Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - petros

Σελίδες: [1] 2 3 4
1
Ενδιαφέρουσα (μη αναμενόμενη;) εισήγηση του μητροπολίτη Μεσσηνίας

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ | ΔΟΓΜΑ Έμμεση παραδοχή πως οι θεολογικοί Διάλογοι με τα υπόλοιπα χριστιανικά δόγματα, δεν βγάζουν κάπου, τουλάχιστον όσον αφορά το θεολογικό τομέα, πραγματοποίησε χθες κατά την εισήγηση τους προς την Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος.

Ο πανεπιστημιακός και ιδιαίτερα έμπειρος σε αυτά τα θέματα ιεράρχης, τόνισε στην εισήγηση του πως ούτε λίγο ούτε πολύ, το μόνο που πλέον θα μπορούσε να υπηρετήσει η συνέχιση αυτών των Διαλόγων, είναι οι καλές σχέσεις.

«Η μελλοντική συνέχισις όλων των προαναφερθέντων διμερών Θεολογικών Διαλόγων δεν υπηρετεί πλέον ουδέν έτερον ει μη μόνον την διατήρησιν των καλών σχέσεων και την διακριτικήν συνεργασίαν επί θεμάτων ουχί θεολογικών, αλλά κυρίως επί θεμάτων ακαδημαϊκών, συναντήσεως και αντιμετωπίσεως κοινών κοινωνικών προβλημάτων» σημείωσε με νόημα ο κ. Χρυσόστομος.

Τα σημαντικότερα προβλήματα που επεσήμανε στο Σώμα της Ιεραρχίας ο μητροπολίτης Μεσσηνίας, από τα οποία προέκυψε το παραπάνω συμπέρασμα του, έχουν να κάνουν με την προσηλυτιστική δράση της Ουνίας και την δυσκολία κατανόησης λειτουργίας και εφαρμογής του πρωτείου στο πλαίσιο της Συνόδου και των εκκλησιαστικών δομών στο Θεολογικό Διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς, ενώ κατέθεσε και σημαντικές προβληματικές στην πορεία των Διαλόγων και με τις άλλες ομολογίες.

Ο μητροπολίτης Μεσσηνίας επιβεβαίωσε το δημοσίευμα του dogma.gr, που είχε αποκαλύψει την προβληματική που έχει αναπτυχθεί στον Διάλογο με τους Αγγλικανούς και τον σκεπτικισμό που επικρατεί στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, κάνοντας λόγο για αποδυνάμωση των προοπτικών του θεολογικού διαλόγου.

Αντίστοιχα προβλήματα υπάρχουν και με τους Παλαιοκαθολικούς, τις Αντιχαλκηδόνιες Αρχαίες Ανατολικές Εκκλησίες, με τους Λουθηρανούς και τους Μεταρυθμισμένους.

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΕΣ ΟΙ ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΨΙΕΣ

Κατά τον μητροπολίτη Μεσσηνίας η απάντηση στο ερώτημα αν «υπήρξε κατι θετικόν εκ της μέχρι σήμερον πορείας συμμετοχής της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις τον σύγχρονον οικουμενικόν διάλογον και εις τους διμερείς Θεολογικούς Διαλόγους» είναι καταφατική.

Τα βασικά επιχειρήματα γι αυτό, κατά τον κ. Χρυσόστομο, είναι η «ακτινοβολία της ορθοδόξου μαρτυρίας είς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» αλλά και η αναθεώρηση «πολλών εκ των παραδόσεων της Δύσεως υπό το φώς της πατερικής παραδόσεως και της μυστηριακής εμπειρίας της πρώτης χιλιετίας».

Στην εισήγηση του ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας έκανε σημαντική αναφορά και στις αντιδράσεις που υπάρχουν στο εσωτερικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τις οποίες χαρακτήρισε δικαιολογημένες.

«Βεβαίως η ομολογιακή εσωστρέφεια πολλών χρόνων, εις την λειτουργίαν των διαχριστιανικών σχέσεων, δεν επιτρέπει δυστυχώς μιαν νηφάλιαν αξιολόγησιν των συνεπειών της υπευθύνου αυτής προβολής της ορθοδόξου παραδόσεως προς τους εγγυς και τους μακραν, επί σκοπώ την θεραπείαν των ομολογιακών αποκλίσεων και αγκυλώσεων των διαφόρων παραδόσεων του χριστιανικού κόσμου της Δύσεως, αλλά και την επιβεβαίωσιν του διαχρονικού κύρους της ορθοδόξου παραδόσεως» επισήμανε ο μητροπολίτης Μεσσηνίας, για να συμπληρώσει πως «διό και κατά καιρούς εμφανίζονται δικαιολογημέναι διαμαρτυρίαι, ενστάσεις, υποψίαι ή και αντιδράσεις περί της ορθής ή μη πορείας και της αναγκαιότητος των προειρημένων διμερών Θεολογικών Διαλόγων».

Στις αμέσως επόμενες γραμμές της εισηγήσεως του, ο μητροπολίτης Μεσσηνίας προσθέτει πως «Αλλά και υπό την έννοιαν αυτήν δεν εζημιώθη η Ορθόδοξος Εκκλησία, αλλά μάλλον ενισχύθη η παρουσία και ανεγνωρίσθη η συμβολή Της, διο και αι ευκαίρως ακαίρως διατυπούμεναι μεμονωμέναι επικρίσεις, ούτε αμαύρωσαν την ποιμαντικήν ευθύνην της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, ούτε υιοθετούνται υπό συνόλου της ορθοδόξου εκκλησιαστικής συνειδήσεως»

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Νωρίτερα, αναφερόμενος στην συμμετοχή της Εκκλησίας της Ελλάδος στην λεγόμενη «οικουμενική κίνηση», ο μητροπολίτης Μεσσηνίας επισήμανε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία αν είναι εκ των ιδρυτικών μελών του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών, δεν αποδέχθηκε ποτέ την ιδέα της «ισότητος των Ομολογιών» και την ενότητα της Εκκλησίας ως «διομολογιακή προσαρμογή».

«Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν θεωρεί ότι το Π.Σ.Ε. είναι, ούτε δύναται να καταστεί Εκκλησία ή «υπερ- Εκκλησία», το μόνον το οποίον εις αυτό είναι η δυνατότης να φέρη εις επικοινωνίαν τας διαφόρους Ομολογίας και Παραδόσεις και να προωθή τον διάλογον μεταξύ αυτών, με σκοπόν την μελέτην και συζήτησιν των ζητημάτων εκείνων, τα οποία απασχολούν την χριστιανικήν ενότητα και τα οποία θεωρεί ότι δεν είναι μόνον ζητήματα θεολογικών συμφωνιών αλλά και συμπτώσεως, θέσεων και απόψεων, δια τα γενικότερα προβλήματα, τα απασχολούντα τον κόσμον και τον άνθρωπον κάθε εποχής», υποστήριξε ο κ. Χρυσόστομος.

Άξιο απορίας πάντως είναι το γεγονός πως αν και το κείμενο απαντά σε ουσιαστικά ερωτήματα μεγάλης μερίδας του κλήρου και των πιστών, χαρακτηρίστηκε «μη δημοσιεύσιμο».

Πηγή: dogma.gr

3
Δε ξέρω τι τίτλο να βάλω αλλά αξίζει να διαβάσετε το παρακάτω κείμενο του Σπανουδάκη...
Αυτός είναι Καλλίτέχνης! Από κάτι τέτοια κείμενα μπορούμε αν παίρνουμε δύναμη στις μέρες μας...

Παράθεση
Αυτές τίς μέρες, προτιμώ να "ανεβάζω" λίγα λόγια μου, σαν ένα διάλειμμα στην μουσική, η σάν μια διαφορετική λίγο πιο "κατανοητή", φωνή μου.
Ελπίζω μόνο να μήν σας κούρασα.

Αυτό που μας έχει «χαλάσει» σαν λαό είναι ότι ανταλλάξαμε την πίστη στον Χριστό και την πατρίδα, την ουσία δηλαδή του Ελληνισμού, ως πρωτόγονοι ιθαγενείς, με τα μπιχλιμπίδια του ορθολογισμού και των παντοειδών παγκοσμιοποιημένων φαντασμάτων.

Αν μπορούσα να μεταφερθώ σε κάποια εποχή με τη μηχανή του χρόνου θα ήθελα να βρεθώ εκεί, τη στιγμή που ο Χριστός ανεστήθη, με την κρυφή λαχτάρα, να ΄μουν ο ληστής στο πλάι Του.

Μη φοβάστε τίποτα και κανέναν και δίνετε λογαριασμό μόνο στον Χριστό.

Τι χρειάζεται να ’χει στην «φαρέτρα» του ένας νέος καλλιτέχνης για να κάνει καριέρα στην Ελλάδα; Ταλέντο, ταλέντο και κυρίως ταλέντο. Η δουλειά όμως είναι πάντα σημαντική. Αν θέλετε κι άλλα, έρωτας, χωρίς όρους και καθαρή καρδιά. Παλληκαρίσια «όχι», αλλά και επίπονα «ναι». Αφοσίωση ολοκληρωτική και άνευ όρων. Ταπείνωση μπροστά σε όσα μεγάλα προϋπήρξαν.

Βιώνουμε την πλήρη και με πρόγραμμα καταστροφή της «ψυχής» της Ελλάδας. Της πίστης, της παλληκαριάς, της αληθινής παιδείας. Ζούμε τη χυδαία και άνευ επιχειρημάτων άρνηση του παρελθόντος μας. Καλού και κακού. Τα παιδιά μας πετιούνται σε έναν κόσμο που γκρεμίζεται, χωρίς να έχουν υλικά, γνώσεις και πίστη για να τον οικοδομήσουν. Ζει Θεός όμως.

Θα έπρεπε να μετατραπεί η «άδεια» σήμερα Βουλή, σε μια Μεγάλη του Γένους Σχολή, όπου θα ξαναμαθαίναμε σωστά την ιστορία μας, τους ήρωές μας, τη γλώσσα μας, τους Αλέξανδρους, αλλά και τους Εφιάλτες μας.

Το μέτρο του άνδρα, του παλληκαριού και του Έλληνα για μένα είναι να τα βάζεις με τους δυνατούς και να προστατεύεις τους αδύνατους. Ο Διογένης στη σημερινή Ελλάδα θα ήταν απόλυτα δικαιωμένος.

Είμαι ανθρωποκεντρικός. Οι ιδεολογίες ποτέ δεν με κερδίσανε. Είναι απλά ιδέες καί λόγια. Αέρας δηλαδή. Οι άνθρωποι με ενδιαφέρουν. Και ως εικόνες αλλά και ως ομοιώσεις.

Δεν υπάρχει κρίση θεσμών. Υπάρχει κρίση ψυχών. Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι το πρόβλημα της χώρας μας, είναι οικονομικό. Είναι πρωτίστως ηθικό. Έχουμε γίνει ένας λαός χωρίς πίστη, χωρίς Θεό, χωρίς αξίες, χωρίς ιστορία, χωρίς παρελθόν και κατά συνέπεια, χωρίς μέλλον. Όμως στα δύσκολα είναι που πρέπει να παλέψεις γονατίζοντας. Και η βοήθεια πάντα έρχεται.

Ποτέ δεν έχω γράψει ερωτικούς στίχους για γυναίκες. Όλοι είναι γραμμένοι για τον μεγάλο μου έρωτα, τον Ιησού Χριστό τον Εσταυρωμένο. «Θέλω να ΄μαι πάντα μαζί σου», έγραψα. Εγώ ξέρω τι λέω. Αναγνωρίζω όμως, το δικαίωμα του κάθε ακροατή μου να καταλάβει τη μουσική ή τους στίχους μου, όπως εκείνος θέλει.

Είναι νικημένος ο κόσμος στον οποίο ζούμε και πνέει τα λοίσθια. Νικητές είν’ οι χαμένοι. Όσο για τους αρχηγούς και παράγοντες του κόσμου τούτου;
«Μοιάζουν νικητές κι είναι νικημένοι,
μοιάζουν ζωντανοί κι είναι πεθαμένοι».

Πάντα λειτουργώ παρορμητικά. Εξ ου και οι κατά καιρούς παρεξηγήσεις των όσων λέω ή κάνω. Αλλά πιστεύω ακόμη, ότι έτσι είναι καλύτερα. Αν δώσεις προτεραιότητα στη λογική, αυτό θα γίνει και στην τέχνη σου, πράγμα το οποίο θεωρώ λάθος.

Χαίρομαι και είμαι στο πλευρό όποιου αντιδρά σ΄ αυτή τη χυδαία εξουσία του ψεύτικου φόβου. Όμως νομίζω ότι τώρα πια, μόνο δύο επιλογές υπάρχουν. Ή παίρνουμε τα όπλα ή γονατίζουμε και προσευχόμαστε. Το δεύτερο, πολύ πιο δύσκολο και ουσιαστικό.

Η μουσική είναι για μένα ένας προσωπικός δρόμος, που προσπαθώ να περπατήσω, ανεπηρέαστος από τις Σειρήνες που πιεστικά μου ζητούν να περπατήσω για λίγο στον δικό τους. Ο δρόμος της σύνθεσης είναι ένας πολύ μοναχικός δρόμος, που σιγά-σιγά σε πάει στην απόλυτη μοναξιά, στην προσευχή ή και στην τρέλλα.

Η μουσική είναι ο τρόπος που μου έδωσε ο Θεός για να πορεύομαι και να Τον υμνώ. Είναι το δυνατότερο ναρκωτικό και με πάει σε μέρη και σε αισθήματα ακατανόητα μεν, μαγικά δε. Είναι τελικά το δώρο που μου δόθηκε, ίσως χωρίς να το αξίζω. Ο καλλιτέχνης που δεν βλέπει τον Θεό πίσω απ’ τη μουσική ή την έμπνευση είναι για μένα τυφλός. Γίνεται φτωχός, ενώ γεννήθηκε πλούσιος.

Η μαγεία της δημιουργίας βρίσκεται στη στιγμή. Το μόνο που ζητάει ο Θεός είναι να ΄σαι εκεί. Ετοιμοπόλεμος και ταπεινός. Σκέψου να «λείπεις» όταν σου χτυπάει την πόρτα η έμπνευση.

Αν είχα τον χρόνο, θα απέσυρα όλους τους δίσκους μου και θα τους «διόρθωνα», όπως σήμερα νομίζω ότι θα ΄πρεπε. Αλλά πώς βγάζεις μουσικές από την καρδιά των ανθρώπων; Γιατί εκεί έχει «κατοικήσει» πολλή από τη μουσική μου και επομένως δεν μου ανήκει πια. Άλλωστε, έτσι είναι και το σωστό. «Τα σα εκ των σων Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα».

Η αλήθεια πάντα παρεξηγείται και γι’ αυτό πολεμιέται. Λίγοι θέλουν να την πουν, αλλά σε όλους αρέσει να την επικαλούνται. Ακόμα πιο λίγοι αντέχουν να τη ζουν και αυτοί είναι «το άλας της γης». Σε μια σούπα πολύ λίγο είναι το αλάτι. Αλλά «είναι πολύ το λίγο».

Με ευφραίνει το «πριν» της Ελλάδας, με πληγώνει το «τώρα», αλλά ελπίζω στο «αύριο».

Δε νομίζω να υπάρχει αληθινός καλλιτέχνης ετυχισμένος. Ένα παιδάκι που προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο των μεγάλων ή να λύσει τον γρίφο των παιχνιδιών που έχει μπροστά του, δεν χαίρεται μέχρι να το καταφέρει.

Δεν αισθάνθηκα ποτέ «πνευματικός» άνθρωπος. Απέχω ακόμα και από το να είμαι σκέτος Άνθρωπος. Όλος ο αγώνας εκεί πρέπει κατ’ εμέ να τείνει. Στο να βρεις τον εαυτό σου, να τον αγαπήσεις, για να γίνεις τελικά λίγο καλύτερος. Έτσι και μόνο έτσι ίσως βοηθηθούν και κάποιοι άλλοι.

Δεν είναι δυνατόν να γεννηθείς χωρίς γονείς. Έτσι βλέπω το παρελθόν μας. Και γι’ αυτό το σέβομαι και τ’ αγαπάω. Κι εκείνο μου δίνει πλούσια τα ελέη...

Κάθε φορά που γράφω μια μελωδία και νιώθω να με ευλογούν τα δάκρυά Του, αυτό είναι το μόνο κριτήριο της μουσικής μου. Όλα τ΄ άλλα έπονται ή και σας τα χαρίζω. Ο ερωτευμένος χαρίζει τα πάντα για τον Έναν και περιέργως γίνεται πλουσιότερος.

Θέλω να παραμείνω παιδί για να μπορώ να απορώ, να αλλάζω, να παίζω, να εκπλήσσομαι, να κλαίω χωρίς τύψεις, γελώντας την επόμενη στιγμή και για να αισθάνομαι εντονώτερη την προστασία του Πατέρα μας. Προτιμώ να αποφασίζει Εκείνος. Ξέρει καλύτερα.

Η Αριστερά δεν με εκφράζει. Όμως και ο κομμουνιστής μεθάει, πονάει, κλαίει, γελάει, φοβάται, ερωτεύεται, γεννιέται, πεθαίνει κ.λπ., ακριβώς όπως και ο δεξιός, ο χούλιγκαν, ο αναρχικός... Πάντων μέτρον άνθρωπος.

Η πολιτική δεν έχει τίποτα να δώσει σ΄ έναν καλλιτέχνη. Μόνο να τον «φτηνήνει» και να τον «επικαιροποιήσει» για κάποια χρόνια. Αλλά σε λάθος αντικείμενο και για λάθος λόγους. Η τέχνη δεν μπορεί να βοηθήσει ούτε τον εαυτό της. Είναι ένα αεράκι, ένα απροστάτευτο παιδί, που περιμένει να του αφοσιωθείς και να τ’ αγκαλιάσεις.

«Δεν είν΄ ο θάνατος που με τυραννάει
είν΄ η στιγμή που περνάει και χάνεται».

Το όνειρο και η τόλμη είναι οι κινητήριες δυνάμεις. Το υλικό της δουλειάς. Το δώρο που η στιγμή χαρίζει. Ονειρεύομαι το τι θα ήθελα να κάνω και το τολμώ. Και αν αποτύχω, ξαναπροσπαθώ. Και πάλι και πάλι ώσπου ή να πετύχω ή να καώ. Και τα δύο είναι ευλογημένα. Και η φωτιά και η θάλασσα. Θάλασσα είν’ ο κόσμος. Άλλοι πνίγονται, άλλοι απλώς κολυμπούν κι άλλοι φτάνουν απέναντι. Δηλαδή εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν. Στην ακτή. Για μια ανάσα, ένα διάλειμμα και «πάλι απ΄ την αρχή σε μια χώρα που αιμορραγεί». Τελικά μια «κουβέντα» ίσως να είναι και όλα όσα πραγματικά αξίζουν. Ο Λόγος που «σάρξ εγένετο», πιστεύω ότι τα περικλείει όλα. Όσα ήταν και είναι και θα ΄ρθουν.

Καμία δύναμη ή εξουσία τού κόσμου αυτού, δεν αντικαθιστά τη στιγμή που ο Θεός, μ’ ένα «κλείσιμο ματιού» σού χαρίζει το δώρο Του.

«Τίποτα δεν περιμένω, τίποτα δεν θέλω. Το παιχνίδι είναι στημένο κι όποιος παίζει το γνωρίζει».

Είδα στ΄ όνειρό μου τα χαρακτηριστικά, που πρέπει να έχει ο ηγέτης της Ελλάδας:
• Να ξέρει και ν΄ αγαπάει βαθιά τη χώρα, την ιστορία και την πίστη της.
• Να μην ντραπεί ποτέ για τις ιδέες του.
• Να ξέρει ότι ο πολιτισμός δεν είναι αριστερό προνόμιο, αλλά εθνικό.
• Να μη φλερτάρει με άλλους χώρους και ιδεολογίες, αλλά να έχει την δύναμη να τους φέρει όλους κοντά του με το παράδειγμα, την αλήθεια και το έργο του.
• Να είναι «καθαρός» και χωρίς εξαρτήσεις από την εκδοτικο-δημοσιογραφική πληγή. Αντιθέτως, αυτοί να είναι πάντα οι εχθροί του.
• Να στείλει στις φυλακές τους «υψηλούς» απατεώνες, κάθε χρώματος και κόμματος.
• Να θεωρεί προσωπική του υπόθεση την τιμή, τα σύνορα και την περηφάνεια των Ελλήνων.
• Να είναι παλληκάρι.
• Τέλος, να μην είναι πολιτικός το επάγγελμα.
Και μετά ξύπνησα...

Μακάρι να μπορούσα να ξεφύγω από τον εαυτό μου και όσα «ξέρω». ‘Ωσπου να το πετύχω, φοβάμαι ότι η μουσική μου πάντα θα θυμίζει εμένα.
Δεν είναι η Ελληνικότητα. Είναι η ίδια η Ελλάδα. Οι μόνες επιρροές που τελικά μετράνε για μένα και γίνονται μ’ ένα μαγικό τρόπο μουσική, είναι αυτές που έχω αγαπήσει.

Δεν υπάρχει στην εποχή τής παγκοσμοιοποίησης επιτακτικώτερη ανάγκη από την προσωπική αλήθεια του καθενός μας.

Η χώρα μας θέλει αγωνιστές, θέλει παλληκάρια. Τους επιθύμησε.

Όλα αξίζουν να τραγουδηθούν, αλλά αυτό που ζητάει, βογκάει και πονάει είναι ο χαμένος παράδεισος..

Ο πρωταθλητής ίσως μετά τα τριάντα του να ησυχάζει κάπως. Ο συνθέτης μέχρι να πεθάνει πρέπει κυρίως να μαθαίνει αλλά και να προσπαθεί να τελοιοποιήσει το όποιο έργο του. Ξέρει βαθιά μέσα του, πως χωρίς πολλές θυσίες δεν θα γράψει ποτέ το μεγάλο έργο.

Δεν είμαι σεμνός, ούτε ταπεινός, απλώς αιωνίως υποκλινόμενος μπροστά στο θρόνο. Το θρόνο τού Θεού, της μουσικής, των ουρανών...
Πηγή

4
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2013/09/blog-post_1971.html#more

Νομίζω αξίζει να διαβαστούν τα σχόλια του παραπάνω συνδέσμου. Ειδικά του κ. Ζαχαρία Τομπούλη και του κ. Λυκούργου Νάνη.

5

Είναι στα Αγγλικά αλλά το youtube μπορεί να βοηθήσει με τη μετάφραση beta

6
Σὲ σχόλιό μας στὸ φύλλο τῆς 15-4-2013 ἐκθέσαμε περιληπτικὰ τὴ θέση μας γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὴν ἐνθρόνιση τοῦ πάπα Φραγκίσκου τοῦ Α΄.

Στὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ θὰ καταθέσουμε πλατύτερα τὶς σκέψεις μας γιὰ τὸ ζήτημα.

Ὅσοι θεώρησαν σωστὴ τὴν ἐνέργεια αὐτή, εἶπαν πὼς ἡ παρουσία τοῦ Πατριάρχου στὴν ἐνθρόνιση ἦταν αὐτόκλητη «κίνηση συμβολικῆς σημασίας», «ἄκρως σημειολογική», ποὺ ἔγινε «γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ»· «ἕνα βῆμα ταπείνωσης, μιὰ μορφὴ κένωσης» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Τόνισαν ἀκόμη ὅτι ὁ Πατριάρχης μὲ τὴν κίνηση αὐτὴ «ὑπερέβη τὰ ὅρια τῆς φαρισαϊκῆς τυπολατρίας, τὴν ὁποίαν ἐνστερνίζονται ἔργοις τε καί λόγοις Ὀρθόδοξοι ἀδελφοί», καὶ ὅτι ἡ πρωτοβουλία του «ἐκφράζει εὐαισθησίαν, πνευματικὴν ἀνωτερότητα καὶ ἀρχοντιά». Σημείω σαν μά λιστα ὅτι ἡ ἐκεῖ παρουσία του δὲν ἦταν «συμμετοχή», ἀλλὰ παρακολούθηση καὶ «παράσταση σὲ ἐθιμοτυπικὸ γεγονός». Ὅμως δὲν εἶναι τόσο ἁπλὰ τὰ πράγματα.

1. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ὅπως καὶ κάθε Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, εἶναι – πρέπει νὰ εἶναι – φύλακας τῆς Ὀρθοδοξίας. Πῶς λοιπὸν ὁ φύλακας τῆς Ὀρθοδοξίας συγχαίρει ἕναν αἱρεσιάρχη ἐπὶ τῇ ἀναλήψει πρωτοκαθεδρίας στὴν αἵρεσή του; Θὰ πήγαιναν ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Μέγας Βασίλειος σὲ τυχὸν ἐνθρόνιση τοῦ Ἀρείου; Ἢ ὁ Μέγας Φώτιος καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς νὰ συγχαροῦν αἱρετικὸ Πάπα ἐπὶ τῇ ἀναρρήσει του στὸν παπικὸ θρόνο; Αὐτοὶ δὲν εἶχαν εὐαισθησία, πνευματικὴ ἀνωτερότητα καὶ ἀρχοντιά;

2. Πέραν τῆς ὁλοφάνερης ὑποτιμήσεώς του, ἀφοῦ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἦταν γιὰ τοὺς Παπικοὺς ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς θρησκευτικοὺς ἡγέτες, εἶναι θλιβερὸ καὶ τὸ γεγονὸς τῆς προσφωνήσεως τοῦ Πάπα ὡς ἐπισκόπου «θρόνου Ἀποστολικοῦ διαδόχου», ἐν πλήρει ἐπιγνώσει ὅτι πρόκειται περὶ προσώπου αἱρετικοῦ καὶ ἀκοινωνήτου μὲ τὴν Ὀρθοδοξία ἐκκλησιαστικῶς. Πολὺ περισσότερο ὅταν τὸ πρόσωπο αὐτὸ ἔχει τὴν ποντιφικὴ ἰδιότητα καὶ τὴ θέση ἀρχηγοῦ κοσμικοῦ κράτους. Πῶς Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, κανονικὸς διάδοχος τῶν Ἀποστόλων, ἀποκαλεῖ τὸν αἱρετικὸ «διάδοχον τῶν Ἀποστόλων»; Καὶ τὸν Παπισμὸ «Σεβασμίαν Ἐκκλησίαν»; Ἔτσι προσφωνοῦσαν καὶ ἔτσι φέρονταν πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς ὁ μαθητὴς τῆς ἀγάπης ἀπόστολος Ἰωάννης, ὁ ἅγιος Νικόλαος, ὁ Μέγας Φώτιος, ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς κ.ἄ.; Δὲν εἶναι πρωτεῦον ἔργο παντὸς Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου ἡ μὲ κάθε τρόπο περίφραξη τῶν δογμάτων, τῶν θείων καὶ ἱερῶν Κανόνων καὶ τῆς καθόλου Ὀρθοδόξου Παραδόσεώς μας;

3. Ὁ ὄχι τυχαῖος στὴν ἐποχή του Καρδινάλιος Τισσεράν, σχολιάζοντας τότε τὴ συνάντηση τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα καὶ τοῦ Πάπα Παύλου τοῦ ΣΤ΄ στὰ Ἱεροσόλυμα τὸ 1964, ἀποκάλεσε τὸν Παπισμὸ «ἁμαρτωλὴ Ἐκκλησία», ὅπως γράψαμε σὲ προηγούμενο φύλλο τοῦ «Σωτῆρος» (βλ. τεῦχ. 2064/1-4-2013, σελ. 156). Δικαιολόγησε δὲ τὸν χαρακτηρισμὸ αὐτὸ μὲ σοβαρὰ ἱστορικὰ λάθη τοῦ Παπισμοῦ.

Ὅμως ἡ ἁμαρτωλότητα τοῦ Παπισμοῦ δὲν βρίσκεται μόνο στὰ ἐγκληματικὰ ἱστορικά του λάθη, ἀλλὰ καὶ σὲ σοβαρὲς θεολογικὲς ἐκτροπές, ὅπως τὸ Filioque, μὲ τὸ ὁποῖο οἱ Παπικοὶ εἰσάγουν ἄλλη θεολογία Ἁγίας Τριάδος, καὶ τὸ ἀλάθητο καὶ τὸ ἀθεμελίωτο πρωτεῖο.

Ἐπιπλέον οἱ Παπικοὶ ἐπιμένουν στὴν κτιστὴ θεία χάρη, ποὺ εἶναι βλασφημία κατὰ τοῦ Θεοῦ· στὴ Μαριολατρεία κ.ἄ.

Πέραν δὲ αὐτῶν διατηροῦν τὴν Οὐνία, ἡ ὁποία εἶναι ὁ δούρειος ἵππος τοῦ Παπισμοῦ μέσα στὴν Ὀρθοδοξία. Ὑπῆρξε δὲ κατεξοχὴν προκλητικὴ κατὰ τὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα Φραγκίσκου ἡ παρουσία Οὐνίτου ψευδοδιακόνου, ὁ ὁποῖος θυμίαζε τὸν νέο Πάπα, ὅπως ἐπίσης καὶ Οὐνιτῶν ψευδοεπισκόπων, καὶ μάλιστα παρουσίᾳ τοῦ Ὀρθοδόξου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου! Ὅλοι γνωρίζουν ὅτι ἡ Οὐνία εἶναι ὕπουλη ἀντιχριστιανικὴ μέθοδος ἐπεκτατισμοῦ τοῦ Παπισμοῦ. Τὴν δολιότητα καὶ ἀπάτη τοῦ Παπισμοῦ ἀποκαλύπτει καὶ ἡ ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου στὰ Ἑλληνικὰ ἀπὸ τοὺς Οὐνίτες κατὰ τὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα.

Ὁ Παπισμὸς βαρύνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἐγκληματικὴ Ἱερὰ Ἐξέταση, τὸν θεσμὸ ἐκεῖνο τοῦ δικαστικοῦ ἐλέγχου καὶ τῶν φρονημάτων τοῦ λαοῦ. Διατηρεῖ δὲ καὶ σήμερα κράτος μὲ ὑπουργούς, πρεσβευτές, τράπεζες, ἐπιχειρήσεις. Τί σχέση ἔχουν ὅλα αὐτὰ μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ ταπεινοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του;

4. Τὸ ἐπιχείρημα ποὺ ἀκούστηκε ἀπὸ χείλη Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου ὅτι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μὲ τὴν παρουσία του στὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα Φραγκίσκου «ὑπερέβη τὰ ὅρια τῆς φαρισαϊκῆς τυπολατρίας, τὴν ὁποίαν ἐνστερνίζονται ἔργοις τε καὶ λόγοις Ὀρθόδοξοι», ἔχει τὴν ἀκόλουθη ἀπάντηση: Ἦταν «φαρισαϊκὴ τυπολατρία» ἡ μέχρι πρόσφατα σθεναρὴ στάση Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων καὶ Συνόδων κατὰ τῶν ἐκτροπῶν τοῦ Παπισμοῦ;

Ἦταν «φαρισαϊκὴ τυπολατρία» ἡ ἀπάντηση τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τὸ ἔτος 1848 πρὸς τὸν Πάπα Πῖο Θ΄; Ὁρισμένες δὲ ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐνέργειες γίνονταν σὲ χρόνια δίσεκτα καὶ ὑπὸ δυσμενέστερες συνθῆκες ἀπὸ τὶς σημερινές.

Τί ἄλλαξε ἀπὸ τότε ὣς σήμερα ὡς πρὸς τὴ στάση τοῦ Παπισμοῦ ἔναντι τῆς Ὀρθoδοξίας, ὥστε νὰ γίνει αὐτὴ ἡ κίνηση ποὺ χαρακτηρίστηκε ὡς ὑπέρβαση τῶν ὁρίων τῆς δῆθεν «φαρισαϊκῆς τυπολατρίας» τῶν Ὀρθοδόξων;

5. Μετὰ ἀπὸ τὰ παραπάνω τίθενται δύο καίρια ζητήματα:

α) Ἁπλὴ λογικὴ πείθει ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ Παπισμὸς νὰ ἀρνηθεῖ ποτὲ τὴν σωρεία τῶν κακοδοξιῶν του. Κακοδοξίες οἱ ὁποῖες δὲν ἀποτελοῦν μικροδιαφορὲς ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ μποροῦν νὰ διευθετηθοῦν καὶ νὰ ἐξαφανισθοῦν μὲ διάφορες συζητήσεις καὶ ἀλληλοϋποχωρήσεις. Γιατί; Διότι ἀπαιτεῖται πλήρης ἀπόρριψή τους καὶ ἐπιστροφὴ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἀλλὰ καὶ ἂν ποτὲ ὁ Παπισμὸς ἀρνηθεῖ τὴν σωρεία τῶν κακοδοξιῶν του, τὸ ἐπάρατο πρωτεῖο ποτὲ δὲν πρόκειται νὰ τὸ ἀρνηθεῖ, διότι ἡ «ἐπηρμένη ὀφρὺς» τοῦ Πάπα, ὅπως τὴν χαρακτήριζε ἤδη ἀπὸ τὸν 4ο αἰώνα ὁ Μέγας Βασίλειος, δὲν ταπεινώνεται δυστυχῶς μὲ τίποτε! Τὸ ἀπέδειξε ἱστορία αἰώνων. Τὸ ἀποδεικνύουν καὶ οἱ ἀτέρμονες προσ πάθειες διαλόγων μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν τῶν τελευταίων ἐτῶν. Ὁ Παπισμὸς μένει ἀμετακίνητος ἀπὸ τὸ «πρωτεῖο», παρὰ τὶς διπλωματικότατες κινήσεις ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν, κινήσεις ποὺ ὁρισμένες φορὲς ἀπὸ Ὀρθοδόξου πλευρᾶς ὑπερέβησαν κατὰ πολὺ τὰ ἐσκαμμένα μὲ τοὺς λεγόμενους «διαλόγους ἀγάπης».

Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ θὰ τονίσουμε ὅτι οἱ ἐκδηλώσεις κοσμικῆς ἁβροφροσύνης δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τὴν πνευματική, τὴν χριστιανικὴ ἔννοια τῆς ἀγάπης.

Ἐξάλλου μὲ κάτι τέτοιες κινήσεις καὶ ἐκδηλώσεις οὔτε οἱ Παπικοὶ ὠφελοῦνται. Ἀντίθετα βλάπτονται καίρια. Διότι ἀναπαύονται μὲ τὴν ψευδὴ ἰδέα ὅτι δὲν βρίσκονται σὲ λανθασμένο δρόμο, ὅτι βαδίζουν σωστά, ὅτι δὲν εἶναι αἱρετικοί. Καὶ ἄρα δὲν ἔχουν ἀνάγκη μετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς στὴ μία, τὴ μόνη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ὀρθόδοξη.

β) Καὶ τὸ ἐρώτημα ποὺ προβάλλει τώρα ἐπιτακτικὸ καὶ ἀμείλικτο εἶναι τοῦτο: Τί κερδίζει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ κινήσεις ὅπως αὐτὴ τῆς παρουσίας τοῦ Ὀρθοδόξου Πατριάρχου καὶ ἄλλων ἐκπροσώπων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα; Ἡ ἀπάντηση εἶναι καταλυτική: Ὄχι μόνο δὲν κερδίζει ἀλλὰ βλάπτεται πολλαπλῶς. Γιατί; Διότι οἱ κινήσεις αὐτές, ὅπου ἀκούγεται συνεχῶς ἡ φράση «ἀδελφὲς Ἐκκλησίες», καλλιεργοῦν λανθασμένες ἐντυπώσεις. Ὁ ἀκατατόπιστος λαὸς μένει μὲ τὴν ἐντύπωση ὅτι Ὀρθοδοξία καὶ παπικὴ αἵρεση εἶναι τὸ ἴδιο! Ἔτσι ὅμως καλλιεργεῖται τὸ ἔδαφος γιὰ ἀπαράδεκτη ἕνωση ἐν τῇ πράξει. Ψευδοένωση δηλαδή, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτρέπει στὴν παπικὴ πλάνη νὰ κρατήσει τὶς διεστραμμένες ἀντιλήψεις της· καὶ ὄχι μόνο νὰ τὶς κρατήσει ἀλλὰ καὶ ἐμμέσως νὰ τὶς ἐπεκτείνει, ἀφοῦ ἤδη καὶ τώρα ἀσκεῖ ἀτύπως «πρωτεῖο» στὸν χριστιανικὸ κόσμο.

Τὸ ζήτημα εἶναι σοβαρότατο! Ὅποιοι κι ἂν εἴμαστε, δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ ὑποτιμοῦμε «τὸ πατροπαράδοτον σέβας», τὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια. Δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ ὑποτιμοῦμε τὴν Ἐκκλησία μας, ποὺ εἶναι ἡ μία καὶ μόνη ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Συμπάσχουμε καὶ συμπονοῦμε μὲ τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, ποὺ εἶναι αἰχμάλωτο τῶν ἐχθρῶν τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Ἡ πορεία του συνεχίζει νὰ εἶναι μαρτυρική, ὅσο κι ἂν φαίνεται ὅτι τὰ πράγματα ἔχουν κάπως βελτιωθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια. Ὅμως αὐτὸς ὁ σταυρός, τὸν ὁποῖο σηκώνει ἐν σιωπῇ, ἐν ὑπομονῇ καὶ ἐν ὀδύνῃ, ἀποτελεῖ στέφανο τιμῆς καὶ οὐρανίου δόξης. Ἄλλωστε ὁ βίος τοῦ γνήσιου χριστιανοῦ εἶναι βίος σταυροῦ καὶ θυσίας.

Καὶ ὁ βίος αὐτὸς δὲν δικαιολογεῖ κινήσεις ὑποτιμητικές, ποὺ νοθεύουν τὸ Ὀρθόδοξο ἦθος, ὑποτιμοῦν τὴν Ὀρθό δοξη Παράδοση καὶ ἀποδυναμώνουν τὴν Ἀποστολοπαράδοτη πίστη. Ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, κατεξοχὴν ὅμως οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων, ἔχουμε χρέος νὰ εἴμαστε πιστοὶ ἀκόλουθοι καὶ ἀκριβεῖς μιμητές τους.

Δὲν εἴμαστε κατὰ τοῦ διαλόγου. Τὴν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» καὶ τὴν θέλουμε καὶ τὴν ποθοῦμε. Διότι εἶναι ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ δεχθοῦμε ἕνωση πρὶν ὑπάρξει συμφωνία στὴν πίστη. Οὔτε βέβαια μποροῦμε νὰ δεχθοῦμε καὶ τὸν ἀτέρμονα διάλογο γιὰ τὸν διάλογο, ποὺ δὲν ὁδηγεῖ, ὅπως ἀποδεικνύεται, πουθενά. Ἔχουμε τεράστια εὐθύνη ἀπέναντι στὸν Τρι αδικὸ Θεό. Ἕνωση μπορεῖ νὰ γίνει μόνον ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ. Ἕνωση μὲ δογματικὴ ἀκρίβεια καὶ ὄχι μὲ ὑποτίμηση ἢ ἀλλοίωση τοῦ Ὀρθοδόξου δόγματος καὶ ἤθους.

Ο Σωτήρ

7
Εκκλησιαστικά δρώμενα / Απ: Οι 1.118 του Βατοπεδίου
« στις: 13 Μαΐου, 2013, 07:40:30 μμ »
Και μένα μου ήρθε μ mail αυτό και που έκανε εντύπωση το ποιος το υπογράφει... Τώρα τι μπορεί να συμβαίνει δε μπορώ να καταλάβω.

8
Το κάναμε παρέα με την Ανθία οπότε πέρασε εύκολα ο χρόνος :) Εσείς όμως αμέσως να ανταποδώσετε τον κόπο με πολύ ωραίες φωτογραφίες μανάδων. Ευχαριστούμε πολύ!

9
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Απ: Μάνα!
« στις: 19 Απριλίου, 2013, 03:03:30 μμ »
Χωρίς να είναι υπερβολές οι απίστευτα πολλές δουλειές και καθήκοντα που έχει να επιτελέσει μία μάνα, για να ήταν διδακτικότερη η εικόνα θα ήθελα ένα χαμόγελο και ένα βλέμμα υπομονής και αγάπης. Αυτή τότε θα ήταν Μάνα και όχι μάνα... Έτσι όπως την παρουσιάζει μου φέρνει κάτι σε δούλα - απεγνωσμένη. Κάτι το άσχημο. Μία Μάνα είναι κάτι το υπέροχο να βλέπεις, να θαυμάζεις να διδάσκεσαι!

10
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Απ: ήθελα να μιλάμε...
« στις: 19 Απριλίου, 2013, 02:58:28 μμ »
Παλιότερα έλεγαν τι τυχεροί αυτοί που ζουν στις πολυκατοικίες. Με τόσους γείτονες... Το αποκορύφωμα της επικοινωνίας.. Που να 'ξεραν...
Έχουμε κλειστεί όλοι στο καβούκι μας - μικρόκοσμό μας. (Ιδιαίτερα οι οικογενειάρχες). Ποιοι;  Αυτοί που προορίζονται από τξην αγάπη του Θεού για κατά χάριν Θεοί..

11
Παρακαλώ. :)
Απλά πρέπει για κάθε μία φωτογραφία να πατάτε δεξί κλικ πάνω της και αντιγραφή διεύθυνσης url εικόνας. Έπειτα εδώ που δημιουργείτε το μήνυμα θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε το εικονίδιο με τη φωτογραφία που βρίσκεται κάτω από το B (Bold) και αριστερά του εικονιδίου που χρησιμοποιούμε για να τοποθετούμε συνδέσμους. Μέσα στα [ img] [ /img] θα πρέπει να βάζετε το σύνδεσμο που αντιγράψατε με επικόλληση.
Μετά αντιγραφή επικόλληση τη λεζάντα και μετά πάλι από τη αρχή. :)

12
Εθνικά Θέματα / Απ: ΑΤΤΙΛΑΣ 3
« στις: 25 Μαρτίου, 2013, 06:54:20 μμ »
Το παρακάτω κείμενο είναι του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Δεν ξέρω αν εδώ είναι η κατάλληλη θέση γιατί ταιριάζει και στα θεολογικά ζητήματα. Είναι μακροσκελές αλλά πραγματικά αξίζει να το διαβάσετε (κατά τη γνώμη μου πάντα...)!

24.03.2013
ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΟΙ
---------------

Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω...

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε... Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

Πηγή:http://www.alkinoos.gr/

13
Λοιπόν άκου τη γνώμη ενός που δεν έχει ιδέα για το πολυτονικό.

Νομίζω είναι προφανές πως αξίζει να μάθεις τους κανόνες και το πως να γράφεις σε πολυτονικό κι όχι να αφεθείς στον αυτόματο πολυτονιστή. Ο πολυτονιστής σου κοιμίζει το μυαλό δε στο ξυπνάει!:) Σκέψου ας πουμε στα παιδάκια της Α δημοτικού να τα πηγαίναμε κατευθείαν στο word και να τους δείχναμε την αυτόματη διόρθωση πριν μάθουν μόνα τους ορθογραφία:) Ο αυτόματος πολυτονιστής δεν είναι μαγκιά αλλά λύση ανάγκης...
Υ.Γ. Εννοείται βέβαια ότι κάνει και αρκετά λάθη ο αυτόματος πολυτονιστής, οπότε πρέπει να ξέρεις πως τονίζεται η λέξη για να τη διορθώσεις...
Υ.Γ. Για να μην είμαι ισχυρογνώμων να δεχθώ ότι το πολυτονιστής βοηθάει όταν έχεις ήδη ένα κείμενο έτοιμο γραμένο 50 σελίδες και θες να το πολυτονίσεις.
Υ.Γ. Μη με ρωτήσεις γιατί δε μαθαίνω ότι και να σου πω θα ειναι δικαιολογία. Το σωστό σωστό όμως και μπράβο σε όποιον το προσπαθεί!!!

14
Εθνικά Θέματα / Ιωάννινα - 100 Χρόνια Λευτεριάς!!!
« στις: 21 Φεβρουαρίου, 2013, 07:57:36 μμ »
Γιάννενα: Ἡ παραμυθένια πόλη

 Τὴν ὕμνησαν πουλιὰ τῶν Γρεβενῶν, τῆς τραγουδῆσαν τὰ ἀηδόνια τοῦ Μετσόβου, νανούρισε γενιὲς παιδιῶν: «Κοιμήσου καὶ παρήγγειλα στὴν Πόλη τὰ προικιά σου / στὰ Γιάννενα τὰ ροῦχα σου καὶ τὰ χρυσαφικά σου».
Γιάννενα! Ἡ πόλη τῶν θρύλων καὶ τῶν παραδόσεων. Ἡ πόλη τῶν ἀσημουργῶν καὶ τῶν μεγάλων τοῦ Γένους Εὐεργετῶν. Ἡ πόλη τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν: «Γιάννενα πρῶτα στ᾿ ἄρματα, στὰ γρόσια καὶ στὰ γράμματα».
Σὰν ξεγυρίσεις ἀπ᾿ τοῦ Δρίσκου τὴν κορφὴ ἀπ᾿ τὴν παλιὰ τὴν Ἐθνική, ἀπὸ Θεσσαλονίκη, καὶ δεῖς... Θὰ σοῦ κοπεῖ ἡ φωνή, θὰ κλάψεις. Θὰ πεῖς καὶ σὺ σὰν τὸν θλιμμένο ποιητή: «Ἄρα θὰ ζήσω γιὰ νὰ δῶ τὰ Γιάννενα ἀπ᾿ τὸ Δρίσκο;».
Μπροστά σου ἡ λίμνη ὀνειρική. Ἀπέναντι νυφούλα αἰώνων μυθικὴ ἡ πόλη τῶν γραμμάτων. Κι ἐκεῖ στῆς λίμνης τὴν ἀσημικὴ ἀγκαλιὰ κατα μεσὶς τὸ πιὸ ὄμορφο λιμνῶν νησὶ τοῦ κόσμου· μὲ τὰ ἑφτά του Μοναστήρια, μικρὸ Ἁγιονόρος! Μιὰ διαμαντόπετρα στῆς ὀμορφιᾶς τὸ δαχτυλίδι.
Γιάννενα! Ἡ πόλη πέντε αἰῶνες τυραννιέται στὴ σκλαβιά. Στοῦ θρυλικοῦ της κάστρου τὰ ὑγρὰ μπουντρούμια μέχρι καὶ σήμερα θαρρεῖς ἀκούγονται τῶν σκλάβων οἱ φωνές, τὰ βογγητά. Πέντε αἰῶνες! Ἦταν μήνας Ὀκτώβριος τοῦ ἔτους 1431, ὅταν, ὅπως σημειώνει στὸ «Χρονικόν» του ὁ Γεώργιος Φραντζῆς, «ἀπῆρεν ὁ μπεγλέρμπεης τῶν Τούρκων τοὔνομα Σινάνης τὰ Ἰωάννινα καὶ τὴν αὐτῶν περιοχήν». Ἀπὸ τότε ἡ νύχτα δὲν ἔλεγε νὰ ξημερώσει.
Ὥσπου κάποια μέρα ἄρχισε νὰ ροδίζει ἡ ἀνατολή. Ἦταν καὶ πάλι μήνας Ὀκτώβριος, τοῦ ἔτους 1912 τώρα, ὅταν ἄρχισε ἡ ξέφρενη προέλαση τοῦ στρατοῦ μας πρὸς τὶς σκλαβωμένες περιοχὲς τοῦ Ἑλληνισμοῦ κι οἱ ἀετοὶ ζυγῶσαν στὸ Μπιζάνι. Ἡ πολιορκημένη πόλη καρτερεῖ. Περνοῦν οἱ μέρες, μῆνες. Τόσων αἰώνων στεναγμοὶ ἀναζητοῦν τὴ στιγμὴ τῶν ἀτελειώτων προσευχῶν. Μὰ τὸ Μπιζάνι μένει ἀπόρθητο. Ἀπὸ τοῦ λόφου τὶς κορφὲς ψηλά, θερίζον τας τῶν ἡρώων τὰ κορμιά, βρυχᾶται ἡ «Σκύλλα» ἄγρια. Ἔτσι εἶχαν ὀνομάσει οἱ στρατιῶτες μας μιὰ συστοιχία κανονιῶν πάνω στὰ ὑψώματα τοῦ Μπιζα νιοῦ. Ἡ ὅλη ὀχύρωση ἦταν ἔργο τοῦ Γερμανοῦ στρατηγοῦ Φὸν Γκόλτς, ποὺ μὲ 112 πυροβόλα θωράκισε τὸ Μπιζάνι καὶ τὴν γύρω περιοχὴ σὲ ἀκτίνα 10 χιλιομέτρων, τεῖχος ἀδιαπέραστο. «Σᾶς παραδίδω τὸν τάφο τῆς Ἑλλάδος», εἶχε πεῖ στοὺς Τούρκους στρατηγούς, παραδίδοντάς τους τὰ ἀπόρθητα ὀχυρά.
Ἔπειτα ἔπεσε ὁ χιονιὰς βαρύς... Τὸ σάβανό του σκέπασε ὁλάκαιρη τὴ γῆ, καὶ τὰ φτερὰ τῶν ἀετῶν κρουστάλλιασαν:
«Μοῦ γράφεις, Μάνα, μιὰ γραφὴ καὶ μὲ ρωτᾶς τί κάνω / στοῦ Μπιζανιοῦ τὴν παγωνιά, στὸ κρύο θὰ πεθάνω.
Δὲν μὲ τρομάζουν, Μάνα μου, οἱ σφαῖρες τὰ κανόνια / μόν’ μὲ φοβίζει ἡ παγωνιά, τοῦ Μπιζανιοῦ τὰ χιόνια.
Λειτούργησε στὴν Παναγιὰ κι ἄναψε κι ἁγιοκέρι / νὰ κάνει θαῦμα, Μάνα μου, νὰ γίνει καλοκαίρι».
Ἀλλὰ τὸ θαῦμα ἀργοῦσε...
Ἡ Θεσσαλονίκη εἶχε ἀπὸ μῆνες ἐλευθερωθεῖ, ἡ Μακεδονία ἔπλεε στὰ γαλανόλευκα, μὰ ὁ χειμώνας βάραινε καὶ ἡ «Σκύλλα» ἔτρωγε λυσσασμένη. Στὶς 3 Δεκεμβρίου θέρισε τὸ παράτολμο Κρητικὸ Τάγμα· ἀπὸ τοὺς 1.370 ἄνδρες του, ὅλοι φοιτητές, ἔπεσαν οἱ 913 καὶ ὅλοι οἱ ἀξιωματικοί του μέχρις ἑνός! Ὥσπου ἔφθασε, ἐλεύθερος πιὰ ἀπ᾿ τῆς Μακεδονίας τὴν προέλαση, ὁ Ἀρχιστράτηγος, διάδοχος Κωνσταντῖνος. Τὸ σχέδιό του ἐκπληκτικό: Ἐξαπάτησε τοὺς Τούρκους ὅτι δῆθεν ἐπρόκειτο νὰ ἐπιτεθεῖ ἀπὸ δεξιά, χτυπώντας τὸ Μπιζάνι· μὲ ἀπόλυτη μυστικότητα ὅμως τὴν τελευταία μέρα μετέφερε τὸν κύριο ὄγκο τοῦ στρατοῦ μέσα ἀπὸ τὶς χαράδρες τοῦ Ὀλύτσικα στὴν ἀριστερὴ πλευρά, ἐνῶ μικρὲς δυνάμεις θὰ ἀπασχολοῦσαν τοὺς Τούρκους στὰ δεξιὰ καὶ στὸ Μπιζάνι. Ἡ γενικὴ ἐπίθεση ἐκδηλώθηκε καταιγιστικὴ στὶς 20 Φεβρουαρίου μὲ πλήρη ἐπιτυχία. Οἱ Τοῦρκοι ὑποχώρησαν πανικόβλητοι καὶ οἱ Ἕλληνες τοὺς καταδίωξαν πρὸς τὰ Ἰωάννινα. Δύο τολμηροὶ ταγματάρχες, ὁ Βελισσαρίου καὶ ὁ Ἰατρίδης, ξεπερνώντας τὸ σημεῖο ποὺ εἶχε ὁρισθεῖ νὰ σταματήσουν, ἔφτασαν πρὸς τὸ βράδυ μὲ τὰ τάγματά τους στὴν ἄκρη τῆς πόλεως. Οἱ Τοῦρκοι νόμισαν ὅτι ἦταν ὅλος ὁ ὄγκος τῶν ἑλληνικῶν δυνάμεων καὶ ὁ Ἐσὰτ πασὰς ἀποφάσισε νὰ παραδώσει τὴν πόλη. Τὴν ἄλλη μέρα, 21 Φεβρουαρίου, ὑπογράφηκε ἡ παράδοση.
Ὁ Κωνσταντῖνος μὲ τὸ σχέδιό του ἀπέσπασε τότε παγκόσμιο θαυμασμό. Ὅταν δὲ συνάντησε τὸν Βελισσαρίου, τὴν ὥρα ποὺ τὸν ἀγκάλιαζε καὶ τὸν φιλοῦσε, τοῦ εἶπε: «Τώρα, τί νὰ σὲ κάνω; Νὰ σὲ δείρω ἢ νὰ σὲ φιλήσω, ἀγαπημένε μου τρελέ;»!
Ἡ πόλη ντύθηκε ἀστραπιαῖα στὰ γαλανόλευκα. Οἱ καμπάνες χτυποῦν πανηγυρικά, οἱ κάτοικοι παραληροῦν, φιλιοῦνται μεταξύ τους μὲ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη»! Ὅλη ἡ πολιτεία τῶν θρύλων καὶ τῶν γραμμάτων περιέρχεται σὲ κατάσταση μέθης καὶ ἐνθουσιασμοῦ, ἐνῶ τὴν ἴδια ὥρα ἀπὸ τὴ μία μέχρι τὴν ἄλλη ἄκρη τῆς Ἑλλάδος ξεσποῦν ξέφρενοι πανηγυρισμοί:
«Τὰ πήραμε τὰ Γιάννενα. Μάτια πολλὰ τὸ λένε.Μάτια πολλὰ τὸ λένε ὅπου γελοῦν καὶ κλαῖνε»!
Στὴν Ἀθήνα πλημμυρίζει ἡ πλατεία Συντάγματος. Στὴ Θεσσαλονίκη ὀργανώνεται τὸ βράδυ φαντασμαγορικὴ λαμπαδηφορία: 100.000 ἄνθρωποι, Ἕλληνες, Ἑβραῖοι καὶ κάθε ἐθνότητας, ἀκόμα καὶ Τοῦρκοι, κρατώντας 50.000 ἀναμμένα φαναράκια – δὲν βρίσκονταν ἄλλα – περνοῦν ἀπὸ τὴν παραλία, τὸ Διοικητήριο, τὴν Ἐγνατία τραγουδώντας καὶ ζητωκραυγάζοντας: «Τὰ πήραμε τὰ Γιάννενα!...».
Τὴν ἑπόμενη μέρα, 22 Φεβρουαρίου, ὁ Κωνσταντῖνος εἰσέρχεται μὲ τὸ στράτευμα στὴν πόλη. Μόλις, ὡραῖος καὶ μυθικός, καβάλα στ’ ἄλογό του φαίνεται ὁ ἐλευθερωτὴς Ἀρχιστράτηγος, γίνεται ἔκρηξη: Οἱ κάτοικοι μεθοῦν! Κλαῖνε καὶ γελοῦν, ζητωκραυγάζουν καὶ δακρύζουν, ψάλλουν καὶ τραγουδοῦν, πυροβολοῦν στὸν ἀέρα· ὅλοι θέλουν ν᾿ ἀγγίξουν τὸ ἄλογό του, νὰ φιλήσουν τὸ σπαθί του. Ἀγκαλιάζουν καὶ τὰ ἄλογα τῶν ἱππέων, φιλοῦν τὰ χαλινάρια τους, οἱ γυναῖκες γονατισμένες ραίνουν μὲ ἄνθη, δαφνόφυλλα, ἀρώματα καὶ ρύζι τὸν Κωνσταντῖνο καὶ τοὺς ἥρωες, καὶ ὅλοι μαζὶ πορεύονται πρὸς τὴ Μητρόπολη, ὅπου ψάλλεται δοξολογία εὐγνωμοσύνης στὸν δωρεοδότη Θεό.
Σήμερα, 100 χρόνια ἀπὸ τότε, μιὰ πληγὴ παραμένει ἀνοιχτὴ καὶ αἱμορραγεῖ ἀκόμη: ἡ Βόρειος Ἤπειρος· ποὺ ἐλευθερώθηκε τότε καὶ ἐκείνη, ἀλλὰ τὰ συμφέροντα τῶν «μεγάλων» τὴν παρέδωσαν στὸ ἐκ τοῦ μηδενὸς δημιουργηθὲν κράτος τῆς Ἀλβανίας, ὁδηγώντας σὲ νέο μαρτύριο τὸν ἐκεῖ Ἑλληνισμό. Ἡ μαρτυρικὴ περιοχὴ ἀποτελεῖ πρόκληση γιὰ μᾶς σήμερα.
Πέρασαν πράγματι 100 χρόνια! Τώρα κάτω ἀπὸ τὴ φρικτὴ «Σκύλλα» βρίσκεται τὸ ὑπέροχο Μουσεῖο Κέρινων Ὁμοιωμάτων ποὺ δημιούργησε ὁ μεγάλος καλλιτέχνης – ἀείμνηστος πιά – Παῦλος Βρέλλης, ζωντανεύοντας ὅλη μας τὴν ἱστορία. Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ τόπου ἔγινε μὲ συμβολικὴ σημασία. Ἔτσι τὸ Μπιζάνι συμπυκνώνει τὴν ἱστορία, ἀποτελεῖ καύχημα γιὰ τὴ σύγχρονη μεγαλούπολη τῆς Ἠπείρου, προσκύνημα τοῦ ὅλου Ἑλληνισμοῦ καὶ ἔμπνευση γιὰ μᾶς νὰ συνεχίζουμε τὴν ἱστορική μας πορεία στὸ πνεῦμα τῶν Μπιζανομάχων καὶ ὅλων τῶν ἡρώων τῆς ἱστορίας μας.
Ο ΣΩΤΗΡ, 15/2/2013

15
Σπάτα, Κυριακὴ Πεντηκοστῆς 2012
Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ
Πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς χριστιανοὺς τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
ΧΡΟΝΙΑ σας ΠΟΛΛΑ καὶ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ!
Πέρασε ἡ κατανυκτικὴ περίοδος τοῦ Τριωδίου, γιορτάσαμε τὸ Πάσχα καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καὶ ἤδη ὁλοκληρώνεται καὶ τὸ Πεντηκοστάριο. Γιορτὲς γεμάτες νόημα, εὐκαιρίες πλημμυρισμένες ἀπὸ ἐπαγγελίες χαρᾶς καὶ ἐλπίδας, χαραγμένες ἀπὸ ἀλήθεια καὶ προοπτικὴ πνευματικῆς ἐλευθερίας. Ἀλήθειες ὅπως ἡ ψηλάφηση τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν Θωμᾶ, ἡ θέα τοῦ Ἀναστάντος ἀπὸ τὶς Μυροφόρες, ἡ συνάντησή Του μὲ τοὺς μαθητές, ἡ συνομιλία καὶ ἡ φανέρωσή Του μὲ τοὺς δύο πρὸς Ἐμμαούς, ἡ ἔκχυση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ γιορτάζουμε σήμερα..
προσφέρονται ὄχι γιὰ νὰ τὶς ἀκούσουμε ὡς ἱστορικὲς περιγραφές, οὔτε γιὰ νὰ τὶς παραδεχθοῦμε ὡς θρησκευτικὰ ἰδεολογήματα, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὶς πιστεύσουμε καὶ νὰ διηθήσουν ὅλες τὶς λεπτομέρειες τῆς ζωῆς μας. Αὐτὸς εἶναι ὁ κόσμος τοῦ Θεοῦ ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας προτείνει γιὰ τὸν καθένα μας χωριστὰ καὶ γιὰ ὅλους μαζὶ ὡς κοινωνία καὶ ὡς οἰκουμένη.
Δίπλα σὲ αὐτὴν τὴν πρόταση ζωῆς καὶ ἤθους στέκεται ἡ θλιβερὴ ἐμπει-ρία τῆς κοσμικῆς πραγματικότητος, ὅπως τὴ ζοῦμε στὶς μέρες μας. Μιὰ κατά-σταση χωρὶς ὅραμα, χωρὶς ἐλπίδα, χωρὶς φῶς. Ἡ ἀνθρώπινη ἀποτυχία σὲ ὅλη της τὴν ἔκταση. Τὸ οἰκονομικὸ σύστημα σὲ κατάρρευση. Τὸ Εὐρωπαϊκὸ ὅραμα μετατράπηκε σὲ ἐφιαλτικὸ ὄνειρο. Οἱ πολιτικὲς ὑποχέσεις μεταμφιέστηκαν σὲ ἀνόητα ψέματα, ἀκατανόητα ἐπιχειρήματα καὶ ἀδικαιολόγητες ἐπιλογές. Ἕνας κόσμος δίχως τόλμη καὶ ἡρωϊσμό, δίχως ἐξυπνάδα καὶ πρωτοτυπία, δίχως ποιότητα καὶ πειστικότητα, δίχως πνεῦμα καὶ ζωή. Ὁ ψευτοθεὸς τῆς δημοκρατίας καὶ τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων ἐκφυλίσθηκε σὲ δικαίωμα ἐκλο-γικῆς ἐπιλογῆς ἀνάμεσα σὲ καταστροφικὰ σενάρια καὶ σὲ ἀνίκανους διαχει-
2

ριστὲς τῆς καθημερινότητάς μας. Τὴν ἱστορικὴ δόξα τοῦ παρελθόντος μας τὴ διαδέχθηκε ὁ παγκόσμιος διασυρμός μας καὶ οἱ συνεχεῖς ἀπειλές. Τὸ μόνο ποὺ πλέον γεννᾶ ἡ χώρα μας εἶναι ἀδιέξοδα καὶ ἀναξιοπιστία, ἀσυνεννοησία καὶ ἀκυβερνησία.
Οἱ μισθοὶ καὶ οἱ συντάξεις περικόπηκαν, τὰ ἐπιδόματα ἀφαιρέθηκαν, τὰ χρέη αὐξήθηκαν, τὰ σπίτια μας φορολογήθηκαν, τὰ συσσίτια πλήθυναν, ἡ φτώχεια καὶ ἡ ἀνέχεια περίσσεψαν, οἱ ἄνεργοι συναγωνίζονται σὲ ἀριθμοὺς τοὺς ἐργαζόμενους, οἱ γέροντες ἀγωνιοῦν, οἱ νέοι ξενητεύονται, οἱ ἀναπνοές μας περιορίσθηκαν, οἱ ἐλπίδες μας στέρεψαν, τὰ ὁράματα πέθαναν.
«Τὰ γὰρ ἔθνη καὶ οἱ βασιλεῖς οἵτινες οὐ δουλεύσουσί σοι ἀπολοῦνται» (Ἠσ. ξ΄ 12) καὶ «φυλὴ ἀνόμων ἐρημωθήσεται» (Σοφ. Σειρὰχ ιστ΄ 4). Αὐτὸ πά-θαμε. Ἐγκαταλείψαμε τὸν Θεὸ καὶ ζοῦμε τὴν ἐρήμωση καὶ τὴν ἀπώλειά μας. Ἡ παιδεία μας χωρὶς ἀγωγή, ἡ ἱστορία μας χωρίς δόξα, ἡ Ἐκκλησία μας χωρὶς ὀμορφιά, ἡ ζωή μας χωρὶς ἀλήθεια, ἡ πορεία μας χωρὶς ἀξία. Αὐτὴ εἶναι ἡ αἰτία τοῦ σημερινοῦ μας καταντήματος. Καὶ δὲν τὸ ἔχουμε καταλάβει. Τὸ γκρέμισμα τῶν πνευματικῶν θεμελίων μας συνεχίζεται ἀπρόσκοπτα. Κάναμε τὸ λάθος νὰ ἐλπίσουμε ἐκεῖ ποὺ δὲν ἔπρεπε. Κάναμε τὸν κόπο νὰ ψηφίσουμε αὐτοὺς ποὺ δὲν ἀξίζουν. Κάνουμε τὸ ἔγκλημα νὰ μὴ μαθαίνουμε ἀπὸ τὰ λάθη μας. Τελικὰ οὔτε κυβέρνηση βλέπουμε οὔτε ἀληθινοὺς ἡγέτες καὶ ἄρχοντες διακρίνουμε οὔτε λύσεις διαφαίνονται. Ὅπως γράφει κάπου ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, «ὁ πλοῦς ἐν νυκτί, πυρσὸς οὐδαμοῦ, Χριστός καθεύδει», ἡ πορεία μας εἶναι στὸ σκοτάδι, φῶς πουθενά, καὶ ὁ Χριστός κοιμᾶται...
Ὄχι, ὅμως ἀγαπητοί μου, ἀδελφοί∙ ὁ Χριστὸς δὲν κοιμᾶται. Ἐμεῖς βυθι-σθήκαμε σὲ λησμοσύνη καὶ σὲ βαθὺ ὕπνο. Ἐμεῖς κοιμόμαστε. Γι’ αὐτὸ «ὥρα ἡμᾶς ἐκ τοῦ ὕπνου ἐγερθῆναι» (Ρωμ. ιγ΄ 11). Καιρὸς νὰ ξυπνήσουμε. Ἡ μέρα δὲν θὰ ἔρθει ἀπὸ μόνη της. Αὐτὴ τὴ μέρα θὰ τὴν φέρουμε ἐμεῖς∙ καὶ μάλιστα ὄχι τόσο μὲ τὰ σωστὰ ἔργα ἢ τὶς ὀρθὲς ἐπιλογές μας, ὅσο μὲ τὴν ὁμολογία τῆς πίστης καὶ τὴν προσευχή μας. Οἱ κοσμικὲς πολιτικὲς ἐπιλογές προσδοκοῦν «πότε θὰ κάνει ξαστεριά»∙ δὲν μποροῦν νὰ μᾶς βγάλουν ἀπὸ τὴ νύχτα, ἐλπί-ζουν σὲ ἀστεράκια. Ἐμεῖς προσδοκοῦμε ἡμέρα μὲ ἥλιο, τὸν Ἥλιο τῆς δικαιο-σύνης. Δὲν προσδοκοῦμε ἕναν θεὸ ποὺ θὰ μᾶς λύσει τὰ ἐπίγεια προβλήματα γιὰ νὰ Τὸν ξαναξεχάσουμε∙ οὔτε θὰ ἀμνηστεύσει τὰ λάθη μας γιὰ νὰ τὰ ἐπαναλάβουμε. Πιστεύουμε στὸν Χριστό, στὸν ἀληθινό Θεό γιὰ νὰ δεχθεῖ τὴ μετάνοιά μας καὶ τὴν πίστη μας, γιὰ νὰ τὶς ποτίσει μὲ τὴ χάρι Του καὶ ἔτσι νὰ φανερώσει τὴν παρουσία Του. Ναί! Εἶναι δυνατὸν μέσα ἀπὸ τὸ σημερινὸ κατάντημα νὰ προκύψει δόξα καὶ μεγάλη εὐλογία, διότι «Μακάριον ἔθνος οὗ ἐστι Κύριος ὁ Θεὸς αὐτοῦ» (Ψαλμ. λβ΄ 12)∙ μακάριο καὶ εὐλογημένο εἶναι τὸ ἔθνος ποὺ ἔχει τὸν ἀληθινὸ Θεὸ ὡς Κύριό Του. Αὐτὴ εἶναι μιὰ αἰώνια ἀλήθεια ποὺ δὲν ἑρμηνεύεται τόσο λογικά, ὅσο ἐπαληθεύεται ἱστορικὰ καὶ δικαιολογεῖται πνευματικά. Ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ παραμένει πάντα ἀνοιχτός.
Ἦρθε ἡ ὥρα ποὺ πρέπει νὰ ξυπνήσουμε. Ἂς ἀρχίσουμε μὲ ἐκτενεῖς προσευχὲς καὶ λιτανεῖες. Ὄχι γιὰ νὰ γλιτώσουμε ἀπὸ τὴν καταστροφή. Ὄχι γιὰ νὰ μᾶς ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὰ μνημόνια. Ὄχι γιὰ νὰ μᾶς σβήσουν τὰ χρέη. Ὄχι γιὰ νὰ μειωθεῖ ἡ ἀνεργία. Ὄχι γιὰ νὰ ξεφύγουμε τὴν χρεωκοπία. Αὐτὰ ξέρει ὁ Θεὸς ἂν καὶ πῶς καὶ πότε θὰ τὰ φτιάξει. Αὐτὸ ποὺ χρειαζόμαστε εἶναι πρῶτον∙ ὅσοι ἀληθινὰ πιστεύουμε νὰ μετανοήσουμε. Νὰ μετανοήσουμε διότι Τὸν ξεχάσαμε, διότι Τὸν ἐγκαταλείψαμε, Τὸν περιφρονήσαμε, Τὸν πολεμή-σαμε, ἀπορρίψαμε τὸν δρόμο καὶ τὶς ἐντολές Του. Ἀκόμη καὶ ὅσοι Τὸν ὁμολογοῦμε, δυστυχῶς ἐπιλέξαμε νὰ ζήσουμε χωρὶς τὴ δύναμή Του.
Καλούμαστε νὰ Τὸν δοξάσουμε ὄχι γιὰ τὶς ἐπίγειες χαρές μας. Δὲν ὑπάρχουν πλέον τέτοιες. Νὰ Τὸν δοξάσουμε γιὰ τὴν παρουσία καὶ τὴν ἀλή-θεια Του, γιὰ τὸ ἔλεος καὶ τὴν ἀγάπη Του∙ γιὰ τὴ μακροθυμία Του.
Καλούμαστε νὰ Τὸν ὁμολογήσουμε σήμερα. Νὰ ὁμολογήσουμε ὅτι «οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα» (Ψαλμ. ιθ΄ 8). Ἐλπίδα μας καὶ ἐπιστηριγμός μας εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ μόνον. Αὐτὸς εἶναι τὸ μέλλον μας καὶ ἡ προοπτική μας.
Καὶ τέλος, καλούμαστε νὰ ζητήσουμε ὁ Κύριος νὰ ἀναδείξει ἄρχοντες ἱκανοὺς νὰ ἀναλάβουν τὶς εὐθύνες τοῦ τόπου μας, τὴν προστασία τῆς ἱστορίας μας, τὸν σεβασμὸ τῆς πίστης καὶ τῆς παράδοσής μας∙ ἡγέτες μὲ φόβο Θεοῦ, μὲ νοῦν Χριστοῦ, ἀνιδιοτελεῖς πατριῶτες μὲ ξεκάθαρη προαίρεση, πολιτικὴ σύνε-ση καὶ ἡρωικὴ βούληση, διότι τέτοιους χρειαζόμαστε, μόνο τέτοιους μποροῦμε νὰ ψηφίσουμε καὶ τέτοιους μόνο ἀξίζει αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται Ἑλληνικὴ ταυτό-τητα καὶ Ὀρθόδοξη συνείδηση.
Παράλληλα, ἡ δική μας γενιά, ποὺ καὶ αὐτὴ φαίνεται ἀνίκανη νὰ ὑλο-ποιήσει τὸ Τάμα τῶν προγόνων μας, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ τὸ ἀνανεώσει μὲ ἕνα νέο Τάμα. Τώρα ποὺ πεινᾶμε, τώρα νὰ κτίσουμε τὸν ναὸ τοῦ Τάματός μας. Ὅπως ἡ Ὀρθόδοξη Ἀλβανία στὸ κέντρο τῶν Τιράνων αὐτὲς τὶς μέρες ἐγκαι-νιάζει τὸ Πνευματικὸ Κέντρο τῆς πίστης της, ὅπως οἱ Σέρβοι στὸ Βελιγράδι, οἱ Ρουμάνοι στὸ Βουκουρέστι καὶ οἱ Ρῶσοι στὴ Μόσχα, πρόσφατα μέσα στὴ φτώχεια τους ἔκτισαν τοὺς ναοὺς τοῦ Σωτῆρος καὶ τῶν Ἁγίων τους, κατὰ μείζονα λόγο ἐμεῖς τώρα πρέπει νὰ ἐκπληρώσουμε τὸ παλιὸ καὶ τὸ σύγχρονο Τάμα μας. Αὐτὸ ἀξίζει περισσότερο καὶ ἀπὸ τὶς προσευχές μας. Γιατὶ τὶς συνοδεύει καὶ μὲ ἔργα. Σήμερα πρέπει νὰ δείξουμε ὅτι περισσότερο ἀπὸ τὸ νὰ συντηρήσουμε τὸ σῶμα μας ἔχουμε ἀνάγκη νὰ ζωογονήσουμε τὴν πίστη μας. Αὐτὸ ποὺ μᾶς λείπει δὲν εἶναι ἡ ὑλικὴ τροφή, ἀλλὰ ἡ σχέση μας μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ ποὺ ἀποτελεῖ τὴ δοκιμασία μας δὲν εἶναι ἡ φτώχεια καὶ ἡ πεῖνα μας, ἀλλὰ ἡ ἀποξένωση ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἡ στέρησή Του.
Σᾶς καλῶ λοιπὸν ὅλους, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὅσοι συμμερίζεστε αὐτὴ τὴν ἀνάγκη, ὅσοι συντηροῦμε ψήγματα πίστης μέσα μας, νὰ ἐπιρρίψου-με τὴν ἐλπίδα μας «ἐπὶ τὸν Κύριον», λιτανεύοντες καὶ προσευχόμενοι. Νὰ ὁμο-λογήσουμε μὲ συντριβὴ τὴν ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ διάθεση τῆς ἐπιστροφῆς μας στὴν ἀδιάψευστη ἐλπίδα Του∙ στὰ δωμάτιά μας μόνοι μὲ δάκρυα στὰ μάτια, στούς ναούς μας ὅλοι μαζὶ μὲ προσευχὲς καὶ ὁλονύκτιες δεήσεις, ἐνδεχομένως στούς δρόμους καὶ στὶς πλατεῖες μὲ κεριὰ καὶ λαμπάδες. Αὐτὰ δὲν εἶναι ἄγνωστα στὴν ἱστορία μας, εἶναι δοκιμασμένοι δρόμοι στὴ ζωὴ τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἡ ἐλπίδα μας, ἀδελφοί μου, δὲν βρίσκεται στὶς ἐκλογὲς τῆς 17ης Ἰουνίου -ἐκεῖ ἴσως βρίσκεται μέρος μόνον τῆς εὐθύνης μας. Τὸ σύνολο τῶν ἐλπίδων μας βρίσκεται στὴ σημερινὴ ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς. Γιατὶ στὰ αὐτιά μας ἠχεῖ ἡ προτροπὴ τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ: «Μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων οἷς οὔκ ἐστι σωτηρία» (Ψαλμ. ιμε΄ 3). Γιατὶ δὲν πιστεύουμε σὲ πολιτικοὺς ποὺ ἀλλάζουν τὶς ὑποσχέσεις τους, ἀλλὰ στὸ Πανάγιο Πνεῦμα ποὺ ἀλλοιώνει τοὺς μαθητὲς καὶ «πανσόφους τοὺς ἁλιεῖς ἀναδεικνύει». Ὄχι σὲ αὐτοὺς ποὺ διχασμένοι δὲν μποροῦν νὰ φτιάξουν μιὰ κυβέρνηση, ἀλλὰ σὲ Αὐτὸν ποὺ «εἰς ἑνότητα πάντας καλεῖ». Ὄχι στὴν ἀλαζονικὴ σύγχυση τῆς σύγχρονης Βαβέλ, ἀλλὰ στὴν καθαρότητα τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ὄχι στὶς ἄκαρπες προσπάθειες τῶν ἡγετῶν αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἀλλὰ στὴν παγκαρπία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
«Ἀδελφοί, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» (Α΄ Κορ. ιστ΄ 13)
«Εἰ ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν οὐδεὶς καθ’ ἡμῶν»
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† ῾Ο Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ

17
Πνευματικά θέματα & Κείμενα / Το ευαγγέλιο της Κυριακής
« στις: 11 Δεκεμβρίου, 2011, 10:14:27 μμ »
Σε έναν κύκλο που πήγα σήμερα μας είπαν ότι τα 5 ζευγάρια βόδια συμβολίζουν τις 5 αισθήσεις του ανθρώπου, και αυτή η δικαιολογία έχει να κάνει με τη λαχτάρα κάποιου να \"χορτάσει\" όσο το δυνατόν περισσότερο με όλες του τις αισθήσεις.

Υ.σ. Αν κατάλαβα καλά.

18
Ημερολόγιο καθημερινότητας / Μπαχαλοεκτόνωση...!
« στις: 16 Σεπτεμβρίου, 2011, 10:56:51 μμ »
Απίστευτη!!!:clap2:

19
http://www.skai.gr/news/culture/article/179576/s-spanoudakis-prota-agapisa-ta-prosopa-kai-meta-tis-mousikes-/

Ποια έργα σας θα παρουσιάσετε στη μεγάλη συναυλία σας στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού αυτή την Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου; Στο ρεπορτόριο περιλαμβάνονται και νέες συνθέσεις σας;

Πάντα \"μικραίνω\" τα πράγματα, για να τα καταλάβω. Είναι μια προσωπική \"ιδιομορφία\". Αυτό βέβαια ισχύει και για όλα τα δικά μου. Άρα, απαντώ, λέγοντας ότι η συναυλία θα είναι ένα γλυκό χαμόγελο προς πρόσωπα, που είχα επιθυμήσει. Αυτό το χαμόγελο δίνεται με μουσική, με λόγια, ή και με στίχους. Καινούργιους και παλιούς.

- Κατά την επικύρωση του εισιτηρίου στην είσοδο του θεάτρου κάθε θεατής θα αποκτήσει τον τελευταίο δίσκο σας «Θέλω να ‘μαι πάντα μαζί σου». Τι σας ώθησε σ’ αυτή την προσφορά;

Η πλήρης απαξίωση του CD πια στην εποχή μας, αλλά και ειδικά στην χώρα μας. Τουλάχιστον έτσι, χαρίζω κάτι, ελπίζω ουσιαστικό, σ΄ αυτούς που αγαπάνε τη μουσική μου και με τιμούν με την παρουσία τους.

- Μέρος των καθαρών εσόδων από τη συναυλία σας θα δοθεί στην Εστία Κοριτσιού «Φιλοθέη η Αθηναία». Ποια είναι η αποστολή αυτού του φορέα;

Θα απαντήσω με λίγα λόγια για το σύλλογο «Φιλοθέη η Αθηναία». Είναι μια αθόρυβη κοινωνική προσπάθεια, που εδώ και μισό αιώνα φιλοξενεί και μεγαλώνει κορίτσια ηλικίας από λίγων μηνών έως 18 ετών, ορφανά ή προερχόμενα από διαλυμένες οικογένειες. Φανταστείτε πού θα μπορούσαν να είχαν καταλήξει αυτά τα κορίτσια, αν δεν μεγάλωναν με αγάπη και ασφάλεια στην Εστία, μακριά από κάθε είδους εκμετάλλευση.

- Γράφετε ερωτικούς στίχους; Σε ποιον απευθύνεται ο νέος δίσκος σας «Θέλω να \'μαι πάντα μαζί σου»;

Σ΄ όποιον θέλετε. Διατηρώ, όμως, ακέραιο το δικαίωμα του πνευματικού δημιουργού τουλάχιστον, να τον απευθύνω κι εγώ σ΄ Αυτόν πού θέλω. Κι έτσι, είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.

- Έχετε δηλώσει παλαιότερα ότι «η έμπνευση είναι σαν το Άγιο Πνεύμα. ”Όπου θέλει πνει”. Δεν την ορίζεις ποτέ». Ποιος είναι τότε ο ρόλος του συνθέτη;

Να ΄ναι παρών τη στιγμή, η οποία δυστυχώς, περνάει και χάνεται.

- Στα έργα σας φαίνεται να είστε ανθρωποκεντρικός. Τα αγαπημένα σας πρόσωπα είναι ο Αλέξανδρος, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο Νικόλαος Πλαστήρας. Γιατί αποτελούν πηγή έμπνευσης για σας;

Όντως, είμαι απόλυτα ανθρωποκεντρικός. Δεν κατανοώ τα υψηλώς ασαφή και τα απευθυνόμενα δήθεν στους πολλούς. Προτιμώ το άλας της γης. Λίγο και αλμυρό. Το μυστικό, πάντως, είναι η αγάπη. Πρώτα αγάπησα τα πρόσωπα και μετά έκανα τις μουσικές τους. Αποτελούν πηγή έμπνευσης, γιατί ο καθένας είναι μοναδικός για μένα και έχει αφήσει το ανεξίτηλο σημάδι του στη ψυχή μου.

- Σε κάποια συνέντευξή σας είχατε πει: «Πάντα θα μετανοώ, που δεν έκανα έναν ολόκληρο δίσκο με τον Στέλιο Καζαντζίδη». Σας λείπει κάποια άλλη συνεργασία;

Καμμία απολύτως. Ο Καζαντζίδης ήταν, αλλά και είναι, η φωνή της Ελλάδας στο δικό μου μουσικό κόσμο.

- «Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι το πρόβλημα της χώρας μας, είναι οικονομικό. Είναι πρωτίστως ηθικό. Δεν υπάρχει κρίση θεσμών. Υπάρχει κρίση ψυχών», επισημάνατε πρόσφατα. Πώς θεραπεύεται η κρίση των ψυχών κατά τη γνώμη σας, ώστε να αντιστραφεί το κακό κλίμα;

Ένας είναι ο τρόπος, όπως μια είναι η νύχτα, μια η ημέρα, μία η γέννηση και ένας ο θάνατος. Ο Χριστός. Όχι ως φιλοσοφία ή θρησκεία, αλλά ως απόλυτη, διαρκής και σταθερή παρουσία δίπλα ή μέσα μας, τότε, τώρα και για πάντα. Η αγκαλιά, που όλα τα συγχωρεί και πάντα περιμένει, δεν κλείνει ποτέ.

20
Εντύπωση μου έκανε το παρακάτω άρθρο με τις δηλώσεις του προτεστάντη( ; ) Άγγλου πρωθυπουργού.

«Η ανευθυνότητα έφερε τα επεισόδια»
Η Βρετανία είναι σε φάση «αργής ηθικής κατάρρευσης» προειδοποιεί ο Κάμερον

Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο
Στην καταπολέμηση των αιτιών που προκάλεσαν το κύμα βίας στο Λονδίνο και άλλες βρετανικές πόλεις, αλλά και της «ηθικής κατάρρευσης σε αργή κίνηση» που απειλεί την χώρα, θα εστιάσει την προσοχή της η κυβέρνηση, όπως εξήγησε ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον.

Η κυβέρνηση, είπε ο Κάμερον μιλώντας σε κέντρο νεότητας στην εκλογική του περιφέρεια, θα πρέπει να αντιμετωπίσει μία κουλτούρα «οκνηρίας, ανευθυνότητας και εγωισμού».

Αυτή ήταν που προκάλεσε τα επεισόδια και όχι η φυλετική ένταση, η φτώχεια και το πρόγραμμα λιτότητας της κυβέρνησης, όπως υποστήριξε.

Πάντως, επισήμανε με έμφαση, «η ηθική παρακμή και η κακή συμπεριφορά δεν περιορίζονται σε στα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας μας. Στα ανώτατα αξιώματα πρέπει να σκεφτούμε για το παράδειγμα που δίνουμε.»

«Ήταν ένα καμπανάκι για τη χώρα μας· κοινωνικά προβλήματα που έβραζαν για δεκαετίες έσκασαν στο πρόσωπό μας», τόνισε. Πρόσθεσε δε ότι η κακή συμπεριφορά «έφτασε κυριολεκτικά στην εξώπορτα των ανθρώπων, και δεν μπορούμε να αποφεύγουμε την αλήθεια».

Η κυβέρνηση μας, είπε ακόμη ο Βρετανός πρωθυπουργός, δεν θα διστάζει να συζητά θέματα όπως η διάλυση της οικογένειας, η κακή ανατροφή των παιδιών ή ακόμα να κρίνει όσους δεν δίνουν ένα καλό πρότυπο.

Εξήγγειλε ακόμα πρόγραμμα βοήθειας σε 120.000 από τις πλέον προβληματικές οικογένειες στη χώρα μέσα στα επόμενα χρόνια, πριν από τις εκλογές του 2015.

Αλλά την ίδια ώρα, τόσο ο ίδιος ο πρωθυπουργός όσο και ο υπουργός Εργασίας, άφησαν ανοιχτό το ενδεχόμενο «τιμωρίας» των υπαίτιων των επεισοδίων οι οποίοι μπορεί να δουν τα επιδόματα και τις κρατικές παροχές να διακόπτονται.

Από την πλευρά του, σε παράλληλη ομιλία στο παλιό του σχολείο του στο Κάμντεν (μέσα στην περιοχή των ταραχών), ο αρχηγός των Εργατικών, Εντ Μίλιμπαντ, επισήμανε ότι «ένστικτο των πολιτικών είναι να ανακοινώνουν νέους νόμους [αλλά] αυτό δεν ικανοποιεί τις απαιτήσεις της κοινωνίας».

Εν τω μεταξύ, η Αστυνομία που συνεχίζει τις έρευνες, ανακοίνωσε ότι ανακάλυψε στο Κάμντεν όπλα και κλοπιμαία από τις λεηλασίες θαμμένα σε κήπο.

Πέντε άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στα επεισόδια που ακολούθησαν τη δολοφονία ενός νεαρού άνδρα από αστυνομικούς στις 5 Αυγούστου, ενώ εκτεταμένες ήταν οι καταστροφές κυρίως στο Λονδίνο σε καταστήματα και αυτοκίνητα.

Η Αστυνομία προχώρησε σε πάνω από 1.200 συλλήψεις ενώ αρκετοί έχουν ήδη προσαχθεί σε δίκη.

Τρεις νεαροί –ο ένας 17χρονος– έχουν κατηγορηθεί για τη δολοφονία των τριών ανδρών στο Μπέρμιγχαμ που παρασύρθηκαν από αυτοκίνητο όταν προσπαθούσαν να φυλάξουν καταστήματα.

Άλλοι δύο ανακρίνονται για τη δολοφονία ενός άνδρα στο Κάμντεν και ένας 17χρονος για τον θανάσιμο ξυλοδαρμό άνδρα στο Ίλινγκ του Λονδίνου.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press


http://news.in.gr/world/article/?aid=1231123958

21
Πολιτική Α-κομματική... / Τσιπ!!!
« στις: 14 Αυγούστου, 2011, 11:29:29 μμ »
Και για να μη μελαγχολήσουμε (καλό είναι όμως να αφυπνιστούμε)...
Το καλό με όλη την υπόθεση είναι ότι το τέλος είναι γνωστό! Αρκεί να αντέξουμε...

Καλή Παναγιά!!!

22
Πολιτική Α-κομματική... / Τσιπ!!!
« στις: 14 Αυγούστου, 2011, 11:27:44 μμ »
Κι αυτό πρώτη είδηση στο Insomnia....
Τυχαίο;;;

http://www.insomnia.gr/topic/416765-%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%BA%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%AC%CE%B6-%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%84%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%AD%CF%81%CE%BC%CE%B1-%CE%B3%CE%B9/

Έχει ενδιαφέρον να δείτε τα σχόλια των \"γκατζετάκηδων\"  που ενδιαφέρονται για την τεχνολογία. Εκπλήσσομαι θετικά που υπάρχει σχετικά μεγάλη αντίδραση από τους \"τεχνολόγους\".

Κορυφαίο σχόλιο από ένα εφτάψυχο...Δημοσίευση Χθες, 16:35
 \"η αρχη του τελους...η καλυτερα το επικο φιναλε του τελους... \"

23
Πολιτική Α-κομματική... / Τσιπ!!!
« στις: 14 Αυγούστου, 2011, 11:09:11 μμ »
Ότι θα το έβλεπα τόσο απροκάλυπτα και τόσο χαλαρά ως πρώτη είδηση δεν το περίμενα... (Κοιμήσου εσύ Πήτερ και η τύχη σου δουλεύει που θα έλεγε κάποιος....)
Σας παρακαλώ πολύ πείτε μου ότι είναι φάρσα του δημάρχου....

http://news247.gr/ellada/eidiseis/elegxoyn_ypallhloys_me_mikrotsip.1328929.html

News247.gr   Ελλάδα   Ειδήσεις
Ελέγχουν υπαλλήλους με μικροτσίπ
Σε νέες δραστικές λύσεις αποφάσισε να προβεί ο δήμος Τρικάλων, προκειμένου να ελέγξει τους πραγματικά φιλότιμους εργαζομένους. Εφαρμογή μικροτσίπ στο χέρι των δημοτικών υπαλλήλων


Μίκα Κοντορούση
Δημοσιεύτηκε: Αύγουστος 14 2011 22:46 Ενημερώθηκε: Αύγουστος 14 2011 22:46
Αποφασισμένη να σφίξει τα λουριά στους Δημοτικούς Υπάλληλους η Δημοτική Αρχή Τρικάλων.
Ο Δήμος Τρικκαίων έχει ξεκινήσει έρευνα αγοράς για να προμηθευτεί το καλύτερο μηχάνημα σε προσιτή τιμή, προκειμένου να ελέγχει με σιγουριά και ασφάλεια το ωράριο των δημοτικών υπαλλήλων.
Αυτό δήλωσε ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος Οικονομικών Γιώργος Στουρνάρας, και συνέχισε λέγοντας πως \"Είναι επιτακτική ανάγκη να μπει μια σειρά, για την ορθή λειτουργία του Δήμου, στο ωράριο των υπαλλήλων και αυτό πιστεύω πως θα γίνει με την απόκτηση μικροτσίπ που θα διαθέτει ο κάθε δημοτικός υπάλληλος.
Πιστεύω πως με την προμήθεια τέτοιου υπερσύγχρονου μηχανήματος θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με την προσέλευση και την αποχώρηση των υπαλλήλων του Δήμου Τρικκαίων στο σύνολο των υπηρεσιών\".

24
Εκκλησιαστικά δρώμενα / Χειροτονία Ρωμιοῦ!
« στις: 16 Μαΐου, 2010, 06:36:13 μμ »
Οκ ο παπαράτσι που έλεγα πρόλαβε και τις έστειλε στον κ. Σταύρο!!! (Με πρόλαβε κατά 1 λεπτό!)

25
Εκκλησιαστικά δρώμενα / Χειροτονία Ρωμιοῦ!
« στις: 16 Μαΐου, 2010, 06:34:51 μμ »
Άξιος!!!
Ήμουν κι εγώ εκεί και δίπλα μου καθόταν κι άλλος paparazzi.. θαδω αν μπορώ να βρω και τις άλλες.

Σελίδες: [1] 2 3 4