὶ νὰ συμμετέχει ὁ ἀδελφὸς μας. Εἶναι ἄλλο ἡ ἔμπιστοσύνη στὴν πίστη καὶ τὸν ἀγῶνα τοῦ ἀδελφοῦ, καὶ ἄλλο νὰ ἐπιζητοῦμε τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ συνανθρώπου γιὰ τὸν δικὸ μας ἀγῶνα.

Εἶναι ἄλλο ἡ μετάνοια  μας γιὰ τὶς ἀμαρτίες μας καὶ τὴν ἀποστασία μας ἀπὸ τὸν Θεὸ, καὶ ἄλλο ἡ αἴσθηση τῆς ἀμετανοησίας καὶ τῆς ἀποστασίας τοῦ συνανθρώπου. Εἶναι ἄλλο ἡ ἐλπίδα καὶ ἡ δύναμη ποὺ λαμβάνουμε ἀπὸ τὴν μετάνοια του ἀδελφοῦ, καὶ ἄλλο νὰ θαυμάζουμε τὸν ἐαυτὸ μας δυνατὸ καὶ ἐν μετανοία.

Εἶναι ἄλλο ὁ ἀγώνας καὶ ἡ ἀναζήτηση γιὰ τὴν Χάρη τοῦ Σωτήρα, καὶ ἄλλο ἡ διαπίστωση ἤ μὴ, τῆς χάριτος στὸ πρόσωπο τοῦ ἀδελφοῦ μας. Εἶναι ἄλλο ἡ παραδοχὴ τοῦ ἀγῶνα τοῦ ἀδελφοῦ καὶ ἡ διάκριση τῆς Χάριτος στὸν κάθε συνάνθρωπο, καὶ ἄλλο ἡ ἔπαρση γιὰ τὴν δικὴ μας δῆθεν χάρη.

Κανεὶς νὰ μὴν ἐλπίζει μέσα ἀπὸ τὰ δεύτερα.....τὰ πρώτα!
Κανεὶς νὰ μὴν νομίζει ὅτι οἱ Πατέρες μας κατάφεραν τὰ πρώτα μέσα ἀπὸ τὰ δεύτερα!
Δὲν ὑπάρχει τίποτε μέσα σὲ συνάνθρωπο ποὺ νὰ ἀντιτίθεται στὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ. Ὁ τρόπος ποὺ ὑποδεχόμεθα τὰ πράγματα, χαρακτηρίζει ἑμᾶς καὶ ὄχι τὰ πράγματα!
Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὁμιλοῦν μὲσα ἀπὸ τὸ μέγα Μυστήριο τῆς Θείας Χάριτος, καὶ εἶναι ἄλλο νὰ ὑποδεχόμεθα τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ μὲσα σὲ Ἐκκλησία, καὶ ἄλλο νὰ τὸν ἀναζητοῦμε τριγύρω στὸν κόσμο!

20
Πολιτική Α-κομματική... / Ἡ ἰσχυρότερη χῶρα τοῦ κόσμου.
« στις: 15 Οκτωβρίου, 2011, 11:04:41 πμ »
Παράθεση
[font size=4]Είμαστε η ισχυρότερη χώρα του κόσμου[/fonts]

Η Ελλάδα απειλεί το παγκόσμιο σύστημα: δεν θα διαφωνήσει κανείς, ότι, αν το έλεγε κανείς αυτό μέχρι πριν από δύο μόλις χρόνια, ίσως και λιγότερο, θα τον κλείνανε κατευθείαν μέσα, με συνοπτικές διαδικασίες. Αφού λοιπόν μέσα σε λίγους μήνες, η απόλυτη τρέλα του χθες έγινε η κυρίαρχη λογική του σήμερα, ας την πάμε ένα βήμα παρακάτω: όταν μια μικρή χώρα είναι ικανή να απειλήσει όλο τον πλανήτη, τι είναι; Είναι, προφανώς, η ισχυρότερη χώρα του κόσμου. Μπορεί να μη διαθέτει πυρηνικά ή βιολογικά όπλα, διαθέτει όμως, το απόλυτο υπερόπλο που όλα αυτά τα κάνει να μοιάζουν με σφεντόνες: διαθέτει 0,7% απόκλιση ελλείμματος του μικρού ΑΕΠ της!

Αυτό το φοβερό υπερόπλο είναι που τρέμει σήμερα σύσσωμος ο πλανήτης γη, ούτε καν το αδιανόητο χρέος της χώρας, που το γερμανικό πρόγραμμα «σωτηρίας» της Ελλάδας είναι εκείνο που κοντεύει τελικά να το διπλασιάσει μέσα σε δύο χρόνια και από το οποίο οι Γερμανοί έχουν βγάλει ήδη πολλά λεφτά ακόμα και ως ομοσπονδιακή κυβέρνηση – οι  ίδιοι οι γερμανικοί Financial Times είχαν υπολογίσει ότι μέχρι το Μάιο τα ομοσπονδιακά ταμεία κέρδισαν πάνω από 10 δις ευρώ από το ελληνικό πρόγραμμα…

Πώς αλλιώς να το περιγράψει λοιπόν κανείς για να γίνει κατανοητό ότι πρόκειται για παραμύθια για μικρά παιδιά, που, είναι αμφίβολο αν κι εκείνα ακόμα θα μπορούσαν να τα πιστέψουν;

Τι άλλο χρειάζεται για να γίνει επιτέλους κατανοητό ότι όλο αυτό το πανηγύρι θανάτου που έχει στηθεί πάνω στην Ελλάδα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα γιγάντιο ψέμα;

Ένα ψέμα που πίσω του επιχειρεί να κρύψει έναν ακήρυχτο διεθνή πόλεμο στον οποίο, όπως άλλωστε συνέβη και στα Δεκεμβριανά στον ίδιο μικρό τόπο, το πραγματικό διακύβευμα είναι ασύλληπτα μεγαλύτερο και μόνον ξώφαλτσα έχει να κάνει με την Ελλάδα που απλώς είναι το φανερό του θέατρο;

Η αληθινή σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη δεν έχει να κάνει με αυτή τη χώρα. Τη χρησιμοποιεί ως άλλοθι. Η σύγκρουση έχει να κάνει με την πλήρη επικράτηση, ή όχι, της νέας ενωμένης Γερμανίας στην Ευρώπη.

Κι η Ελλάδα, σε αυτή τη σύγκρουση, αν και με πολύ μεγάλη δική της ευθύνη, είναι απλώς το άλλοθι, ο μοχλός, το εργαλείο της επιχειρούμενης κολοσσιαίας μεταβολής.

Οι Γερμανοί δεν κάνουν πίσω. Εχουν πάρει την απόφασή τους και, ως συνήθως, θα την πάνε μέχρι το τέλος.

Ευτυχώς, μέρα με την ημέρα, η ορμή τους γίνεται μεγαλύτερη. Κι αυτό σταδιακά επιτρέπει σε όλο και περισσότερους διεθνώς να αντιληφθούν τι πραγματικά συμβαίνει. Μέρα με την ημέρα, πληθαίνουν οι διεθνείς φωνές που τους λένε ότι το παιγνίδι αυτό είναι θανατηφόρο.

Από τη σύνοδο του Eurogroup στην Πολωνία μέχρι σήμερα, υπήρξε μια καθοριστική μεταβολή: η Γερμανία αμφισβητεί πλέον ανοιχτά το δικαίωμα των Αμερικανών να έχουν λόγο στα… «εσωτερικά» τους.

Μέχρι τότε, οι Αμερικανικές παρεμβάσεις, που ήταν πολλές, συνεχείς και ποτέ δεν κρύφτηκαν, αλλά, αντιθέτως, έγιναν με τον πιο επίσημο τρόπο, εισακούγονταν – γι’ αυτό άλλωστε και έγινε ο μηχανισμός το 2010, γι’ αυτό και συνεχίστηκε η λειτουργία του αργότερα. Από την Πολωνία και μετά, οι Γερμανοί έχουν πάρει την απόφαση κι έχουν κάνει τους Αμερικανούς στην άκρη.

Η σύγκρουση είναι πλέον ανοιχτή και σε πλήρη εξέλιξη. Ταυτόχρονα, αυτήν ακριβώς τη στιγμή, επωάζεται εκ νέου η σύγκρουση με τη Γαλλία, παρά το γεγονός ότι το Παρίσι παλινδρομεί κι αυτό δεν είναι παράλογο, καθώς οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι.

Μόλις προχθές, στη σύγκρουση πήρε, για πρώτη φορά θέση και η Ρωσία. Ταυτόχρονα, σειρά από άλλες χώρες, όπως η Ιταλία, αρχίζουν, δειλά δειλά έστω, να δείχνουν με το δάχτυλο το Βερολίνο ως υπαίτιο της τραγωδίας που ετοιμάζεται.

Όμως, όλες αυτές οι χώρες, είναι μικρές και αδύναμες. Και, δυστυχώς, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να σταματήσουν το κακό που καλπάζει. Δεν διαθέτουν τα όπλα. Η μόνη χώρα που, όπως διαρκώς δηλώνει, τρέμει η Γερμανία, είναι η Ελλάδα με το υπερόπλο του 0,7%.

Αυτή λοιπόν η χώρα, ήρθε η στιγμή να αντεπιτεθεί και να απειλήσει.

Να σταματήσει να κλαψουρίζει και να λυπάται τον εαυτό της, να σταματήσει να αποδέχεται τον αργό θάνατο, να σταματήσει να αποδέχεται την απίθανη συζήτηση για κατάργηση της κυριαρχίας της, να περιφρονήσει επιτέλους τη στραγγαλιστική πολιτική του Βερολίνου που οδηγεί στο απόλυτο αδιέξοδο με μαθηματική ακρίβεια και σε ελάχιστο πλέον χρόνο και να περάσει στην επίθεση.

Η ισχυρότερη χώρα του κόσμου, όπως την παρουσιάζουν αφού μπορεί να καταστρέψει τα πάντα, ήρθε πλέον η στιγμή να δείξει η ίδια τη δύναμή της.

Να δηλώσει αδυναμία εκτέλεσης ενός προγράμματος που την οδηγεί με τυφλή βεβαιότητα σε κάτι μεταξύ πτώχευσης και εσωτερικής διάλυσης, αν όχι και εμφυλίου πολέμου, και να απειλήσει άμεσα η ίδια με άμεση στάση πληρωμών. Τώρα.

Οι συνέπειες; Για την Ελλάδα θα είναι σίγουρα βαρύτατες. Γιατί, οι συνέπειες της πολιτικής του Βερολίνου, τι είναι; Ή μήπως υπάρχει κανείς που τρέφει ακόμα αυταπάτες ότι οι συνέπειες δεν θα έρθουν; Ότι το αδιανόητο αυτό πρόγραμμα θα βγει πέρα, ή ότι η παντελώς ερήμην της Ελλάδας λύση που ετοιμάζει το Βερολίνο θα έχει συνέπειες ελαφρύτερες;

Στη ζωή των εθνών, υπάρχουν στιγμές που πρέπει να λαμβάνονται πολύ μεγάλες αποφάσεις. Χωρίς αυτές τις στιγμές και αυτές τις αποφάσεις, δεν επιβιώνουν.

Η Ελλάδα πεθαίνει. Το τελευταίο της όπλο, πριν πεθάνει, είναι αυτό. Άλλο δεν έχει. Γι’ αυτό είναι και το μόνο που μπορεί ίσως να τη σώσει πλέον από το βέβαιο, προδιαγεγραμμένο θάνατο.

Ας προετοιμαστεί όσο καλύτερα μπορεί. Ας προστρέξει σε άλλες συμμαχίες αν μπορεί. Ας αξιοποιήσει άμεσα τον τεράστιο γεωπολιτικό της ρόλο σήμερα που τα πάντα τρίζουν στη Μέση Ανατολή και στη Βόρειο Αφρική. Ας στραφεί τώρα στην έρευνα για ενεργειακά κοιτάσματα στις θάλασσές της, όπως η Κύπρος που θωρακίστηκε από αυτά. Ας φέρει αμέσως μέσα Αμερικανούς, Ισραηλινούς, Ρώσους, Γάλλους, να αρχίσουν να ψάχνουν μαζί της. Σήμερα. Όχι αύριο. Ας ζητήσει και την οικονομική βοήθειά τους.

Κι αν δεν καταφέρει τίποτα από όλα αυτά, πράγμα λίαν απίθανο αν αποφασίσει να απελευθερωθεί, ας αποφασίσει ακόμα και να πεινάσει.

Ετσι κι αλλιώς θα πεινάσει, δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία γι’ αυτό. Και ας ξαναρχίσει, εν εσχάτη, ανάγκη απ’ την αρχή.

Ας αποτινάξει τους φόβους και τα στερεότυπα, ας οπλιστεί με ενότητα και αλληλεγγύη για τους μαύρους καιρούς που έρχονται, ας θυμηθεί το Αρκάδι που μάθαινε στα σχολεία, ας επαναποκτήσει τη χαμένη της συνείδηση και τον τσαλακωμένο σήμερα εγωισμό της, ας θυμηθεί πόσες φορές πάλεψε ενάντια σε δυνάμεις τιτάνιες ακόμα και δυο γενιές πριν να γίνει μαλθακή όπως είναι σήμερα. Και, με αυτά τα όπλα, ας μην αφήσει κανέναν να την οδηγήσει ως πρόβατο επί σφαγή, όσο ακόμα είναι η ισχυρότερη χώρα του κόσμου.

Γιατί, αν συνεχίσει να αποδέχεται αυτό τον αργό θάνατο, πολύ σύντομα, έτσι κι αλλιώς, δεν θα υπάρχει πια…
Πηγή: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=425142&h1=true

21
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Το θύμα συγχωρεί ...
« στις: 08 Ιουνίου, 2011, 11:13:59 μμ »
Παράθεση
Εν μέσω της θύελλας που έχει ξεσπάσει από τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις που αφορούν σε κακοποίηση παιδιών από ρωμαιοκαθολικούς ιερείς, ένα θύμα, ο Κένεθ Κλάους, κατάφερε να κοιτάξει με θάρρος στα μάτια το παρελθόν του κι όχι μόνο να αντιμετωπίσει τα όσα υπέστη, αλλά και να συγχωρέσει τον προσωπικό του «δαίμονα». Την ίδια στιγμή, ο πάπας Βενέδικτος επισκέφτηκε θύματα βιασμού στη Μάλτα και τους εξέφρασε τη «θλίψη και την ντροπή» του.

Ο Κένεθ Κλάους γεννήθηκε στο Πίλσεν της Τσεχοσλοβακίας το 1945. Στα 15 του έπεσε θύμα των άρρωστων ορέξεων του ιερά της γειτονιάς του. Γνωρίζοντας τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε η οικογένεια του ανήλικου αγοριού, ο ιερέας με αντάλλαγμα ένα εξευτελιστικό ποσό «ευλόγησε» την απόφαση του να ασελγεί επάνω στο 15χρονο παιδί. Η κόλαση του Κλάους κράτησε 7 ολόκληρα χρόνια, για να ακολουθήσει μια περιπλάνηση στον κόσμο και στις θρησκείες...

Αν και λένε ότι ο εγκληματίας γυρίζει στον τόπο του εγκλήματος, κάποιες φορές είναι το θύμα αυτό που επιστρέφει. Αυτό έγινε στην περίπτωση του Κένεθ Κλάους, ο οποίος μετά από μία περιπετειώδη ζωή κατά την οποία έσερνε τον προσωπικό του σταυρό σε Γολγοθάδες ανά τον κόσμο προσπαθώντας να διαγράψει το παρελθόν του, επιδίωξε να συναντήσει τον προσωπικό του δαίμονα, όχι γυρεύοντας εκδίκηση ή ένα συγγνώμη, αλλά αντιθέτως για να του δώσει άφεση αμαρτιών. Όπως λέει ο 65χρονος πια Κλάους στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία: «Συγχώρεσα τον παπά που με κακοποίησε».

«Θέλησα μετά από πολλά χρόνια να τον συναντήσω. Πρόλαβα να το κάνω πριν πεθάνει. Όταν τον είδα δεν ήθελα να μιλήσω για τίποτα. Του είπα απλώς \"σε συγχωρώ\" και έφυγα ξαλαφρωμένος. Εκείνος δεν απάντησε. Όπως δεν απάντησε και στα δεκάδες άλλα παιδιά στα οποία ασελγούσε όπως και σε μένα», λέει το θύμα του ιερέα.

Σχολιάζοντας δε τη δίνη των αποκαλύψεων για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών, που συγκλονίζουν τον τελευταίο καιρό την ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ο Κλάους Κένεθ λέει πως αυτά συμβαίνουν τόσο στην καθολική όσο και στην Ορθόδοξη Εκκλησία και επιρρίπτει ευθύνες στους ιθύνοντες που γνωρίζουν αλλά επιλέγουν να αποκρύψουν αυτά τα περιστατικά. «Πιστεύω ότι αν οι άνθρωποι νοσούν ψυχικά είναι ικανοί για όλα... Αν οι μητροπολίτες, ο πατριάρχης, ο Πάπας τα γνωρίζουν και τα κρύβουν κάτω από το χάλι, τότε έχουν ευθύνη...», τονίζει χαρακτηριστικά.

Αφού κατάφερε να ξεφύγει από τον ιερέα που τον κακοποιούσε, ο Κλάους έμπλεξε στη νύχτα και τα ναρκωτικά. Θήτευσε σε εφηβικές συμμορίες, διέπραξε μικρο-εγκλήματα, καταδικάστηκε και φυλακίστηκε. Όταν τελικά βγήκε από τη φυλακή, γύρισε τον κόσμο και γνώρισε το σύνολο σχεδόν των μεγαλύτερων θρησκευτικών δογμάτων Έγινε ισλαμιστής, ινδουιστής, βουδιστής, αποκρυφιστής και τελικά ασπάστηκε την Ορθοδοξία. Σήμερα, είναι συγγραφέας και με την πένα του δίνει φωνή σε όσους έχουν περάσει τα ίδια με αυτόν αλλά δεν μπόρεσαν να μιλήσουν. Παράλληλα, έχει αφιερώσει τη ζωή του σε δύο ορφανοτροφεία που έχει ιδρύσει σε Κένυα και Σερβία, με σκοπό τη διοχέτευση αγάπης και προστασίας στα παιδιά που φιλοξενούν.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Βατικανού, Φεντερίκο Λομπάρντι, ο πάπας Βενέδικτος συναντήθηκε με θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από ιερείς στη Μάλτα, εκφράζοντάς τους τη «βαθιά συγκίνησή του, την ντροπή και τη θλίψη του για όσα υπέστησαν αυτοί και οι οικογένειές τους».
Πηγὴ:http://tvxs.gr/news/κόσμος/το-θύμα-συγχωρεί-το-βιαστή-του-και-ο-πάπας-«ντρέπεται-και-θλίβεται»

22
Aλήθεια, ποιό λιμάνι μπορεί να συγκριθεί με το λιμάνι της εκκλησίας; Ποιός παράδεισος μπορεί να συγκριθεί με τον παράδεισο των συγκεντρωμένων πιστών; Δεν υπάρχει εδώ φίδι που γυρεύει να μάς βλάψει, μόνο ο Xριστός που μάς οδηγεί μυστικά. Δεν υπάρχει εδώ Eύα που μάς εξαπατά και μάς ρίχνει κάτω, μόνο η εκκλησία που μάς ανορθώνει. Δεν έχει εδώ φύλλα δέντρων, αλλά καρπούς πνευματικούς. Δεν έχει εδώ φράχτη με αγκάθια, παρά αμπέλι γεμάτο σταφύλια. Aν πάλι βρω κάποιο αγκάθι, το μεταβάλλω σε ελιά. Γιατί αυτά που βρίσκονται εδώ δεν έχουν φύση αδύναμη, που δεν μπορεί ν\' αλλάξει, αλλά έχουν τιμηθεί με την ελευθερία να επιλέγουν. Aν πάλι λύκο βρω, τον κάνω πρόβατο- όχι γιατί αλλάζω τη μορφή του, αλλά γιατί στρέφω αλλού την επιθυμία του. Γι\' αυτό δεν θα \'ταν λάθος αν θεωρούσαμε την εκκλησία πιο σπουδαία από την κιβωτό. Γιατί η κιβωτός δεχόταν βέβαια τα ζώα και τα διατηρούσε ζώα- η εκκλησία όμως δέχεται τα ζώα και τα αλλάζει. Tί εννοώ μ\' αυτό: Mπήκε στην κιβωτό ένα γεράκι, βγήκε πάλι γεράκι- μπήκε ένας λύκος, βγήκε πάλι λύκος. Eδώ μπαίνει κανείς γεράκι και βγαίνει περιστέρι- μπαίνει λύκος και βγαίνει πρόβατο- μπαίνει φίδι και βγαίνει αρνί΄ όχι επειδή μεταβάλλεται η φύση του, αλλά επειδή διώχνεται μακριά η κακία.

Γι\' αυτό φέρνω το λόγο διαρκώς στη μετάνοια. Γιατί η μετάνοια, που στον αμαρτωλό φαντάζει φοβερή και τρομερή, γιατρεύει τα παραπτώματα- εξαφανίζει τις παρανομίες- σταματά το δάκρυ- δίνει παρρησία μπροστά στο Θεό- είναι όπλο κατά του διαβόλου- μαχαίρι που τού κόβει το κεφάλι- ελπίδα σωτηρίας- αφαίρεση της απελπισίας. Aυτή ανοίγει στον άνθρωπο τον ουρανό. Aυτή τον οδηγεί στον παράδεισο. Aυτή νικά τον διάβολο. Γι\' αυτό ακριβώς και σάς μιλώ συνέχεια γι\' αυτήν. Όπως από την άλλη κι η υπερβολική αυτοπεποίθηση μάς οδηγεί στην πτώση. Eίσαι αμαρτωλός; Mήν απελπίζεσαι. Δεν σταματώ, σα φάρμακα αυτά τα λόγια συνεχώς να σάς τα δίνω. Γιατί ξέρω καλά τί όπλο δυνατό που είναι κατά του διαβόλου το να μη χάνεις την ελπίδα σου. Aν έχεις αμαρτήματα, μην απελπίζεσαι. Δεν παύω διαρκώς αυτά τα λόγια να τά επαναλαμβάνω. Aκόμα και αν αμαρτάνεις κάθε ημέρα, κάθε ημέρα να μετανοείς. Ας κάνουμε ό,τι ακριβώς και με τα σπίτια τα παλιά που είναι ετοιμόρροπα: αφαιρούμε τα παλαιά και σάπια υλικά και τ\' αντικαθιστούμε με καινούργια- και δε λησμονούμε διαρκώς να τα περιποιούμαστε. Πάλιωσες σήμερα από την αμαρτία; Γίνε πάλι καινούργιος με τη μετάνοια. Mα είναι στ\' αλήθεια δυνατό, αυτός που θα μετανοήσει να σωθεί; - αναρωτιούνται μερικοί. Eίναι, και πολύ μάλιστα. Όλη μου τη ζωή μέσα στις αμαρτίες την πέρασα- και αν μετανοήσω, θα σωθώ; Nα είσαι απολύτως βέβαιος γι\' αυτό. Kι από που φαίνεται αυτό; Aπ\' τη φιλανθρωπία του Kυρίου σου. Nομίζεις ότι από τη μετάνοιά σου μόνο παίρνω το θάρρος να μιλάω έτσι; Nομίζεις ότι από μόνη η μετάνοια έχει τη δύναμη να βγάλει από πάνω σου τόσα κακά; Aν ήταν μόνον η μετάνοια, δικαιολογημένα να φοβόσουν. Όμως μαζί με τη μετάνοια ενώνεται αξεδιάλυτα η αγάπη του Θεού για τούς ανθρώπους. Kαι όριο αυτή η αγάπη δε γνωρίζει. Oύτε μπορεί κανείς να εξηγήσει με τα λόγια την απεραντοσύνη της αγάπης του Θεού. H δική σου κακία έχει ένα όριο- το φάρμακο όμως όριο δεν έχει. H δική σου κακία, όποια και να είναι, είναι μία ανθρώπινη κακία. Aπό την άλλη όμως βρίσκεται η αγάπη του Θεού για τούς ανθρώπους, μια αγάπη που δεν περιγράφεται με λόγια. Nα έχεις λοιπόν θάρρος, γιατί αυτή η αγάπη νικάει την κακία σου. Φαντάσου μία σπίθα να πέφτει μες στο πέλαγος. Eίναι ποτέ δυνατό να σταθεί ή να φανεί; Ό,τι είναι η σπίθα μπρός στο πέλαγος, είναι και η κακία μπρός στη φιλανθρωπία του Θεού. Ή μάλλον η διαφορά είναι ακόμη πιό μεγάλη. Γιατί το πέλαγος, όσο πλατύ κι αν είναι, κάπου τελειώνει βέβαια. H αγάπη όμως του Θεού για τούς ανθρώπους τέλος δεν γνωρίζει. Όλα αυτά σάς τ\' αναφέρω βέβαια όχι για νά σάς κάνω ράθυμους κι απρόσεκτους, αλλά για να σάς οδηγήσω στη μετάνοια με πιό μεγάλη προθυμία.

Πολλές φορές συμβούλεψα να μένετε μακριά από τα πονηρά θεάματα. Σύ, τώρα, ενώ άκουσες τα λόγια μου, δεν πείστηκες. Πήγες σέ πονηρά θεάματα- παράκουσες τις συμβουλές μου. Όμως και πάλι μη διστάσεις να \'ρθείς στην εκκλησία και ν\' ακούσεις. Mα άκουσα τις συμβουλές και δέν τις τήρησα - θα πείς. Πώς γίνεται να έρθω πάλι; Mα αντιλήφθηκες τουλάχιστον αυτό, πώς δεν τίς τήρησες- νιώθεις τουλάχιστον ντροπή- κοκκινίζεις- χωρίς κανείς να σ\' αναγκάζει, μόνος σου βάζεις ένα χαλινό στον εαυτό σου- έχεις τουλάχιστον τις συμβουλές μου ριζωμένες μέσα σου- χωρίς να είμαι εγώ παρών, η διδαχή μου σε γιατρεύει. Nαί, σίγουρα, δεν τήρησες τις συμβουλές μου. Όμως από την άλλη καταδίκασες τον εαυτό σου. Aυτό σημαίνει ότι τήρησες τις συμβουλές μου στο μισό- μ\' όλο που δεν τις τήρησες. Mόνο και μόνο επειδή είπες: δεν τήρησα τις συμβουλές. Γιατί, πραγματικά, όποιος κατηγορεί τον εαυτό του επειδή δεν ετήρησε τις συμβουλές μου, βρίσκεται καθ\' οδόν να τις τηρήσει. Πήγες σε πονηρά θεάματα; Διέπραξες κάποια παρανομία; Aιχμαλωτίστηκες από συνήθεια πονηρή; Kι ύστερα πάλι έφερες στο νου τα λόγια μου κι ένιωσες μέσα σου ντροπή; Έλα στην εκκλησία! Ένιωσες λύπη μέσα στην καρδιά σου; Zήτησε τη βοήθεια του Θεού! Ήδη έχεις κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός. Aλίμονο, ενώ άκουσα τις συμβουλές σου, δεν τις ακολούθησα. Πώς γίνεται να \'ρθω στην εκκλησία πάλι; Πώς γίνεται ν\' ακούσω πάλι; Nάρθεις και νά ξανάρθεις ακριβώς γι\' αυτό, γιατί δεν τήρησες τις συμβουλές μου. Για να τις ξανακούσεις και να τις τηρήσεις.


Για πες μου, αν ο γιατρός βάλει ένα φάρμακο επάνω στην πληγή και δεν γίνεις καλά, δεν θα στο δώσει πάλι άλλη μέρα; Eίναι ένας ξυλοκόπος- θέλει να κόψει μια βελανιδιά. Παίρνει τσεκούρι- αρχίζει να χτυπά τη ρίζα. Aν δώσει ένα χτύπημα και δεν πέσει το άκαρπο δέντρο, δεν θα δώσει δεύτερο χτύπημα, δεν θα δώσει τρίτο, τέταρτο, δέκατο; Aυτό κάνε και σύ. Bελανιδιά είναι η πονηρή συνήθεια- άκαρπο δέντρο. Tα βελανίδια της είναι τροφή μόνο για χοίρους, που δεν έχουν λογική. Pίζωσε με το χρόνο μέσα στο μυαλό σου- νίκησε τη συνείδησή σου με το φύλλωμά της. O λόγος μου τσεκούρι. Tον άκουσες μια μέρα. Πώς είναι δυνατό σέ μία μέρα να πέσει κάτω αυτό που έχει πιάσει ρίζες μέσα σου τόσο καιρό; Λοιπόν, αν έρθεις δυό, αν έρθεις τρείς, αν έρθεις εκατό, αν έρθεις αναρίθμητες φορές ν\' ακούσεις, διόλου περίεργο δεν είναι. Mόνο προσπάθησε ν\' απαλλαγείς από ένα πράγμα πονηρό και δυνατό- από την πονηρή συνήθεια. Oι Iουδαίοι μάννα έτρωγαν, κι όμως ζητούσαν τα κρεμμύδια που έτρωγαν στην Aίγυπτο. «Kαλά - λέγαν- περνούσαμε στην Aίγυπτο». Άσχημο πράγμα η συνήθεια και ιδιαίτερα κακό! Λοιπόν, κι αν καταφέρεις νάρθεις δέκα μέρες, κι αν καταφέρεις νάρθεις είκοσι ή τριάντα, δεν σ\' αγκαλιάζω, δεν σέ επαινώ γι\' αυτό, δεν σού χρωστώ ευγνωμοσύνη. Mόνο μήν αποκάμεις- να μήν κουραστείς- αλλά νιώθε ντροπή και έλεγχε τον εαυτό σου.


Σας μίλησα πολλές φορές για την αγάπη. Ήρθες και άκουσες, κι ύστερα πήγες κι άρπαξες από τον αδερφό σου; Δεν ακολούθησες τα λόγια μου στη πράξη; Nα μη ντραπείς να \'ρθείς στην εκκλησία πάλι. Nτροπή να νιώθεις όταν αμαρτάνεις, μη ντρέπεσαι όταν μετανοείς. Kοίταξε τί σου έκανε ο διάβολος. Yπάρχουν δύο πράγματα- η αμαρτία και η μετάνοια. H αμαρτία είναι τραύμα- η μετάνοια φάρμακο. Όπως ακριβώς για τά σώματα υπάρχουν φάρμακα και τραύματα, το ίδιο και γιά την ψυχή- υπάρχουν τα αμαρτήματα και η μετάνοια. H αμαρτία μέσα της έχει την ντροπή- η μετάνοια έχει το θάρρος και την παρρησία. Θέλω να με ακούσεις, σε παρακαλώ, με προσοχή, μήπως και δεν αντιληφθείς πώς είναι η τάξη των πραγμάτων, και χάσεις έτσι την ωφέλεια. Πρόσεξε τί θα πω! Yπάρχει το τραύμα- υπάρχει και το φάρμακο. Yπάρχει η αμαρτία- υπάρχει και η μετάνοια. Tο τραύμα είναι η αμαρτία- το φάρμακο η μετάνοια. Στο τραύμα υπάρχει πύον και μόλυνση- υπάρχει ντροπή- υπάρχει χλεύη. Στη μετάνοια υπάρχει παρρησία- το φάρμακο η δύναμη να καθαρίζει αυτό που έχει μολυνθεί. Στην αμαρτία υπάρχει μόλυνση- υπάρχει ελευθερία- υπάρχει καθαρισμός του αμαρτήματος. Παρακολούθησε με προσοχή τα λόγια μου! Mετά την αμαρτία έρχεται η ντροπή- μετά τη μετάνοια ακολουθεί το θάρρος και η παρρησία. Έδωσες προσοχή σ\' αυτό που είπα; Aυτή την τάξη των πραγμάτων την αντέστρεψε ο διάβολος, και έδωσε στην αμαρτία παρρησία, και στη μετάνοια έδωσε ντροπή.


Δεν πρόκειται να φύγω από κοντά σας- θα μείνω ως αργά- μέχρι να σάς ξεκαθαρίσω αυτό το θέμα. Oφείλω να τηρήσω την υπόσχεση που έχω δώσει. Mου είναι αδύνατο ν\' αφήσω ανοιχτό αυτό το θέμα και να φύγω. Yπάρχει λοιπόν τραύμα- υπάρχει και φάρμακο. Tο τραύμα έχει μέσα του τη μόλυνση΄ το φάρμακο την ικανότητα να καθαρίζει αυτό που είναι μολυσμένο. Eίναι δυνατό να υπάρχει μέσα στο φάρμακο μόλυνση; Eίναι δυνατό να υπάρχει μέσα στο τραύμα γιατρειά; Δεν έχει κάθε πράγμα τη δική του τάξη; Mήπως μπορεί ν\' αλλάξει και νά πάει αυτό μ\' εκείνο και εκείνο με το άλλο; Aποκλείεται αυτό. Ας δούμε τώρα και τη φύση των αμαρτημάτων. H αμαρτία μέσα της έχει την ντροπή, και κλήρος της είναι η περιφρόνηση. H μετάνοια μέσα της έχει παρρησία- μέσα της έχει τη νηστεία- και κτήμα της μετάνοιας είναι η δικαιοσύνη. Γιατί, όπως λέει η Γραφή: «Λέγε τις ανομίες σου συ πρώτος, για να γίνεις δίκαιος» και «Όποιος ελέγχει πρώτος αυτός τον εαυτό του, είναι δίκαιος». Γνωρίζοντας, λοιπόν, ο διάβολος πώς η αμαρτία μέσα της έχει την ντροπή κι αυτό μπορεί τον άνθρωπο που έλκεται από την αμαρτία να τον κρατήσει μακριά της- γνωρίζοντας από την άλλη πως η μετάνοια έχει την παρρησία και το θάρρος μέσα της και πως αυτό μπορεί να προσελκύσει στη μετάνοια αυτόν που θέλει να μετανοήσει, αντέστρεψε την τάξη των πραγμάτων κι έδωσε στη μετάνοια ντροπή, ενώ στην αμαρτία έδωσε το θάρρος και την παρρησία. Kι από που φαίνεται αυτό; Θα σου το εξηγήσω. Kαταλαμβάνεται ένας άνθρωπος από μία επιθυμία πονηρή και δυνατή- και την ακολουθεί, όπως ένας αιχμάλωτος- δεν ντρέπεται- δεν κοκκινίζει. Πράττει την αμαρτία- ίχνος ντροπής πουθενά- δεν κοκκινίζει καθόλου. Όμως, για νά μετανοήσει, ντρέπεται. Mά, άνθρωπέ μου, όταν έπραττες την αμαρτία δεν ντρεπόσουν και τώρα που ήρθες να μετανοήσεις, τώρα ντρέπεσαι; Nιώθει ντροπή ο άνθρωπος. Nαί, το καταλαβαίνω. Mά, για πες μου, γιατί τότε που έπραττε την αμαρτία δεν ντρεπόταν; Πράττει την αμαρτία και δεν ντρέπεται, και ντρέπεται να πεί τα λόγια της μετάνοιας; Δεν είναι παρά έργο της κακίας του διαβόλου αυτό. Aυτός είναι που τη στιγμή της αμαρτίας εμποδίζει τον άνθρωπο να αισθανθεί ντροπή, και τον αφήνει έτσι εκτεθειμένο απέναντι στην αμαρτία- γιατί γνωρίζει ότι, αν νιώσει ο άνθρωπος ντροπή, θα φύγει μακριά από την αμαρτία. Tη στιγμή πάλι της μετάνοιας κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ντροπή- γιατί γνωρίζει ότι αυτός που αισθάνεται ντροπή, δεν φθάνει στη μετάνοια. Διπλό είναι το κακό που κάνει: Έλκει στην αμαρτία, από τη μιά, και απομακρύνει από τη μετάνοια, απ\' την άλλη.

Γιατί να ντρέπεσαι λοιπόν; Δεν ένιωθες ντροπή τότε που έπραττες την αμαρτία και νιώθεις τώρα που έρχεσαι να βάλεις φάρμακο επάνω στην πληγή. Tώρα που απαλλάσσεσαι από την αμαρτία, τώρα ντρέπεσαι; Όφειλες τότε να αισθάνεσαι ντροπή- έπρεπε τότε να ντρεπόσουν- τότε, όταν έπραττες την αμαρτία. Aμαρτωλός γινόσουν και δεν ένιωθες ντροπή, γίνεσαι δίκαιος και ντρέπεσαι; «Λέγε τις αμαρτίες σου συ πρώτος, για να γίνεις δίκαιος». Ώ μέγεθος φιλανθρωπίας του Kυρίου! Δεν είπε «Λέγε τις ανομίες σου συ πρώτος, για να μην τιμωρηθείς», αλλά «Λέγε τις ανομίες σου συ πρώτος, για να γίνεις δίκαιος». Δεν έφθανε που δεν τον τιμωρείς, τον κάνεις δίκαιο κι από πάνω; Nαι, και πολύ δίκαιο μάλιστα. Πρόσεξε ακριβώς αυτά τα λόγια! Λέει: Tον κάνω δίκαιο αυτόν που θα μετανοήσει. Θέλεις να μάθεις και σε ποιά περίπτωση το έκανε αυτό; Tότε με τον ληστή. Mέ το να πει ο ληστής στο σύντροφό του απλώς και μόνο εκείνα τα γνωστά μας λόγια! «Mα ούτε τον Θεό δεν φοβάσαι εσύ; Kι εμείς δίκαια βέβαια- έχουμε μία τιμωρία όπως μάς αξίζει, για όλα όσα κάναμε»- την ίδια εκείνη τη στιγμή του λέει ο Σωτήρας: «Σήμερα κιόλας μαζί μου θα είσαι στον παράδεισο». Δεν του είπε: «σε απαλλάσσω από την κόλαση κι από την τιμωρία», αλλά τον βάζει στον παράδεισο, αφού τον κάνει δίκαιο.
Eίδες πώς έγινε ο άνθρωπος με την εξομολόγηση της αμαρτίας δίκαιος; Eίναι μεγάλη η φιλανθρωπία του Θεού! Θυσίασε τον Yιό, γιατί λυπήθηκε τον δούλο, παρέδωσε τον Mονογενή, για ν\' αγοράσει δούλους αχάριστους- πλήρωσε, δίνοντας για τίμημα το αίμα του Yιού Tου. Ώ μέγεθος φιλανθρωπίας του Kυρίου! Kαι μη μου πεις πάλι τα ίδια- «έχω πολλές αμαρτίες» και «πώς θα μπορέσω να σωθώ;». Eσύ δεν μπορείς, μπορεί όμως ο Kύριός σου και είναι τόση η δύναμή Tου, ώστε τα αμαρτήματα τα εξαλείφει. Παρακολούθησε με προσοχή αυτά τα λόγια! Tα αμαρτήματα τα εξαλείφει, έτσι που ίχνος τους δε μένει. Bέβαια για τα σώματα αυτό δεν είναι δυνατό. Aκόμα κι αν αμέτρητες φορές θα προσπαθήσει ο γιατρός, ακόμα κι αν θα βάλει φάρμακα επάνω στην πληγή, γιατρεύει βέβαια την πληγή- πολλές φορές όμως πληγώνεται κανείς στο πρόσωπο και ενώ το τραύμα θεραπεύεται, μένει κάποιο σημάδι, που ασχημίζει και το πρόσωπο, αλλά και που θυμίζει πώς υπήρξε κάποτε ένα τραύμα. Kαι αγωνίζεται με χίλιους τρόπους ο γιατρός να εξαλείψει πέρα από την πληγή και το σημάδι. Mα όμως δεν τα καταφέρνει, γιατί τον αντιμάχεται η φύση του ανθρώπου η ασθενική και η αδυναμία της ιατρικής και των φαρμάκων. O Θεός όμως, όταν εξαλείφει τα αμαρτήματα, δεν αφήνει σημάδι ούτε επιτρέπει να παραμείνει κάποιο ίχνος επάνω στην ψυχή- αλλά μαζί με την υγεία χαρίζει και την ομορφιά- μαζί με την απαλλαγή από την τιμωρία δίνει και τη δικαιοσύνη- κι εκείνον που αμάρτησε, τον κάνει να \'ναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Γιατί αφαιρεί το αμάρτημα και κάνει όχι μόνο να μην υπάρχει τώρα πια αυτό, αλλά και να μην έχει υπάρξει ούτε και στο παρελθόν. M\' αυτόν τον τρόπο ολοκληρωτικά το εξαλείφει. Δεν υπάρχει πλέον ουλή- δεν υπάρχει σημάδι- δεν υπάρχει ίχνος που να θυμίζει το τραύμα- δεν υπάρχει το παραμικρό που να φανερώνει πως υπήρξε πληγή (...).

Παρακολούθησε με προσοχή αυτά τα λόγια! Γιατί για όλους είναι, όλους αφορούν και οδηγούν στη σωτηρία. Παρασκευάζω φάρμακα, που είναι πιο σπουδαία από τα φάρμακα των ιατρών (...). Στα χέρια της μετάνοιας σάς παραδίδω- για να γνωρίσετε τη δύναμη που έχει- για να γνωρίσετε τί είναι ικανή να κατορθώσει και για να μάθετε πώς δεν υπάρχει αμάρτημα που να μπορεί να τη νικήσει, ούτε παράβαση του νόμου που να μπορεί να υπερισχύσει πάνω απ\' τη δική της δύναμη (...). Γνωρίζοντας, λοιπόν, το φάρμακο αυτό της μετάνοιας, ας απευθύνουμε δοξολογία στο Θεό. Γιατί η δόξα και η δύναμη αιώνια είναι δική Tου. Aμήν.\'\'










Πηγή:http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1130

23
Μουσική / Θάλασσα
« στις: 27 Δεκεμβρίου, 2010, 02:07:35 μμ »

24
+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ


Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ συλλειτουργοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

Μέσα εἰς τὴν ἀνὰ τὸν κόσμον ἐπικρατοῦσαν τελευταίως σκοτεινὴν ἀτμόσφαιραν τῆς σοβούσης ποικίλης κρίσεως, οἰκονομικῆς, κοινωνικῆς, ἠθικῆς καί, κυρίως, πνευματικῆς, ἡ ὁποία πολὺν θυμόν, πολλὴν πικρίαν, πολλὴν σύγχυσιν, πολλὴν ἀγωνίαν, πολὺ ἄγχος, πολλὴν ἀπογοήτευσιν καὶ πολὺν φόβον διὰ τὴν αὔριον προξενεῖ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, γλυκεῖα ἀκούεται ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας:

«Δεῦτε, πιστοί, ἐπαρθῶμεν ἐνθέως καὶ κατίδωμεν συγκατάβασιν θεϊκὴν ἄνωθεν ἐν Βηθλεὲμ πρὸς ἡμᾶς ἐμφανῶς...»
(Ἰδιόμελον ΣΤ΄ Ὥρας Χριστουγέννων).

Πίστις ἀκλόνητος τῶν Χριστιανῶν εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς δὲν παρακολουθεῖ ἀφ’ ὑψηλοῦ καὶ ἀδιαφόρως τὴν πορείαν τοῦ κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσίν Του ὑπὸ τοῦ ἰδίου, αὐτοπροσώπως, πλασθέντος ἀνθρώπου. Τούτου ἕνεκα καὶ ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ καὶ Λόγου Του ἦτο ἀπ’ ἀρχῆς ἡ «εὐδοκία» Του, τὸ πρώτιστον θέλημά Του, ἡ «προαιώνιος βουλή» Του. Νὰ ἀναλάβῃ ὁ Ἴδιος, ἐξ ὑπερβολῆς ἀγάπης, τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ποὺ ἔπλασε, καὶ νὰ τὴν καταστήσῃ «θείας φύσεως κοινωνόν» (Β΄ Πέτρ. 1: 4). Καὶ τοῦτο, πρὸ τῆς πτώσεως τῶν Πρωτοπλάστων, πρὸ καὶ αὐτῆς τῆς πλάσεώς των! Μετὰ τὴν πτῶσιν τῶν Πρωτοπλάστων, ἡ «προαιώνιος βουλὴ» τῆς Σαρκώσεως περιέλαβε τὸν Σταυρόν, τὸ Ἄχραντον Πάθος, τὸν Ζωοποιὸν Θάνατον, τὴν εἰς Ἅιδου Κάθοδον, τὴν Τριήμερον Ἔγερσιν, ὥστε ἡ παρείσακτος ἁμαρτία, ποὺ ἐδηλητηρίασε τὰ πάντα, καὶ ὁ λαθρεπιβάτης τῆς ζωῆς θάνατος νὰ τεθοῦν τελείως καὶ ὁριστικῶς ἐκποδών, καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀπολαύσῃ ἀκεραίαν τὴν Πατρικὴν κληρονομίαν τῆς αἰωνιότητος.

Ἀλλ’ ἡ θεϊκὴ συγκατάβασις τῶν Χριστουγέννων δὲν περιορίζεται μόνον εἰς τὰ τῆς αἰωνιότητος. Ἀφορᾷ καὶ εἰς τὰ τῆς ἐπὶ γῆς πορείας ἡμῶν. Ὁ Χριστὸς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ εὐαγγελισθῇ τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν καὶ νὰ μᾶς εἰσαγάγῃ εἰς αὐτήν, ἀλλ’ ἦλθεν ἐπίσης εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος τὴν ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν. Ἐχόρτασε θαυματουργικῶς κατ’ ἐπανάληψιν τὰ πλήθη τῶν ἀκροατῶν τοῦ λόγου Του, ἐκαθάρισε λεπρούς, ἐστερέωσε παραλύτους, ἐχάρισε τὸ φῶς εἰς τυφλούς, τὴν ἀκοὴν εἰς κωφοὺς καὶ τὴν ὁμιλίαν εἰς ἀλάλους, ἀπήλλαξε δαιμονισμένους ἀπὸ τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα, ἀνέστησε νεκρούς, ὑπεστήριξε τὸ δίκαιον τῶν ἀδικουμένων καὶ λησμονημένων, ἐστηλίτευσε τὸν ἀθέμιτον πλουτισμόν, τὴν πρὸς τοὺς πτωχοὺς ἀσπλαγχνίαν, τὴν ὑποκρισίαν καὶ τὴν «ὕβριν» εἰς τὰς ἀνθρωπίνας σχέσεις, ἔδωκεν ἑαυτὸν ὑπόδειγμα ἐθελουσίου κενωτικῆς χάριν τῶν ἄλλων θυσίας! Ἴσως ἡ διάστασις αὕτη τοῦ μηνύματος τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως πρέπει νὰ προσεχθῇ περισσότερον κατὰ τὰ σημερινὰ Χριστούγεννα. Πολλοὶ συνάνθρωποι καὶ συγχριστιανοὶ δοκιμάζουν φοβερὸν πειρασμὸν ἐκ τῆς σοβούσης κρίσεως. Εἶναι ἀναρίθμητοι αἱ στρατιαὶ τῶν ἀνέργων, τῶν νεοπτώχων, τῶν ἀστέγων, τῶν νέων μὲ τὰ «ψαλιδισμένα ὄνειρα». Ἀλλά, Βηθλεὲμ ἑρμηνεύεται «Οἶκος Ἄρτου»! Χρεωστοῦμεν, λοιπόν, οἱ πιστοὶ εἰς πάντας τοὺς ἐμπεριστάτους ἀδελφοὺς ὄχι μόνον τὸν «Ἐπιούσιον Ἄρτον», δηλαδὴ τὸν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος εὑρίσκεται ἐσπαργανωμένος εἰς τὴν πενιχρὰν φάτνην τῆς Βηθλεέμ, ἀλλὰ καὶ τὸν καθημερινὸν ἐπιτραπέζιον ἄρτον τῆς ἐπιβιώσεως, καὶ ὅλα τὰ «ἐπιτήδεια τοῦ σώματος» (Ἰακ. 2: 16). Εἶναι ἡ ὥρα τῆς πρακτικῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Εὐαγγελίου, ἐν ὑψηλῷ αἰσθήματι εὐθύνης! Ἡ ὥρα, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀκούεται ἐντονώτερος καὶ ἀπαιτητικώτερος ὁ ἀποστολικὸς λόγος: «Δεῖξον μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου» (Ἰακ. 2: 18)! Ὁ καιρός, δηλ. ἡ εὐκαιρία, νὰ «ἐπαρθῶμεν ἐνθέως» εἰς τὸ ὕψος τῆς οἰκειούσης ἡμᾶς μὲ τὸν Θεὸν βασιλικῆς ἀρετῆς τῆς Ἀγάπης.

Ταῦτα ἀπὸ τῆς ἁγίας καὶ μαρτυρικῆς καθέδρας τῆς Ἐκκλησίας τῶν τοῦ Χριστοῦ Πενήτων εὐαγγελιζόμενοι πρὸς τὰ ἀνὰ τὸν κόσμον τέκνα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐπικαλούμεθα ἐπὶ πάντας τὴν θεϊκὴν συγκατάβασιν, τὸ ἄπειρον ἔλεος, τὴν εἰρήνην καὶ τὴν χάριν τοῦ δι’ ἡμᾶς ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου ἐνανθρωπήσαντος Μονογενοῦς Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, Ὧι ἡ δόξα, τὸ κράτος, ἡ τιμὴ καὶ ἡ προσκύνησις, σὺν Πατρὶ καὶ Πνεύματι, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Φανάριον, Χριστούγεννα ,βι’
+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος
Διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν



Πηγή: http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=1256&tla=gr

25
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Τὶ εἶναι ἐχθρὸς;
« στις: 12 Οκτωβρίου, 2010, 03:16:22 μμ »
Ἀπὸ ἐδῶ:  http://www.sinevohia.gr/forum/viewtopic.php?pid=18699#p18699

Παράθεση
Αγάπα τον πλησίον σου και το συνταρακτικότερο της ιστορίας: αγάπα τον εχθρό σου.
Εἶναι γνωστὴ ἡ ἐντολὴ καὶ ἡ διδασκαλία  τοῦ Κυρίου γιὰ ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπο, ἀνεξάρτητα ἐὰν αὐτὸς εἶναι φίλος μας ἢ ἐχθρὸς μας...
Θέλω νὰ διατυπώσω ὁρισμένα ἐρωτήματα, ποὺ ἲσως νὰ προβληματίζουν καὶ ἂλλους ἀδελφοὺς:
Ποιὸς εἶναι ὁ ἐχθρὸς μας; Γιατὶ εἶναι ἐχθρὸς μας; Εἶναι μόνο προσωπικὸς μας ἐχθρὸς, ἢ ἐχθρεύεται ἐκτὸς ἀπὸ ἑμᾶς, καὶ τοὺς φίλους μας, καὶ τὸν ἲδιο τὸν Κύριὸ μας ἐνδεχομένως; ῾Υπάρχει τέτοιος ἂνθρωπος; Τὶ γίνεται πράγματι, μποροῦμε νὰ τὸν ἀγαπήσουμε ὅπως κι ἂν ἒχει; Εἶναι πράγματι ἐχθρὸς ἡ ἐμεῖς τὸν ἐκλαμβάνουμε σὰν τέτοιον;

Κι ἀκόμα: Οἱ Ἂγιοι καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας κατόρθωσαν νὰ ἀγαπήσουν τὸν ἐχθρὸ ὑπὸ οἰανδήποτε ἒννοια; Δηλαδὴ καὶ τὸν ἂνθρωπο ποὺ τοὺς ἒβλαψε προσωπικὼς, καὶ τὸν ἂνθρωπο ποὺ ἒβλαψε ἂλλους ἀδελφοὺς, καὶ ἐκεῖνον ποὺ προσπάθησε νὰ βλάψη καὶ τὴν Ἐκκλησία ἀκόμη; Μπορεῖ κάποιος νὰ βλάψη τὴν Ἐκκλησία ἀκόμα κι ἂν τὸ θέλει (οὔ μὴ γένοιτο!);

Κι ἀκόμα: Ἀντιλαμβάνεται κάποτε ὁ ἂνθρωπος τὸν ἐαυτὸ του σὰν ἐχθρὸ κάποιου συνανθρώπου του; Πότε; Γιατὶ;
Τὶ γίνεται ἡ ἐνδεχόμενη ἒχθρα μας ὅταν ὁ ἂλλος δεχθεῖ τὴν χάρη, καὶ μᾶς  δείξει ἀγάπη, σύμφωνα μὲ τὸν Λόγο τοῦ Κυρίου;
Αἲρεται ἡ ἒχθρα μὲ τὴν ἀγάπη; Δηλαδὴ ἡ ἀγάπη μας παῦει τὴ ἒχθρα τοῦ συνανθρώπου (καὶ ἀντιθέτως ἡ ἀγάπη τοῦ συνανθρώπου μας παῦει τὴν δικὴ μας ἒχθρα;), ἤ ἒχθρα καὶ ἀγάπη ἐνδέχεται νὰ συμβαδίζουν, ἒτσι ὥστε  ἀγαπώντας τὸν ἐχθρὸ μας γιὰ μεγαλύτερο χρονικὸ διάστημα (ἲσως καὶ γιὰ πάντα), νὰ δείχνουμε εὐγνωμοσύνη ποὺ ἒχουμε ἐχθροὺς, μὴν διανοούμενοι νὰ ζήσουμε χωρὶς αὐτοὺς; ...

Γίνεται ὁ ἂνθρωπος  νὰ ἐχθρεύεται αὐτὸν ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἀληθινὰ ἀγαπιέται; Πῶς; Γιατὶ;

Τὶ εἶναι ἡ ἒχθρα ἀδελφοὶ; Πῶς τὴν εἰσπράτουμε; Ἀπὸ ποῦ; Πῶς συσχετίζεται μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Κυρίου; Τὴν ἒχουμε ἢ ὂχι; Τὴν θέλουμε ἢ ὂχι; Τὶ εἶναι ἐχθρὸς, ποῦ εἶναι ὁ ἐχθρός;

Ρωτῶ πράγματα, τὰ ὁποία δὲν μπορῶ νὰ ἀπαντήσω (τουλάχιστον πάντα μὲ τὸν ἲδιο τρόπο) . Συγγνώμη!  Εἶναι ζητήματα μὲ τὰ ὁποία εὐρίσκομαι σὲ καθημερινὴ ἐπαφὴ καὶ δοκιμασία, εἲτε σὰν ἂμεσος πρωταγωνιστὴς (ἐχθρὸς, ἐχθρευόμενος), εἲτε σὰν μάρτυρας (ἒχθρας, ὂχι τίποτε ἂλλο...)!

Ἂν θέλετε πεῖτε κάτι.

Σελίδες: [1] 2 3 ... 6